Παρέμβαση του Μ. Χρυσοχοϊδη από το βήμα της Βουλής για την στήριξη των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Αναφορά στον αγωνιστή της Δημοκρατίας Γ. Λαμπράκη<!--more-->
<div id="stcpDiv">

[embed]https://www.youtube.com/watch?v=lQ8IGxfAGF4[/embed]

Νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι ότι η έννοια του μάρτυρα αποτυπώνεται στο πρόσωπο και στις πράξεις του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ήταν ένα μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ένας αγωνιστής της δημοκρατίας, που μας δείχνει το δρόμο ότι η δημοκρατία δεν είναι ποτέ δεδομένη. Χρειάζεται πάντα αγώνας για να τη διευρύνουμε και ταυτόχρονα να δημιουργούμε όλες τις προϋποθέσεις της δημοκρατικής νομιμότητας, έτσι ώστε η εξουσία να λειτουργεί κάτω από κανόνες και νόμους συνταγματικούς.

Θα έλεγα, κυρία Πρόεδρε, ότι για το θέμα του θανάτου και της δράσης του Γρηγόρη Λαμπράκη, για τις ιδέες του και τους αγώνες του, που ήταν πανανθρώπινοι και οικουμενικοί, όπως είναι η δημοκρατία και η ειρήνη, πρέπει το Ελληνικό Κοινοβούλιο να κάνει κάποια περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι έχει κάνει μέχρι στιγμής. Δεν είμαι ο ειδικότερος να προτείνω ποιες δράσεις και πρωτοβουλίες πρέπει να προωθήσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει πια, πενήντα και εξήντα χρόνια μετά το θανάτό του, να αναληφθούν πρωτοβουλίες για να τιμηθεί όχι απλώς το πρόσωπο και η μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά κυρίως οι αγώνες και οι ιδέες του.

Είχα την τιμή να γνωρίσω και να συναντηθώ πολλές φορές με το Ναύαρχο Νίκο Παππά, ο οποίος ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που είχε μέσα του φλογερό πάθος. Ήταν ένας φλογερός πατριώτης. Πιστός στη νομιμότητα και στη δημοκρατία. Θέλω, λοιπόν, κι εγώ να τιμήσω σήμερα τη μνήμη του, με αφορμή την επέτειο του «Βέλους».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η πρόταση νόμου του ΚΚΕ και των άλλων κομμάτων είναι αξιέπαινη ως πρωτοβουλία, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να συζητήσουμε εδώ, στην Αίθουσα, μία σειρά από ιδέες και προτάσεις όλων των κομμάτων, όλων των πτερύγων, γύρω από ένα κρίσιμο ζήτημα, όπως είναι η κρίση, οι συνέπειες της κρίσης στην ελληνική οικογένεια, στην απασχόληση και γενικότερα στην οικονομία.

Υπάρχουν, όμως, δύο βασικές, κατά τη γνώμη μου, αδυναμίες: Θα έλεγα ότι η μία είναι οικονομική αδυναμία, δηλαδή δεν υπάρχει μία στοιχειώδης κοστολόγηση όλων αυτών που προτείνονται. Αυτό οφείλουμε να το κάνουμε από εδώ και πέρα, γιατί πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στους πολίτες για το τι προτείνουμε και αυτό που προτείνουμε, τι κοστίζει και ποιοι θα το πληρώσουν. Ο γενικός αφορισμός «θα το πληρώσουν οι τραπεζίτες», αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχει καμία αξία.

Υπάρχει, όμως, κατά τη γνώμη μου, μία μεγαλύτερη αδυναμία. Υπάρχει μία πολιτική αδυναμία. Και η πολιτική αδυναμία έγκειται στο γεγονός ότι προτείνουμε μία οριζόντια ρύθμιση. Και οι οριζόντιες ρυθμίσεις είναι συνήθως άδικες και ευνοούν κάποιους, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το ζητούμενο αντικείμενο της πρότασης νόμου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι και μία ώρα αναστοχασμού εδώ, με αφορμή την πρόταση του ΚΚΕ, ότι ως χώρα οδηγηθήκαμε στην απαξίωσης της εργασίας, της παραγωγής, των παραδοσιακών ανθρώπινων αξιών. Και μέσα από τον υπερδανεισμό, κρατικό και ιδιωτικό, οδηγηθήκαμε σ' αυτό που λέμε «παρασιτικός καταναλωτισμός», με αφορμή το άνοιγμα των συνόρων, το άνοιγμα των αγορών, την εύκολη πρόσβαση στο δανεισμό.

Ωστόσο, η παγκοσμιοποίηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία νέα πραγματικότητα ενός ανοιχτού κόσμου, ο οποίος είναι πάρα πολύ ανταγωνιστικός, όπου υπάρχει ένα περιβάλλον, στο οποίο μπορούν να κινούνται ελεύθερα οι άνθρωποι, οι υπηρεσίες, τα προϊόντα, αλλά το κριτήριο, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι η ανταγωνιστικότητα. Αυτό είναι που χάθηκε όλα αυτά τα χρόνια του παρασιτικού καταναλωτισμού.

Υπάρχει και ένα άλλο, επίσης, θα έλεγα, πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να αναφέρουμε εδώ. Υπάρχει η έννοια του κοινωνικού κράτους, η οποία έχει μετατραπεί στα χρόνια μας σε κράτος παροχών σε διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Σκεφθείτε, αν κάνουμε μια μικρή καταγραφή, πόσες χιλιάδες ειδικές ρυθμίσεις, επιδόματα, επιδοτήσεις υπάρχουν σε κάθε κοινωνική ομάδα, σε κάθε ομάδα υπαλλήλων, προκειμένου να ενισχυθεί το εισόδημά τους όλα αυτά τα χρόνια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστιες αδικίες. Υπάρχουν υπάλληλοι, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια προ της κρίσης έπαιρναν 900-1.000 ευρώ και υπήρχαν κάποιοι άλλοι που έπαιρναν 4.000 ευρώ μέσα από αυτήν τη λογική, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τεράστιες κοινωνικές αδικίες. Αποτέλεσμα ήταν, επίσης, η κατασπατάληση πόρων χωρίς αποτελέσματα στην καταπολέμηση της φτώχιας.

Δεν θα φάω το χρόνο να σας πω τα στοιχεία, πόσα λεφτά διατέθηκαν στην Ελλάδα, πολύ περισσότερα από το μέσο όρο της Ευρώπης, τα τελευταία χρόνια, που, δυστυχώς, δεν μείωσαν το ποσοστό φτώχιας στη χώρα, γιατί δεν ήταν αποτελεσματική η κοινωνική πολιτική, γιατί είχε αυτόν ακριβώς τον οριζόντιο χαρακτήρα και δεν ήταν στοχευμένες οι πολιτικές, με αποτέλεσμα να διευρύνονται οι ανισότητες, να μεγαλώνει η φτώχια, ενώ μεγάλωναν ταυτόχρονα οι πόροι.

Επίσης, είχαμε μια τεράστια σπατάλη από τη λεγόμενη επιδοματική πολιτική, η οποία τελικώς οδήγησε σε τεράστιες στρεβλώσεις. Δείτε το ζήτημα των αγροτών όπου δόθηκαν δισεκατομμύρια, τα οποία πήγαν όλα στην κατανάλωση, χωρίς να δημιουργήσουν προϋποθέσεις αναδιάρθρωσης του αγροτικού τομέα και να τον καταστήσουν ανταγωνιστικότερο και εξωστρεφή.

Επίσης, όσον αφορά την πολιτική των επιδοτήσεων, μπορώ να σας πω το παράδειγμα των νησιών. Ο ΦΠΑ στα νησιά είναι 35% μικρότερος σε όλα τα προϊόντα σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Δεν υπάρχουν πιο ακριβά τρόφιμα, δεν υπάρχουν πιο ακριβά καύσιμα από τα νησιά, δυστυχώς. Αυτό το ευεργέτημα, αυτήν την επιδότηση την καρπούνται ελάχιστοι, μα πολύ ελάχιστοι και μέσα στην Αίθουσα αυτήν πολλοί από εμάς υποστηρίζουν ακόμη αυτήν τη λογική.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την κοινωνική πολιτική με ένα κράτος παροχών με οριζόντιες παροχές. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με επιταγές. Δεν γίνεται κοινωνικό κράτος με επιταγές και επιδοτήσεις, αλλά με υποδομές, με γνώση, με εργαλεία, με εφόδια για τους ανθρώπους. Ας μιλήσουμε πια για το κράτος δικαίου και όχι το κράτος παροχών, που σημαίνει ίση μεταχείριση όλων των πολιτών.

Το πιο κρίσιμο ζήτημα τον τελευταίο καιρό είναι η ίση φορολογική μεταχείριση, θα έλεγα αναλογική φορολογική μεταχείριση ανάλογα με τα εισοδήματα του καθενός, ίσες ευκαιρίες για όλους, ότι το κάθε παιδί που γεννιέται ξεκινά από την ίδια αφετηρία με όλα τα παιδιά του κόσμου, ανεξάρτητα σε ποια κοινωνική ομάδα ανήκει, που σημαίνει αυτό παραπέρα ότι στο κάθε παιδί δίνεται η δυνατότητα της γνώσης, της μόρφωσης, των εφοδίων. Από εκεί και πέρα, ο καθένας με τη δική του προσπάθεια μπορεί να προχωρήσει.

Υπάρχει το ζήτημα το τεράστιο, που είναι πραγματικό, οικονομικό, αλλά και αξιακό –μεγάλη ανθρώπινη αξία- που είναι η εργασία, που την ονομάσαμε απασχόληση και η οποία χάθηκε ως αξία ανθρώπινη.

Τέλος, βεβαίως, είναι το ζήτημα της στήριξης των αδυνάτων με τη μέγιστη δυνατή αξιοπρέπεια. Στους ανθρώπους που δεν μπορούν να εργαστούν είτε για σωματικούς είτε για ψυχικούς, πνευματικούς λόγους χρειάζεται στήριξη με αξιοπρέπεια ως απαίτηση από την πολιτεία. Αυτό είναι το νέο κράτος δικαίου. Αυτό είναι το νέο κράτος πρόνοιας, αν θέλετε και όχι το κράτος παροχών που δημιούργησε τόσες μεγάλες αδικίες.

Είναι προφανές ότι από ορισμένες πλευρές τίθενται ζητήματα σε σχέση με το μνημόνιο. Άκουσα να μιλούν για την κατάργηση των μνημονίων, την εθνικοποίηση των τραπεζών. Η κατάργηση των μνημονίων θα γίνει σε λίγο. Είναι θέμα μηνών πια. Επίσης, η έξοδος της χώρας στις αγορές είναι θέμα μηνών.

Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ερώτημα είναι το εξής: Όταν τελειώσουν όλα αυτά, θα είμαστε η ίδια Ελλάδα; Δεν θα παλέψουμε για μια καλύτερη και δικαιότερη Ελλάδα, η οποία θα καταργήσει όλες εκείνες τις πολιτικές, οι οποίες οδήγησαν στις σημερινές κοινωνικές αδικίες και τα χάσματα; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα και σε αυτό καλείται καθένας από εμάς εδώ να πάρει θέση.

Σε ό,τι αφορά το ζήτημα των συγκεκριμένων διατάξεων που προτάθηκαν, το ΠΑΣΟΚ έκανε μία πολύ συγκεκριμένη πρόταση διά του συναδέλφου μου κ. Μωραΐτη, ο οποίος πολύ σωστά είπε ότι πραγματικά σε αυτές τις αναδιαρθρώσεις που γίνονται με ευθύνη των τραπεζών υπάρχουν περιπτώσεις –και είναι οι περισσότερες- που ουσιαστικά είναι επαχθείς σε βάρος των καταναλωτών. Γι’ αυτό απαιτείται μία ρύθμιση η οποία θα βάζει κάποια όρια. Νομίζω ότι θα περιμένουμε και την πρόταση της Κυβέρνησης, για να συζητήσουμε πάνω σε αυτά.

Τι λέει, λοιπόν, η πρόταση του κ. Μωραΐτη, του ΠΑΣΟΚ, που κατατέθηκε προηγουμένως; Λέει ότι πρώτα-πρώτα δεν μπορεί να δίνει μια οικογένεια πάνω από το 30% του εισοδήματός της για απόδοση δανείων. Το δεύτερο αφορά το επιτόκιο, που δεν μπορεί να είναι πάνω από το 2% σε σχέση με το κάθε φορά οριζόμενο επιτόκιο της ΕΚΤ. Τρίτον, σε ό,τι αφορά τα καταναλωτικά δάνεια, όπου εκεί υπήρξε πραγματικά ένα πάρτι και μια αυθαιρεσία από την πλευρά των τραπεζών για πολλά χρόνια, λέει ότι δεν μπορεί να υπερβαίνει έστω τον κοινοτικό μέσο όρο. Εδώ είναι διπλάσιος περίπου από τον κοινοτικό μέσο όρο στα καταναλωτικά δάνεια και τις κάρτες.

Βεβαίως, η πρόταση να ενταχθούν τα δάνεια των επαγγελματιών είναι σωστή πρόταση, αλλά εδώ χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή, διότι αυτό πρέπει να συνδεθεί και με τη φορολογική τους δυνατότητα και με την εισοδηματική τους δυνατότητα, έτσι ώστε ό,τι γίνει –επαναλαμβάνω- να είναι δίκαιο και να μην αδικεί κυρίως αυτούς που είναι νομοταγείς, αυτούς που προσπαθούν κάθε φορά να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να μην είμαστε κοινωνικά άδικοι μέσα από τις νομοθετικές παρεμβάσεις που κάνουμε.

</div>