<p style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"><strong style="font-style: inherit; font-weight: inherit;">Απάντηση υπουργού Υποδομών, Μεταφορών &amp; Δικτύων, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, σε Επίκαιρη Ερώτηση του βουλευτή των ΑΝΕΛ Β. Καπερνάρου για την αύξηση των διοδίων, Βουλή</strong></p>
<p style="font-style: inherit; font-weight: inherit;"><!--more--></p>
Κύριε Πρόεδρε, η σύμβαση παραχώρησης είναι ένα αρκετά πολύπλοκο πλέγμα διατάξεων, που απαιτεί μια πολύ βαθιά και προσεκτική μελέτη προτού διατυπωθούν κρίσεις, όπως αυτές που αναφέρει ο κύριος συνάδελφος στην ερώτησή του περί δήθεν θρασύτατης παραβίασης του νόμου εκ μέρους του παραχωρησιούχου μέχρι και σήμερα.
<blockquote><strong>Το πρώτο λοιπόν, που πρέπει να σας πω εδώ, είναι, ότι τα στελέχη του Υπουργείου Υποδομών κάνουν καλά τη δουλειά τους. </strong></blockquote>
Είναι εξειδικευμένα επιστημονικά στελέχη και έμπειρα.  Παρακολουθούν καθημερινά την εκτέλεση της σύμβασης. Μάλιστα, για το σκοπό αυτό συστήνω τώρα και μια ομάδα ακόμα πιο εξειδικευμένων στελεχών δίπλα στον υπουργό, προκειμένου να παρακολουθήσει την εκτέλεση της σύμβασης με τρόπο υποδειγματικό, που θα μπορούσε πραγματικά, ιδιαίτερα για τις υπηρεσίες, να αποτελέσει πρότυπο λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών.

Θέλω λοιπόν, να θυμίσω σε όλους σας, ότι το τμήμα των αυτοκινητόδρομων, στο οποίο αναφέρεται ο συνάδελφος, δηλαδή από τη Μεταμόρφωση μέχρι τη Σκάρφεια, έχει κατασκευαστεί από το δημόσιο -δεν το κατασκεύασε ο παραχωρησιούχος- σε διάφορες χρονικές περιόδους, από την εποχή του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι πρόσφατα.

Τότε λοιπόν, δεν μιλούσε κανείς γι’ αυτό το θέμα. Τα διόδια υπήρχαν και τότε. Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί τώρα τίθεται το ζήτημα σε σχέση με τους παραχωρησιούχους. Το έργο –επαναλαμβάνω- το έκανε το δημόσιο και τα διόδια υπήρχαν και τότε. Γιατί λοιπόν, γεννήθηκε τώρα το θέμα;

Η συμβατική υποχρέωση του παραχωρησιούχου για το τμήμα αυτό, όπως προκύπτει από το άρθρο 2 παράγραφος 3 της ειδικής συγγραφής υποχρεώσεων, που προσαρτάται στη σύμβαση παραχώρησης, αναφέρεται ρητά και αποκλειστικά για τον παραχωρησιούχο σε μελέτες, κατασκευές, επεμβάσεις προς εξασφάλιση ενιαίου επιπέδου λειτουργίας και εξυπηρέτησης του έργου.

Όπως αναφέρεται, «Ειδικότερα θα μελετηθεί και θα ανασκευαστεί, όπου χρειάζεται, βάσει συμβατικών προδιαγραφών το δομικό τμήμα και οι ασφαλτικές στρώσεις του οδοστρώματος, με όλα τα αναγκαία τεχνικά και αποστραγγιστικά έργα».

Οι εργασίες αυτές εκτελέστηκαν από τον παραχωρησιούχο, με εξαίρεση ενός μικρού τμήματος στην Υλίκη, λόγω  ενός προβλήματος απαλλοτρίωσης που υπάρχει -απαράδεκτη καθυστέρηση από κάποιο δικαστήριο του Νομού Βοιωτίας-  και το κόστος όλης της δουλειάς που έκανε ο παραχωρησιούχος είναι 100 εκατομμύρια ευρώ.

Η υποχρέωση, λοιπόν, κατασκευής παραπλεύρων οδών αναφέρεται στο τμήμα Αντιρρίου-Ιωαννίνων, όπου κατασκευάζονται και θα κατασκευαστούν, όπως προβλέπεται από τις προδιαγραφές του έργου. Δεν αναφέρονται στον δρόμο Μεταμόρφωση – Σκάρφεια.

Βέβαια, το πιο εξωφρενικό είναι ο ισχυρισμός με τον οποίο κλείνει ο συνάδελφος την ερώτησή του. Τι μας λέει δηλαδή; Ότι επειδή δήθεν δεν υπάρχει παράπλευρο δίκτυο, ο πολίτης που θέλει να πάει στη Θεσσαλονίκη χωρίς να πληρώσει διόδια δεν μπορεί να το κάνει. Βέβαια, αυτό που δεν λέει είναι ότι το παράπλευρο δίκτυο δεν είναι για να πηγαίνουμε από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, αλλά είναι δρόμοι με διατομή μόλις πεντέμισι μέτρα, οι οποίοι κατασκευάζονται αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των παρόδιων ιδιοκτησιών που αποκόπτονται από τους αυτοκινητόδρομους ή γειτονικών με τον αυτοκινητόδρομο γαιών υψηλής παραγωγικότητας, δηλαδή αγροτικές εκτάσεις.

Είναι προφανής, λοιπόν, η σύγχυση ανάμεσα στην έννοια του παράπλευρου δικτύου και της έννοιας της εναλλακτικής διαδρομής, η οποία βεβαιωμένα υπάρχει σε όλους τους υφιστάμενους και κατασκευαζόμενους αυτοκινητόδρομους.