Οι λέξεις «κυρώσεις» ή «ποινές» δεν περιλαμβάνονται στο λεξιλόγιο των διαπραγματευτών του κλίματος. Και <strong>η απουσία δεσμευτικής ισχύος θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο λάθος στο δρόμο για μια νέα διεθνή συμφωνία έως τα τέλη του έτους.</strong>

<strong>Σχεδόν 200 χώρες αναμένεται να συμμετάσχουν στη Σύνοδο για το Κλίμα που οργανώνει ο ΟΗΕ στο Παρίσι, από τις 30 Νοεμβρίου έως τις 11 Δεκεμβρίου.</strong> Στόχος είναι η υπογραφή μιας συμφωνίας που θα περιορίζει την άνοδο της θερμοκρασίας έως το τέλος του αιώνα κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου.

Η παταγώδης <strong>αποτυχία της προηγούμενης συνόδου στην Κοπεγχάγη το 2009</strong> στοιχειώνει διοργανωτές και διαπραγματευτές, οι οποίοι θα βρεθούν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής για ένα ζήτημα πραγματικά πλανητικής κλίμακας.

Όμως, <strong>η ιδέα της τιμωρίας όσων χωρών δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους για μείωση των εκπομπών άνθρακα δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί.</strong>

Οι επικριτές αυτής της προσέγγισης προειδοποιούν ότι η απουσία ενός συστήματος που εγγυάται τη συμμόρφωση, θα αποδυνάμωνε τη συμφωνία σε βαθμό που θα καταντούσε ανούσια.

Στην αντίπερα όχθη, οι δύο μεγαλύτεροι ρυπαντές, ΗΠΑ και Κίνα, έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα δεχθούν διεθνή επιτήρηση των προσπαθειών τους.

Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία πιέζει για μια δεσμευτική συμφωνία, στρέφεται όλο και περισσότερο στην ιδέα ενός συστήματος που θα επανεξετάζει τις εθνικές δεσμεύσεις ανά πέντε χρόνια, με στόχο τη μείωση των εκπομπών κατά 50% έως το 2050.

Με την επιβολή ποινών διαφωνούν εξάλλου πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, ζητώντας η διεθνής συμφωνία να έχει δεσμευτική ισχύ μόνο για τις πλούσιες χώρες που ευθύνονται περισσότερο για την κλιματική αλλαγή.

Μέχρι στιγμής, μόνο περίπου 150 κυβερνήσεις έχουν καταθέσει στον ΟΗΕ δεσμεύσεις για μειώσεις στις εγχώριες εκπομπές άνθρακα.

Σύμφωνα με την οργάνωση Climate Analytics, με βάση τις υποσχέσεις αυτές η άνοδος της θερμοκρασίας έως το 2100 θα φτάσει τους 2,7 βαθμούς Κελσίου, αρκετά πάνω από το συμφωνημένο όριο των 2 βαθμών.