Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .
<div id="post-body-6783644002838632309" class="post-body entry-content">
<div dir="ltr">

Έχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.

[caption id="attachment_24016" align="aligncenter" width="435"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg" rel="attachment wp-att-24016"><img class="wp-image-24016" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg" alt="11140305_104885666513417_5720517854104356809_n" width="435" height="352" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]

&nbsp;

Ο Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.

Οι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…

<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg" rel="attachment wp-att-24018"><img class="aligncenter wp-image-24018" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg" alt="11152331_104885493180101_5864067405703964993_n" width="569" height="318" /></a>

Η εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….

Έτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν

Ο  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.

Ο Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.

Το 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.

Κατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».

Το όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.

Ο ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.

Οι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.

Στον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την

<strong>Οι Μολοσσοί</strong>
Οι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.

Σύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο

( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.

Στην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.

Οι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης

Τον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.

Θεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».

Στις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.

Στην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.

Ο βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.

Ο Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.

[caption id="attachment_24003" align="aligncenter" width="444"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg" rel="attachment wp-att-24003"><img class="wp-image-24003 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg" alt="11120569_106039826398001_8463850763924265087_n" width="444" height="600" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]

&nbsp;

<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>

Η Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.

Οι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.

Το τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.

Η Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.

Διέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.

[caption id="attachment_24004" align="aligncenter" width="497"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg" rel="attachment wp-att-24004"><img class="wp-image-24004 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg" alt="11350629_104886636513320_6508407446557945091_n" width="497" height="708" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]

&nbsp;

Ονομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.

Κατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.

Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.

Αργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.

Μετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.

Το 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.

[caption id="attachment_24007" align="aligncenter" width="377"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg" rel="attachment wp-att-24007"><img class="wp-image-24007" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg" alt="11215107_102652276736756_2899220344993668840_n" width="377" height="555" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]

&nbsp;

Ο Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.

Στην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.

Για να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.

<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>

H Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.

Από τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.

[caption id="attachment_24008" align="aligncenter" width="206"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg" rel="attachment wp-att-24008"><img class="wp-image-24008 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg" alt="11216254_102652566736727_7565432744375949609_n" width="206" height="274" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]

&nbsp;

Οι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.

Οι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».

<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg" rel="attachment wp-att-24022"><img class="aligncenter size-full wp-image-24022" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg" alt="11351231_104883596513624_2332116773696583815_n" width="360" height="412" /></a>

Οι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.

Γύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.

Τα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.

Αλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.

Επικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.

[caption id="attachment_24009" align="aligncenter" width="483"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg" rel="attachment wp-att-24009"><img class="wp-image-24009" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg" alt="11165180_102652370070080_4344678372681391144_o" width="483" height="215" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]

&nbsp;

Η ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.

Ο βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.

<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>

Η ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.

[caption id="attachment_24005" align="aligncenter" width="200"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg" rel="attachment wp-att-24005"><img class="wp-image-24005 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg" alt="11329808_104886099846707_4529847089487143344_n" width="200" height="253" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]

&nbsp;

Η Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες

Η περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.

[caption id="attachment_24010" align="aligncenter" width="225"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg" rel="attachment wp-att-24010"><img class="wp-image-24010 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg" alt="images (3)" width="225" height="225" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]

&nbsp;

Αν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.

[caption id="attachment_24011" align="aligncenter" width="236"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg" rel="attachment wp-att-24011"><img class="wp-image-24011 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg" alt="212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf" width="236" height="239" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]

&nbsp;

Το έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.

[caption id="attachment_24006" align="aligncenter" width="514"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg" rel="attachment wp-att-24006"><img class="wp-image-24006" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg" alt="11250154_102651716736812_2070263158249191609_n" width="514" height="359" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]

&nbsp;

Οι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.

Οι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.

&nbsp;

<strong>Οι Αθαμάνες</strong>

Η ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.

[caption id="attachment_24012" align="aligncenter" width="621"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg" rel="attachment wp-att-24012"><img class="wp-image-24012" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg" alt="415420147e9860027900793be01bffc1" width="621" height="344" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]

&nbsp;

Γενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.

Διώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.

<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg" rel="attachment wp-att-24013"><img class="aligncenter size-full wp-image-24013" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg" alt="peltasts_Rava" width="400" height="284" /></a>

Διακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.

Η Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.

Το νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.

<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>

Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.

Την πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.

Όλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.

Ο Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.

[caption id="attachment_24014" align="aligncenter" width="472"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png" rel="attachment wp-att-24014"><img class="wp-image-24014 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png" alt="ptolemaic-guard-cavalry" width="472" height="601" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]

&nbsp;

Οι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης

Οι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg" rel="attachment wp-att-24015"><img class="aligncenter wp-image-24015" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg" alt="11201182_104887969846520_4559462870852075756_n" width="353" height="543" /></a>

&nbsp;

Οι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.

<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>

Ο Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.

Η πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.

Έχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.

Ισχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.

Αποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.

Τα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.
<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>
<div>

[caption id="attachment_24020" align="aligncenter" width="449"]<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg" rel="attachment wp-att-24020"><img class="wp-image-24020 size-full" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg" alt="1ae5efa524839bd46c7acd243118537b" width="449" height="650" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]

</div>
<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>
<div>

Για να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..

Οι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .

Ο γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.

<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg" rel="attachment wp-att-24021"><img class="aligncenter wp-image-24021" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg" alt="img-4-06-11-2011-12-35-15" width="453" height="604" /></a>

Χαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.
<div>

Πριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.

Οι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.

<a href="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg" rel="attachment wp-att-24023"><img class="aligncenter size-full wp-image-24023" src="http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg" alt="11052466_104887576513226_4823466195971551800_n" width="260" height="194" /></a>

Μετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.

Ο Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.

<i>Πηγές</i>
<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>
<i>
</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>
<i>
</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>
<i>
</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>
<i>
</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>
<i>
</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>
<i>
</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>
<i>
</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ

</div>
</div>
</div>
</div>