CREATE TABLE `wp_posts` (
  `ID` bigint(20) unsigned NOT NULL AUTO_INCREMENT,
  `post_author` bigint(20) unsigned NOT NULL DEFAULT '0',
  `post_date` datetime NOT NULL DEFAULT '0000-00-00 00:00:00',
  `post_date_gmt` datetime NOT NULL DEFAULT '0000-00-00 00:00:00',
  `post_content` longtext COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `post_title` text COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `post_excerpt` text COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `post_status` varchar(20) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT 'publish',
  `comment_status` varchar(20) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT 'open',
  `ping_status` varchar(20) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT 'open',
  `post_password` varchar(20) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT '',
  `post_name` varchar(200) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT '',
  `to_ping` text COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `pinged` text COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `post_modified` datetime NOT NULL DEFAULT '0000-00-00 00:00:00',
  `post_modified_gmt` datetime NOT NULL DEFAULT '0000-00-00 00:00:00',
  `post_content_filtered` longtext COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
  `post_parent` bigint(20) unsigned NOT NULL DEFAULT '0',
  `guid` varchar(255) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT '',
  `menu_order` int(11) NOT NULL DEFAULT '0',
  `post_type` varchar(20) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT 'post',
  `post_mime_type` varchar(100) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL DEFAULT '',
  `comment_count` bigint(20) NOT NULL DEFAULT '0',
  PRIMARY KEY (`ID`),
  KEY `post_name` (`post_name`(191)),
  KEY `type_status_date` (`post_type`,`post_status`,`post_date`,`ID`),
  KEY `post_parent` (`post_parent`),
  KEY `post_author` (`post_author`),
  FULLTEXT KEY `yarpp_title` (`post_title`),
  FULLTEXT KEY `yarpp_content` (`post_content`)
) ENGINE=MyISAM AUTO_INCREMENT=1653 DEFAULT CHARSET=utf8mb4 COLLATE=utf8mb4_unicode_ci;

--
-- Dumping data for table `wp_posts`
--

INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (205,1,'2015-11-09 22:05:03','2015-11-09 20:05:03','Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μάχες του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμουκαι διεξήχθη στις 2 Αυγούστου του 216 π.Χ., στις Κάννες της περιφέρειας Απουλίας, στη νοτιοανατολική Ιταλία. Ο στρατός τηςΚαρχηδόνας, υπό την ηγεσία του στρατηγού Αννίβα Βάρκα νίκησε σε αποφασιστική σύγκρουση τον αριθμητικά μεγαλύτερο στρατό τηςΡωμαϊκής Δημοκρατίας, υπό την ηγεσία των υπάτων Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου και Γάιου Τερέντιου Βάρρωνος. Θεωρείται μια από τις πιο ένδοξες μάχες εκείνης της περιόδου, καθώς αποτελεί και τη δεύτερη μεγαλύτερη ήττα των Ρωμαίων στη στρατιωτική τους ιστορία (μετά τη ήττα στο Αραούζιο (Οράγγη) το 105 π.Χ.)\r\n\r\nΜετά από τις ήττες στη μάχη του ποταμού Τρεβία και στη Μάχη της λίμνης Τρασιμένης<span style=\"font-size: 13.3333px; line-height: 26.6667px;\"> </span>(Λατ. Thrasymenne ή Trasimenne), οι Ρωμαίοι αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν μετωπικά τον Αννίβα στις Κάννες, έχοντας στη διάθεσή τους συνολικά 87.000 στρατιώτες.\r\n\r\nΤο ρωμαϊκό πεζικό στη μάχη είχε βαθύτερο σχηματισμό από ό,τι συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, και ο Αννίβας αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει χρησιμοποιώντας την τακτική της διπλής υπερκέρασης. Αυτή η τακτική είχε ως αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του ρωμαϊκού στρατού στη μάχη, καθώς επίσης και την υποταγή μερικών σύμμαχων της Ρώμης στον Αννίβα.\r\n\r\nΛίγο μετά την έναρξη του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Καρχηδόνιος στρατηγός Αννίβας είχε διασχίσει την Ιταλία δια μέσου τωνΆλπεων, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, και είχε νικήσει τους Ρωμαίους στον ποταμό Τρεβία και στη λίμνη Τρασιμένη. Ύστερα από αυτές τις ήττες, οι Ρωμαίοι διόρισαν ως δικτάτορα τον Φάβιο Μάξιμο, για να αντιμετωπίσει την καρχηδονιακή απειλή.\r\n\r\nΟ Φάβιος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την τακτική της καμένης γης κατά του καρχηδονιακού στρατού, κόβοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού του τελευταίου και προσπαθώντας να αποφύγει την ανοιχτή σύγκρουση. Αυτή η τακτική, για την οποία ο Φάβιος πήρε την προσωνυμία «Μελητής», ήταν αντιδημοφιλής και άρχισε να αμφισβητείται η αποτελεσματικότητά της, μια κι έδωσε την ευκαιρία στον καρχηδονιακό στρατό να συνενωθεί.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/005fe8374f87591934ee3d049f4bbbc8.jpg\" rel=\"attachment wp-att-212\"><img class=\"aligncenter wp-image-212\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/005fe8374f87591934ee3d049f4bbbc8.jpg\" alt=\"005fe8374f87591934ee3d049f4bbbc8\" width=\"487\" height=\"386\" /></a>\r\n\r\nΕπίσης υπήρχε ο φόβος ότι αν ο Αννίβας συνέχιζε τη λεηλασία της Ιταλίας, θα δινόταν η εντύπωση στους συμμάχους της Ρώμης, πώς αυτή δεν θα μπορούσε να τους προστατεύσει.\r\n\r\nΓια τους λόγους αυτούς η Ρωμαϊκή Σύγκλητος δεν ανανέωσε τις δικτατορικές εξουσίες του Φάβιου και το 216 π.Χ. εξέλεξε νέους υπάτους, τον Λούκιο Αιμίλιο Παύλο και τον Γάιο Τερέντιο Βάρρωνα, οι οποίοι πήραν εντολές να αντιμετωπίσουν τον Αννίβα. Ο Πολύβιοςαναφέρει :\r\n\r\n<dl><dd><i>«(Οι Ρωμαίοι) αποφάσισαν να πολεμήσουν με οκτώ σώματα στρατού, κάτι που δεν είχαν ξανακάνει προηγουμένως. Κάθε σώμα είχε πέντε χιλιάδες άνδρες εκτός από τους συμμάχους. Πάντοτε μέχρι τότε οι Ρωμαίοι πολεμούσαν με τέσσερα σώματα που το καθένα τους είχε δύναμη τεσσάρων χιλιάδων πεζών και διακοσίων ιππέων. Τώρα όμως, τόσο είχαν ταραχτεί και τόσο είχαν φοβηθεί για το μέλλον, που αποφάσισαν να πολεμήσουν όχι μόνο με τέσσερα αλλά με οκτώ σώματα στρατού»</i></dd></dl>Οι 8 αυτές ρωμαϊκές λεγεώνες, αποτελούνταν περίπου από 40.000 Ρωμαίους στρατιώτες μαζί με 2.400 Ρωμαίους ιππείς, οι οποίοι και αποτελούσαν τον πυρήνα αυτού του νέου στρατεύματος. Οι σύμμαχοι των Ρωμαίων διέθεταν ίσο αριθμό στρατιωτών και 4.000 ιππείς. Έτσι αυτός ο στρατός που θα αντιμετώπιζε τον Αννίβα, αποτελείτο περίπου από 90.000 στρατιώτες.\r\n\r\nΚανονικά ο κάθε ύπατος διοικούσε ανεξάρητα τα μισό στράτευμα. Τώρα όμως που όλα τα σώματα συγχωνεύτηκαν, ο νόμος επέβαλλε την εναλλαγή στη διοίκηση σε ημερήσια βάση. Φαίνεται ότι ο Αννίβας ήταν πληροφορημένος για αυτό το σύστημα διοίκησης, για αυτό και άρχιζε να ετοιμάζει κατάλληλα τον στρατό του. Η παραδοσιακή αφήγηση θέλει τον Βάρρωνα στην αρχηγία του ρωμαϊκού στρατού την ημέρα της μάχης και ρίχνει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την ήττα των Ρωμαίων σε αυτόν.<span style=\"font-size: 13.3333px; line-height: 26.6667px;\"> </span>Εντούτοις, η λαϊκή καταγωγή του φαίνεται να υπερτονίζεται στις αρχαίες πηγές κι ενδεχομένως χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος από το αριστοκρατορικό κατεστημένο. Ο Βάρρων δεν είχε τους ισχυρούς απογόνους του Παύλου, οι οποίοι ήθελαν και μπορούσαν να προστατέψουν τη φήμη του - κυρίως επειδή ο Παύλος ήταν ο παππούς του Σκίπιωνα του Αιμιλιανού, προστάτη του Πολυβίου.\r\n\r\nΟ ιστορικός Μ. Σάμουελς αναρωτιέται αν ο Βάρρων είχε όντως αναλάβει την αρχηγία την ημέρα της μάχης ή αν τον στρατό διοικούσε ο Παύλος, δεδομένου ότι ο τελευταίος διοικούσε την δεξιά πτέρυγα. Οι αμφιβολίες του Σάμουελς βασίζονται και στην θερμή υποδοχή που είχε ο Βάρρων από την Σύγκλητο μετά την μάχη, πράγμα ασυνήθιστο για ηττημένους στρατηγούς.\r\n\r\nΟ ιστορικός Γκρέγκορι Ντάλυ γράφει ότι στον ρωμαϊκό στρατό η θέση του διοικητή ήταν πάντα στην δεξιά πτέρυγα. Υποστηρίζει δε ότι στην μάχη της Ζάμα ο Αννίβας φέρεται ότι δήλωσε πως στην Κάννες πολέμησε με τον Παύλο και συμπεραίνει ότι είναι αδύνατο να είμαστε βέβαιοι για το ποιος ήταν ο διοικητής των Ρωμαίων την ημέρα της μάχης .\r\n\r\nΚατά την άνοιξη του έτους 216 π.Χ., ο Αννίβας αποφάσισε να πολιορκήσει τη μεγάλη αποθήκη ανεφοδιασμού των Ρωμαίων στις Κάννες, η οποία βρισκόταν στον κάμπο της περιφέρειας τηςΑπουλίας, στη Νοτιοανατολική Ιταλία. Ο Πολύβιος αναφέρει πως αυτό το γεγονός <i>«προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στους Ρωμαίους, γιατί, εκτός από τις δυσκολίες του ανεφοδιασμού τους, η θέση ήταν εξαιρετικά επίκαιρη»</i>.\r\n\r\nΟι ύπατοι, θέλοντας να δώσουν μάχη, κατευθύνθηκαν προς νότον. Μετά από πορεία δύο ημερών, τον βρήκαν στην αριστερή όχθη του Αὔφιδου ποταμού και στρατοπέδευσαν 10 χιλιόμετρα από το σημείο αυτό.\r\n\r\nΣύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, ένας Καρχηδόνιος ονόματι Γίσκων, σχολίασε την αριθμητική υπεροχή των Ρωμαίων. Ο Αννίβας του απάντησε: <i>«Ένα άλλο που σου διέφυγε Γίσκων -και πιο εντυπωσιακό- είναι ότι, μολονότι τόσοι πολλοί, δεν υπάρχει κανείς ανάμεσά τους ονόματι Γίσκων».</i>\r\n\r\nΟ ύπατος Βάρρων, αρχηγός των Ρωμαίων την πρώτη μέρα των εχθροπραξιών, παρουσιάζεται από τους αρχαίους ως αλαζόνας, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να νικήσει τον Αννίβα. Καθώς οι Ρωμαίοι πλησίαζαν στις Κάννες, ένα μικρό σώμα που έστειλε ο Αννίβας έστησε ενέδρα στον ρωμαϊκό στρατό. Ο Βάρρων απώθησε αυτό το καρχηδονιακό σώμα και συνέχισε την πορεία του προς στις Κάννες. Αυτή η νίκη, αν και στην ουσία ήταν μια μικρή αψιμαχία, προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στη συνεργασία των Ρωμαίων διοικητών.\r\n\r\nΣε αντίθεση με τον Βάρρωνα, ο Λούκιος Παύλος παρουσιάζεται πιο υπομονετικός και προσεκτικός, και δήλωσε πώς θα ήταν ασύνετο να αντιμετωπίσουν ανοιχτά τους Καρχηδόνιους, έστω και αν είχαν αριθμητική υπεροχή. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς ο Αννίβας είχε ακόμα την υπεροχή σε ιππικό (τόσο από ποιοτική άποψη όσο και από αριθμητική).\r\n\r\n[caption id=\"attachment_217\" align=\"aligncenter\" width=\"835\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/1024px-monumento_battaglia_di_canne.jpg\" rel=\"attachment wp-att-217\"><img class=\"wp-image-217\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/1024px-monumento_battaglia_di_canne.jpg\" alt=\"1024px-Monumento_Battaglia_di_Canne\" width=\"835\" height=\"626\" /></a> Το κεντρικό σημείο της μάχης σήμερα[/caption]\r\n\r\nΠαρά τις ανησυχίες του, ο Παύλος θεώρησε επίσης ασύνετο να αποσύρει τις δυνάμεις του μετά από τέτοια επιτυχία και στρατοπέδευσε με τα δύο τρίτα του στρατού του στα ανατολικά του Αὔφιδου ποταμού, ενώ το υπόλοιπο ένα τρίτο στρατοπέδευσε στην αντίθετη πλευρά.\r\n\r\nΟ στόχος αυτού του δεύτερου στρατοπέδου ήταν να φροντίσει για την τροφοδοσία του υπόλοιπου στρατού και να παρεμποδίσει αυτήν του αντιπάλου.\r\n\r\nΟι ρωμαϊκές δυνάμεις ανέρχονταν σε 79.000 άνδρες : 63.000 πεζούς και 6.000 ιππείς. Επί πλέον, στα δύο οχυρωμένα στρατόπεδα υπήρχαν 2.600 βαριά και 7.400 ελαφρά οπλισμένοι άνδρες. Έτσι η συνολική δύναμη των Ρωμαίων ανέρχεται σε 86.400 άνδρες.\r\nΟ καρχηδονιακός στρατός αριθμούσε 32.000 βαρύ πεζικό, 8.000 ελαφρύ πεζικό και 10.000 ιππείς και αποτελούνταν από πολεμιστές διάφορων εθνικοτήτων. Περιλάμβανε 8.000 Λίβυες, 8.000 Ίβηρες, 16.000 Γαλάτες (οι μισοί από τους οποίους παρέμειναν στο στρατόπεδο την ημέρα της μάχης) και περίπου 5.500 Γαιτούλιους πεζούς.\r\n\r\nΤο ιππικό του Αννίβα είχε επίσης ποικίλη σύνθεση. Περιλάμβανε 4.000 Νουμιδούς (Νομάδες κατά Πολύβιον), 2.000 Ίβηρες, 4.000 Γαλάτες και 450 Φοίνικες.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_219\" align=\"aligncenter\" width=\"340\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/340px-balearic_slinger.jpg\" rel=\"attachment wp-att-219\"><img class=\"wp-image-219 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/340px-balearic_slinger.jpg\" alt=\"340px-Balearic_Slinger\" width=\"340\" height=\"469\" /></a> Σφενδονίτης απο τις Βαλεαρίδες νήσους[/caption]\r\n\r\nΤέλος, ο Αννίβας διέθετε ένα σώμα οκτώ χιλιάδων ακροβολιστών που απαρτιζόταν από Βαλιαρείς σφενδονιστές και διαφόρων εθνικοτήτων λογχοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_208\" align=\"aligncenter\" width=\"361\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/1656.jpg\" rel=\"attachment wp-att-208\"><img class=\"wp-image-208 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/1656.jpg\" alt=\"1656\" width=\"361\" height=\"500\" /></a> HASTATI[/caption]\r\n\r\nΟΠΛΙΣΜΟΣ\r\n\r\nΟι Ρωμαίοι ιππείς έφεραν τον συνηθισμένο εκείνη την εποχή οπλισμό του ρωμαϊκού στρατού: το pilun (βαρύ ακόντιο) και την hasta (λόγχη), καθώς επίσης με τα παραδοσιακά κράνη, ασπίδες και πανοπλία. Ο καρχηδονικός στρατός χρησιμοποιούσε μια ποικιλία όπλων. Οι Ίβηρες πολεμούσαν με ξίφη τέμνοντα όσο και νύσσοντα. Για να αμύνονται, χρησιμοποιούσαν μεγάλες ωοειδείς ασπίδες όπως και οι Γαλάτες και ένα ακόμη είδος ξίφους, την falcata. Το πιθανότερο είναι ότι οι Γαλάτες δεν φορούσαν πανοπλία και το τυπικό τους όπλο ήταν ένα μακρύ, αιχμηρό ξίφος.<sup id=\"cite_ref-21\" class=\"reference\">[21]</sup> Το καρχηδονιακό ιππικό ήταν οπλισμένο με δύο ακόντια, ξίφη και με βαριές ασπίδες για προστασία. Οι Νουμιδοί ήταν πιο ελαφρά οπλισμένοι, με μικρότερες και πιο ελαφριές ασπίδες και με μαχαίρια ή αιχμές. Οι ακροβολιστές, που ενεργούσαν ως ελαφρύ πεζικό, έφεραν σφενδόνες ή λόγχες. Οι Βαλιαρείς (πολεμιστές από τις Βαλεαρίδες νήσους) ήταν οπλισμένοι με διαφόρων μεγεθών σφενδόνες.\r\n\r\nΟ οπλισμός των Λίβυων έχει προκαλέσει διάφορες συζητήσεις. Ο ιστορικός Ντούκαν Χέντ θεωρεί πώς ήταν εξοπλισμένοι με κοντές λόγχες.\r\n\r\nΟ Πολύβιος αναφέρει ότι ο οπλισμός των Λιβύων ήταν ρωμαϊκός, προερχόμενος από τα λάφυρα της μάχης της Τρασιμένης.\r\n\r\nΚατά την καθιερωμένη τακτική της εποχής, το πεζικό τοποθετούνταν στα κέντρο και το ιππικό στα δύο άκρα, στις πτέρυγες. Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν αρκετά πιστά αυτήν την τακτική αλλά επέλεξαν να δώσουν περισσότερο βάθος παρά εύρος στο πεζικό, ελπίζοντας να διασπάσουν έτσι το κέντρο της παράταξης του Αννίβα.\r\n\r\nΟ Βάρρων ήξερε με ποιο τρόπο το ρωμαϊκό πεζικό είχε διεισδύσει στο κέντρο του Αννίβα κατά τη διάρκεια της μάχης στον ποταμό Τρεβία και σχεδίαζε να το εφαρμόσει ξανά σε μεγαλύτερη κλίμακα.\r\n\r\nΟι <i>πρίγκηπες</i> (μονάδα στρατού των Ρωμαίων) παρατάχθηκαν πίσω από τους <i>χαστάτι</i>, έτοιμοι να προωθηθούν με την πρώτη επαφή, προκειμένου να διασφαλιστεί το αρραγές του μετώπου. Όπως γράφει ο Πολύβιος «παρέταξε τους πεζούς στην ίδια ευθεία [με τους ιππείς της δεξιάς πτέρυγας] και πύκνωσε περισσότερο τα τμήματά τους πολλαπλασιάζοντας το βάθος των σπειρών [λόχων] του μετώπου\r\n\r\nΟ Βάρρων πίστευε πως αν πίεζε με τις υπέρτερες δυνάμεις του τους Καρχηδόνιους, αυτοί θα αναγκάζονταν να υποχωρήσουν ως τον ποταμό και, μη έχοντας περιθώρια ελιγμών, θα πανικοβάλλονταν. Ο Βάρρων αποφάσισε να αντιμετωπίσει ανοιχτά τον Αννίβα, καθώς πίστευε πώς ο τελευταίος είχε επικρατήσει στις δύο προηγούμενες μάχες χάρη στην πονηριά του. Το πεδίο μάχης στις Κάννες ήταν καθαρό, χωρίς να δώσει την ευκαιρία στον αντίπαλο να στήσει ενέδρες ή να κρύψει κάπου τον στρατό του.\r\n\r\nΟ Αννίβας, από την άλλη πλευρά, είχε αναπτύξει τις δυνάμεις του με βάση τις στρατιωτικές ικανότητες των στρατιωτών του, λαμβάνοντας υπόψη τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του κάθε σώματος ώστε να βελτιώσει την τακτική του.\r\n\r\nΤοποθέτησε τους Ίβηρες και τους Γαλάτες στη μέση, εναλλάσσοντας την εθνοτική σύνθεση σε όλη την πρώτη γραμμή, στο κέντρο της οποίας έλαβε θέση και ο ίδιος. Το πεζικό του Αννίβα από την Καρχηδονιακή Αφρική ήταν τοποθετημένο στα πλάγια του υπόλοιπου πεζικού.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_206\" align=\"aligncenter\" width=\"525\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/battle_of_cannae_215_bc_-_initial_roman_attack.png\" rel=\"attachment wp-att-206\"><img class=\"wp-image-206 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/battle_of_cannae_215_bc_-_initial_roman_attack.png\" alt=\"Battle_of_Cannae,_215_BC_-_Initial_Roman_attack\" width=\"525\" height=\"404\" /></a> Οι αρχικές παρατάξεις των δύο αντίπαλων στρατών. Οι Ρωμαίοι (διακρίνονται με το κόκκινο χρώμα) επιτίθενται στον καρχηδονιακό στρατό (διακρίνεται με το μπλέ χρώμα)[/caption]\r\n\r\nΟ Ασδρούβας διοικούσε το το ιβηρικό και γαλατικό ιππικό στα αριστερά (νότια του Ωφίδου ποταμού) του Καρχηδονιακού στρατού. Είχε την διοίκηση 6.500 ιππέων, ενώ ο Άννων τη διοίκηση 3.500 Νουμιδών στα δεξιά.\r\n\r\nΟ Αννίβας υπολόγιζε ότι το ιππικό του, το οποίο αποτελείτο από το ιβηρικό ιππικό και το ελαφρύ ιππικό των Νουμιδώνν και βρισκόταν στα άκρα, θα μπορούσε να νικήσει το πιο αδύναμο ρωμαϊκό ιππικό όταν θα επετίθετο στους Ρωμαίους από πίσω. Τα αφρικάνικα σώματα, την κρίσιμη στιγμή, θα πίεζαν τους Ρωμαίους και θα τους περικύκλωναν.\r\n\r\nΟι Ρωμαίοι βρίσκονταν μπροστά από τον λόφο που οδηγούσε στις Κάννες και επειδή η δεξιά τους πτέρυγα έφτανε στον Αύφιδο ποταμό, η αριστερή τους πτέρυγα ήταν η μόνη οδός υποχώρησης.\r\n\r\nΕπί πλέον οι Καρχηδόνιοι είχαν τοποθετηθεί έτσι ώστε να έχουν οι Ρωμαίοι τον πρωινό ήλιο κατάματα και τον νοτιοανατολικό άνεμο να φέρνει άμμο και σκόνη κατά πάνω τους. Η ανάπτυξη του στρατού από τον Αννίβα, βασισμένη στην αντίληψη του χώρου και στην επίγνωση των ικανοτήτων των τμημάτων του, αποδείχτηκε αποφασιστικής σημασίας\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/8117571_orig-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-209\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-209\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/8117571_orig-1.jpg\" alt=\"8117571_orig (1)\" width=\"798\" height=\"510\" /></a>\r\n\r\nΌσο πλησίαζαν οι δύο στρατοί, ο Αννίβας επεξέτεινε βαθμιαία το κέντρο της γραμμής του, και όπως περιγράφει ο Πολύβιος: <i>«Αφού παρέταξε τον στρατό του σε ευθεία γραμμή, προωθήθηκε με τα μεσαία τμήματα των Ιβήρων και των Γαλατών, ενώ τα υπόλοιπα ακολουθούσαν σε μηνοειδή σχηματισμό [ημισέληνο] και λεπτότερο, επειδή ήθελε να έχει τους Λίβυες ως εφεδρεία και ν’ αρχίσει την μάχη με τους Ίβηρες και τους Γαλάτες»</i>.\r\n\r\nΠιστεύεται ότι σκοπός αυτού του σχηματισμού ήταν να ανακοπεί η ορμή του ρωμαϊκού πεζικού μέχρις ότου οι μετέπειτα εξελίξεις επιτρέψουν στον Αννίβα ν’ αναπτύξει το αφρικανικό πεζικό του αποτελεσματικότερα.\r\n\r\nΕνώ οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι η ενέργεια αυτή του Αννίβα ήταν εσκεμμένη, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η έκβαση της μάχης οφείλεται στις διακυμάνσεις που συμβαίνουν όταν οι γραμμές προωθούνται και συγκρούονται.\r\n\r\nΌταν άρχισε η μάχη, και στις δύο πτέρυγες άρχισε τρομερή αναμέτρηση μεταξύ των αντίπαλων ιππικών. Ο Πολύβιος περιγράφει τους Ίβηρες και τους Γαλάτες ιππείς να καταβαίνουν από τον λόφο με \"βαρβαρικό\" τρόπο.\r\n\r\nΌταν αυτοί βρέθηκαν σε πλεονεκτική θέση, κατέκοψαν το ρωμαϊκό ιππικό.\r\n\r\nΣτην άλλη πτέρυγα οι Νουμιδοί, ενώ μέχρι τότε απασχολούσαν απλώς το ιππικό των συμμάχων της Ρώμης, όταν έφτασαν οι νικητές Ίβηρες και Γαλάτες, άρχισαν την καταδίωξη των αντιπάλων.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/the-battle-of-cannae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-210\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-210\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/the-battle-of-cannae.jpg\" alt=\"The Battle of Cannae\" width=\"488\" height=\"421\" /></a>\r\n\r\nΌσο οι Καρχηδόνιοι κατατρόπωναν το ρωμαϊκό ιππικό, το πεζικό το πεζικό τους συνέκλινε προς το κέντρο. Η σκόνη από τον ανατολικό άνεμο περιόρισε την ορατότητα των Ρωμαίων, οι οποίοι είχαν να αντιμετωπίσουν ακόμα ένα πρόβλημα : εξαιτίας των επιθέσεων του Αννίβα την προηγούμενη στα στρατόπεδά τους, είχε μειωθεί η υδροδότησή τους.\r\n\r\nΣτο αδύναμο κέντρο του, ο Αννίβας συγκρατούσε τους άνδρες του σε μια ελεγχόμενη υποχώρηση. Το ημικύκλιο των Ιβήρων και Γαλατών κάμφθηκε κι άλλο προς το εσωτερικό, όπως είχε διατάξει ο Αννίβας, γνωρίζοντας την υπεροχή του ρωμαϊκού πεζικού. Οι Ρωμαίοι έτσι βρέθηκαν στενά περικυκλωμένοι και η δύναμή τους μετατράπηκε σε αδυναμία.\r\n\r\nΌσο οι πρώτες γραμμές προωθούνταν βαθμιαία προς τα εμπρός, ο κύριος όγκος του στρατεύματός τους άρχισε να χάνει την συνοχή του, συνωθούμενος σ’ ένα αυξανόμενο χάσμα. Σύντομα συμπιέστηκαν τόσο πολύ ώστε δεν ήταν σε θέση να χειρίζονται τα όπλα τους. Προσπαθώντας να καταστρέψουν τους φαινομενικά υποχωρούντες Ίβηρες και Γαλάτες, οι Ρωμαίοι αγνόησαν (ίσως λόγω της σκόνης) τα αμέτοχα μέχρι τότε αφρικανικά σώματα που βρίσκονταν στα άκρα του ανεστραμμένου πλέον ημικυκλίου.\r\n\r\nΑυτό έδωσε χρόνο στο Καρχηδονικό ιππικό να απωθήσει το Ρωμαϊκό και επιτεθεί στο κέντρο από πίσω. Το ρωμαϊκό πεζικό, περικυκλωμένο και από τις δύο πλευρές του, δημιούργησε μια σφήνα, η οποία οδηγούσε πιο βαθιά στην ημισέληνο των Καρχηδονίων, στην παγίδα που τους έστησαν οι Αφρικανοί.\r\n\r\nΌταν το καρχηδονιακό ιππικό επιτέθηκε στα νώτα του ρωμαϊκού στρατού και τα σώματα των Αφρικανών επιτέθηκαν στα πλάγια, η προώθηση του ρωμαϊκού πεζικού ανεκόπη και οι Ρωμαίοι βρέθηκαν περικυκλωμένοι χωρίς ελπίδα διαφυγής. Οι Καρχηδόνιοι δημιούργησαν ένα τείχος και άρχισαν να καταστρέφουν τα παγιδευμένα ρωμαϊκά σώματα. Κατά τον Πολύβιο <i>«οι Ρωμαίοι άντεχαν στην αρχή, αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν οι εξωτερικές γραμμές και να περισφίγγεται ο κλοιός, τότε σκοτώθηκαν όλοι»</i>.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_207\" align=\"aligncenter\" width=\"525\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/battle_cannae_destruction.png\" rel=\"attachment wp-att-207\"><img class=\"wp-image-207 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/battle_cannae_destruction.png\" alt=\"Battle_cannae_destruction\" width=\"525\" height=\"404\" /></a> Οι θέσεις των Καρχηδόνιων και των Ρωμαίων στη μάχη των Καννών. Οι Καρχηδόνιοι είναι με το μπλέ χρώμα, ενώ οι Ρωμαίοι με το κόκκινο. Οι Ρωμαίοι βρίσκονται περικυκλωμένοι από τους Καρχηδόνιου[/caption]\r\n\r\nΟ Τίτος Λίβιος λέει ότι <i>«Χιλιάδες Ρωμαίοι σκοτώθηκαν....κάποιοι βρέθηκαν με τα κεφάλια τους χωμένα στη γη, σε λάκκους που είχαν σκάψει, νεκροί από ασφυξία»</i>. Ο Ρόμπερτ Κόουλεϊ ισχυρίζεται ότι περίπου 600 λεγεωνάριοι σφάζονταν κάθε λεπτό μέχρι το σκοτάδι να βάλει τέλος σε αυτή την αιματοχυσία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_211\" align=\"aligncenter\" width=\"736\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/47e7c1448543ef0f4d972433a8d89338.jpg\" rel=\"attachment wp-att-211\"><img class=\"wp-image-211 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/47e7c1448543ef0f4d972433a8d89338.jpg\" alt=\"47e7c1448543ef0f4d972433a8d89338\" width=\"736\" height=\"467\" /></a> Ο ΑΝΝΙΒΑΣ ΝΙΚΗΤΗΣ[/caption]\r\n\r\nΜόνο 14.000 Ρωμαίοι κατάφεραν να διαφύγουν, οι περισσότεροι κόβοντας δρόμο από την κοντινή πόλη του Κανουσίου.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_213\" align=\"aligncenter\" width=\"832\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/darkness_over_cannae___cover_by_gold_seven-d7wfscu.jpg\" rel=\"attachment wp-att-213\"><img class=\"wp-image-213\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/11/darkness_over_cannae___cover_by_gold_seven-d7wfscu.jpg\" alt=\"darkness_over_cannae___cover_by_gold_seven-d7wfscu\" width=\"832\" height=\"598\" /></a> ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΑΣΕ Η ΝΥΧΤΑ[/caption]\r\n\r\nΟ Πολύβιος γράφει ότι 70.000 άνδρες σκοτώθηκαν, 10.000 αιχμαλωτίστηκαν και ίσως 3.000 επέζησαν. Αναφέρει επίσης πως από το σύνολο του 6.000 ανδρών του ρωμαϊκού και συμμαχικού ιππικού, μόνο 370 άνδρες επέζησαν.\r\n\r\nΟ Λίβιος αναφέρει πώς σκοτώθηκαν 45.500 πεζοί και 2.700 ιππείς.\r\n\r\nΕπίσης αναφέρει πως 3.000 πεζοί και 1.500 ιππείς αιχμαλωτίστηκαν από τους Καρχηδόνιους.\r\n\r\nΟ Λίβιος δεν αναφέρει τις πηγές του, αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν πως η πηγή του ήταν ο Κόιντος Φάβιος Πίκτωρ, Ρωμαίος ιστορικός, ο οποίος είχε ασχοληθεί με τον Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο.\r\n\r\nΟ Αππιανός δηλώνει πώς την ημέρα της μάχης σκοτώθηκαν 50.000 Ρωμαίοι.\r\n\r\nΟ Πλούταρχος συμφωνεί, καταγράφοντας πώς «στη μάχη σκοτώθηκαν 50.000 Ρωμαίοι, ενώ μόνο 4.000 επέζησαν».\r\n\r\nΟ Μάρκος Φάβιος Κοϊντιλιανός γράφει: «60.000 άνδρες σκοτώθηκαν από τον στρατό του Αννίβα στις Κάννες».\r\n\r\nΟ Ευτρόπιος γράφει: «20 αξιωματικοί που υπήρξαν ύπατοι ή πραίτωρες, 30 συγκλητικοί και 300 άλλοι ευγενείς αιχμαλωτίστηκαν ή σκοτώθηκαν, όπως επίσης 40.000 πεζοί και 3.500 ιππείς».\r\n\r\nΟ Τίτος Λίβιος μας πληροφορεί πως στη μάχη σκοτώθηκαν «περίπου 8.000 απ\' τους γενναιότερους άνδρες του Αννίβα.»\r\n\r\nΟ Πολύβιος μας πληροφορεί πως σκοτώθηκαν 5.700 στρατιώτες του καρχηδονιακού στρατού: 4.000 Γαλάτες, 1.500 Ισπανοί και Αφρικανοί και 200 ιππείς.\r\n<h2><span id=\".CE.A4.CE.B1_.CE.B5.CF.80.CE.B1.CE.BA.CF.8C.CE.BB.CE.BF.CF.85.CE.B8.CE.B1\" class=\"mw-headline\">Τα επακόλουθα</span></h2>\r\nΌπως καταγράφει ο Λίβιος:\r\n<blockquote class=\"templatequote\">Ποτέ πριν, όσο η Πόλη ήταν ακόμα ασφαλής, δεν υπήρξε τόσος πανικός και σύγχυση. Θα εγκαταλείψω την προσπάθεια και δεν θα προσπαθήσω να αναφέρω ό,τι περιγράφοντάς το θα κάνω μικρότερο από την πραγματικότητα. Δεν ήταν απλώς ένα ακόμα πλήγμα μετά απ’ αυτό της Τρασιμένης τον περασμένο χρόνο, όταν χάθηκε ο ύπατος και ο στρατός του, αλλά μια πολλάπλάσια καταστροφή, η απώλεια δύο υπατικών στρατιών και των δύο υπάτων. Και τώρα δεν υπήρχε πια ρωμαϊκό στρατόπεδο, ούτε στρατηγός ούτε στρατιώτες. Η Απουλία και το Σάμνιο κι όλη σχεδόν η Ιταλία ήταν στα χέρια του Αννίβα. Σίγουρα έθνος άλλο δεν υπήρχε που δεν θα κατασυντριβόταν από τέτοιο μέγεθος δυστυχίας.</blockquote>\r\nΓια μια μικρή περίοδο στη Ρώμη επικρατούσε πλήρης αταξία. Οι καλύτεροι στρατοί τους είχαν καταστραφεί και ο επιζών ύπατος, ο Βάρρων, είχε στιγματιστεί. Ήταν μια πλήρης καταστροφή για τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με την παράδοση, στη Ρώμη κηρύχθηκε μέρα πένθους, καθώς δεν υπήρχε ούτε ένας πολίτης, που να μην είχε συγγενή ή γνωστό μεταξύ των πεσόντων. Οι Ρωμαίοι έφτασαν σε τόση απελπισία που προσέφυγαν στην ανθρωποθυσία, θάβοντας δύο ζωντανούς ανθρώπους στο Ρωμαϊκό Φόρουμ και κι εγκαταλείποντας ένα υπερμέγεθες βρέφος στην Αδριατική.\r\n\r\nΟ Λούκιος Καικίλιος Μέτελλος, ένας χιλίαρχος, απελπίστηκε τόσο πολύ για την ήττα, που δήλωσε πώς όλα χάθηκαν και πρότεινε να τεθούν στην υπηρεσία ενός ξένου ηγεμόνα.\r\n\r\nΩστόστο, αναγκάστηκε να δώσει όρκο υποταγής στη Ρώμη για όλο τον χρόνο. Οι επιζώντες των Καννών Ρωμαίοι στρατιώτες ανασυγκροτήθηκαν σε δύο λεγεώνες και στάλθηκαν στη Σικελία ως τιμωρία για την ταπεινωτική τους λιποταξία στο πεδίο της μάχης.\r\n\r\nΕκτός από τη φυσική απώλεια του στρατού της, η Ρώμη υπέστη και μία ήττα γοήτρου : Ένα χρυσό δαχτυλίδι ήταν ένδειξη ότι ο κάτοχός του ανήκε στην ανώτερη κοινωνική τάξη της Ρώμης.\r\n\r\nΟ Αννίβας και οι στρατιώτες του συγκέντρωσαν 200 τέτοια δαχτυλίδια, άλλες πηγές μιλάν για 4000, από τους πεσόντες στις Κάννες και τα έστειλαν στην Καρχηδόνα ως απόδειξη του θριάμβου τους. Η συλλογή αυτή ρίχτηκε έπεσε στο δάπεδο ενώπιον της Γερουσίας της Καρχηδόνας και υπολογίστηκε σε «τρεις και μισή» καρχηδονικές μονάδες βάρους.\r\n\r\nΟ Αννίβας, κερδίζοντας ακόμα μια μάχη (μετά από αυτές του Τρεβίου και της Τρασιμένης), είχε κατατροπώσει οκτώ υπατικές στρατιές.\r\n\r\nΜέσα σε 20 μήνες, η Ρώμη είχε χάσει το 1/5 του συνολικού πληθυσμού της άνω των 17 ετών.\r\n\r\nΕπιπλέον, η ήττα επηρέασε και τους συμμάχους της, οι οποίοι αποφάσισαν να πάρουν το μέρος του Αννίβα. Μετά τη μάχη των Καννών, οι νότιες ελληνικές επαρχίες της της Αργυρίππας, της Σαλαπίας, της Χερδονίας (σημ. Φότζα), του Ουζέντουμ, συμπεριλαμβανομένων της Καπύης Καπούα και του Τάραντα, υποτάχθηκαν στον Αννίβα. Ο Λίβιος σημειώνει, <i>«Το πόσο σοβαρό ήταν το αποτέλεσμα της ήττας των Ρωμαίων στις Κάννες, μπορεί κανείς να καταλάβει από τη συμπεριφορά των συμμάχων της Ρώμης - πριν από αυτή τη μοιραία μέρα, ήταν πιστοί στη Ρώμη, αλλά μετά άρχισαν να αμφιβάλλουν κατά πόσο δυνατή ήταν η Ρώμη.»</i>\r\n\r\nΤην ίδια χρονιά οι πόλεις της Σικελίας παρακινήθηκαν να επαναστατήσουν κατά της Ρώμης και ο Φίλιππος Ε\' της Μακεδονίας εγγυήθηκε την υποστήριξή του στον Αννίβα αρχίζοντας τον Πρώτο Μακεδονικό Πόλεμο. Επίσης ο Αννίβας εξασφάλισε τη συμμαχία του Ιερώνυμου των Συρακουσών.\r\n\r\nΜετά τη μάχη, ο αρχηγός του ιππικού των Νουμίδων, ο Μαάρβας, παρότρυνε τον Αννίβα να επιτεθούν κατά της Ρώμης. Ο Καρχηδόνιος στρατηγός αρνήθηκε και η απάντησή του προκάλεσε έκπληξη στον Μάαρβα ο οποίος του είπε <i>«Αννίβα, ξέρεις πως να κερδίζεις μια μάχη, αλλά δεν ξέρεις πως να εκμεταλλευτείς τη νίκη σου.»</i>\r\n\r\nΩστόσο ο Αννίβας ήταν αρμοδιότερος κρίνει ποια στρατηγική έπρεπε να διαλέξει μετά τη νίκη στις Κάννες από ό,τι ο Μαάρβας.\r\n\r\nΟ ιστορικός Χανς Ντελμπρούκ επισημαίνει πώς λόγω του μεγάλου αριθμού νεκρών και τραυματιών στη μάχη δεν ήταν σε θέση να αρχίσει επίθεση κατά της Ρώμης. Ακόμη κι αν ο στρατός του ήταν σε πλήρη ισχύ, η επιτυχής πολιορκία της Ρώμης απαιτούσε την κατάληψη της ενδοχώρας, προκειμένου να διασφαλίσει την τροφοδοσία του και να διακόψει την παροχή πολεμοφόδιων στους Ρωμαίους.\r\n\r\nΠαρά τις μεγάλες απώλειες στις Κάννες, την αποστασία μερικών συμμάχων της, η Ρώμη είχε ακόμα άφθονο έμψυχο υλικό, κάτι που της έδινε την ευκαιρία να διατηρήσει τον έλεγχο της στην Ιβηρία, τη Σικελία και τη Σαρδηνία, παρά την παρουσία του Αννίβα στην Ιταλία.\r\n\r\nΗ συμπεριφορά του Αννίβα μετά τις νίκες στην λίμνη Τρασιμένη (217 π.Χ.) και στις Κάννες (216 π.Χ.), καθώς και το γεγονός ότι επιτέθηκε στη Ρώμη πέντε χρόνια μετά τη νίκη στις Κάννες (211 π.Χ.), δείχνει πως στόχος του δεν ήταν η καταστροφή του αντιπάλου του, αλλά η αποθάρρυνση των Ρωμαίων μετά από αιματηρές μάχες και η διάλυση των συμμαχιών της, έτσι ώστε να πείσει τη Ρώμη να υπογράψει μαζί του συνθήκη ειρήνης.\r\n\r\nΈτσι μετά τις Κάννες ο Αννίβας έστειλε μια αντιπροσωπεία με αρχηγό τον Καρθάλο για να διαπραγματευτεί μια συνθήκη ειρήνης. Ωστόσο παρά τις πολλαπλές καταστροφές της Ρώμης, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος δεν δεχόταν διαπραγματεύσεις. Αντιθέτως ξεκίνησε την επιστράτευση ολόκληρου του ανδρικού πληθυσμού της Ρώμης, ακόμη και σκλάβων.\r\n\r\nΤόσα αποφασιστικά ήταν αυτά τα μέτρα, ώστε απαγορευόταν η χρήση της λέξης «ειρήνη», το πένθος περιορίστηκε σε 30 μέρες και απαγορεύονταν τα δάκρυα σε δημόσιο χώρο ακόμα και στις γυναίκες.\r\n\r\nΓια το υπόλοιπο του πολέμου στην Ιταλία, δεν θα συσσώρευαν τόσο μεγάλες δυνάμεις υπό ενιαία διοίκηση κατά του Αννίβα – αντ\' αυτού χρησιμοποιήσαν ανεξάρτητους στρατούς και με αυτό τον τρόπο είχαν και πάλι περισσότερο στρατό από ό,τι οι Καρχηδόνιοι. Αυτό ανάγκασε τον Αννίβα να αποσυρθεί στον Κρότωνα, απ\' όπου κλήθηκε να επιστρέψει στην Αφρική μετά την εισβολή εκεί των Ρωμαίων, για να δώσει την μάχη της Ζάμας, που σήμανε το τέλος του πολέμου με πλήρη επικράτηση των Ρωμαίων.\r\n\r\nΗ Μάχη των Καννών έγινε γνωστή για την τακτική που χρησιμοποίησε ο Αννίβας, η οποία είχε επηρεάσει σημαντικά τη μετέπειτα ρωμαϊκή και στρατιωτική ιστορία. Ο ιστορικός Τεοντόρ Αυράουλτ Ντόντζ έγραψε:\r\n<blockquote class=\"templatequote\"><strong>Λίγες μάχες των αρχαίων χρόνων χαρακτηρίζονται από επιδεξιότητα....όπως η μάχη των Καννών. Ο Αννίβας είχε όλα τα πλεονεκτήματα για τη νίκη... </strong>\r\n\r\n<strong>Η μάχη, από την πλευρά των Καρχηδονίων, ήταν έργο τέχνης, και ότι καμία μάχη δεν ήταν τόσο καλή όσο αυτή στις Κάννες.</strong></blockquote>\r\nΟ Γουίλ Ντούραντ έγραψε:\r\n\r\n<strong>Ήταν ένα υπέρτατο παράδειγμα στρατηγίας, δεν υπήρχε ποτέ κάτι καλύτερο στην ιστορία... είναι από τις καλύτερες μάχες τακτικής για 2000 χρόνια. Η μάχη αύτη υπήρξε το ανώτερον παράδειγμα στρατηγικής τέχνης μη υπερβληθέν εισέτι εις την στρατιωτικήν ιστορίαν, ανέτρεψε την πεποίθησιν των Ρωμαίων εις το πεζικόν των και εχάραξε την γραμμήν της στρατιωτικής τακτικής διά δύο χιλιετηρίδας.</strong>\r\n\r\nΤα βίντεο που ακολουθούν, περιγράφουν με θαυμάσιο τρόπο την μάχη.\r\n\r\nΔείτε τα\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/IY-Hcr4bB3U\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/CQNCGqfjaBc\" width=\"420\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/2_7dtbp-0nQ\" width=\"420\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>','ΚΑΝΝΕΣ....ΜΑΧΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ-video','','publish','open','open','','kannes-machi-exontosis-ton-romeon-video','','','2015-11-09 22:25:03','2015-11-09 20:25:03','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=205',0,'post','',0),
 (68,1,'2015-10-20 13:43:24','0000-00-00 00:00:00','http://www.spike.com/video-clips/3q67ch/deadliest-warrior-sneak-peek-genghis-khan-vs-hannibal','POLEMISTES','','draft','open','open','','','','','2015-10-20 13:43:24','2015-10-20 10:43:24','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=68',0,'post','',0),
 (5,1,'2015-09-30 21:01:39','2015-09-30 18:01:39','','home','','publish','closed','closed','','home','','','2015-12-21 00:47:21','2015-12-20 22:47:21','',0,'http://www.polemosnet.com/?page_id=5',0,'page','',0),
 (6,1,'2015-09-30 21:01:39','2015-09-30 18:01:39','SKU','home','','inherit','closed','closed','','5-revision-v1','','','2015-09-30 21:01:39','2015-09-30 18:01:39','',5,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/5-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (7,1,'2015-09-30 22:34:40','2015-09-30 19:34:40','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"aligncenter\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24014\" align=\"aligncenter\" width=\"472\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24020\" align=\"aligncenter\" width=\"449\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','publish','open','open','','igeteso-vasilefs-pirros-ke-i-ipirotes-tou-enantia-stin-romi','','','2015-11-11 07:37:27','2015-11-11 05:37:27','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=7',0,'post','',0),
 (8,1,'2015-09-30 22:34:28','2015-09-30 19:34:28','','11079360_102560550079262_6171387495148650221_o-1-630x380','','inherit','open','closed','','11079360_102560550079262_6171387495148650221_o-1-630x380','','','2015-09-30 22:34:28','2015-09-30 19:34:28','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11079360_102560550079262_6171387495148650221_o-1-630x380.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (9,1,'2015-09-30 22:34:40','2015-09-30 19:34:40','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter  wp-image-24018\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/peltasts_Rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/peltasts_Rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter  wp-image-24015\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a>\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter  wp-image-24021\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2015/05/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 22:34:40','2015-09-30 19:34:40','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (10,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg','','inherit','open','closed','','11140305_104885666513417_5720517854104356809_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (11,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg','','inherit','open','closed','','11152331_104885493180101_5864067405703964993_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (12,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg','','inherit','open','closed','','11120569_106039826398001_8463850763924265087_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (13,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg','','inherit','open','closed','','11350629_104886636513320_6508407446557945091_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (14,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg','','inherit','open','closed','','11215107_102652276736756_2899220344993668840_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (15,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg','','inherit','open','closed','','11216254_102652566736727_7565432744375949609_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (16,1,'2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','','11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg','','inherit','open','closed','','11351231_104883596513624_2332116773696583815_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:54','2015-09-30 19:34:54','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (17,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg','','inherit','open','closed','','11165180_102652370070080_4344678372681391144_o-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (18,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg','','inherit','open','closed','','11329808_104886099846707_4529847089487143344_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (19,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','images-32.jpg','','inherit','open','closed','','images-32-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (20,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg','','inherit','open','closed','','212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (21,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg','','inherit','open','closed','','11250154_102651716736812_2070263158249191609_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (22,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','415420147e9860027900793be01bffc1.jpg','','inherit','open','closed','','415420147e9860027900793be01bffc1-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (23,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','peltasts_Rava.jpg','','inherit','open','closed','','peltasts_rava-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (24,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','ptolemaic-guard-cavalry.png','','inherit','open','closed','','ptolemaic-guard-cavalry-png','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png',0,'attachment','image/png',0),
 (25,1,'2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','','11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg','','inherit','open','closed','','11201182_104887969846520_4559462870852075756_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:55','2015-09-30 19:34:55','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (26,1,'2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','','1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg','','inherit','open','closed','','1ae5efa524839bd46c7acd243118537b-jpg','','','2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (27,1,'2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','','img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg','','inherit','open','closed','','img-4-06-11-2011-12-35-15-jpg','','','2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (28,1,'2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','','11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg','','inherit','open','closed','','11052466_104887576513226_4823466195971551800_n-jpg','','','2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','',7,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (29,1,'2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a>\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 22:34:56','2015-09-30 19:34:56','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (30,1,'2015-09-30 22:35:35','2015-09-30 19:35:35','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a>\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 22:35:35','2015-09-30 19:35:35','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (31,1,'2015-09-30 22:41:28','2015-09-30 19:41:28','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\n<div dir=\"ltr\">\n\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\n\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\n\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"alignnone\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\n\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\n\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\n\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\n\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\n\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\n\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\n\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\n\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\n\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\n\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\n\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\n\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\n\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\n\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\n\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\n\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\n\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\n\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\n\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\n\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\n\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\n\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\n\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\n\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\n\n&nbsp;\n\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\n\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\n\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\n\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\n\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\n\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\n\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\n\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\n\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\n\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\n\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\n\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\n\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\n\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\n\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\n\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\n\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\n\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\n\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\n\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\n\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\n\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\n\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\n\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\n\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\n\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\n\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\n\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\n\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\n\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\n\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\n\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\n\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\n\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\n\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\n\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\n\n&nbsp;\n\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\n\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\n\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\n\n&nbsp;\n\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\n\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\n\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\n\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\n\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\n\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\n\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\n\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\n\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\n\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a>\n\n&nbsp;\n\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\n\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\n\n&nbsp;\n\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\n\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\n\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\n\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\n\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\n\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\n\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\n\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\n<div>\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a>\n\n</div>\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\n<div>\n\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\n\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\n\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\n\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\n<div>\n\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\n\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\n\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\n\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\n\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\n\n<i>Πηγές</i>\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\n<i>\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\n<i>\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\n<i>\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\n<i>\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\n<i>\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\n<i>\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\n<i>\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\n\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\n\n</div>\n</div>\n</div>\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-autosave-v1','','','2015-09-30 22:41:28','2015-09-30 19:41:28','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-autosave-v1/',0,'revision','',0),
 (32,1,'2015-09-30 22:42:11','2015-09-30 19:42:11','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"alignnone\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24014\" align=\"aligncenter\" width=\"472\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24020\" align=\"aligncenter\" width=\"449\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 22:42:11','2015-09-30 19:42:11','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (33,1,'2015-09-30 22:43:03','2015-09-30 19:43:03','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"aligncenter\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24014\" align=\"aligncenter\" width=\"472\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24020\" align=\"aligncenter\" width=\"449\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 22:43:03','2015-09-30 19:43:03','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (34,1,'2015-09-30 23:04:52','2015-09-30 20:04:52','<div>\r\n<h3>ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ</h3>\r\n</div>\r\n<div>Ο βασιλεύς της Περσικής αυτοκρατορίας <b>Δαρείος ο Α΄ </b>απεβίωσεν το έτος <b>– 486</b>, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει τον στόχον του, ο οποίος ήταν η κατάληψις των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδος, ως εκδίκησιν εις την βοήθειαν, την οποίαν προσέφεραν στην εξέγερσιν των <b>Ιωνικών Ελληνικών πόλεων</b> εναντίον του. Δύο φορές τα όνειρά του μετετράπηκαν σε εφιάλτες, όταν στην χερσόνησον του <b>Άθω</b> και στον Μαραθώνα, κατεστράφησαν οι δυνάμεις του και οι στρατηγοί του επέστρεψαν στην Περσία ντροπιασμένοι.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29132\"><img class=\"aligncenter wp-image-29132\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" alt=\"b32707961e0610846148fcfc5a743063\" width=\"608\" height=\"451\" /></a></div>\r\n<div>Με την άνοδο στον περσικό θρόνο του <b>Ξέρξη</b>, υιού του <b>Δαρείου</b> και της <b>Ατόσσης</b>, το σχέδιο κατάληψης της <b>Ελλάδος</b> ατόνησε, διότι ο <b>Ξέρξης</b> δεν είχε καμίαν διάθεσιν να εκστρατεύσει κατά της <b>Ελλάδος</b>, αλλά προετοίμαζε τον στρατόν του, διά να επιχειρήσει την κατάληψιν της <b>Αιγύπτου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως η επιρροή των <b>Σημιτοφοινίκων</b> στην αυλήν των <b>Περσών</b>, δεν άργησε να διαφοροποιήσει τα επεκτατικά σχέδια του νέου Μονάρχη. Αυτή η επιρροή, που έφθανε στον βασιλικό θρόνο, μέσω του <b>Μαρδονίου</b>, υιού του <b>Γωβρύα</b> και εξαδέλφου του<b>Ξέρξη</b> από την αδελφή του πατέρα του, είχε σαν στόχο την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b> της <b>Κάτω Ιταλίας</b> και <b>Σικελίας</b>, ώστε αφ’ ενός μεν το<b>Ελληνικόν γένος</b> των βορείων ακτών της <b>Μεσογείου</b> να καταστραφεί ολοσχερώς και να καταντήσει υποτελές στην <b>Περσικήν αυτοκρατορίαν</b>, αφ’ ετέρου δε να ανοίξει ο δρόμος, διά την προώθησιν των <b>Περσικών</b> και <b>Φοινικικών</b> δυνάμεων στο εσωτερικόν της <b>Ευρώπης</b>, αφού θα είχε καταλυθεί η δύναμις των <b>Ελλήνων</b>, η οποία αποτελούσε την ασπίδαν προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της <b>Ευρώπης</b> στην <b>Μεσόγειον</b>!</div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29133\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29133\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" alt=\"4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e\" width=\"461\" height=\"200\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Την επιρροήν αυτήν, πολύ γλαφυρά μας μεταφέρει ο <b>Ηρόδοτος </b>στο <b>Ζ΄</b>βιβλίο της <b>Ιστορίας</b> του <b>(Πολύμνια)</b>, αναφέροντας όλη την επιχειρηματολογίαν του <b>Μαρδονίου</b>προς τον <b>Ξέρξην</b>, διά να τον πείσει να εφαρμόσει αυτό το σχέδιον.</div>\r\n<div>Μάταια εχέφρονες <b>Πέρσες</b>αξιωματούχοι, όπως ο συνετός<b>Αρτάβανος</b>, θείος του <b>Ξέρξη</b>, προσπάθησαν να αντιστρατευτούν τον<b>Μαρδόνιο</b> και να αποτρέψουν τον<b>Ξέρξην</b> από αυτό το τόλμημα. Η απόφασις του <b>Ξέρξη</b> ήταν ήδη ειλημμένη: Η πολεμική μηχανή των <b>Περσών</b> και των <b>Φοινίκων</b> θα επιτίθετο<b>ταυτόχρονα</b> στις δύο πλευρές της <b>Ελληνικής επικράτειας</b>. Οι μεν <b>Πέρσες</b> θα ανελάμβαναν την υποταγήν της <b>Ηπειρωτικής Ελλάδος</b> και των <b>νήσων</b> της, οι δε<b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι</b>, είχαν την αποστολήν της κατάληψης της <b>Σικελίας</b> και της <b>Κάτω Ιταλίας</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Διά την κοινήν αυτήν επιχείρησιν και συμμαχίαν <b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, ο ιστορικός μας <b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b> στο <b>11<sup>ον</sup></b><sup> </sup> βιβλίον του έργου του <b>«Ιστορική Βιβλιοθήκη»</b> γράφει τα ακόλουθα:</div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης πεισθείς αυτώ, και βουλόμενος πάντας τους Έλληνας, αναστάτους ποιήσαι, διεπρεσβεύσατο προς Καρχηδονίους, περί κοινοπραγίας και συνέθετο προς αυτούς, ώστε αυτόν μεν επί τους την Ελλάδα κατοικούντας Έλληνας στρατεύειν, Καρχιδονίους δε τοις αυτοίς χρόνοις μεγάλας παρασκευάσασθαι δυνάμεις και καταπολεμήσαι των Ελλήνων τους περί Σικελίαν και Ιταλίαν οικούντας….»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης αφού πείσθηκε εις αυτό και επιθυμώντας να υποδουλώσει όλους τους Έλληνες, έστειλε πρέσβεις προς τους Καρχηδονίους να διαπραγματευθούν συμμαχία και συνεφώνησε μαζί τους, ώστε αυτός μεν να εκστρατεύσει εναντίων των Ελλήνων της Ελλάδος, οι δε Καρχηδόνιοι ταυτοχρόνως, αφού συγκεντρώσουν μεγάλην δύναμην, να υποτάξουν τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας…..»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η επιθυμία του <b>Ξέρξη</b> να προχωρήσει με τον στρατόν του και στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>, μετά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b>, αποδεικνύεται και από την συγκέντρωσιν των τεραστίων μαχίμων δυνάμεών του, οι οποίες υπερέβαιναν το <b>ένα εκατομμύριο άνδρες</b>! Μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων θα χρησιμοποιούσε, ως στρατεύματα κατοχής των υποδουλωμένων πόλεων και χωρών, εν όσω εκείνος προχωρούσε στην υποταγήν όλης της <b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Και βέβαια είναι γνωστή η τύχη του <b>Ξέρξη</b>, αλλά και του <b>Μαρδονίου</b> και του τεραστίου στρατεύματός του, όταν μέσα σε δύο έτη (<b>– 480 </b>και <b>– 479</b>), απώλεσε και την δύναμη και τις κτήσεις επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και την υπερηφάνειά του, συγκρουόμενος με τους <b>Έλληνες </b>στις <b>Θερμοπύλες</b>, στο <b>Αρτεμίσιον</b>, στην <b>Σαλαμίνα</b>, στις <b>Πλαταιές</b>και στην <b>Μυκάλην</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στο άλλο σκέλος της επίθεσης κατά του Ελληνισμού, το οποίον είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας  οι <b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι:</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29134\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29134\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" alt=\"05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae\" width=\"736\" height=\"538\" /></a>\r\nΜετά την σύναψιν της συμμαχίας με τους <b>Πέρσες</b>, οι <b>Καρχηδόνιοι</b>στρατολόγησαν πολλούς μισθοφόρους από την <b>Ιταλία</b>, την<b>Λιγυρία</b>, την <b>Γαλατία</b> και την<b>Ιβηρία</b> και επεστράτευσαν τους υπηκόους των <b>Καρχηδονίους</b> και<b>Λίβυες</b>. Τρία χρόνια προπαρεσκεύαζαν τις δυνάμεις τους και στο διάστημα αυτό, συνεκέντρωσαν πάνω από <b>300.000</b>στρατό, και στόλο αποτελούμενο από<b>200</b> πολεμικά και <b>1.000</b> μεταγωγικά πλοία.</div>\r\n<div>Στρατηγός των <b>Καρχηδονίων</b>, εξελέγη ο <b>Αμίλκας</b>, ο οποίος αφού επιβίβασε το στράτευμά του στα πλοία, απέπλευσεν από την Καρχηδόνα το θέρος του <b>– 480</b>. Διασχίζοντας όμως το <b>Λιβυκόν</b> πέλαγος, συνήντησεν ισχυρή τρικυμία, η οποία του κατέστρεψε πολλά από τα μεταγωγικά του πλοία και ένα σημαντικό μέρος του ιππικού και των αρμάτων του.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Προσορμίσθηκε στο λιμάνι της <b>Πανόρμου</b> (σημερινό <b>Παλέρμο</b>) και διά τρείς ημέρες ξεκούραζε και ετοίμαζε το στρατό του και διόρθωνε τις ζημιές, τις οποίες είχαν υποστεί τα πλοία του από την τρικυμία. Κατόπιν παραλαμβάνοντας το στράτευμα, βάδισε ανατολικά, εναντίον της πόλεως της <b>Ιμέρας</b>, της πρώτης πόλεως στην βόρεια ακτήν της<b>Σικελίας</b>, η οποία συμμετείχε στον <b>Ελληνικόν συνασπισμόν</b>, μαζί με τις <b>Συρακούσες</b>και τον <b>Ακράγαντα</b>, ενώ στον <b>Καρχηδονιακόν συνασπισμόν</b> είχαν προσχωρήσει οι<b>Ελληνικές </b>πόλεις του <b>Σελινούντος</b>, της <b>Πανόρμου</b>, της <b>Ζάγκλης</b> και του <b>Ρηγίου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Ο στόλος του, παρακολουθούσε την πορεία του στρατεύματος, πλέοντας παράλληλα στην ακτήν. Όταν έφθασε κοντά στην πόλιν της <b>Ιμέρας</b> εγκαθίδρυσε δύο στρατόπεδα στα δυτικά της: Ένα διά το πεζικόν του και ένα δια τις ναυτικές του δυνάμεις. Τα στρατόπεδα αυτά τα οχύρωσε με τείχη και αναχώματα και τα συνένωσε με οχυρωματικά έργα, ώστε να αποκλειστεί η πόλη από τα δυτικά. Αφού ετοιμάστηκαν τα στρατόπεδα, μετέφερε σ’ αυτά με τον στόλον του, σίτο και εφόδια από την <b>Λιβύην</b> και την<b>Σαρδηνίαν</b> και ήρχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις καταλήψεως της <b>Ιμέρας</b>.</div>\r\n<div>Την πόλιν υπεστήριζεν η φρουρά της, με αρχηγό τον <b>Θήρωνα</b>, τύραννο του<b>Ακράγαντος</b>. Οι πρώτες συμπλοκές όμως, οι οποίες έγιναν εκτός των τειχών της πόλεως, απέβησαν εις βάρος των <b>Ελλήνων,</b> κι έτσι ο <b>Θήρων</b> έστειλε και ζήτησε βοήθεια από τον <b>Γέλωνα</b>, τον τύραννο των <b>Συρακουσών</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29135\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29135\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" alt=\"home-banner\" width=\"680\" height=\"218\" /></a>Ο <b>Γέλων</b>, συνετός και ικανότατος στρατηγός, έχοντας τις δυνάμεις του σε ετοιμότητα, ξεκίνησε γρήγορα με<b>50.000</b> πεζούς  και <b>5.000</b> ιππείς και σε λίγες ημέρες βρέθηκε κοντά στην πόλη της Ιμέρας. Αφού εστρατοπέδευσεν στα περίχωρά της και οχύρωσε το στρατόπεδό του με βαθειά τάφρο και χαράκωμα εξαπέστειλε τους ιππείς του εναντίον των δυνάμεων του<b>Αμίλκα</b>, οι οποίες λεηλατούσαν την ύπαιθρον χώραν της <b>Ιμέρας</b>. Αιφνιδιάζοντας τα διασκορπισμένα και ασχολούμενα με την λεηλασία τμήματα του εχθρού, οι ιππείς του <b>Γέλωνος</b>, σκότωσαν πολλούς και συνέλαβαν<b>10.000</b> αιχμαλώτους. Όταν τους οδήγησαν στην πόλιν, έδωσαν μεγάλο θάρρος στους πολιορκούμενους, οι οποίοι απέφραξαν πάλι τις πύλες του τείχους, τις οποίες είχε κτίσει ο <b>Θήρων</b>, διά καλύτερην προστασίαν από τις επιθέσεις του εχθρού.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Επειδή όμως η δύναμη των <b>Καρχηδονίων</b> παρέμενε μεγάλη και ισχυρή και συνεχώς τροφοδοτούνταν διά θαλάσσης, ο <b>Γέλων</b> με την στρατηγική του δεινότητα, δεν παρεσύρθη, αλλά καιροφυλακτούσε την ευκαιρίαν, η οποία θα του επέτρεπε να καταστρέψει τους βαρβάρους, χωρίς να διατρέξει η δική του δύναμη τον κίνδυνον ήττας. Σχεδίαζε να βρεί τον τρόπο διά να κάψει τον εχθρικό στόλο και να αποκόψει τις δυνάμεις των <b>Καρχηδονίων</b> στην <b>Σικελία,</b> χωρίς τον διά θαλάσσης ανεφοδιασμό τους.</div>\r\n<div>Στο σχέδιό του αυτό βρέθηκε σύμμαχος η θεά τύχη! Κάποιοι ιππείς του, από αυτούς που διενεργούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε βαρβαρικά τμήματα, τα οποία λεηλατούσαν την ύπαιθρον, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν ταχυδρόμο και τον οδήγησαν στον <b>Γέλωνα</b>. Ο ταχυδρόμος έφερε μαζί του γράμματα των <b>Σελινουντίων</b> προς τον <b>Αμίλκα</b>, στα οποία του κοινοποιούσαν ότι το ιππικό, το οποίο τους είχε ζητήσει να του στείλουν, θα έφθανε στο βαρβαρικό στρατόπεδο την επομένην ημέραν, την οποίαν τους είχε προκαθορίσει, και κατά την οποίαν, ο <b>Αμίλκας</b> θα βρίσκονταν, όπως τους είχε πει, στο ναυτικό του στρατόπεδο, ασχολούμενος με την προετοιμασίαν μιάς θυσίας προς τον <b>Ποσειδώνα</b>, την οποίαν θα τελούσε.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Μην αφήνοντας αυτήν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ο <b>Γέλων </b>έστειλε αμέσως ένα μεγάλο τμήμα του ιππικού του να περιέλθει, κρυφά από τον εχθρό, τα γειτονικά μέρη, και το χάραμα της επομένης ημέρας να κατευθυνθούν προς το εχθρικόν ναυτικόν στρατόπεδον, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους </b>συμμάχους των<b>Καρχηδονίων</b>. Εκεί, αφού μπουν μέσα στο ξύλινο τείχος του στρατοπέδου, τους διέταξε να επιχειρήσουν την εξόντωση του <b>Αμίλκα</b> και το κάψιμο των πλοίων.</div>\r\n<div>Επίσης έστειλε και σκοπούς στους λόφους πάνω από την πόλιν, διατάζοντάς τους να τον ειδοποιήσουν με σήματα, όταν δούν τους ιππείς να μπαίνουν μέσα στο τείχος του εχθρικού ναυτικού στρατοπέδου. Αφού έδωσε αυτές τις εντολές ο <b>Γέλων</b>, συνεκέντρωσε τις δυνάμεις του και ανέμενε το σήμα των σκοπών από τους λόφους.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29136\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29136\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" alt=\"cropwm\" width=\"680\" height=\"510\" /></a></div>\r\n<div>Με το ξημέρωμα της άλλης ημέρας, οι ιππείς του <b>Γέλωνα</b>, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους</b>, πλησίασαν το ναυτικόν στρατόπεδον των βαρβάρων και ξεγελώντας τους φρουρούς εισήλθαν στο ξύλινον τείχος. Πριν προλάβει κανείς από τους<b>Σημιτοφοίνικες</b> να καταλάβει τι συνέβαινε, όρμισαν επάνω τους και επάνω στον <b>Αμίλκα</b>, ο οποίος με τους αξιωματούχους του ετοίμαζε την θυσία, και τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον επάνω στην αναμμένη πυρά του βωμού. Στην συνέχεια, χωρίς αντίσταση, πυρπόλησαν τον προσαραγμένον στόλον των<b>Καρχηδονίων</b>.</div>\r\n<div>Ο <b>Γέλων</b>, ειδοποιημένος από το σήμα των σκοπών, βάδισε γρήγορα με όλην την δύναμήν του εναντίον του στρατοπέδου των πεζικών δυνάμεων του εχθρού.</div>\r\n<div>Οι <b>Φοίνικες</b> εξήλθαν του στρατοπέδου τους διά να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και η μάχη η οποία συνήφθη ήταν αιματηρή και στην αρχή αμφίρροπη, επειδή οι δυνάμεις του εχθρού ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των <b>Ελληνικών</b>. Όταν όμως στον ουρανόν φάνηκε ο καπνός των καιομένων πλοίων, οι <b>Καρχηδόνιοι </b>λύγισαν, ενώ οι Έλληνες οπλίσθηκαν με υπερβολικόν θάρρος.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29139\"><img class=\"aligncenter wp-image-29139\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro7_r1_1280\" width=\"807\" height=\"659\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των <b>Καρχηδονίων</b>, από την <b>Ελληνική</b>ν παράταξιν.</div>\r\n<div>Επειδή ο <b>Γέλων</b> είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνουν οι <b>Έλληνες</b> αιχμαλώτους, επηκολούθησε μία φοβερή σφαγή. Περισσότεροι από <b>150.000 Σημιτοφοίνικες</b> και μισθοφόροι τους σκοτώθηκαν και όσοι κατάφεραν να σωθούν συνεκεντρώθηκαν σε ένα μέρος οχυρόν, κοντά στο πεδίον της μάχης. Όμως πιεζόμενοι από τους <b>Έλληνες</b> και υποφέροντας από την έλλειψιν νερού, αναγκάστηκαν και αυτοί να παραδοθούν.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29138\"><img class=\"aligncenter wp-image-29138\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" alt=\"milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo\" width=\"497\" height=\"652\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η περίλαμπρη αυτή νίκη των <b>Ελλήνων</b> οφείλεται τόσον στο <b>Ελληνικόν</b> ακμαίον ηθικόν, όσον και στο στρατηγικόν σχέδιον του <b>Γέλωνος</b>, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μεγάλην δόξαν και φήμην, όχι μόνον στους <b>Σικελιώτες</b>, αλλά και σε όλους τους <b>Έλληνες</b>. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη των <b>Ελλήνων</b> στην <b>Ιμέρα</b>, ώστε όπως λέει χαρακτηριστικά ο<b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b>, <b>ούτε ένας από τον στρατό των Καρχηδονίων δεν γλύτωσε διά να μεταφέρει την είδησιν της ήττας στην Καρχηδόνα</b>!! Από την περίφημη στρατιά του <b>Αμίλκα</b>, μόνον ένα μικρό πλοιάριο με ελάχιστους ναύτες κατάφερε, ύστερα από πολύ καιρόν, να φθάσει στην <b>Καρχηδόνα</b>, φέρνοντας την σύντομη είδησιν: <b>«Χάθηκαν όλοι, όσοι εξεστράτευσαν στην Σικελία»</b>!</div>\r\n<div>Συνέπεσε δε, όπως εξιστορεί ο <b>Ηρόδοτος</b> στο <b>Ζ΄</b> βιβλίο (<b>Πολύμνια 166</b>) της <b>Ιστορίας</b>του, η ημέρα της μάχης της <b>Ιμέρας </b>να είναι η ίδια με την ημέρα της ναυμαχίας της<b>Σαλαμίνος</b>. Έτσι την ίδια ημέρα ναυάγησαν τα σχέδια των συνασπισμένων βαρβάρων,<b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, διά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b>, καθώς και η σχεδιαζόμενη εισβολή τους από εκεί στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<b><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29137\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29137\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro5_r1_1280\" width=\"720\" height=\"900\" /></a>\r\nΤην τελευταίαν αυτήν επισήμανσιν θα πρέπει να μην την ξεχνούν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι, εκτός του πολιτισμού και του πνευματικού φωτός, τα οποία τους εδόθησαν άνευ ανταμοιβής από τους Έλληνες, οφείλουν σε αυτούς και στο αίμα το οποίον αυτοί έχυσαν, ακόμη και την ίδια τους την ελευθερίαν!</b>\r\n<div></div>\r\n<div>\r\n<div>12 / 9 / 2013</div>\r\n<div>ΒΑΣΙΛΗΣ  ΔΡΟΣΟΣ</div>\r\n<div>(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)</div>\r\n</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5962.html\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a></div>\r\n<div></div>','Η Μάχη της ΙΜΕΡΑΣ..ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ','','publish','open','open','','maches-i-machi-tis-imeras-i-ellines-sintrivoun-tous-finikes-ke-tous-sinergates-tous','','','2015-10-23 00:37:06','2015-10-22 21:37:06','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=34',0,'post','',0),
 (35,1,'2015-09-30 23:04:22','2015-09-30 20:04:22','','images (1)','','inherit','open','closed','','images-1','','','2015-09-30 23:04:22','2015-09-30 20:04:22','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (36,1,'2015-09-30 23:04:52','2015-09-30 20:04:52','<div>\r\n<h3>ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ</h3>\r\n</div>\r\n<div>Ο βασιλεύς της Περσικής αυτοκρατορίας <b>Δαρείος ο Α΄ </b>απεβίωσεν το έτος <b>– 486</b>, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει τον στόχον του, ο οποίος ήταν η κατάληψις των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδος, ως εκδίκησιν εις την βοήθειαν, την οποίαν προσέφεραν στην εξέγερσιν των <b>Ιωνικών Ελληνικών πόλεων</b> εναντίον του. Δύο φορές τα όνειρά του μετετράπηκαν σε εφιάλτες, όταν στην χερσόνησον του <b>Άθω</b> και στον Μαραθώνα, κατεστράφησαν οι δυνάμεις του και οι στρατηγοί του επέστρεψαν στην Περσία ντροπιασμένοι.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29132\"><img class=\"aligncenter  wp-image-29132\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" alt=\"b32707961e0610846148fcfc5a743063\" width=\"608\" height=\"451\" /></a></div>\r\n<div>Με την άνοδο στον περσικό θρόνο του <b>Ξέρξη</b>, υιού του <b>Δαρείου</b> και της <b>Ατόσσης</b>, το σχέδιο κατάληψης της <b>Ελλάδος</b> ατόνησε, διότι ο <b>Ξέρξης</b> δεν είχε καμίαν διάθεσιν να εκστρατεύσει κατά της <b>Ελλάδος</b>, αλλά προετοίμαζε τον στρατόν του, διά να επιχειρήσει την κατάληψιν της <b>Αιγύπτου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως η επιρροή των <b>Σημιτοφοινίκων</b> στην αυλήν των <b>Περσών</b>, δεν άργησε να διαφοροποιήσει τα επεκτατικά σχέδια του νέου Μονάρχη. Αυτή η επιρροή, που έφθανε στον βασιλικό θρόνο, μέσω του <b>Μαρδονίου</b>, υιού του <b>Γωβρύα</b> και εξαδέλφου του<b>Ξέρξη</b> από την αδελφή του πατέρα του, είχε σαν στόχο την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b> της <b>Κάτω Ιταλίας</b> και <b>Σικελίας</b>, ώστε αφ’ ενός μεν το<b>Ελληνικόν γένος</b> των βορείων ακτών της <b>Μεσογείου</b> να καταστραφεί ολοσχερώς και να καταντήσει υποτελές στην <b>Περσικήν αυτοκρατορίαν</b>, αφ’ ετέρου δε να ανοίξει ο δρόμος, διά την προώθησιν των <b>Περσικών</b> και <b>Φοινικικών</b> δυνάμεων στο εσωτερικόν της <b>Ευρώπης</b>, αφού θα είχε καταλυθεί η δύναμις των <b>Ελλήνων</b>, η οποία αποτελούσε την ασπίδαν προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της <b>Ευρώπης</b> στην <b>Μεσόγειον</b>!</div>\r\n<div> <a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29133\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29133\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" alt=\"4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e\" width=\"461\" height=\"200\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Την επιρροήν αυτήν, πολύ γλαφυρά μας μεταφέρει ο <b>Ηρόδοτος </b>στο <b>Ζ΄</b>βιβλίο της <b>Ιστορίας</b> του <b>(Πολύμνια)</b>, αναφέροντας όλη την επιχειρηματολογίαν του <b>Μαρδονίου</b>προς τον <b>Ξέρξην</b>, διά να τον πείσει να εφαρμόσει αυτό το σχέδιον.</div>\r\n<div>Μάταια εχέφρονες <b>Πέρσες</b>αξιωματούχοι, όπως ο συνετός<b>Αρτάβανος</b>, θείος του <b>Ξέρξη</b>, προσπάθησαν να αντιστρατευτούν τον<b>Μαρδόνιο</b> και να αποτρέψουν τον<b>Ξέρξην</b> από αυτό το τόλμημα. Η απόφασις του <b>Ξέρξη</b> ήταν ήδη ειλημμένη: Η πολεμική μηχανή των <b>Περσών</b> και των <b>Φοινίκων</b> θα επιτίθετο<b>ταυτόχρονα</b> στις δύο πλευρές της <b>Ελληνικής επικράτειας</b>. Οι μεν <b>Πέρσες</b> θα ανελάμβαναν την υποταγήν της <b>Ηπειρωτικής Ελλάδος</b> και των <b>νήσων</b> της, οι δε<b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι</b>, είχαν την αποστολήν της κατάληψης της <b>Σικελίας</b> και της <b>Κάτω Ιταλίας</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Διά την κοινήν αυτήν επιχείρησιν και συμμαχίαν <b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, ο ιστορικός μας <b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b> στο <b>11<sup>ον</sup></b><sup> </sup> βιβλίον του έργου του <b>«Ιστορική Βιβλιοθήκη»</b> γράφει τα ακόλουθα:</div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης πεισθείς αυτώ, και βουλόμενος πάντας τους Έλληνας, αναστάτους ποιήσαι, διεπρεσβεύσατο προς Καρχηδονίους, περί κοινοπραγίας και συνέθετο προς αυτούς, ώστε αυτόν μεν επί τους την Ελλάδα κατοικούντας Έλληνας στρατεύειν, Καρχιδονίους δε τοις αυτοίς χρόνοις μεγάλας παρασκευάσασθαι δυνάμεις και καταπολεμήσαι των Ελλήνων τους περί Σικελίαν και Ιταλίαν οικούντας….»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης αφού πείσθηκε εις αυτό και επιθυμώντας να υποδουλώσει όλους τους Έλληνες, έστειλε πρέσβεις προς τους Καρχηδονίους να διαπραγματευθούν συμμαχία και συνεφώνησε μαζί τους, ώστε αυτός μεν να εκστρατεύσει εναντίων των Ελλήνων της Ελλάδος, οι δε Καρχηδόνιοι ταυτοχρόνως, αφού συγκεντρώσουν μεγάλην δύναμην, να υποτάξουν τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας…..»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η επιθυμία του <b>Ξέρξη</b> να προχωρήσει με τον στρατόν του και στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>, μετά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b>, αποδεικνύεται και από την συγκέντρωσιν των τεραστίων μαχίμων δυνάμεών του, οι οποίες υπερέβαιναν το <b>ένα εκατομμύριο άνδρες</b>! Μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων θα χρησιμοποιούσε, ως στρατεύματα κατοχής των υποδουλωμένων πόλεων και χωρών, εν όσω εκείνος προχωρούσε στην υποταγήν όλης της <b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Και βέβαια είναι γνωστή η τύχη του <b>Ξέρξη</b>, αλλά και του <b>Μαρδονίου</b> και του τεραστίου στρατεύματός του, όταν μέσα σε δύο έτη (<b>– 480 </b>και <b>– 479</b>), απώλεσε και την δύναμη και τις κτήσεις επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και την υπερηφάνειά του, συγκρουόμενος με τους <b>Έλληνες </b>στις <b>Θερμοπύλες</b>, στο <b>Αρτεμίσιον</b>, στην <b>Σαλαμίνα</b>, στις <b>Πλαταιές</b>και στην <b>Μυκάλην</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στο άλλο σκέλος της επίθεσης κατά του Ελληνισμού, το οποίον είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας  οι <b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι:</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29134\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29134\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" alt=\"05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae\" width=\"736\" height=\"538\" /></a>\r\nΜετά την σύναψιν της συμμαχίας με τους <b>Πέρσες</b>, οι <b>Καρχηδόνιοι</b>στρατολόγησαν πολλούς μισθοφόρους από την <b>Ιταλία</b>, την<b>Λιγυρία</b>, την <b>Γαλατία</b> και την<b>Ιβηρία</b> και επεστράτευσαν τους υπηκόους των <b>Καρχηδονίους</b> και<b>Λίβυες</b>. Τρία χρόνια προπαρεσκεύαζαν τις δυνάμεις τους και στο διάστημα αυτό, συνεκέντρωσαν πάνω από <b>300.000</b>στρατό, και στόλο αποτελούμενο από<b>200</b> πολεμικά και <b>1.000</b> μεταγωγικά πλοία.</div>\r\n<div>Στρατηγός των <b>Καρχηδονίων</b>, εξελέγη ο <b>Αμίλκας</b>, ο οποίος αφού επιβίβασε το στράτευμά του στα πλοία, απέπλευσεν από την Καρχηδόνα το θέρος του <b>– 480</b>. Διασχίζοντας όμως το <b>Λιβυκόν</b> πέλαγος, συνήντησεν ισχυρή τρικυμία, η οποία του κατέστρεψε πολλά από τα μεταγωγικά του πλοία και ένα σημαντικό μέρος του ιππικού και των αρμάτων του.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Προσορμίσθηκε στο λιμάνι της <b>Πανόρμου</b> (σημερινό <b>Παλέρμο</b>) και διά τρείς ημέρες ξεκούραζε και ετοίμαζε το στρατό του και διόρθωνε τις ζημιές, τις οποίες είχαν υποστεί τα πλοία του από την τρικυμία. Κατόπιν παραλαμβάνοντας το στράτευμα, βάδισε ανατολικά, εναντίον της πόλεως της <b>Ιμέρας</b>, της πρώτης πόλεως στην βόρεια ακτήν της<b>Σικελίας</b>, η οποία συμμετείχε στον <b>Ελληνικόν συνασπισμόν</b>, μαζί με τις <b>Συρακούσες</b>και τον <b>Ακράγαντα</b>, ενώ στον <b>Καρχηδονιακόν συνασπισμόν</b> είχαν προσχωρήσει οι<b>Ελληνικές </b>πόλεις του <b>Σελινούντος</b>, της <b>Πανόρμου</b>, της <b>Ζάγκλης</b> και του <b>Ρηγίου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Ο στόλος του, παρακολουθούσε την πορεία του στρατεύματος, πλέοντας παράλληλα στην ακτήν. Όταν έφθασε κοντά στην πόλιν της <b>Ιμέρας</b> εγκαθίδρυσε δύο στρατόπεδα στα δυτικά της: Ένα διά το πεζικόν του και ένα δια τις ναυτικές του δυνάμεις. Τα στρατόπεδα αυτά τα οχύρωσε με τείχη και αναχώματα και τα συνένωσε με οχυρωματικά έργα, ώστε να αποκλειστεί η πόλη από τα δυτικά. Αφού ετοιμάστηκαν τα στρατόπεδα, μετέφερε σ’ αυτά με τον στόλον του, σίτο και εφόδια από την <b>Λιβύην</b> και την<b>Σαρδηνίαν</b> και ήρχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις καταλήψεως της <b>Ιμέρας</b>.</div>\r\n<div>Την πόλιν υπεστήριζεν η φρουρά της, με αρχηγό τον <b>Θήρωνα</b>, τύραννο του<b>Ακράγαντος</b>. Οι πρώτες συμπλοκές όμως, οι οποίες έγιναν εκτός των τειχών της πόλεως, απέβησαν εις βάρος των <b>Ελλήνων,</b> κι έτσι ο <b>Θήρων</b> έστειλε και ζήτησε βοήθεια από τον <b>Γέλωνα</b>, τον τύραννο των <b>Συρακουσών</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/home-banner.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29135\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29135\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/home-banner.jpg\" alt=\"home-banner\" width=\"680\" height=\"218\" /></a>Ο <b>Γέλων</b>, συνετός και ικανότατος στρατηγός, έχοντας τις δυνάμεις του σε ετοιμότητα, ξεκίνησε γρήγορα με<b>50.000</b> πεζούς  και <b>5.000</b> ιππείς και σε λίγες ημέρες βρέθηκε κοντά στην πόλη της Ιμέρας. Αφού εστρατοπέδευσεν στα περίχωρά της και οχύρωσε το στρατόπεδό του με βαθειά τάφρο και χαράκωμα εξαπέστειλε τους ιππείς του εναντίον των δυνάμεων του<b>Αμίλκα</b>, οι οποίες λεηλατούσαν την ύπαιθρον χώραν της <b>Ιμέρας</b>. Αιφνιδιάζοντας τα διασκορπισμένα και ασχολούμενα με την λεηλασία τμήματα του εχθρού, οι ιππείς του <b>Γέλωνος</b>, σκότωσαν πολλούς και συνέλαβαν<b>10.000</b> αιχμαλώτους. Όταν τους οδήγησαν στην πόλιν, έδωσαν μεγάλο θάρρος στους πολιορκούμενους, οι οποίοι απέφραξαν πάλι τις πύλες του τείχους, τις οποίες είχε κτίσει ο <b>Θήρων</b>, διά καλύτερην προστασίαν από τις επιθέσεις του εχθρού.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Επειδή όμως η δύναμη των <b>Καρχηδονίων</b> παρέμενε μεγάλη και ισχυρή και συνεχώς τροφοδοτούνταν διά θαλάσσης, ο <b>Γέλων</b> με την στρατηγική του δεινότητα, δεν παρεσύρθη, αλλά καιροφυλακτούσε την ευκαιρίαν, η οποία θα του επέτρεπε να καταστρέψει τους βαρβάρους, χωρίς να διατρέξει η δική του δύναμη τον κίνδυνον ήττας. Σχεδίαζε να βρεί τον τρόπο διά να κάψει τον εχθρικό στόλο και να αποκόψει τις δυνάμεις των <b>Καρχηδονίων</b> στην <b>Σικελία,</b> χωρίς τον διά θαλάσσης ανεφοδιασμό τους.</div>\r\n<div>Στο σχέδιό του αυτό βρέθηκε σύμμαχος η θεά τύχη! Κάποιοι ιππείς του, από αυτούς που διενεργούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε βαρβαρικά τμήματα, τα οποία λεηλατούσαν την ύπαιθρον, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν ταχυδρόμο και τον οδήγησαν στον <b>Γέλωνα</b>. Ο ταχυδρόμος έφερε μαζί του γράμματα των <b>Σελινουντίων</b> προς τον <b>Αμίλκα</b>, στα οποία του κοινοποιούσαν ότι το ιππικό, το οποίο τους είχε ζητήσει να του στείλουν, θα έφθανε στο βαρβαρικό στρατόπεδο την επομένην ημέραν, την οποίαν τους είχε προκαθορίσει, και κατά την οποίαν, ο <b>Αμίλκας</b> θα βρίσκονταν, όπως τους είχε πει, στο ναυτικό του στρατόπεδο, ασχολούμενος με την προετοιμασίαν μιάς θυσίας προς τον <b>Ποσειδώνα</b>, την οποίαν θα τελούσε.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Μην αφήνοντας αυτήν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ο <b>Γέλων </b>έστειλε αμέσως ένα μεγάλο τμήμα του ιππικού του να περιέλθει, κρυφά από τον εχθρό, τα γειτονικά μέρη, και το χάραμα της επομένης ημέρας να κατευθυνθούν προς το εχθρικόν ναυτικόν στρατόπεδον, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους </b>συμμάχους των<b>Καρχηδονίων</b>. Εκεί, αφού μπουν μέσα στο ξύλινο τείχος του στρατοπέδου, τους διέταξε να επιχειρήσουν την εξόντωση του <b>Αμίλκα</b> και το κάψιμο των πλοίων.</div>\r\n<div>Επίσης έστειλε και σκοπούς στους λόφους πάνω από την πόλιν, διατάζοντάς τους να τον ειδοποιήσουν με σήματα, όταν δούν τους ιππείς να μπαίνουν μέσα στο τείχος του εχθρικού ναυτικού στρατοπέδου. Αφού έδωσε αυτές τις εντολές ο <b>Γέλων</b>, συνεκέντρωσε τις δυνάμεις του και ανέμενε το σήμα των σκοπών από τους λόφους.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/cropwm.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29136\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29136\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/cropwm.jpg\" alt=\"cropwm\" width=\"680\" height=\"510\" /></a></div>\r\n<div>Με το ξημέρωμα της άλλης ημέρας, οι ιππείς του <b>Γέλωνα</b>, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους</b>, πλησίασαν το ναυτικόν στρατόπεδον των βαρβάρων και ξεγελώντας τους φρουρούς εισήλθαν στο ξύλινον τείχος. Πριν προλάβει κανείς από τους<b>Σημιτοφοίνικες</b> να καταλάβει τι συνέβαινε, όρμισαν επάνω τους και επάνω στον <b>Αμίλκα</b>, ο οποίος με τους αξιωματούχους του ετοίμαζε την θυσία, και τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον επάνω στην αναμμένη πυρά του βωμού. Στην συνέχεια, χωρίς αντίσταση, πυρπόλησαν τον προσαραγμένον στόλον των<b>Καρχηδονίων</b>.</div>\r\n<div>Ο <b>Γέλων</b>, ειδοποιημένος από το σήμα των σκοπών, βάδισε γρήγορα με όλην την δύναμήν του εναντίον του στρατοπέδου των πεζικών δυνάμεων του εχθρού.</div>\r\n<div>Οι <b>Φοίνικες</b> εξήλθαν του στρατοπέδου τους διά να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και η μάχη η οποία συνήφθη ήταν αιματηρή και στην αρχή αμφίρροπη, επειδή οι δυνάμεις του εχθρού ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των <b>Ελληνικών</b>. Όταν όμως στον ουρανόν φάνηκε ο καπνός των καιομένων πλοίων, οι <b>Καρχηδόνιοι </b>λύγισαν, ενώ οι Έλληνες οπλίσθηκαν με υπερβολικόν θάρρος.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29139\"><img class=\"aligncenter wp-image-29139\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro7_r1_1280\" width=\"807\" height=\"659\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των <b>Καρχηδονίων</b>, από την <b>Ελληνική</b>ν παράταξιν.</div>\r\n<div>Επειδή ο <b>Γέλων</b> είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνουν οι <b>Έλληνες</b> αιχμαλώτους, επηκολούθησε μία φοβερή σφαγή. Περισσότεροι από <b>150.000 Σημιτοφοίνικες</b> και μισθοφόροι τους σκοτώθηκαν και όσοι κατάφεραν να σωθούν συνεκεντρώθηκαν σε ένα μέρος οχυρόν, κοντά στο πεδίον της μάχης. Όμως πιεζόμενοι από τους <b>Έλληνες</b> και υποφέροντας από την έλλειψιν νερού, αναγκάστηκαν και αυτοί να παραδοθούν.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29138\"><img class=\"aligncenter wp-image-29138\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" alt=\"milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo\" width=\"497\" height=\"652\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η περίλαμπρη αυτή νίκη των <b>Ελλήνων</b> οφείλεται τόσον στο <b>Ελληνικόν</b> ακμαίον ηθικόν, όσον και στο στρατηγικόν σχέδιον του <b>Γέλωνος</b>, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μεγάλην δόξαν και φήμην, όχι μόνον στους <b>Σικελιώτες</b>, αλλά και σε όλους τους <b>Έλληνες</b>. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη των <b>Ελλήνων</b> στην <b>Ιμέρα</b>, ώστε όπως λέει χαρακτηριστικά ο<b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b>, <b>ούτε ένας από τον στρατό των Καρχηδονίων δεν γλύτωσε διά να μεταφέρει την είδησιν της ήττας στην Καρχηδόνα</b>!! Από την περίφημη στρατιά του <b>Αμίλκα</b>, μόνον ένα μικρό πλοιάριο με ελάχιστους ναύτες κατάφερε, ύστερα από πολύ καιρόν, να φθάσει στην <b>Καρχηδόνα</b>, φέρνοντας την σύντομη είδησιν: <b>«Χάθηκαν όλοι, όσοι εξεστράτευσαν στην Σικελία»</b>!</div>\r\n<div>Συνέπεσε δε, όπως εξιστορεί ο <b>Ηρόδοτος</b> στο <b>Ζ΄</b> βιβλίο (<b>Πολύμνια 166</b>) της <b>Ιστορίας</b>του, η ημέρα της μάχης της <b>Ιμέρας </b>να είναι η ίδια με την ημέρα της ναυμαχίας της<b>Σαλαμίνος</b>. Έτσι την ίδια ημέρα ναυάγησαν τα σχέδια των συνασπισμένων βαρβάρων,<b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, διά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b>, καθώς και η σχεδιαζόμενη εισβολή τους από εκεί στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<b><a href=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29137\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29137\" src=\"http://www.paraxeno.com/wp-content/uploads/2013/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro5_r1_1280\" width=\"720\" height=\"900\" /></a>\r\nΤην τελευταίαν αυτήν επισήμανσιν θα πρέπει να μην την ξεχνούν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι, εκτός του πολιτισμού και του πνευματικού φωτός, τα οποία τους εδόθησαν άνευ ανταμοιβής από τους Έλληνες, οφείλουν σε αυτούς και στο αίμα το οποίον αυτοί έχυσαν, ακόμη και την ίδια τους την ελευθερίαν!</b>\r\n<div></div>\r\n<div>\r\n<div>12 / 9 / 2013</div>\r\n<div>ΒΑΣΙΛΗΣ  ΔΡΟΣΟΣ</div>\r\n<div>(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)</div>\r\n</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5962.html\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a></div>\r\n<div></div>','ΜΑΧΕΣ: Η Μάχη της ΙΜΕΡΑΣ..ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ','','inherit','closed','closed','','34-revision-v1','','','2015-09-30 23:04:52','2015-09-30 20:04:52','',34,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/34-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (37,1,'2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','','b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg','','inherit','open','closed','','b32707961e0610846148fcfc5a743063-jpg','','','2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (38,1,'2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','','4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg','','inherit','open','closed','','4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e-jpg','','','2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (39,1,'2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','','05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg','','inherit','open','closed','','05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae-jpg','','','2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (40,1,'2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','','home-banner.jpg','','inherit','open','closed','','home-banner-jpg','','','2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (41,1,'2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','','cropwm.jpg','','inherit','open','closed','','cropwm-jpg','','','2015-09-30 23:05:04','2015-09-30 20:05:04','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (42,1,'2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','','tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg','','inherit','open','closed','','tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280-jpg','','','2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (43,1,'2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','','milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg','','inherit','open','closed','','milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo-jpg','','','2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (44,1,'2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','','tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg','','inherit','open','closed','','tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280-jpg','','','2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','',34,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (45,1,'2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','<div>\r\n<h3>ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ</h3>\r\n</div>\r\n<div>Ο βασιλεύς της Περσικής αυτοκρατορίας <b>Δαρείος ο Α΄ </b>απεβίωσεν το έτος <b>– 486</b>, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει τον στόχον του, ο οποίος ήταν η κατάληψις των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδος, ως εκδίκησιν εις την βοήθειαν, την οποίαν προσέφεραν στην εξέγερσιν των <b>Ιωνικών Ελληνικών πόλεων</b> εναντίον του. Δύο φορές τα όνειρά του μετετράπηκαν σε εφιάλτες, όταν στην χερσόνησον του <b>Άθω</b> και στον Μαραθώνα, κατεστράφησαν οι δυνάμεις του και οι στρατηγοί του επέστρεψαν στην Περσία ντροπιασμένοι.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29132\"><img class=\"aligncenter wp-image-29132\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" alt=\"b32707961e0610846148fcfc5a743063\" width=\"608\" height=\"451\" /></a></div>\r\n<div>Με την άνοδο στον περσικό θρόνο του <b>Ξέρξη</b>, υιού του <b>Δαρείου</b> και της <b>Ατόσσης</b>, το σχέδιο κατάληψης της <b>Ελλάδος</b> ατόνησε, διότι ο <b>Ξέρξης</b> δεν είχε καμίαν διάθεσιν να εκστρατεύσει κατά της <b>Ελλάδος</b>, αλλά προετοίμαζε τον στρατόν του, διά να επιχειρήσει την κατάληψιν της <b>Αιγύπτου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως η επιρροή των <b>Σημιτοφοινίκων</b> στην αυλήν των <b>Περσών</b>, δεν άργησε να διαφοροποιήσει τα επεκτατικά σχέδια του νέου Μονάρχη. Αυτή η επιρροή, που έφθανε στον βασιλικό θρόνο, μέσω του <b>Μαρδονίου</b>, υιού του <b>Γωβρύα</b> και εξαδέλφου του<b>Ξέρξη</b> από την αδελφή του πατέρα του, είχε σαν στόχο την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b> της <b>Κάτω Ιταλίας</b> και <b>Σικελίας</b>, ώστε αφ’ ενός μεν το<b>Ελληνικόν γένος</b> των βορείων ακτών της <b>Μεσογείου</b> να καταστραφεί ολοσχερώς και να καταντήσει υποτελές στην <b>Περσικήν αυτοκρατορίαν</b>, αφ’ ετέρου δε να ανοίξει ο δρόμος, διά την προώθησιν των <b>Περσικών</b> και <b>Φοινικικών</b> δυνάμεων στο εσωτερικόν της <b>Ευρώπης</b>, αφού θα είχε καταλυθεί η δύναμις των <b>Ελλήνων</b>, η οποία αποτελούσε την ασπίδαν προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της <b>Ευρώπης</b> στην <b>Μεσόγειον</b>!</div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29133\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29133\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" alt=\"4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e\" width=\"461\" height=\"200\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Την επιρροήν αυτήν, πολύ γλαφυρά μας μεταφέρει ο <b>Ηρόδοτος </b>στο <b>Ζ΄</b>βιβλίο της <b>Ιστορίας</b> του <b>(Πολύμνια)</b>, αναφέροντας όλη την επιχειρηματολογίαν του <b>Μαρδονίου</b>προς τον <b>Ξέρξην</b>, διά να τον πείσει να εφαρμόσει αυτό το σχέδιον.</div>\r\n<div>Μάταια εχέφρονες <b>Πέρσες</b>αξιωματούχοι, όπως ο συνετός<b>Αρτάβανος</b>, θείος του <b>Ξέρξη</b>, προσπάθησαν να αντιστρατευτούν τον<b>Μαρδόνιο</b> και να αποτρέψουν τον<b>Ξέρξην</b> από αυτό το τόλμημα. Η απόφασις του <b>Ξέρξη</b> ήταν ήδη ειλημμένη: Η πολεμική μηχανή των <b>Περσών</b> και των <b>Φοινίκων</b> θα επιτίθετο<b>ταυτόχρονα</b> στις δύο πλευρές της <b>Ελληνικής επικράτειας</b>. Οι μεν <b>Πέρσες</b> θα ανελάμβαναν την υποταγήν της <b>Ηπειρωτικής Ελλάδος</b> και των <b>νήσων</b> της, οι δε<b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι</b>, είχαν την αποστολήν της κατάληψης της <b>Σικελίας</b> και της <b>Κάτω Ιταλίας</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Διά την κοινήν αυτήν επιχείρησιν και συμμαχίαν <b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, ο ιστορικός μας <b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b> στο <b>11<sup>ον</sup></b><sup> </sup> βιβλίον του έργου του <b>«Ιστορική Βιβλιοθήκη»</b> γράφει τα ακόλουθα:</div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης πεισθείς αυτώ, και βουλόμενος πάντας τους Έλληνας, αναστάτους ποιήσαι, διεπρεσβεύσατο προς Καρχηδονίους, περί κοινοπραγίας και συνέθετο προς αυτούς, ώστε αυτόν μεν επί τους την Ελλάδα κατοικούντας Έλληνας στρατεύειν, Καρχιδονίους δε τοις αυτοίς χρόνοις μεγάλας παρασκευάσασθαι δυνάμεις και καταπολεμήσαι των Ελλήνων τους περί Σικελίαν και Ιταλίαν οικούντας….»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης αφού πείσθηκε εις αυτό και επιθυμώντας να υποδουλώσει όλους τους Έλληνες, έστειλε πρέσβεις προς τους Καρχηδονίους να διαπραγματευθούν συμμαχία και συνεφώνησε μαζί τους, ώστε αυτός μεν να εκστρατεύσει εναντίων των Ελλήνων της Ελλάδος, οι δε Καρχηδόνιοι ταυτοχρόνως, αφού συγκεντρώσουν μεγάλην δύναμην, να υποτάξουν τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας…..»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η επιθυμία του <b>Ξέρξη</b> να προχωρήσει με τον στρατόν του και στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>, μετά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b>, αποδεικνύεται και από την συγκέντρωσιν των τεραστίων μαχίμων δυνάμεών του, οι οποίες υπερέβαιναν το <b>ένα εκατομμύριο άνδρες</b>! Μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων θα χρησιμοποιούσε, ως στρατεύματα κατοχής των υποδουλωμένων πόλεων και χωρών, εν όσω εκείνος προχωρούσε στην υποταγήν όλης της <b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Και βέβαια είναι γνωστή η τύχη του <b>Ξέρξη</b>, αλλά και του <b>Μαρδονίου</b> και του τεραστίου στρατεύματός του, όταν μέσα σε δύο έτη (<b>– 480 </b>και <b>– 479</b>), απώλεσε και την δύναμη και τις κτήσεις επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και την υπερηφάνειά του, συγκρουόμενος με τους <b>Έλληνες </b>στις <b>Θερμοπύλες</b>, στο <b>Αρτεμίσιον</b>, στην <b>Σαλαμίνα</b>, στις <b>Πλαταιές</b>και στην <b>Μυκάλην</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στο άλλο σκέλος της επίθεσης κατά του Ελληνισμού, το οποίον είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας  οι <b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι:</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29134\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29134\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" alt=\"05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae\" width=\"736\" height=\"538\" /></a>\r\nΜετά την σύναψιν της συμμαχίας με τους <b>Πέρσες</b>, οι <b>Καρχηδόνιοι</b>στρατολόγησαν πολλούς μισθοφόρους από την <b>Ιταλία</b>, την<b>Λιγυρία</b>, την <b>Γαλατία</b> και την<b>Ιβηρία</b> και επεστράτευσαν τους υπηκόους των <b>Καρχηδονίους</b> και<b>Λίβυες</b>. Τρία χρόνια προπαρεσκεύαζαν τις δυνάμεις τους και στο διάστημα αυτό, συνεκέντρωσαν πάνω από <b>300.000</b>στρατό, και στόλο αποτελούμενο από<b>200</b> πολεμικά και <b>1.000</b> μεταγωγικά πλοία.</div>\r\n<div>Στρατηγός των <b>Καρχηδονίων</b>, εξελέγη ο <b>Αμίλκας</b>, ο οποίος αφού επιβίβασε το στράτευμά του στα πλοία, απέπλευσεν από την Καρχηδόνα το θέρος του <b>– 480</b>. Διασχίζοντας όμως το <b>Λιβυκόν</b> πέλαγος, συνήντησεν ισχυρή τρικυμία, η οποία του κατέστρεψε πολλά από τα μεταγωγικά του πλοία και ένα σημαντικό μέρος του ιππικού και των αρμάτων του.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Προσορμίσθηκε στο λιμάνι της <b>Πανόρμου</b> (σημερινό <b>Παλέρμο</b>) και διά τρείς ημέρες ξεκούραζε και ετοίμαζε το στρατό του και διόρθωνε τις ζημιές, τις οποίες είχαν υποστεί τα πλοία του από την τρικυμία. Κατόπιν παραλαμβάνοντας το στράτευμα, βάδισε ανατολικά, εναντίον της πόλεως της <b>Ιμέρας</b>, της πρώτης πόλεως στην βόρεια ακτήν της<b>Σικελίας</b>, η οποία συμμετείχε στον <b>Ελληνικόν συνασπισμόν</b>, μαζί με τις <b>Συρακούσες</b>και τον <b>Ακράγαντα</b>, ενώ στον <b>Καρχηδονιακόν συνασπισμόν</b> είχαν προσχωρήσει οι<b>Ελληνικές </b>πόλεις του <b>Σελινούντος</b>, της <b>Πανόρμου</b>, της <b>Ζάγκλης</b> και του <b>Ρηγίου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Ο στόλος του, παρακολουθούσε την πορεία του στρατεύματος, πλέοντας παράλληλα στην ακτήν. Όταν έφθασε κοντά στην πόλιν της <b>Ιμέρας</b> εγκαθίδρυσε δύο στρατόπεδα στα δυτικά της: Ένα διά το πεζικόν του και ένα δια τις ναυτικές του δυνάμεις. Τα στρατόπεδα αυτά τα οχύρωσε με τείχη και αναχώματα και τα συνένωσε με οχυρωματικά έργα, ώστε να αποκλειστεί η πόλη από τα δυτικά. Αφού ετοιμάστηκαν τα στρατόπεδα, μετέφερε σ’ αυτά με τον στόλον του, σίτο και εφόδια από την <b>Λιβύην</b> και την<b>Σαρδηνίαν</b> και ήρχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις καταλήψεως της <b>Ιμέρας</b>.</div>\r\n<div>Την πόλιν υπεστήριζεν η φρουρά της, με αρχηγό τον <b>Θήρωνα</b>, τύραννο του<b>Ακράγαντος</b>. Οι πρώτες συμπλοκές όμως, οι οποίες έγιναν εκτός των τειχών της πόλεως, απέβησαν εις βάρος των <b>Ελλήνων,</b> κι έτσι ο <b>Θήρων</b> έστειλε και ζήτησε βοήθεια από τον <b>Γέλωνα</b>, τον τύραννο των <b>Συρακουσών</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29135\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29135\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" alt=\"home-banner\" width=\"680\" height=\"218\" /></a>Ο <b>Γέλων</b>, συνετός και ικανότατος στρατηγός, έχοντας τις δυνάμεις του σε ετοιμότητα, ξεκίνησε γρήγορα με<b>50.000</b> πεζούς  και <b>5.000</b> ιππείς και σε λίγες ημέρες βρέθηκε κοντά στην πόλη της Ιμέρας. Αφού εστρατοπέδευσεν στα περίχωρά της και οχύρωσε το στρατόπεδό του με βαθειά τάφρο και χαράκωμα εξαπέστειλε τους ιππείς του εναντίον των δυνάμεων του<b>Αμίλκα</b>, οι οποίες λεηλατούσαν την ύπαιθρον χώραν της <b>Ιμέρας</b>. Αιφνιδιάζοντας τα διασκορπισμένα και ασχολούμενα με την λεηλασία τμήματα του εχθρού, οι ιππείς του <b>Γέλωνος</b>, σκότωσαν πολλούς και συνέλαβαν<b>10.000</b> αιχμαλώτους. Όταν τους οδήγησαν στην πόλιν, έδωσαν μεγάλο θάρρος στους πολιορκούμενους, οι οποίοι απέφραξαν πάλι τις πύλες του τείχους, τις οποίες είχε κτίσει ο <b>Θήρων</b>, διά καλύτερην προστασίαν από τις επιθέσεις του εχθρού.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Επειδή όμως η δύναμη των <b>Καρχηδονίων</b> παρέμενε μεγάλη και ισχυρή και συνεχώς τροφοδοτούνταν διά θαλάσσης, ο <b>Γέλων</b> με την στρατηγική του δεινότητα, δεν παρεσύρθη, αλλά καιροφυλακτούσε την ευκαιρίαν, η οποία θα του επέτρεπε να καταστρέψει τους βαρβάρους, χωρίς να διατρέξει η δική του δύναμη τον κίνδυνον ήττας. Σχεδίαζε να βρεί τον τρόπο διά να κάψει τον εχθρικό στόλο και να αποκόψει τις δυνάμεις των <b>Καρχηδονίων</b> στην <b>Σικελία,</b> χωρίς τον διά θαλάσσης ανεφοδιασμό τους.</div>\r\n<div>Στο σχέδιό του αυτό βρέθηκε σύμμαχος η θεά τύχη! Κάποιοι ιππείς του, από αυτούς που διενεργούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε βαρβαρικά τμήματα, τα οποία λεηλατούσαν την ύπαιθρον, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν ταχυδρόμο και τον οδήγησαν στον <b>Γέλωνα</b>. Ο ταχυδρόμος έφερε μαζί του γράμματα των <b>Σελινουντίων</b> προς τον <b>Αμίλκα</b>, στα οποία του κοινοποιούσαν ότι το ιππικό, το οποίο τους είχε ζητήσει να του στείλουν, θα έφθανε στο βαρβαρικό στρατόπεδο την επομένην ημέραν, την οποίαν τους είχε προκαθορίσει, και κατά την οποίαν, ο <b>Αμίλκας</b> θα βρίσκονταν, όπως τους είχε πει, στο ναυτικό του στρατόπεδο, ασχολούμενος με την προετοιμασίαν μιάς θυσίας προς τον <b>Ποσειδώνα</b>, την οποίαν θα τελούσε.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Μην αφήνοντας αυτήν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ο <b>Γέλων </b>έστειλε αμέσως ένα μεγάλο τμήμα του ιππικού του να περιέλθει, κρυφά από τον εχθρό, τα γειτονικά μέρη, και το χάραμα της επομένης ημέρας να κατευθυνθούν προς το εχθρικόν ναυτικόν στρατόπεδον, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους </b>συμμάχους των<b>Καρχηδονίων</b>. Εκεί, αφού μπουν μέσα στο ξύλινο τείχος του στρατοπέδου, τους διέταξε να επιχειρήσουν την εξόντωση του <b>Αμίλκα</b> και το κάψιμο των πλοίων.</div>\r\n<div>Επίσης έστειλε και σκοπούς στους λόφους πάνω από την πόλιν, διατάζοντάς τους να τον ειδοποιήσουν με σήματα, όταν δούν τους ιππείς να μπαίνουν μέσα στο τείχος του εχθρικού ναυτικού στρατοπέδου. Αφού έδωσε αυτές τις εντολές ο <b>Γέλων</b>, συνεκέντρωσε τις δυνάμεις του και ανέμενε το σήμα των σκοπών από τους λόφους.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29136\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29136\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" alt=\"cropwm\" width=\"680\" height=\"510\" /></a></div>\r\n<div>Με το ξημέρωμα της άλλης ημέρας, οι ιππείς του <b>Γέλωνα</b>, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους</b>, πλησίασαν το ναυτικόν στρατόπεδον των βαρβάρων και ξεγελώντας τους φρουρούς εισήλθαν στο ξύλινον τείχος. Πριν προλάβει κανείς από τους<b>Σημιτοφοίνικες</b> να καταλάβει τι συνέβαινε, όρμισαν επάνω τους και επάνω στον <b>Αμίλκα</b>, ο οποίος με τους αξιωματούχους του ετοίμαζε την θυσία, και τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον επάνω στην αναμμένη πυρά του βωμού. Στην συνέχεια, χωρίς αντίσταση, πυρπόλησαν τον προσαραγμένον στόλον των<b>Καρχηδονίων</b>.</div>\r\n<div>Ο <b>Γέλων</b>, ειδοποιημένος από το σήμα των σκοπών, βάδισε γρήγορα με όλην την δύναμήν του εναντίον του στρατοπέδου των πεζικών δυνάμεων του εχθρού.</div>\r\n<div>Οι <b>Φοίνικες</b> εξήλθαν του στρατοπέδου τους διά να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και η μάχη η οποία συνήφθη ήταν αιματηρή και στην αρχή αμφίρροπη, επειδή οι δυνάμεις του εχθρού ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των <b>Ελληνικών</b>. Όταν όμως στον ουρανόν φάνηκε ο καπνός των καιομένων πλοίων, οι <b>Καρχηδόνιοι </b>λύγισαν, ενώ οι Έλληνες οπλίσθηκαν με υπερβολικόν θάρρος.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29139\"><img class=\"aligncenter wp-image-29139\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro7_r1_1280\" width=\"807\" height=\"659\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των <b>Καρχηδονίων</b>, από την <b>Ελληνική</b>ν παράταξιν.</div>\r\n<div>Επειδή ο <b>Γέλων</b> είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνουν οι <b>Έλληνες</b> αιχμαλώτους, επηκολούθησε μία φοβερή σφαγή. Περισσότεροι από <b>150.000 Σημιτοφοίνικες</b> και μισθοφόροι τους σκοτώθηκαν και όσοι κατάφεραν να σωθούν συνεκεντρώθηκαν σε ένα μέρος οχυρόν, κοντά στο πεδίον της μάχης. Όμως πιεζόμενοι από τους <b>Έλληνες</b> και υποφέροντας από την έλλειψιν νερού, αναγκάστηκαν και αυτοί να παραδοθούν.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29138\"><img class=\"aligncenter wp-image-29138\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" alt=\"milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo\" width=\"497\" height=\"652\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η περίλαμπρη αυτή νίκη των <b>Ελλήνων</b> οφείλεται τόσον στο <b>Ελληνικόν</b> ακμαίον ηθικόν, όσον και στο στρατηγικόν σχέδιον του <b>Γέλωνος</b>, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μεγάλην δόξαν και φήμην, όχι μόνον στους <b>Σικελιώτες</b>, αλλά και σε όλους τους <b>Έλληνες</b>. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη των <b>Ελλήνων</b> στην <b>Ιμέρα</b>, ώστε όπως λέει χαρακτηριστικά ο<b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b>, <b>ούτε ένας από τον στρατό των Καρχηδονίων δεν γλύτωσε διά να μεταφέρει την είδησιν της ήττας στην Καρχηδόνα</b>!! Από την περίφημη στρατιά του <b>Αμίλκα</b>, μόνον ένα μικρό πλοιάριο με ελάχιστους ναύτες κατάφερε, ύστερα από πολύ καιρόν, να φθάσει στην <b>Καρχηδόνα</b>, φέρνοντας την σύντομη είδησιν: <b>«Χάθηκαν όλοι, όσοι εξεστράτευσαν στην Σικελία»</b>!</div>\r\n<div>Συνέπεσε δε, όπως εξιστορεί ο <b>Ηρόδοτος</b> στο <b>Ζ΄</b> βιβλίο (<b>Πολύμνια 166</b>) της <b>Ιστορίας</b>του, η ημέρα της μάχης της <b>Ιμέρας </b>να είναι η ίδια με την ημέρα της ναυμαχίας της<b>Σαλαμίνος</b>. Έτσι την ίδια ημέρα ναυάγησαν τα σχέδια των συνασπισμένων βαρβάρων,<b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, διά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b>, καθώς και η σχεδιαζόμενη εισβολή τους από εκεί στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<b><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29137\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29137\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro5_r1_1280\" width=\"720\" height=\"900\" /></a>\r\nΤην τελευταίαν αυτήν επισήμανσιν θα πρέπει να μην την ξεχνούν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι, εκτός του πολιτισμού και του πνευματικού φωτός, τα οποία τους εδόθησαν άνευ ανταμοιβής από τους Έλληνες, οφείλουν σε αυτούς και στο αίμα το οποίον αυτοί έχυσαν, ακόμη και την ίδια τους την ελευθερίαν!</b>\r\n<div></div>\r\n<div>\r\n<div>12 / 9 / 2013</div>\r\n<div>ΒΑΣΙΛΗΣ  ΔΡΟΣΟΣ</div>\r\n<div>(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)</div>\r\n</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5962.html\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a></div>\r\n<div></div>','ΜΑΧΕΣ: Η Μάχη της ΙΜΕΡΑΣ..ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ','','inherit','closed','closed','','34-revision-v1','','','2015-09-30 23:05:05','2015-09-30 20:05:05','',34,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/34-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (46,1,'2015-09-30 23:15:45','2015-09-30 20:15:45','<iframe width=\"420\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/j9rKYJzxLzg\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ: Σπαρτιάτης VS Ρωμαίου εκατόνταρχου-VIDEO','','publish','open','open','','polemistes-spartiatis-vs-romeou-ekatontarchou-video','','','2015-09-30 23:16:15','2015-09-30 20:16:15','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=46',0,'post','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (47,1,'2015-09-30 23:15:11','2015-09-30 20:15:11','','maxresdefault','','inherit','open','closed','','maxresdefault','','','2015-09-30 23:15:11','2015-09-30 20:15:11','',46,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/maxresdefault.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (48,1,'2015-09-30 23:15:45','2015-09-30 20:15:45','<iframe width=\"420\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/j9rKYJzxLzg\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ: Σπαρτιάτης VS Ρωμαίου εκατόνταρχου-VIDEO','','inherit','closed','closed','','46-revision-v1','','','2015-09-30 23:15:45','2015-09-30 20:15:45','',46,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/46-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (123,1,'2015-10-23 00:36:57','2015-10-22 21:36:57','<div>\r\n<h3>ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ</h3>\r\n</div>\r\n<div>Ο βασιλεύς της Περσικής αυτοκρατορίας <b>Δαρείος ο Α΄ </b>απεβίωσεν το έτος <b>– 486</b>, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει τον στόχον του, ο οποίος ήταν η κατάληψις των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδος, ως εκδίκησιν εις την βοήθειαν, την οποίαν προσέφεραν στην εξέγερσιν των <b>Ιωνικών Ελληνικών πόλεων</b> εναντίον του. Δύο φορές τα όνειρά του μετετράπηκαν σε εφιάλτες, όταν στην χερσόνησον του <b>Άθω</b> και στον Μαραθώνα, κατεστράφησαν οι δυνάμεις του και οι στρατηγοί του επέστρεψαν στην Περσία ντροπιασμένοι.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29132\"><img class=\"aligncenter wp-image-29132\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" alt=\"b32707961e0610846148fcfc5a743063\" width=\"608\" height=\"451\" /></a></div>\r\n<div>Με την άνοδο στον περσικό θρόνο του <b>Ξέρξη</b>, υιού του <b>Δαρείου</b> και της <b>Ατόσσης</b>, το σχέδιο κατάληψης της <b>Ελλάδος</b> ατόνησε, διότι ο <b>Ξέρξης</b> δεν είχε καμίαν διάθεσιν να εκστρατεύσει κατά της <b>Ελλάδος</b>, αλλά προετοίμαζε τον στρατόν του, διά να επιχειρήσει την κατάληψιν της <b>Αιγύπτου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως η επιρροή των <b>Σημιτοφοινίκων</b> στην αυλήν των <b>Περσών</b>, δεν άργησε να διαφοροποιήσει τα επεκτατικά σχέδια του νέου Μονάρχη. Αυτή η επιρροή, που έφθανε στον βασιλικό θρόνο, μέσω του <b>Μαρδονίου</b>, υιού του <b>Γωβρύα</b> και εξαδέλφου του<b>Ξέρξη</b> από την αδελφή του πατέρα του, είχε σαν στόχο την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b> της <b>Κάτω Ιταλίας</b> και <b>Σικελίας</b>, ώστε αφ’ ενός μεν το<b>Ελληνικόν γένος</b> των βορείων ακτών της <b>Μεσογείου</b> να καταστραφεί ολοσχερώς και να καταντήσει υποτελές στην <b>Περσικήν αυτοκρατορίαν</b>, αφ’ ετέρου δε να ανοίξει ο δρόμος, διά την προώθησιν των <b>Περσικών</b> και <b>Φοινικικών</b> δυνάμεων στο εσωτερικόν της <b>Ευρώπης</b>, αφού θα είχε καταλυθεί η δύναμις των <b>Ελλήνων</b>, η οποία αποτελούσε την ασπίδαν προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της <b>Ευρώπης</b> στην <b>Μεσόγειον</b>!</div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29133\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29133\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" alt=\"4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e\" width=\"461\" height=\"200\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Την επιρροήν αυτήν, πολύ γλαφυρά μας μεταφέρει ο <b>Ηρόδοτος </b>στο <b>Ζ΄</b>βιβλίο της <b>Ιστορίας</b> του <b>(Πολύμνια)</b>, αναφέροντας όλη την επιχειρηματολογίαν του <b>Μαρδονίου</b>προς τον <b>Ξέρξην</b>, διά να τον πείσει να εφαρμόσει αυτό το σχέδιον.</div>\r\n<div>Μάταια εχέφρονες <b>Πέρσες</b>αξιωματούχοι, όπως ο συνετός<b>Αρτάβανος</b>, θείος του <b>Ξέρξη</b>, προσπάθησαν να αντιστρατευτούν τον<b>Μαρδόνιο</b> και να αποτρέψουν τον<b>Ξέρξην</b> από αυτό το τόλμημα. Η απόφασις του <b>Ξέρξη</b> ήταν ήδη ειλημμένη: Η πολεμική μηχανή των <b>Περσών</b> και των <b>Φοινίκων</b> θα επιτίθετο<b>ταυτόχρονα</b> στις δύο πλευρές της <b>Ελληνικής επικράτειας</b>. Οι μεν <b>Πέρσες</b> θα ανελάμβαναν την υποταγήν της <b>Ηπειρωτικής Ελλάδος</b> και των <b>νήσων</b> της, οι δε<b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι</b>, είχαν την αποστολήν της κατάληψης της <b>Σικελίας</b> και της <b>Κάτω Ιταλίας</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Διά την κοινήν αυτήν επιχείρησιν και συμμαχίαν <b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, ο ιστορικός μας <b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b> στο <b>11<sup>ον</sup></b><sup> </sup> βιβλίον του έργου του <b>«Ιστορική Βιβλιοθήκη»</b> γράφει τα ακόλουθα:</div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης πεισθείς αυτώ, και βουλόμενος πάντας τους Έλληνας, αναστάτους ποιήσαι, διεπρεσβεύσατο προς Καρχηδονίους, περί κοινοπραγίας και συνέθετο προς αυτούς, ώστε αυτόν μεν επί τους την Ελλάδα κατοικούντας Έλληνας στρατεύειν, Καρχιδονίους δε τοις αυτοίς χρόνοις μεγάλας παρασκευάσασθαι δυνάμεις και καταπολεμήσαι των Ελλήνων τους περί Σικελίαν και Ιταλίαν οικούντας….»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης αφού πείσθηκε εις αυτό και επιθυμώντας να υποδουλώσει όλους τους Έλληνες, έστειλε πρέσβεις προς τους Καρχηδονίους να διαπραγματευθούν συμμαχία και συνεφώνησε μαζί τους, ώστε αυτός μεν να εκστρατεύσει εναντίων των Ελλήνων της Ελλάδος, οι δε Καρχηδόνιοι ταυτοχρόνως, αφού συγκεντρώσουν μεγάλην δύναμην, να υποτάξουν τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας…..»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η επιθυμία του <b>Ξέρξη</b> να προχωρήσει με τον στρατόν του και στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>, μετά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b>, αποδεικνύεται και από την συγκέντρωσιν των τεραστίων μαχίμων δυνάμεών του, οι οποίες υπερέβαιναν το <b>ένα εκατομμύριο άνδρες</b>! Μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων θα χρησιμοποιούσε, ως στρατεύματα κατοχής των υποδουλωμένων πόλεων και χωρών, εν όσω εκείνος προχωρούσε στην υποταγήν όλης της <b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Και βέβαια είναι γνωστή η τύχη του <b>Ξέρξη</b>, αλλά και του <b>Μαρδονίου</b> και του τεραστίου στρατεύματός του, όταν μέσα σε δύο έτη (<b>– 480 </b>και <b>– 479</b>), απώλεσε και την δύναμη και τις κτήσεις επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και την υπερηφάνειά του, συγκρουόμενος με τους <b>Έλληνες </b>στις <b>Θερμοπύλες</b>, στο <b>Αρτεμίσιον</b>, στην <b>Σαλαμίνα</b>, στις <b>Πλαταιές</b>και στην <b>Μυκάλην</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στο άλλο σκέλος της επίθεσης κατά του Ελληνισμού, το οποίον είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας  οι <b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι:</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29134\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29134\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" alt=\"05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae\" width=\"736\" height=\"538\" /></a>\r\nΜετά την σύναψιν της συμμαχίας με τους <b>Πέρσες</b>, οι <b>Καρχηδόνιοι</b>στρατολόγησαν πολλούς μισθοφόρους από την <b>Ιταλία</b>, την<b>Λιγυρία</b>, την <b>Γαλατία</b> και την<b>Ιβηρία</b> και επεστράτευσαν τους υπηκόους των <b>Καρχηδονίους</b> και<b>Λίβυες</b>. Τρία χρόνια προπαρεσκεύαζαν τις δυνάμεις τους και στο διάστημα αυτό, συνεκέντρωσαν πάνω από <b>300.000</b>στρατό, και στόλο αποτελούμενο από<b>200</b> πολεμικά και <b>1.000</b> μεταγωγικά πλοία.</div>\r\n<div>Στρατηγός των <b>Καρχηδονίων</b>, εξελέγη ο <b>Αμίλκας</b>, ο οποίος αφού επιβίβασε το στράτευμά του στα πλοία, απέπλευσεν από την Καρχηδόνα το θέρος του <b>– 480</b>. Διασχίζοντας όμως το <b>Λιβυκόν</b> πέλαγος, συνήντησεν ισχυρή τρικυμία, η οποία του κατέστρεψε πολλά από τα μεταγωγικά του πλοία και ένα σημαντικό μέρος του ιππικού και των αρμάτων του.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Προσορμίσθηκε στο λιμάνι της <b>Πανόρμου</b> (σημερινό <b>Παλέρμο</b>) και διά τρείς ημέρες ξεκούραζε και ετοίμαζε το στρατό του και διόρθωνε τις ζημιές, τις οποίες είχαν υποστεί τα πλοία του από την τρικυμία. Κατόπιν παραλαμβάνοντας το στράτευμα, βάδισε ανατολικά, εναντίον της πόλεως της <b>Ιμέρας</b>, της πρώτης πόλεως στην βόρεια ακτήν της<b>Σικελίας</b>, η οποία συμμετείχε στον <b>Ελληνικόν συνασπισμόν</b>, μαζί με τις <b>Συρακούσες</b>και τον <b>Ακράγαντα</b>, ενώ στον <b>Καρχηδονιακόν συνασπισμόν</b> είχαν προσχωρήσει οι<b>Ελληνικές </b>πόλεις του <b>Σελινούντος</b>, της <b>Πανόρμου</b>, της <b>Ζάγκλης</b> και του <b>Ρηγίου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Ο στόλος του, παρακολουθούσε την πορεία του στρατεύματος, πλέοντας παράλληλα στην ακτήν. Όταν έφθασε κοντά στην πόλιν της <b>Ιμέρας</b> εγκαθίδρυσε δύο στρατόπεδα στα δυτικά της: Ένα διά το πεζικόν του και ένα δια τις ναυτικές του δυνάμεις. Τα στρατόπεδα αυτά τα οχύρωσε με τείχη και αναχώματα και τα συνένωσε με οχυρωματικά έργα, ώστε να αποκλειστεί η πόλη από τα δυτικά. Αφού ετοιμάστηκαν τα στρατόπεδα, μετέφερε σ’ αυτά με τον στόλον του, σίτο και εφόδια από την <b>Λιβύην</b> και την<b>Σαρδηνίαν</b> και ήρχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις καταλήψεως της <b>Ιμέρας</b>.</div>\r\n<div>Την πόλιν υπεστήριζεν η φρουρά της, με αρχηγό τον <b>Θήρωνα</b>, τύραννο του<b>Ακράγαντος</b>. Οι πρώτες συμπλοκές όμως, οι οποίες έγιναν εκτός των τειχών της πόλεως, απέβησαν εις βάρος των <b>Ελλήνων,</b> κι έτσι ο <b>Θήρων</b> έστειλε και ζήτησε βοήθεια από τον <b>Γέλωνα</b>, τον τύραννο των <b>Συρακουσών</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29135\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29135\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" alt=\"home-banner\" width=\"680\" height=\"218\" /></a>Ο <b>Γέλων</b>, συνετός και ικανότατος στρατηγός, έχοντας τις δυνάμεις του σε ετοιμότητα, ξεκίνησε γρήγορα με<b>50.000</b> πεζούς  και <b>5.000</b> ιππείς και σε λίγες ημέρες βρέθηκε κοντά στην πόλη της Ιμέρας. Αφού εστρατοπέδευσεν στα περίχωρά της και οχύρωσε το στρατόπεδό του με βαθειά τάφρο και χαράκωμα εξαπέστειλε τους ιππείς του εναντίον των δυνάμεων του<b>Αμίλκα</b>, οι οποίες λεηλατούσαν την ύπαιθρον χώραν της <b>Ιμέρας</b>. Αιφνιδιάζοντας τα διασκορπισμένα και ασχολούμενα με την λεηλασία τμήματα του εχθρού, οι ιππείς του <b>Γέλωνος</b>, σκότωσαν πολλούς και συνέλαβαν<b>10.000</b> αιχμαλώτους. Όταν τους οδήγησαν στην πόλιν, έδωσαν μεγάλο θάρρος στους πολιορκούμενους, οι οποίοι απέφραξαν πάλι τις πύλες του τείχους, τις οποίες είχε κτίσει ο <b>Θήρων</b>, διά καλύτερην προστασίαν από τις επιθέσεις του εχθρού.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Επειδή όμως η δύναμη των <b>Καρχηδονίων</b> παρέμενε μεγάλη και ισχυρή και συνεχώς τροφοδοτούνταν διά θαλάσσης, ο <b>Γέλων</b> με την στρατηγική του δεινότητα, δεν παρεσύρθη, αλλά καιροφυλακτούσε την ευκαιρίαν, η οποία θα του επέτρεπε να καταστρέψει τους βαρβάρους, χωρίς να διατρέξει η δική του δύναμη τον κίνδυνον ήττας. Σχεδίαζε να βρεί τον τρόπο διά να κάψει τον εχθρικό στόλο και να αποκόψει τις δυνάμεις των <b>Καρχηδονίων</b> στην <b>Σικελία,</b> χωρίς τον διά θαλάσσης ανεφοδιασμό τους.</div>\r\n<div>Στο σχέδιό του αυτό βρέθηκε σύμμαχος η θεά τύχη! Κάποιοι ιππείς του, από αυτούς που διενεργούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε βαρβαρικά τμήματα, τα οποία λεηλατούσαν την ύπαιθρον, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν ταχυδρόμο και τον οδήγησαν στον <b>Γέλωνα</b>. Ο ταχυδρόμος έφερε μαζί του γράμματα των <b>Σελινουντίων</b> προς τον <b>Αμίλκα</b>, στα οποία του κοινοποιούσαν ότι το ιππικό, το οποίο τους είχε ζητήσει να του στείλουν, θα έφθανε στο βαρβαρικό στρατόπεδο την επομένην ημέραν, την οποίαν τους είχε προκαθορίσει, και κατά την οποίαν, ο <b>Αμίλκας</b> θα βρίσκονταν, όπως τους είχε πει, στο ναυτικό του στρατόπεδο, ασχολούμενος με την προετοιμασίαν μιάς θυσίας προς τον <b>Ποσειδώνα</b>, την οποίαν θα τελούσε.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Μην αφήνοντας αυτήν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ο <b>Γέλων </b>έστειλε αμέσως ένα μεγάλο τμήμα του ιππικού του να περιέλθει, κρυφά από τον εχθρό, τα γειτονικά μέρη, και το χάραμα της επομένης ημέρας να κατευθυνθούν προς το εχθρικόν ναυτικόν στρατόπεδον, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους </b>συμμάχους των<b>Καρχηδονίων</b>. Εκεί, αφού μπουν μέσα στο ξύλινο τείχος του στρατοπέδου, τους διέταξε να επιχειρήσουν την εξόντωση του <b>Αμίλκα</b> και το κάψιμο των πλοίων.</div>\r\n<div>Επίσης έστειλε και σκοπούς στους λόφους πάνω από την πόλιν, διατάζοντάς τους να τον ειδοποιήσουν με σήματα, όταν δούν τους ιππείς να μπαίνουν μέσα στο τείχος του εχθρικού ναυτικού στρατοπέδου. Αφού έδωσε αυτές τις εντολές ο <b>Γέλων</b>, συνεκέντρωσε τις δυνάμεις του και ανέμενε το σήμα των σκοπών από τους λόφους.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29136\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29136\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" alt=\"cropwm\" width=\"680\" height=\"510\" /></a></div>\r\n<div>Με το ξημέρωμα της άλλης ημέρας, οι ιππείς του <b>Γέλωνα</b>, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους</b>, πλησίασαν το ναυτικόν στρατόπεδον των βαρβάρων και ξεγελώντας τους φρουρούς εισήλθαν στο ξύλινον τείχος. Πριν προλάβει κανείς από τους<b>Σημιτοφοίνικες</b> να καταλάβει τι συνέβαινε, όρμισαν επάνω τους και επάνω στον <b>Αμίλκα</b>, ο οποίος με τους αξιωματούχους του ετοίμαζε την θυσία, και τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον επάνω στην αναμμένη πυρά του βωμού. Στην συνέχεια, χωρίς αντίσταση, πυρπόλησαν τον προσαραγμένον στόλον των<b>Καρχηδονίων</b>.</div>\r\n<div>Ο <b>Γέλων</b>, ειδοποιημένος από το σήμα των σκοπών, βάδισε γρήγορα με όλην την δύναμήν του εναντίον του στρατοπέδου των πεζικών δυνάμεων του εχθρού.</div>\r\n<div>Οι <b>Φοίνικες</b> εξήλθαν του στρατοπέδου τους διά να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και η μάχη η οποία συνήφθη ήταν αιματηρή και στην αρχή αμφίρροπη, επειδή οι δυνάμεις του εχθρού ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των <b>Ελληνικών</b>. Όταν όμως στον ουρανόν φάνηκε ο καπνός των καιομένων πλοίων, οι <b>Καρχηδόνιοι </b>λύγισαν, ενώ οι Έλληνες οπλίσθηκαν με υπερβολικόν θάρρος.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29139\"><img class=\"aligncenter wp-image-29139\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro7_r1_1280\" width=\"807\" height=\"659\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των <b>Καρχηδονίων</b>, από την <b>Ελληνική</b>ν παράταξιν.</div>\r\n<div>Επειδή ο <b>Γέλων</b> είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνουν οι <b>Έλληνες</b> αιχμαλώτους, επηκολούθησε μία φοβερή σφαγή. Περισσότεροι από <b>150.000 Σημιτοφοίνικες</b> και μισθοφόροι τους σκοτώθηκαν και όσοι κατάφεραν να σωθούν συνεκεντρώθηκαν σε ένα μέρος οχυρόν, κοντά στο πεδίον της μάχης. Όμως πιεζόμενοι από τους <b>Έλληνες</b> και υποφέροντας από την έλλειψιν νερού, αναγκάστηκαν και αυτοί να παραδοθούν.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29138\"><img class=\"aligncenter wp-image-29138\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" alt=\"milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo\" width=\"497\" height=\"652\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η περίλαμπρη αυτή νίκη των <b>Ελλήνων</b> οφείλεται τόσον στο <b>Ελληνικόν</b> ακμαίον ηθικόν, όσον και στο στρατηγικόν σχέδιον του <b>Γέλωνος</b>, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μεγάλην δόξαν και φήμην, όχι μόνον στους <b>Σικελιώτες</b>, αλλά και σε όλους τους <b>Έλληνες</b>. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη των <b>Ελλήνων</b> στην <b>Ιμέρα</b>, ώστε όπως λέει χαρακτηριστικά ο<b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b>, <b>ούτε ένας από τον στρατό των Καρχηδονίων δεν γλύτωσε διά να μεταφέρει την είδησιν της ήττας στην Καρχηδόνα</b>!! Από την περίφημη στρατιά του <b>Αμίλκα</b>, μόνον ένα μικρό πλοιάριο με ελάχιστους ναύτες κατάφερε, ύστερα από πολύ καιρόν, να φθάσει στην <b>Καρχηδόνα</b>, φέρνοντας την σύντομη είδησιν: <b>«Χάθηκαν όλοι, όσοι εξεστράτευσαν στην Σικελία»</b>!</div>\r\n<div>Συνέπεσε δε, όπως εξιστορεί ο <b>Ηρόδοτος</b> στο <b>Ζ΄</b> βιβλίο (<b>Πολύμνια 166</b>) της <b>Ιστορίας</b>του, η ημέρα της μάχης της <b>Ιμέρας </b>να είναι η ίδια με την ημέρα της ναυμαχίας της<b>Σαλαμίνος</b>. Έτσι την ίδια ημέρα ναυάγησαν τα σχέδια των συνασπισμένων βαρβάρων,<b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, διά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b>, καθώς και η σχεδιαζόμενη εισβολή τους από εκεί στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<b><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29137\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29137\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro5_r1_1280\" width=\"720\" height=\"900\" /></a>\r\nΤην τελευταίαν αυτήν επισήμανσιν θα πρέπει να μην την ξεχνούν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι, εκτός του πολιτισμού και του πνευματικού φωτός, τα οποία τους εδόθησαν άνευ ανταμοιβής από τους Έλληνες, οφείλουν σε αυτούς και στο αίμα το οποίον αυτοί έχυσαν, ακόμη και την ίδια τους την ελευθερίαν!</b>\r\n<div></div>\r\n<div>\r\n<div>12 / 9 / 2013</div>\r\n<div>ΒΑΣΙΛΗΣ  ΔΡΟΣΟΣ</div>\r\n<div>(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)</div>\r\n</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5962.html\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a></div>\r\n<div></div>','Η Μάχη της ΙΜΕΡΑΣ..ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ','','inherit','closed','closed','','34-revision-v1','','','2015-10-23 00:36:57','2015-10-22 21:36:57','',34,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/10/23/34-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (49,1,'2015-09-30 23:17:34','2015-09-30 20:17:34','<div>\r\n<h3>ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ</h3>\r\n</div>\r\n<div>Ο βασιλεύς της Περσικής αυτοκρατορίας <b>Δαρείος ο Α΄ </b>απεβίωσεν το έτος <b>– 486</b>, χωρίς να κατορθώσει να υλοποιήσει τον στόχον του, ο οποίος ήταν η κατάληψις των Αθηνών και της υπόλοιπης Ελλάδος, ως εκδίκησιν εις την βοήθειαν, την οποίαν προσέφεραν στην εξέγερσιν των <b>Ιωνικών Ελληνικών πόλεων</b> εναντίον του. Δύο φορές τα όνειρά του μετετράπηκαν σε εφιάλτες, όταν στην χερσόνησον του <b>Άθω</b> και στον Μαραθώνα, κατεστράφησαν οι δυνάμεις του και οι στρατηγοί του επέστρεψαν στην Περσία ντροπιασμένοι.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29132\"><img class=\"aligncenter wp-image-29132\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/b32707961e0610846148fcfc5a743063.jpg\" alt=\"b32707961e0610846148fcfc5a743063\" width=\"608\" height=\"451\" /></a></div>\r\n<div>Με την άνοδο στον περσικό θρόνο του <b>Ξέρξη</b>, υιού του <b>Δαρείου</b> και της <b>Ατόσσης</b>, το σχέδιο κατάληψης της <b>Ελλάδος</b> ατόνησε, διότι ο <b>Ξέρξης</b> δεν είχε καμίαν διάθεσιν να εκστρατεύσει κατά της <b>Ελλάδος</b>, αλλά προετοίμαζε τον στρατόν του, διά να επιχειρήσει την κατάληψιν της <b>Αιγύπτου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως η επιρροή των <b>Σημιτοφοινίκων</b> στην αυλήν των <b>Περσών</b>, δεν άργησε να διαφοροποιήσει τα επεκτατικά σχέδια του νέου Μονάρχη. Αυτή η επιρροή, που έφθανε στον βασιλικό θρόνο, μέσω του <b>Μαρδονίου</b>, υιού του <b>Γωβρύα</b> και εξαδέλφου του<b>Ξέρξη</b> από την αδελφή του πατέρα του, είχε σαν στόχο την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b> της <b>Κάτω Ιταλίας</b> και <b>Σικελίας</b>, ώστε αφ’ ενός μεν το<b>Ελληνικόν γένος</b> των βορείων ακτών της <b>Μεσογείου</b> να καταστραφεί ολοσχερώς και να καταντήσει υποτελές στην <b>Περσικήν αυτοκρατορίαν</b>, αφ’ ετέρου δε να ανοίξει ο δρόμος, διά την προώθησιν των <b>Περσικών</b> και <b>Φοινικικών</b> δυνάμεων στο εσωτερικόν της <b>Ευρώπης</b>, αφού θα είχε καταλυθεί η δύναμις των <b>Ελλήνων</b>, η οποία αποτελούσε την ασπίδαν προστασίας του μαλακού υπογαστρίου της <b>Ευρώπης</b> στην <b>Μεσόγειον</b>!</div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29133\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29133\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e.jpg\" alt=\"4a25baa159ee8339a5d30b2c769e7f3e\" width=\"461\" height=\"200\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Την επιρροήν αυτήν, πολύ γλαφυρά μας μεταφέρει ο <b>Ηρόδοτος </b>στο <b>Ζ΄</b>βιβλίο της <b>Ιστορίας</b> του <b>(Πολύμνια)</b>, αναφέροντας όλη την επιχειρηματολογίαν του <b>Μαρδονίου</b>προς τον <b>Ξέρξην</b>, διά να τον πείσει να εφαρμόσει αυτό το σχέδιον.</div>\r\n<div>Μάταια εχέφρονες <b>Πέρσες</b>αξιωματούχοι, όπως ο συνετός<b>Αρτάβανος</b>, θείος του <b>Ξέρξη</b>, προσπάθησαν να αντιστρατευτούν τον<b>Μαρδόνιο</b> και να αποτρέψουν τον<b>Ξέρξην</b> από αυτό το τόλμημα. Η απόφασις του <b>Ξέρξη</b> ήταν ήδη ειλημμένη: Η πολεμική μηχανή των <b>Περσών</b> και των <b>Φοινίκων</b> θα επιτίθετο<b>ταυτόχρονα</b> στις δύο πλευρές της <b>Ελληνικής επικράτειας</b>. Οι μεν <b>Πέρσες</b> θα ανελάμβαναν την υποταγήν της <b>Ηπειρωτικής Ελλάδος</b> και των <b>νήσων</b> της, οι δε<b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι</b>, είχαν την αποστολήν της κατάληψης της <b>Σικελίας</b> και της <b>Κάτω Ιταλίας</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Διά την κοινήν αυτήν επιχείρησιν και συμμαχίαν <b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, ο ιστορικός μας <b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b> στο <b>11<sup>ον</sup></b><sup> </sup> βιβλίον του έργου του <b>«Ιστορική Βιβλιοθήκη»</b> γράφει τα ακόλουθα:</div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης πεισθείς αυτώ, και βουλόμενος πάντας τους Έλληνας, αναστάτους ποιήσαι, διεπρεσβεύσατο προς Καρχηδονίους, περί κοινοπραγίας και συνέθετο προς αυτούς, ώστε αυτόν μεν επί τους την Ελλάδα κατοικούντας Έλληνας στρατεύειν, Καρχιδονίους δε τοις αυτοίς χρόνοις μεγάλας παρασκευάσασθαι δυνάμεις και καταπολεμήσαι των Ελλήνων τους περί Σικελίαν και Ιταλίαν οικούντας….»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><b>«…..Ο δε Ξέρξης αφού πείσθηκε εις αυτό και επιθυμώντας να υποδουλώσει όλους τους Έλληνες, έστειλε πρέσβεις προς τους Καρχηδονίους να διαπραγματευθούν συμμαχία και συνεφώνησε μαζί τους, ώστε αυτός μεν να εκστρατεύσει εναντίων των Ελλήνων της Ελλάδος, οι δε Καρχηδόνιοι ταυτοχρόνως, αφού συγκεντρώσουν μεγάλην δύναμην, να υποτάξουν τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας…..»</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η επιθυμία του <b>Ξέρξη</b> να προχωρήσει με τον στρατόν του και στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>, μετά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b>, αποδεικνύεται και από την συγκέντρωσιν των τεραστίων μαχίμων δυνάμεών του, οι οποίες υπερέβαιναν το <b>ένα εκατομμύριο άνδρες</b>! Μεγάλο μέρος αυτών των δυνάμεων θα χρησιμοποιούσε, ως στρατεύματα κατοχής των υποδουλωμένων πόλεων και χωρών, εν όσω εκείνος προχωρούσε στην υποταγήν όλης της <b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Και βέβαια είναι γνωστή η τύχη του <b>Ξέρξη</b>, αλλά και του <b>Μαρδονίου</b> και του τεραστίου στρατεύματός του, όταν μέσα σε δύο έτη (<b>– 480 </b>και <b>– 479</b>), απώλεσε και την δύναμη και τις κτήσεις επί Ελληνικού εδάφους, αλλά και την υπερηφάνειά του, συγκρουόμενος με τους <b>Έλληνες </b>στις <b>Θερμοπύλες</b>, στο <b>Αρτεμίσιον</b>, στην <b>Σαλαμίνα</b>, στις <b>Πλαταιές</b>και στην <b>Μυκάλην</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Όμως ας παρακολουθήσουμε τι συνέβη στο άλλο σκέλος της επίθεσης κατά του Ελληνισμού, το οποίον είχαν αναλάβει να φέρουν εις πέρας  οι <b>Σημιτοφοίνικες Καρχηδόνιοι:</b></div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29134\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29134\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae.jpg\" alt=\"05e30ca50d65865bf2cdf6dadb2f20ae\" width=\"736\" height=\"538\" /></a>\r\nΜετά την σύναψιν της συμμαχίας με τους <b>Πέρσες</b>, οι <b>Καρχηδόνιοι</b>στρατολόγησαν πολλούς μισθοφόρους από την <b>Ιταλία</b>, την<b>Λιγυρία</b>, την <b>Γαλατία</b> και την<b>Ιβηρία</b> και επεστράτευσαν τους υπηκόους των <b>Καρχηδονίους</b> και<b>Λίβυες</b>. Τρία χρόνια προπαρεσκεύαζαν τις δυνάμεις τους και στο διάστημα αυτό, συνεκέντρωσαν πάνω από <b>300.000</b>στρατό, και στόλο αποτελούμενο από<b>200</b> πολεμικά και <b>1.000</b> μεταγωγικά πλοία.</div>\r\n<div>Στρατηγός των <b>Καρχηδονίων</b>, εξελέγη ο <b>Αμίλκας</b>, ο οποίος αφού επιβίβασε το στράτευμά του στα πλοία, απέπλευσεν από την Καρχηδόνα το θέρος του <b>– 480</b>. Διασχίζοντας όμως το <b>Λιβυκόν</b> πέλαγος, συνήντησεν ισχυρή τρικυμία, η οποία του κατέστρεψε πολλά από τα μεταγωγικά του πλοία και ένα σημαντικό μέρος του ιππικού και των αρμάτων του.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Προσορμίσθηκε στο λιμάνι της <b>Πανόρμου</b> (σημερινό <b>Παλέρμο</b>) και διά τρείς ημέρες ξεκούραζε και ετοίμαζε το στρατό του και διόρθωνε τις ζημιές, τις οποίες είχαν υποστεί τα πλοία του από την τρικυμία. Κατόπιν παραλαμβάνοντας το στράτευμα, βάδισε ανατολικά, εναντίον της πόλεως της <b>Ιμέρας</b>, της πρώτης πόλεως στην βόρεια ακτήν της<b>Σικελίας</b>, η οποία συμμετείχε στον <b>Ελληνικόν συνασπισμόν</b>, μαζί με τις <b>Συρακούσες</b>και τον <b>Ακράγαντα</b>, ενώ στον <b>Καρχηδονιακόν συνασπισμόν</b> είχαν προσχωρήσει οι<b>Ελληνικές </b>πόλεις του <b>Σελινούντος</b>, της <b>Πανόρμου</b>, της <b>Ζάγκλης</b> και του <b>Ρηγίου</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Ο στόλος του, παρακολουθούσε την πορεία του στρατεύματος, πλέοντας παράλληλα στην ακτήν. Όταν έφθασε κοντά στην πόλιν της <b>Ιμέρας</b> εγκαθίδρυσε δύο στρατόπεδα στα δυτικά της: Ένα διά το πεζικόν του και ένα δια τις ναυτικές του δυνάμεις. Τα στρατόπεδα αυτά τα οχύρωσε με τείχη και αναχώματα και τα συνένωσε με οχυρωματικά έργα, ώστε να αποκλειστεί η πόλη από τα δυτικά. Αφού ετοιμάστηκαν τα στρατόπεδα, μετέφερε σ’ αυτά με τον στόλον του, σίτο και εφόδια από την <b>Λιβύην</b> και την<b>Σαρδηνίαν</b> και ήρχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις καταλήψεως της <b>Ιμέρας</b>.</div>\r\n<div>Την πόλιν υπεστήριζεν η φρουρά της, με αρχηγό τον <b>Θήρωνα</b>, τύραννο του<b>Ακράγαντος</b>. Οι πρώτες συμπλοκές όμως, οι οποίες έγιναν εκτός των τειχών της πόλεως, απέβησαν εις βάρος των <b>Ελλήνων,</b> κι έτσι ο <b>Θήρων</b> έστειλε και ζήτησε βοήθεια από τον <b>Γέλωνα</b>, τον τύραννο των <b>Συρακουσών</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29135\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29135\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/home-banner.jpg\" alt=\"home-banner\" width=\"680\" height=\"218\" /></a>Ο <b>Γέλων</b>, συνετός και ικανότατος στρατηγός, έχοντας τις δυνάμεις του σε ετοιμότητα, ξεκίνησε γρήγορα με<b>50.000</b> πεζούς  και <b>5.000</b> ιππείς και σε λίγες ημέρες βρέθηκε κοντά στην πόλη της Ιμέρας. Αφού εστρατοπέδευσεν στα περίχωρά της και οχύρωσε το στρατόπεδό του με βαθειά τάφρο και χαράκωμα εξαπέστειλε τους ιππείς του εναντίον των δυνάμεων του<b>Αμίλκα</b>, οι οποίες λεηλατούσαν την ύπαιθρον χώραν της <b>Ιμέρας</b>. Αιφνιδιάζοντας τα διασκορπισμένα και ασχολούμενα με την λεηλασία τμήματα του εχθρού, οι ιππείς του <b>Γέλωνος</b>, σκότωσαν πολλούς και συνέλαβαν<b>10.000</b> αιχμαλώτους. Όταν τους οδήγησαν στην πόλιν, έδωσαν μεγάλο θάρρος στους πολιορκούμενους, οι οποίοι απέφραξαν πάλι τις πύλες του τείχους, τις οποίες είχε κτίσει ο <b>Θήρων</b>, διά καλύτερην προστασίαν από τις επιθέσεις του εχθρού.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Επειδή όμως η δύναμη των <b>Καρχηδονίων</b> παρέμενε μεγάλη και ισχυρή και συνεχώς τροφοδοτούνταν διά θαλάσσης, ο <b>Γέλων</b> με την στρατηγική του δεινότητα, δεν παρεσύρθη, αλλά καιροφυλακτούσε την ευκαιρίαν, η οποία θα του επέτρεπε να καταστρέψει τους βαρβάρους, χωρίς να διατρέξει η δική του δύναμη τον κίνδυνον ήττας. Σχεδίαζε να βρεί τον τρόπο διά να κάψει τον εχθρικό στόλο και να αποκόψει τις δυνάμεις των <b>Καρχηδονίων</b> στην <b>Σικελία,</b> χωρίς τον διά θαλάσσης ανεφοδιασμό τους.</div>\r\n<div>Στο σχέδιό του αυτό βρέθηκε σύμμαχος η θεά τύχη! Κάποιοι ιππείς του, από αυτούς που διενεργούσαν αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε βαρβαρικά τμήματα, τα οποία λεηλατούσαν την ύπαιθρον, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν ταχυδρόμο και τον οδήγησαν στον <b>Γέλωνα</b>. Ο ταχυδρόμος έφερε μαζί του γράμματα των <b>Σελινουντίων</b> προς τον <b>Αμίλκα</b>, στα οποία του κοινοποιούσαν ότι το ιππικό, το οποίο τους είχε ζητήσει να του στείλουν, θα έφθανε στο βαρβαρικό στρατόπεδο την επομένην ημέραν, την οποίαν τους είχε προκαθορίσει, και κατά την οποίαν, ο <b>Αμίλκας</b> θα βρίσκονταν, όπως τους είχε πει, στο ναυτικό του στρατόπεδο, ασχολούμενος με την προετοιμασίαν μιάς θυσίας προς τον <b>Ποσειδώνα</b>, την οποίαν θα τελούσε.</div>\r\n<div></div>\r\n<div>Μην αφήνοντας αυτήν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, ο <b>Γέλων </b>έστειλε αμέσως ένα μεγάλο τμήμα του ιππικού του να περιέλθει, κρυφά από τον εχθρό, τα γειτονικά μέρη, και το χάραμα της επομένης ημέρας να κατευθυνθούν προς το εχθρικόν ναυτικόν στρατόπεδον, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους </b>συμμάχους των<b>Καρχηδονίων</b>. Εκεί, αφού μπουν μέσα στο ξύλινο τείχος του στρατοπέδου, τους διέταξε να επιχειρήσουν την εξόντωση του <b>Αμίλκα</b> και το κάψιμο των πλοίων.</div>\r\n<div>Επίσης έστειλε και σκοπούς στους λόφους πάνω από την πόλιν, διατάζοντάς τους να τον ειδοποιήσουν με σήματα, όταν δούν τους ιππείς να μπαίνουν μέσα στο τείχος του εχθρικού ναυτικού στρατοπέδου. Αφού έδωσε αυτές τις εντολές ο <b>Γέλων</b>, συνεκέντρωσε τις δυνάμεις του και ανέμενε το σήμα των σκοπών από τους λόφους.</div>\r\n<div></div>\r\n<div> <a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29136\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29136\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/cropwm.jpg\" alt=\"cropwm\" width=\"680\" height=\"510\" /></a></div>\r\n<div>Με το ξημέρωμα της άλλης ημέρας, οι ιππείς του <b>Γέλωνα</b>, προσποιούμενοι τους <b>Σελινούντιους</b>, πλησίασαν το ναυτικόν στρατόπεδον των βαρβάρων και ξεγελώντας τους φρουρούς εισήλθαν στο ξύλινον τείχος. Πριν προλάβει κανείς από τους<b>Σημιτοφοίνικες</b> να καταλάβει τι συνέβαινε, όρμισαν επάνω τους και επάνω στον <b>Αμίλκα</b>, ο οποίος με τους αξιωματούχους του ετοίμαζε την θυσία, και τον σκότωσαν ρίχνοντάς τον επάνω στην αναμμένη πυρά του βωμού. Στην συνέχεια, χωρίς αντίσταση, πυρπόλησαν τον προσαραγμένον στόλον των<b>Καρχηδονίων</b>.</div>\r\n<div>Ο <b>Γέλων</b>, ειδοποιημένος από το σήμα των σκοπών, βάδισε γρήγορα με όλην την δύναμήν του εναντίον του στρατοπέδου των πεζικών δυνάμεων του εχθρού.</div>\r\n<div>Οι <b>Φοίνικες</b> εξήλθαν του στρατοπέδου τους διά να αντιμετωπίσουν τους Έλληνες και η μάχη η οποία συνήφθη ήταν αιματηρή και στην αρχή αμφίρροπη, επειδή οι δυνάμεις του εχθρού ήταν κατά πολύ μεγαλύτερες των <b>Ελληνικών</b>. Όταν όμως στον ουρανόν φάνηκε ο καπνός των καιομένων πλοίων, οι <b>Καρχηδόνιοι </b>λύγισαν, ενώ οι Έλληνες οπλίσθηκαν με υπερβολικόν θάρρος.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29139\"><img class=\"aligncenter wp-image-29139\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro7_r1_1280\" width=\"807\" height=\"659\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των <b>Καρχηδονίων</b>, από την <b>Ελληνική</b>ν παράταξιν.</div>\r\n<div>Επειδή ο <b>Γέλων</b> είχε δώσει εντολή να μην συλλαμβάνουν οι <b>Έλληνες</b> αιχμαλώτους, επηκολούθησε μία φοβερή σφαγή. Περισσότεροι από <b>150.000 Σημιτοφοίνικες</b> και μισθοφόροι τους σκοτώθηκαν και όσοι κατάφεραν να σωθούν συνεκεντρώθηκαν σε ένα μέρος οχυρόν, κοντά στο πεδίον της μάχης. Όμως πιεζόμενοι από τους <b>Έλληνες</b> και υποφέροντας από την έλλειψιν νερού, αναγκάστηκαν και αυτοί να παραδοθούν.</div>\r\n<div><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29138\"><img class=\"aligncenter wp-image-29138\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo.jpg\" alt=\"milo_of_croton_by_kosv01-d3aoejo\" width=\"497\" height=\"652\" /></a></div>\r\n<div></div>\r\n<div>Η περίλαμπρη αυτή νίκη των <b>Ελλήνων</b> οφείλεται τόσον στο <b>Ελληνικόν</b> ακμαίον ηθικόν, όσον και στο στρατηγικόν σχέδιον του <b>Γέλωνος</b>, ο οποίος έκτοτε απέκτησε μεγάλην δόξαν και φήμην, όχι μόνον στους <b>Σικελιώτες</b>, αλλά και σε όλους τους <b>Έλληνες</b>. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη των <b>Ελλήνων</b> στην <b>Ιμέρα</b>, ώστε όπως λέει χαρακτηριστικά ο<b>Διόδωρος ο Σικελιώτης</b>, <b>ούτε ένας από τον στρατό των Καρχηδονίων δεν γλύτωσε διά να μεταφέρει την είδησιν της ήττας στην Καρχηδόνα</b>!! Από την περίφημη στρατιά του <b>Αμίλκα</b>, μόνον ένα μικρό πλοιάριο με ελάχιστους ναύτες κατάφερε, ύστερα από πολύ καιρόν, να φθάσει στην <b>Καρχηδόνα</b>, φέρνοντας την σύντομη είδησιν: <b>«Χάθηκαν όλοι, όσοι εξεστράτευσαν στην Σικελία»</b>!</div>\r\n<div>Συνέπεσε δε, όπως εξιστορεί ο <b>Ηρόδοτος</b> στο <b>Ζ΄</b> βιβλίο (<b>Πολύμνια 166</b>) της <b>Ιστορίας</b>του, η ημέρα της μάχης της <b>Ιμέρας </b>να είναι η ίδια με την ημέρα της ναυμαχίας της<b>Σαλαμίνος</b>. Έτσι την ίδια ημέρα ναυάγησαν τα σχέδια των συνασπισμένων βαρβάρων,<b>Περσών</b> και <b>Καρχηδονίων</b>, διά την κατάληψιν της <b>Ελλάδος</b> και της <b>Μεγάλης Ελλάδος</b>, καθώς και η σχεδιαζόμενη εισβολή τους από εκεί στο εσωτερικόν της<b>Ευρώπης</b>.</div>\r\n<div></div>\r\n<b><a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-29137\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-29137\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro5_r1_1280.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcSBs1tg8jkro5_r1_1280\" width=\"720\" height=\"900\" /></a>\r\nΤην τελευταίαν αυτήν επισήμανσιν θα πρέπει να μην την ξεχνούν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι, εκτός του πολιτισμού και του πνευματικού φωτός, τα οποία τους εδόθησαν άνευ ανταμοιβής από τους Έλληνες, οφείλουν σε αυτούς και στο αίμα το οποίον αυτοί έχυσαν, ακόμη και την ίδια τους την ελευθερίαν!</b>\r\n<div></div>\r\n<div>\r\n<div>12 / 9 / 2013</div>\r\n<div>ΒΑΣΙΛΗΣ  ΔΡΟΣΟΣ</div>\r\n<div>(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)</div>\r\n</div>\r\n<div></div>\r\n<div><a href=\"http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5962.html\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a></div>\r\n<div></div>','ΜΑΧΕΣ/ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ: Η Μάχη της ΙΜΕΡΑΣ..ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ','','inherit','closed','closed','','34-revision-v1','','','2015-09-30 23:17:34','2015-09-30 20:17:34','',34,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/34-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (230,1,'2015-11-11 07:37:27','2015-11-11 05:37:27','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"aligncenter\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24014\" align=\"aligncenter\" width=\"472\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24020\" align=\"aligncenter\" width=\"449\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-11-11 07:37:27','2015-11-11 05:37:27','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/11/11/7-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (50,1,'2015-09-30 23:17:56','2015-09-30 20:17:56','Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος, είναι ένας απο τους τελευταίους γνωστούς Αιακίδες της  Ελληνικής Ιστορίας .\r\n<div id=\"post-body-6783644002838632309\" class=\"post-body entry-content\">\r\n<div dir=\"ltr\">\r\n\r\nΈχουμε ήδη αναφερθεί στο Παράξενο, στην ιδιαίτερη σημασία του αριστοκρατικού γένους των Αιακιδών. Γένος απόλυτα τιμοκρατικό, εθνικιστικό και αντίασιατικό, πρωτοστάτησε σε όλες της κινήσεις του ελληνισμού ενάντια στην ασιατική παγκοσμιοποίηση, η οποία στην συνέχεια αντικαταστάθηκε απο την Ρωμαϊκή. Ο Πύρρος, συνεχιστής των οδηγιών του Δωδωναϊκού Ιερατείου των ελλήνων, εστράφη όπως ο προγονός του Αλέξανδρος ο Μολοσσός, κατά των Ρωμαίων, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο για την Ελλάδα.\r\n\r\nΤαυτόχρονα με την εμφάνιση του Μολοσσού βασιλιά, η αρχαία Ήπειρος η οποία κρατούσε παρά το γεγονός ότι ήταν η μητέρα της Ελλάδος και ιερά χώρα του Δία, χαμηλή ανάμειξη στα ελληνικά κοινά, απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24016\" align=\"aligncenter\" width=\"435\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24016\"><img class=\"wp-image-24016\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11140305_104885666513417_5720517854104356809_n.jpg\" alt=\"11140305_104885666513417_5720517854104356809_n\" width=\"435\" height=\"352\" /></a> Μοντελιστική απεικόνιση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος εξεστράτευσε  στη Νότιο Ιταλία, προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος.\r\n\r\nΟι νίκες που επέτυχε, μετά από μεγάλες απώλειες, έγιναν αφορμή να γεννηθεί η έκφραση «Πύρρειος νίκη»,αν και πιστεύουμε ότι πολλά απο όσα λεν για τις απώλειες, αποτελούσαν κολακείες του Πλούταρχου προς τις δυνάμεις κατοχής της Ρώμης…\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24018\"><img class=\"aligncenter wp-image-24018\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11152331_104885493180101_5864067405703964993_n.jpg\" alt=\"11152331_104885493180101_5864067405703964993_n\" width=\"569\" height=\"318\" /></a>\r\n\r\nΗ εκστρατεία όμως του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό κατέστη αργότερα αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Ο κυριότερος όμως λόγος εισβολής των Ρωμαίων, οι οποίοι δεν κατέστρεψαν την Μακεδονία…αλλά την Ηπειρο, ήταν να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρξει κανένας Αιακίδης διάδοχος ο οποίος θα επιχειρήσει μελλοντικά να αντισταθεί στην αυτοκρατορία τους. Μην ξεχνάμε ότι Απόγονοι του Αιακού ήταν ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος…Ο πρώτος ήταν το κλειδί εκπόρθησης της Τροίας, που ήταν και η Μητρόπολη της Ρώμης….\r\n\r\nΈτσι ο στόχος των Ρωμαίων ήταν η πατρίδα των Μολοσσών Μυρμηδόνων και η έδρα της εθνικής δεξαμενής σκέψης των ελλήνων, της Δωδώνης. Ταυτόχρονα μόνο απο τους αρίστους Αιακίδες θα μπορούσαν στο μέλλον να κινδυνεύσουν\r\n\r\nΟ  Πύρρος  λειτούργησε με  την στρατιωτική οργάνωση του Αλεξάνδρου των Μολοσσών που για την Ήπειρο αποτελεί το αντίστοιχο του Φιλίππου Β.\r\n\r\nΟ Αλέξανδρος , αδελφός της Ολυμπιάδος και θείος του Αλέξανδρου, είχε σαν απόστολή να στραφεί κατά της δύσης, όσο ο Αλέξανδρος του Φιλίππου, θα κατέλυε την περσική αυτοκρατορία.\r\n\r\nΤο 353πΧ ο γάμος του Φιλίππου με την Ολυμπιάδα , οδήγησε στην ολοκλήρωση των πιθανών οδηγιών των ιερέων της Δωδώνης για συμμαχία του πρώτου γένους των ελλήνων απο την Ήπειρο, με την κυρίαρχη οικονομικά και στρατιωτικά Μακεδονία. Το αίμα και η δύναμη είχαν ενωθεί. Ο Φίλιππος που ήταν η ισχύς, έπαιρνε το αίμα που χρειαζόταν για να είναι βασιλιάς και το αίμα των Αιακιδών που εκπροσωπούσε η Ολυμπιάδα, απόγονος του ΔΙΑ, αγκάλιαζε την δύναμη που είχε ανάγκη για να εκτελέσει την αποστολή του μαντείου του οποίου ήταν και η ίδια ιέρεια.\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να κάνουμε μια αναφορά στην Ήπειρο.\r\n\r\nΚατά την εποχή του χαλκού η Ήπειρος αποτέλεσε την κοιτίδα των περισσότερων ελληνικών φύλων. Ο γεωγράφος του 2ου αιώνα. μ.Χ. Κλαύδιος Πτολεμαίος, χαρακτηρίζει την Ήπειρο ως «Αρχέγονο Ελλάδα».\r\n\r\nΤο όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται οι Πελασγοί.\r\n\r\nΟ ιστορικός του 4ου αιώνα Θεόπομπος αναφέρει 14 Ηπειρωτικά φύλλα αλλά ο Στράβων 11.\r\n\r\nΟι πιο σημαντικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Αμβρακιώται και οι Ακαρνάνες.\r\n\r\nΣτον στρατό του Πύρρου κάθε φύλλο δημιουργούσε ιδιαίτερο στρατιωτικό σχηματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την\r\n\r\n<strong>Οι Μολοσσοί</strong>\r\nΟι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα.\r\n\r\nΣύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο\r\n\r\n( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών.\r\n\r\nΣτην πραγματικότητα ήταν οι Μολώντες, οι επιστρέφοντες μυρμηδόνες μαζί με τον γιό του Αχιλλέα τον Νεοπτόλεμο και την Ανδρομάχη. Ακόμα και τώρα το συχνότερο γυναικείο όνομα στην περιοχή γύρω απο την Δωδώνη, είναι Ανδρομάχη….μια παράδοση που πάει απο γενιά σε γενιά.\r\n\r\nΟι Μυρμηδόνες ας μην ξεχνάμε ότι ήταν τα μυρμήγκια στην ρίζα της ιεράς Δρυός της Δωδώνης\r\n\r\nΤον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα.\r\n\r\nΘεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους».\r\n\r\nΣτις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Μολοσσοί προσαρτούν την Δωδώνη, την Κασσωπαία και γενικά ολόκληρη την ανατολική Θεσπρωτία, περιορίζοντας την εδαφική επικράτεια των Θεσπρωτών, οι οποίοι αν και επεκτάθηκαν στην Νότια Κεστρίνη, δεν είναι σε θέση να συναγωνιστούν τους Μολοσσούς και, πιθανότατα, υποχρεώνονται να προσχωρήσουν στο Κοινό των Μολοσσών ή στην Συμμαχία των Ηπειρωτών που συστήνεται το 333/323 π.Χ από τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς.\r\n\r\nΣτην πρωτεύουσα των Μολοσσών την Πασαρώνα, γίνονταν ετήσια τελετή κατά την οποία ο βασιλιάς έκανε θυσία στον<strong> Άρειο Δία, </strong>δηλαδή στον πολεμικό και χθόνιο Δια και μετά άλλαζε δώρα και όρκους με εκπρόσωπους του λαού.\r\n\r\nΟ βασιλιάς ορκίζονταν ότι θα κυβερνήσει με βάση τους νόμους και οι αντιπρόσωποι του λαού ότι θα σεβαστούν τα προνόμιά του.\r\n\r\nΟ Πύρρος μετέτρεψε τους Μολοσσούς σε πυκνή φάλαγγα πεζικού που εμάχετο με σάρισσες.Έμβλημα ο Κεραυνός του Διός, τον οποίο αργότερα οι Ρωμαίοι αντέγραψαν και έβαλαν στις ασπίδες τους, ακριβώς όπως έπραξαν και με τον Αετό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24003\" align=\"aligncenter\" width=\"444\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24003\"><img class=\"wp-image-24003 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11120569_106039826398001_8463850763924265087_n.jpg\" alt=\"11120569_106039826398001_8463850763924265087_n\" width=\"444\" height=\"600\" /></a> Η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ …στις ασπίδες διακρίνεται το μονόγραμμα του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αμβρακιώτες</strong>\r\n\r\nΗ Αμβρακία, αποικία των Κορινθίων, ήταν κτισμένη στην ίδια θέση με τη σημερινή Άρτα.\r\n\r\nΟι Κορίνθιοι με αρχηγό τους τον Γόργο, γιο του Κυψέλου, του τυράννου της Κορίνθου, ίδρυσαν αποικία στις όχθες του Άραχθου ποταμού αφού έδιωξαν τους ντόπιους Δρύοπες και τείχισαν την πόλη.\r\n\r\nΤο τοπωνύμιο Αμβρακία οφείλεται κατά τη μυθολογία στον Άμβρακα, γιο του Θεσπρωτού ή στην Αμβρακία, θυγατέρα του Μελανέα, βασιλιά των Δρυόπων ή του Αυγείου της Ήλιδας ή του Φόρβαντα, γιου του Ήλιου.\r\n\r\nΗ Αμβρακία ως κορινθιακή αποικία γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση και ναυτική ισχύ όπως προκύπτει από τα αρχαία κείμενα και τα αρχαιολογικά ευρήματα.\r\n\r\nΔιέθετε ένα από τα καλύτερα πολεοδομικά συστήματα της αρχαιότητας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24004\" align=\"aligncenter\" width=\"497\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24004\"><img class=\"wp-image-24004 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11350629_104886636513320_6508407446557945091_n.jpg\" alt=\"11350629_104886636513320_6508407446557945091_n\" width=\"497\" height=\"708\" /></a> Σύγκρουση Φαλαγγιτών[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟνομαστά ήταν επίσης τα γυναικεία αμβρακιώτικα υποδήματα γνωστά σε όλη την Ελλάδα με το όνομα Αμβρακίδες.\r\n\r\nΚατά τους Περσικούς πολέμους, Αμβρακία έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην μάχη των Πλαταιών. Είναι σίγουρο πως στην φαλαγγά της υπήρχαν εκτός απο τους απογόνους των Κορινθίων αποίκων και ντόπιοι Ηπειρώτες.\r\n\r\nΚατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο συμμάχησε με τους Λακεδαιμονίους, αλλά οι 3.000 οπλίτες της ηττήθηκαν το 426 π.Χ. στη μάχη των Όλπων από τους Ακαρνάνες, συμμάχους των Αθηναίων.\r\n\r\nΑργότερα, συμμάχησε με τους Αθηναίους για να προστατευτεί από τους Μακεδόνες του Φιλίππου. Ωστόσο το έτος 338 π.Χ. ο Φίλιππος ο Β΄ κατέλαβε την πόλη, λίγο πριν τη μάχη της Χαιρώνειας.\r\n\r\nΜετά το θάνατο του Φιλίππου Β΄ οι Αμβρακιώτες έδιωξαν τους Μακεδόνες, αλλά τους κατέλαβε και πάλι αργότερα ο γιος του Κασσάνδρου Αλέξανδρος.\r\n\r\nΤο 295 π.Χ. η Αμβρακία παραχωρήθηκε από τους Μακεδόνες στον Πύρρο, ο οποίος την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του κι από αυτή εξορμούσε για τις εκστρατείες του στη λοιπή Ελλάδα και την Ιταλία.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24007\" align=\"aligncenter\" width=\"377\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24007\"><img class=\"wp-image-24007\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11215107_102652276736756_2899220344993668840_n.jpg\" alt=\"11215107_102652276736756_2899220344993668840_n\" width=\"377\" height=\"555\" /></a> Πύρρειος Ελέφαντας με τυπικους στρατιώτες και μισθοφόρους γαλάτες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟ Πύρρος γέμισε την Αμβρακία με μνημειώδη κτίσματα, ναούς, αγάλματα και ζωγραφικούς πίνακες.\r\n\r\nΣτην περιοχή πλέον ζούσαν ανάμικτα Αθαμάνες, Κασσωπαίοι, Μολοσσοί και άποικοι, στο τρίγωνο μεταξύ Λούρου, Αράχθου και Αμβρακικού κόλπου. Ο Πύρρος εκμεταλλεύτηκε την αστικοποίηση του για να φτιαξει μία τάξη σαρισσοφόρων.\r\n\r\nΓια να δώσει πνεύμα μονάδας αντικατέστησε τα παλαιά εμβλήματα με τον ταύρο του Διός.\r\n\r\n<strong>Οι Θεσπρωτοί</strong>\r\n\r\nH Θεσπρωτία(Θέση Πρώτη) αποτέλεσε το προγεφύρωμα της Ελλάδας προς την Ιταλία, και αντίστροφα. «Πρόκειται της Ελλάδος προς την Ιταλία» κατά τον Πολύβιο.\r\n\r\nΣύμφωνα με τον Πλούταρχο οι Θεσπρωτοί είναι απόγονοι των του Δευκαλίωνα και της Πύρρας απ΄τους οποίους γεννήθηκε ο Έλλην ο γενάρχης των Ελλήνων.\r\n\r\nΑπό τη Θεσπρωτία οι Έλληνες μετοίκησαν στη Θεσσαλία(Θέση Αλς), στη Φθία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κατά την αρχαϊκή και κλασική περίοδο μέχρι και τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. η οργάνωση των θεσπρωτικών φύλων παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από τον τρόπο λειτουργίας των πόλεων –κρατών της νότιας Ελλάδας.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24008\" align=\"aligncenter\" width=\"206\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24008\"><img class=\"wp-image-24008 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11216254_102652566736727_7565432744375949609_n.jpg\" alt=\"11216254_102652566736727_7565432744375949609_n\" width=\"206\" height=\"274\" /></a> Μοντελιστική αναπαράσταση του Πύρρου[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι Θεσπρωτοί, λαός κτηνοτροφικός, αποκομμένοι στην ορεινή Ήπειρο διατήρησαν την αρχέγονη μορφή του πολιτισμού τους και τον νομαδικό τρόπο ζωής τους.\r\n\r\nΟι αρχαίοι συγγραφείς, κυρίως ο Ψευδο-Σκύλακας και ο Ψευδο-Σκύμνος, αναφέρουν ότι μέχρι τα τέλη του 5ου και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. οι Θεσπρωτοί, όπως και τα άλλα ηπειρωτικά φύλλα ζούσαν «κατά κώμας».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24022\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24022\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11351231_104883596513624_2332116773696583815_n.jpg\" alt=\"11351231_104883596513624_2332116773696583815_n\" width=\"360\" height=\"412\" /></a>\r\n\r\nΟι ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί αποτελούνταν από λίγες καλύβες σε λοφώδεις περιοχές κοντά σε πηγές, ενώ οι μόνιμοι, γεωργοκτηνοτροφικοί ατείχιστοι οικισμοί ήταν χτισμένοι σε φυσικά εξάρματα ή γήλοφους στις πεδιάδες.\r\n\r\nΓύρω στο 350 π.X. χτίστηκαν οι πρώτες οχυρωμένες ακροπόλεις και τα χωριά άρχισαν να συνενώνονται σε πόλεις.\r\n\r\nΤα τείχη εξακολουθούν να κατασκευάζονται κατά τον πολυγωνικό τρόπο δόμησης.\r\n\r\nΑλλά η οργάνωση των πόλεων -επηρεασμένη από την Απολλωνία, την Αμβρακία και τις άλλες πόλεις των αποίκων- γίνεται πλέον κατά το ιπποδάμειο σύστημα.\r\n\r\nΕπικεφαλής του κοινού των Θεσπρωτών ήταν ένας ετήσιος επώνυμος άρχοντας, ο προστάτης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24009\" align=\"aligncenter\" width=\"483\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24009\"><img class=\"wp-image-24009\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11165180_102652370070080_4344678372681391144_o.jpg\" alt=\"11165180_102652370070080_4344678372681391144_o\" width=\"483\" height=\"215\" /></a> Οι Ρωμαίοι τρέπονται σε φυγή απο τους ελέφαντες[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ ετήσια αρχή των «προστατών», που θεωρείται ίδια με αυτή των εφόρων της Σπάρτης και ήταν αντίβαρο στην ισχύ των Μολοσσών.\r\n\r\nΟ βασιλιάς Θαρύπας ίσως οργάνωσε τις πρώτες μονάδες Θεσπρωτικού βαρέως πεζικού και ο Αλέξανδρος των Μολοσσών τις χρησιμοποίησε με επιτυχία στην Ιταλία. Ο Πύρρος εισήγαγε και σε αυτούς την σάρισσα. Όπως και στην περίπτωση των Μακεδόνων ήταν μια φτηνή λύση καθώς μόνο οι πρώτες γραμμές έχριζαν θωράκισης.\r\n\r\n<strong>Οι Ακαρνάνες</strong>\r\n\r\nΗ ανθρώπινη παρουσία στην Ακαρνανία χρονολογείται από τη νεολιθική εποχή. Οι Ακαρνάνες παίρνουν μέρος στο Τρωικό πόλεμο υπό τον Μέγη. Γύρω στο 650 π.Χ. οι Κορίνθιοι αποικίζουν την Ακαρνανία και τη Λευκάδα. Έτσι ιδρύονται οι πόλεις, Αστακός, Αλυζία, Σόλλιον, Πάλαιρος και Λευκάδα (Νήρικος). Συγχρόνως την ίδια εποχή οι Ακαρνάνες αρχίζουν να αναπτύσσουν και τους δικούς τους οικισμούς.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24005\" align=\"aligncenter\" width=\"200\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24005\"><img class=\"wp-image-24005 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11329808_104886099846707_4529847089487143344_n.jpg\" alt=\"11329808_104886099846707_4529847089487143344_n\" width=\"200\" height=\"253\" /></a> πελταστής του Πύρρειου στρατού[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ακαρνανία ήταν πλούσια σε πόρους αλλά και ευπρόσβλητη γι αυτό και οι οικισμοί είχαν διπλά τείχη. Οι Ακαρνάνες έχοντας αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τους οπλίτες των αποίκων αναζητούσαν την συνδρομή συμμάχων οπλιτών αλλιώς η επιλογές του ήταν άμυνα με εκηβόλα όπλα από τα. οχυρά τους ή ενέδρες\r\n\r\nΗ περιοχή όπως ήταν λοιπόν φυσικό παρήγαγε εξαιρετικό ελαφρύ πεζικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24010\" align=\"aligncenter\" width=\"225\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24010\"><img class=\"wp-image-24010 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-32.jpg\" alt=\"images (3)\" width=\"225\" height=\"225\" /></a> ΨΙΛΟΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑν και οι ακοντιστές ή τοξότες δεν μπορούν να αποκλειστούν οι Ακαρνάνες ήταν κυρίως σφενδονήτες. Παρ΄ όλο που από το 314 π.Χ. η περιοχή ήταν υπό μακεδονική επιρροή οι κάτοικοι δεν φαίνεται να ανέπτυξαν σαρισσοφόρους.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24011\" align=\"aligncenter\" width=\"236\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24011\"><img class=\"wp-image-24011 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf.jpg\" alt=\"212ec8b4ebed8e48bcf8646fde8bffcf\" width=\"236\" height=\"239\" /></a> ΑΚΟΝΤΙΣΤΗΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΤο έμβλημά τους πιθανόν να ήταν μία ανθρωπόμορφη ταυροκεφαλή που εμφανίζεται στα νομίσματά τους και παριστά τον θεοποιημένο ποταμό Αχελώο.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24006\" align=\"aligncenter\" width=\"514\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24006\"><img class=\"wp-image-24006\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11250154_102651716736812_2070263158249191609_n.jpg\" alt=\"11250154_102651716736812_2070263158249191609_n\" width=\"514\" height=\"359\" /></a> Ο Βασιλεύς Πύρρος , επικεφαλής των Μολοσσών, τσακίζει τους Ρωμαίους στο ΑΣΚΛΟ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι κύριες λατρείες ήταν του Διός, του Ηρακλέους, και του Αχελώου και οι Ακαρνάνες θεωρούσαν του εαυτούς τους τέκνα του ποτάμιου θεού Αχελώου.\r\n\r\nΟι Έλληνες παρίσταναν τους ποτάμιους θεούς ως ανθρωπόμορφους ταύρους ή σαν όντα κατά το ήμισυ ανθρώπινα και κατά το έτερο ήμισυ ιχθυόμορφα, που από το κρανίο τους φύτρωναν κέρατα. Τα κέρατα συμβόλιζαν την πεποίθηση των αρχαίων ότι οι ποταμοί ήταν όλοι απόγονοι του Ποσειδώνα Ταυρώου που μάλλον προέρχεται από την αρχέγονη ποτάμια θεότητα της εποχής του χαλκού.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<strong>Οι Αθαμάνες</strong>\r\n\r\nΗ ονομασία » Αθαμάνες» σχετίζεται ενδεχομένως ετυμολογικά με τις λέξεις «Αθάμας » και «Ιθώμη». Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ηπειρωτικά φύλα όπως μαρτυρά ο Στράβων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24012\" align=\"aligncenter\" width=\"621\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24012\"><img class=\"wp-image-24012\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/415420147e9860027900793be01bffc1.jpg\" alt=\"415420147e9860027900793be01bffc1\" width=\"621\" height=\"344\" /></a> ΑΘΑΜΑΝΕΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΓενάρχης τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, ήταν ο Βοιωτός βασιλιάς Αθάμας, ο οποίος κατέφυγε περιπλανώμενος στην Πίνδο και «φιλοξενήθηκε» από άγρια ζώα.\r\n\r\nΔιώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του Λέαρχο. Οι Αθαμάνες ήταν ορεισίβιοι κτηνοτρόφοι και φοβεροί πολεμιστές. Οι βαριοί χειμώνες, η αγριότητα του τόπου, η δύσκολη επικοινωνία και η λιτή τροφή, δημιούργησαν άντρες εύρωστους, τραχείς, με τολμηρούς χαρακτήρες και δυνατή ψυχή.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24013\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24013\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/peltasts_rava.jpg\" alt=\"peltasts_Rava\" width=\"400\" height=\"284\" /></a>\r\n\r\nΔιακρίθηκαν σαν ακοντιστές και Πύρρος τους χρησιμοποιούσε ως ανιχνευτές αλλά και ως εφεδρεία.\r\n\r\nΗ Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες και εκπροσωπούσε για αυτούς το υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη που ήταν τότε παντοδύναμη στα βουνά της Αθαμανίας. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα την παρουσιάζει σαν θεραπεύτρια μητρική θεά . Τα νομίσματα που σώζονται με την επιγραφή »Αθαμάνων» έχουν πάνω τους την θεά Αθηνά και την Διώνη.\r\n\r\nΤο νερόφιδο ένα κοινό φίδι που ζει σε έλη και λίμνες και συχνά βγαίνει στην ξηρά μετά τη βροχή θεωρείται σύμβολο της Διώνης. Είναι τελείως ακίνδυνο για τον άνθρωπο. Όταν απειλείται σφυρίζει και βγάζει μια δύσοσμη ουσία. Οι Αθαμάνες το έφεραν στις ασπίδες τους επικαλούμενοι την προστασία της θεάς στη μάχη.\r\n\r\n<strong>Οι Μακεδόνες και οι Θεσσαλοί</strong>\r\n\r\nΣύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφεί οι Μακεδόνες θαύμαζαν αρχικά τον Πύρρο λόγω της οικογενειακής του συγγένειας με τον Αλέξανδρο και της γενναιότηττας του στη μάχη.\r\n\r\nΤην πρώτη του περίοδο σαν βασιλιάς της Μακεδονίας κατάφερε να αποσπάσει από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή του επίλεκτους σαρισσοφόρους της τάξης των Λευκάσπιδων.\r\n\r\nΌλοι τους σκληροί βετεράνοι των «πολέμων των Διαδόχων» προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην Ιταλική εκστρατεία και μάλλον αποδεκατίστηκαν από τις συνεχείς μάχες.\r\n\r\nΟ Πύρρος κατάφερε επίσης να αποσπάσει και πολύτιμο ιππικό από Μακεδόνες εταίρους και Θεσσαλούς ιππείς, αλλά και οι Ηπειρώτες  είχαν αναπτύξει αξιόλογο ιππικό, το ονομαστό Μολοσσικό ιππικό.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24014\" align=\"aligncenter\" width=\"472\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" rel=\"attachment wp-att-24014\"><img class=\"wp-image-24014 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/ptolemaic-guard-cavalry.png\" alt=\"ptolemaic-guard-cavalry\" width=\"472\" height=\"601\" /></a> Μολοσσικό ιππικό στα πλαίσια του αντίστοιχου Πτολεμαικού, στο οποίο ο Πύρρος ως όμηρος εθήτευεσε[/caption]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι επελάσεις αυτών των ιππέων γύριζαν την τροπή της μάχης\r\n\r\nΟι ιππείς αυτοί συγκροτήθηκαν σε μία μονάδα υπό την άμεση διοίκηση του Πύρρου που απεκλήθει «Βασιλικό άγημα». Οι άντρες αποκαλούσαν τον Πύρρο αετό και αυτός τους αποκαλούσε… φτερά του.<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24015\"><img class=\"aligncenter wp-image-24015\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11201182_104887969846520_4559462870852075756_n.jpg\" alt=\"11201182_104887969846520_4559462870852075756_n\" width=\"353\" height=\"543\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι ιππείς αλλά και οι Χάονες αμιπποι που τος υποστήριζαν έφεραν το έμβλημα του αετού που ήταν το σύμβολο του Δία, προστάτη της Μολοσσικής δυναστείας.\r\n\r\n<strong>Οι Ταραντίνοι</strong>\r\n\r\nΟ Τάρας ιδρύθηκε το 706 π.Χ. από Λάκωνες αποίκους με επικεφαλής τον Φάλανθο.\r\n\r\nΗ πόλη έλαβε το όνομα της από τον ομώνυμο ήρωα και γιο του Ποσειδώνα. Ήκμασε και πλούτισε αλλά κατά την ελληνιστική εποχή οι κάτοικοι είχαν γίνει μαλθακοί.\r\n\r\nΈχοντας τον πιο ισχυρό στόλο οι Ταραντίνοι απαιτούσαν πρωτοκαθεδρία στην Απουλία. Γρήγορα ήρθαν σε σύγκρουση με τους Θουρίους που είχαν καλέσει Ρωμαϊκή βοήθεια σε πόλεμο εναντίον των αυτοχθόνων φυλών.\r\n\r\nΙσχυριζόμενοι καταπάτηση συνθήκης βύθισαν τα Ρωμαϊκά πλοία και προσέβαλαν βάναυσα τον πρεσβευτή που ήρθε να διευθετήσει το θέμα. Φοβούμενοι το Ρωμαϊκό στρατό κάλεσαν τον Πύρρο να τους βοηθήσει. Πίστευαν ότι οι Ηπειρώτες θα πολεμούσαν χωρίς τη δική τους εμπλοκή αλλά μόνο με τη συμβολή των Σαμνιτών μισθοφόρων τους. Δοκίμασαν όμως δυσάρεστη έκπληξη καθώς ο Πύρρος τους επιστράτευσε.\r\n\r\nΑποδείχτηκαν όμως αφερέγγυοι στη μάχη και πηγή κινδύνων.\r\n\r\nΤα κιονόκρανα των πολυτελών τάφων του Τάραντα που σώζονται σήμερα στο μουσείο της Ν. Υόρκης φέρουν σχεδόν όλα μια δίσωμη σφίγγα.Τα νομίσματα του Τάραντα έφεραν στην μία πλευρά τον ομώνυμο ήρωα να ιππεύει ένα δελφίνι και από την άλλη τον Ιππόκαμπο πού έσερνε το άρμα του Ποσειδώνα. Σε μερικά όμως νομίσματα διακρίνεται ο Ιππόκαμπος στον ασπιδίσκο του ήρωα. Αυτό φανερώνει ότι ο Ιππόκαμπος ήταν το έμβλημα των μη αριστοκρατών μαχητών της πόλης και ιδιαίτερα των πεζοναυτών.\r\n<div>Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι Ταραντίνοι καθιέρωσαν την ασπίδα στο ιππικό κάτι που δεν ευσταθεί απόλυτα γιατί παραστάσεις ασπιδοφόρων ιππέων στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν από την γεωμετρική εποχή τουλάχιστον. Καθώς οι ιππείς ήταν πάντοτε αριστοκράτες, το έμβλημα της σφίγγας θα πρέπει να κυριαρχούσε στις ασπίδες τους.</div>\r\n<div>\r\n\r\n[caption id=\"attachment_24020\" align=\"aligncenter\" width=\"449\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24020\"><img class=\"wp-image-24020 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/1ae5efa524839bd46c7acd243118537b.jpg\" alt=\"1ae5efa524839bd46c7acd243118537b\" width=\"449\" height=\"650\" /></a> Ταραντίνος ιππέας με την χαρακτηριστική ασπίδα, που αποτέλεσε ιδιαίτερο τύπο μαχητού[/caption]\r\n\r\n</div>\r\n<div><strong>Οι μισθοφόροι</strong></div>\r\n<div>\r\n\r\nΓια να πραγματοποιηθούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Πύρρου χρειάζονταν μόνιμο στρατό που δεν θα υπείκετο στους περιορισμούς των αγροτών-μαχητών της αρχαιότητας.Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών, η Ήπειρος δεν μπορούσε να δώσει παραπάνω από 10.000 στρατιώτες, ούτε αξιόλογα οικονομικά μέσα για την συντήρησή του. Αυτό φαίνεται από την μετέπειτα εκστρατεία του στη Σικελία, κατά την οποία και με ενισχύσεις που πήρε, μόλις κατάφερε να συγκεντρώσει 28.500 στρατιώτες. Αυτό καθιστούσε επιτακτική την ανάγκη στρατολόγησης μισθοφόρων.Πιθανώς οι μισθοφόροι έφεραν στις ασπίδες τους το «ΠΥ» το μονόγραμμα δηλ. του βασιλιά.αλλωστε τα νομίσματα που έκοψε για να τους πληρώσει στη Σικελία έφεραν Μακεδονική ασπίδα νε αυτό το έμβλημα..\r\n\r\nΟι πρώτοι μισθοφόροι του θα πρέπει να ήταν οι Ιλλυριοί φρουροί που ακολούθησαν την Βιρκέννα, κόρη του Βαρδύλιδος, βασιλιά των Ιλλυριών στο γάμο της με τον Πύρρο. Οι Ιλλυριοί μάχονταν με τρόπο ανάλογο των Ελλήνων πελταστών .\r\n\r\nΟ γάμος του Πύρρου με την κόρη του Αυτολέοντα, βασιλιά των Παιόνων, του προμήθευσε πολύτιμους ελαφρούς ιππείς καθώς τα ανθεκτικά μικρά ιππάρια της Πίνδου ήταν μάλλον ακατάλληλα για στρατιωτική χρήση.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24021\"><img class=\"aligncenter wp-image-24021\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/img-4-06-11-2011-12-35-15.jpg\" alt=\"img-4-06-11-2011-12-35-15\" width=\"453\" height=\"604\" /></a>\r\n\r\nΧαρακτηριστικό των Παιόνων ήταν τα κέρατα βίσωνα (παιονικός ταύρος) που κοσμούσαν τα κράνη τους. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στρατολογήθηκαν και Οσκανοί Ιππείς οι οποίοι όμως αντίθετα από τους Παίονες δεν ακολούθησαν τον Πύρρο στην Ελλάδα.\r\n<div>\r\n\r\nΠριν φύγει για την εκστρατεία της Ιταλίας οι άλλοι «Διάδοχοι» –μάλλον ευχαριστημένοι που «ξεφορτώνονταν» ένα διεκδικητή τον ενίσχυσαν με χρήματα και μισθοφόρους. Ο Πτολεμαίος χάρη στην εξ αγχειστίας συγγένεια τον προμήθευσε με Κρήτες τοξότες καθώς τότε ήλεγχε τη Μεγαλόνησσο. Ο Σέλευκος του παρείχε ελέφαντες καθώς και το κατάλληλο προσωπικό για την χρήση και τη συντήρηση τους.\r\n\r\nΟι ελέφαντες τρόμαξαν αρχικά τους Ρωμαίους αλλά αυτοί τελικά βρηκαν τρόπο να τους εξουδετερώσουν.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" rel=\"attachment wp-att-24023\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-24023\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/11052466_104887576513226_4823466195971551800_n.jpg\" alt=\"11052466_104887576513226_4823466195971551800_n\" width=\"260\" height=\"194\" /></a>\r\n\r\nΜετά την  επιστροφή του από την Ιταλία νίκησε τον Αντίγονο καθώς διεκδικούσε το μακεδονικό θρόνο και πήρε με το μέρος του τους Γαλάτες μισθοφόρους του Αντιγόνου.Κανένας ελλην ηγεμόνας δεν είχε καταλάβει, πλην των Πτολεμαίων, που ήταν κάτω απο την επιρροή του μαντείου του Αμμωνα Δία (αδελφο της Δωδώνης), ότι έπρεπε να τον ενισχύσουν για να σταματήσει την Ρώμη.\r\n\r\nΟ Πύρρος υπήρξε καλός στρατηγός  που τα έβαλε με μια ανερχόμενη δύναμη χωρίς καμμία υποστήριξη, ενώ ο Αλέξανδρος επετέθη σε μια παρηκμασμένη αυτοκρατορία με το σύνολο των ελλήνων στο πλευρό του. Αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή των Αιακιδών και την τελευταία ελπίδα για την σωτηρία της Ελλάδος απο την ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης. Η μοίρα επεφύλαξε για αυτόν απρόοπτο τέλος και έτσι τέλος και για την Ελλάδα της οποίας θα μπόρούσε να είναι πρωτομάχος αν ζούσε.\r\n\r\n<i>Πηγές</i>\r\n<i>Πλούταρχος «Πύρρος» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Στράβων «Γεωγραφικά» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση 1914</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Φροντίνος «Στρατηγήματα» J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Δίων Κάσσιος «Ιστορία της Ρώμης» Loeb Κλασσική Βιβλιοθήκη έκδοση1920</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Λίβιος Ιστορία της Ρώμης J. M. Dent &amp; Sons, Ltd., London, 1905</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Πολύβιος μτφ. Evelyn S. Shuckburgh London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Παυσανίας «Ελλάδος Περιήγησις» μτφ. John Dreyden London: Macmillan, 1889</i>\r\n<i>\r\n</i><i>Γιώργος Ρήγινος “Οικιστική οργάνωση στην αρχαία Θεσπρωτία” Περιοδικό-Άπειρος, τεύχος 2ο: Αύγουστος 1999</i>\r\n\r\nΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ του Π. Γαρουφαλιά. Εκδ. ΕΣΤΙΑ\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>','ΣΤΡΑΤΟΙ/ΗΓΕΤΕΣ:Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΥΡΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΤΟΥ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΡΩΜΗ','','inherit','closed','closed','','7-revision-v1','','','2015-09-30 23:17:56','2015-09-30 20:17:56','',7,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/7-revision-v1/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (51,1,'2015-09-30 23:26:59','2015-09-30 20:26:59','<iframe width=\"560\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/RsrEgr97RAA\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','OΠΛΙΣΜΟΣ: ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΡΩΜΑΪΚΟ ΞΙΦΟΣ','','publish','open','open','','oplismos-ftiachnontas-ena-romaiko-xifos','','','2015-09-30 23:35:44','2015-09-30 20:35:44','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=51',0,'post','',0),
 (52,1,'2015-09-30 23:26:50','2015-09-30 20:26:50','','images (2)','','inherit','open','closed','','images-2','','','2015-09-30 23:26:50','2015-09-30 20:26:50','',51,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-2.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (53,1,'2015-09-30 23:26:59','2015-09-30 20:26:59','<iframe width=\"560\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/RsrEgr97RAA\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','OΠΛΙΣΜΟΣ: ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΡΩΜΑΪΚΟ ΞΙΦΟΣ','','inherit','closed','closed','','51-revision-v1','','','2015-09-30 23:26:59','2015-09-30 20:26:59','',51,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/09/30/51-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (54,1,'2015-09-30 23:28:30','2015-09-30 20:28:30','','images (3)','','inherit','open','closed','','images-3','','','2015-09-30 23:28:30','2015-09-30 20:28:30','',51,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-3.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (55,1,'2015-09-30 23:31:54','2015-09-30 20:31:54','','images (4)','','inherit','open','closed','','images-4','','','2015-09-30 23:31:54','2015-09-30 20:31:54','',51,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-4.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (56,1,'2015-09-30 23:34:45','2015-09-30 20:34:45','','images (5)','','inherit','open','closed','','images-5','','','2015-09-30 23:34:45','2015-09-30 20:34:45','',51,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/images-5.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (57,1,'2015-09-30 23:35:38','2015-09-30 20:35:38','','Roman_Flag','','inherit','open','closed','','roman_flag','','','2015-09-30 23:35:38','2015-09-30 20:35:38','',51,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/roman_flag.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (665,1,'2015-12-21 00:47:21','2015-12-20 22:47:21','','home','','inherit','closed','closed','','5-revision-v1','','','2015-12-21 00:47:21','2015-12-20 22:47:21','',5,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/12/21/5-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (666,1,'2015-12-21 20:43:32','2015-12-21 18:43:32','Είναι γνωστή ως η μάχη που οδήγησε στην ένωση της Δυτικής Νορβηγίας σε ένα βασίλειο και κάτω απο έναν μονάρχη.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/480x.jpg\" rel=\"attachment wp-att-668\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-668\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/480x.jpg\" alt=\"480x\" width=\"480\" height=\"270\" /></a>\r\n\r\nΗ σύγκρουση έγινε το 872 μΧ μεταξύ του ξανθού βασιλιά  Harald και δύο μικροτέρων δυνάμεων. Στην πραγματικότητα η διαδικασία της ενοποίησης κράτησε αρκετά χρόνια, αλλά η μάχη είναι συμβολική ως γεγονός. Ο Harald έγινε ο πρώτος βασιλεύς της ενοποιημένης Νορβηγίας ενώ πολλοί απο τους ηττημένους μετανάστευσαν στην Ισλανδία. Η χρονολόγηση πάντως είναι συμβατική και πιθανόν να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/729x.jpg\" rel=\"attachment wp-att-669\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-669\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/729x.jpg\" alt=\"729x\" width=\"729\" height=\"410\" /></a>\r\n\r\nΗ μάχη περιγράφεται στο έπος Harald Fairhair στην Heimskringla  και γράφτηκε από τον Snorri Sturluson  300 χρόνια μετά τη μάχη.  O Snorri δίνει μια ζωντανή και λεπτομερή περιγραφή της μάχης, αν και μερικοί ιστορικοί συνεχίζουν να αμφισβητούν την ιστορική του ακρίβεια.\r\n<blockquote><strong><i>News came in from the south land that the people of Hordaland and Rogaland, Agder and Thelemark, were gathering, and bring together ships and weapons, and a great body of men. The leaders of this were Eirik king of Hordaland; Sulke king of Rogaland, and his brother Earl Sote: Kjotve the Rich, king of Agder, and his son Thor Haklang; and from Thelemark two brothers, Hroald Hryg and Had the Hard. Now when Harald got certain news of this, he assembled his forces, set his ships on the water, made himself ready with his men, and set out southwards along the coast, gathering many people from every district. King Eirik heard of this when he came south of Stad; and having assembled all the men he could expect, he proceeded southwards to meet the force which he knew was coming to his help from the east. The whole met together north of Jadar, and went into Hafersfjord, where King Harald was waiting with his forces. A great battle began, which was both hard and long; but at last King Harald gained the day. There King Eirik fell, and King Sulke, with his brother Earl Sote. Thor Haklang, who was a great berserk, had laid his ship against King Harald\'s, and there was above all measure a desperate attack, until Thor Haklang fell, and his whole ship was cleared of men. Then King Kjotve fled to a little isle outside, on which there was a good place of strength. Thereafter all his men fled, some to their ships, some up to the land; and the latter ran southwards over the country of Jadar.</i></strong></blockquote>\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/sverd_stavanger_h.gif\" rel=\"attachment wp-att-670\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-670\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/sverd_stavanger_h.gif\" alt=\"sverd_stavanger_H\" width=\"250\" height=\"375\" /></a>\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/images-48.jpg\" rel=\"attachment wp-att-671\"><img class=\"aligncenter size-full wp-image-671\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/images-48.jpg\" alt=\"images (48)\" width=\"325\" height=\"155\" /></a>\r\n\r\nΑξίζει τον κόπο να δείτε στο κάτωθι βίντεο, τον τρόπο με τον οποίο οι Νορβηγοί αναπαριστούν την σύγκρουση σε στυλ πανήγυρης.\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/d2hafHNNht4\" width=\"356\" height=\"356\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/sverd.jpg\" rel=\"attachment wp-att-672\"><img class=\"aligncenter wp-image-672\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/12/sverd.jpg\" alt=\"sverd\" width=\"915\" height=\"656\" /></a>\r\n\r\nΤα τρία ξίφη βρίσκονται στον κόλπο Møllebukta και συμβολίζουν αυτήν ακριβώς την σύγκρουση.The monument was created by sculptor Δημιουργήθηκαν απο τον γλύπτη <a title=\"Fritz Røed\" href=\"https://en.wikipedia.org/wiki/Fritz_R%C3%B8ed\">Fritz Røed </a>απο το  <a title=\"Bryne\" href=\"https://en.wikipedia.org/wiki/Bryne\">Bryne</a> και στην κυριολεξία φυτεύτηκαν απο τον <a title=\"Olav V of Norway\" href=\"https://en.wikipedia.org/wiki/Olav_V_of_Norway\">Olav V of Norway</a> in 1983. Τα τρία ξίφη είναι καρφωμένα σε έναν βράχο δίπλα στο φιόρδ και το τρίτο είναι ελαφρά μεγαλύτερο συμβολίζοντας τον νικητή της μάχης.\r\nΔείτε το βίντεο:\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/_FKNoaRH9lY\" width=\"560\" height=\"315\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>','Η μάχη του Hafrsfjord και τα τρία ξίφη-video','','publish','open','open','','i-machi-tou-hafrsfjord-ke-ta-tria-xifi-video','','','2015-12-21 20:43:32','2015-12-21 18:43:32','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=666',0,'post','',0),
 (59,1,'2015-10-01 10:13:18','2015-10-01 07:13:18','<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-42\"><img class=\"wp-image-42 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/09/tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280-300x245.jpg\" alt=\"tumblr_nc44dzcsbs1tg8jkro7_r1_1280.jpg\" width=\"301\" height=\"246\" /></a>','home','','inherit','closed','closed','','5-revision-v1','','','2015-10-01 10:13:18','2015-10-01 07:13:18','',5,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/10/01/5-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (60,1,'2015-10-01 10:16:18','2015-10-01 07:16:18','','images','','inherit','open','closed','','images','','','2015-10-01 10:16:18','2015-10-01 07:16:18','',0,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (61,1,'2015-10-01 10:18:48','2015-10-01 07:18:48','','images','','inherit','open','closed','','images-6','','','2015-10-01 10:18:48','2015-10-01 07:18:48','',0,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (62,1,'2015-10-01 10:25:30','2015-10-01 07:25:30','','images (1)','','inherit','open','closed','','images-1-2','','','2015-10-01 10:25:30','2015-10-01 07:25:30','',0,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images-1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (63,1,'2015-10-01 11:37:14','2015-10-01 08:37:14','','celtic_flower-t2','','inherit','open','closed','','celtic_flower-t2','','','2015-10-01 11:37:14','2015-10-01 08:37:14','',0,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/celtic_flower-t2.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (64,1,'2015-10-01 11:42:25','2015-10-01 08:42:25','','images (3)','','inherit','open','closed','','images-3-2','','','2015-10-01 11:42:25','2015-10-01 08:42:25','',0,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images-3.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (65,1,'2015-10-07 00:02:00','2015-10-06 21:02:00','<iframe width=\"420\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/a5f7RovSbmc\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','O ΡΩΜΑΙΚΟΣ ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΒΙΝΤΕΟ','','publish','open','open','','o-romekos-oplismos-se-ena-aplo-vinteo','','','2015-10-07 00:02:00','2015-10-06 21:02:00','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=65',0,'post','',0),
 (66,1,'2015-10-07 00:01:51','2015-10-06 21:01:51','','assets-roman_legion','','inherit','open','closed','','assets-roman_legion','','','2015-10-07 00:01:51','2015-10-06 21:01:51','',65,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/assets-roman_legion.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (67,1,'2015-10-07 00:02:00','2015-10-06 21:02:00','<iframe width=\"420\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/a5f7RovSbmc\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','O ΡΩΜΑΙΚΟΣ ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΒΙΝΤΕΟ','','inherit','closed','closed','','65-revision-v1','','','2015-10-07 00:02:00','2015-10-06 21:02:00','',65,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/10/07/65-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (69,1,'2015-10-15 22:40:10','2015-10-15 19:40:10','Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_85\" align=\"aligncenter\" width=\"182\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/polcaau.jpg\" rel=\"attachment wp-att-85\"><img class=\"wp-image-85 size-medium\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/polcaau-182x300.jpg\" alt=\"polcaau\" width=\"182\" height=\"300\" /></a> Σαρισοφόρος των Ισπανικών Τέρθιος[/caption]\r\n\r\nΗ  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.\r\n\r\nΟ  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.\r\n\r\nΟ  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΑπό  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.\r\n\r\nΑναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16<sup>ο</sup>  και  17<sup>ο</sup>  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a.jpg\" rel=\"attachment wp-att-70\"><img class=\"size-medium wp-image-70 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a-300x169.jpg\" alt=\"rocroi-a\" width=\"300\" height=\"169\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  ο  ισπανικός  στρατός  ήταν  ο  πρώτος  που  υιοθέτησε  το  τέρσιο  το  οποίο  προήλθε  ειδικά  από  ισπανικούς  πειραματισμούς  κατά  τη  διάρκεια  επιχειρήσεων  στην  Ιταλία  κατά  τον  ύστερο  15<sup>ο</sup>  αιώνα.  Με  την  προσθήκη  βελτιώσεων,  το  τέρσιο  εξελίχθηκε  σε  έναν  πανίσχυρο  σχηματισμό  μάχης  ο  οποίος  επιβίωσε  με  την  κλασσική  του  μορφή  σχεδόν  επί  ενάμιση  αιώνα.  Ο  ισπανικός  στρατός  των  μέσων  του  17<sup>ου</sup>  αι.  θεωρείτο  σχεδόν  αήττητος  λόγω  της  επιτυχίας  με  την  οποία  χρησιμοποιούσε  τους  σχηματισμούς  τέρσιος.  Την  εποχή  εκείνη,  ένα  τέρσιο  αποτελείτο  θεωρητικά  από  3.000  άνδρες  αλλά  στην  πραγματικότητα  αυτός  ο  αριθμός  ελαττωνόταν  λόγω  των  ποικίλων  απωλειών  κατά  τη  διάρκεια  μιας  εκστρατείας.\r\n\r\nΟ  πυρήνας  του  σχηματισμού  ήταν  ένας  ορθογώνιος  σχηματισμός  λογχοφόρων.  Συνήθως    το  μέτωπο  του  αριθμούσε  54-56  λογχοφόρους  με  ένα  βάθος  περίπου  22-24  ανδρών.  Ωστόσο  οι  εξωτερικοί  ζυγοί  και  στίχοι  αυτού  του  σχηματισμού  περιλάμβαναν  επιπρόσθετα  περίπου  240  αρκεβουζιέρους  (αρκεβουζιοφόρους).  Σε  κάθε  γωνία  του  συγκεκριμένου  ορθογωνίου  βρίσκονταν  τα  τέσσερα  «μανγκας»,  δηλαδή  τα  ‘περιβλήματα’  ή  κατά  κυριολεξία:  τα  ‘μανίκια’  (περιχειρίδες),  τα  οποία  ήταν  μικρότεροι  προστατευτικοί  σχηματισμοί  αποτελούμενοι  από  240  αρκεβουζιέρους  το  κάθε  ένα.  Τέλος,  υπήρχαν  δύο  ομάδες  μουσκετοφόρων,  δύναμης  90-100  ανδρών  έκαστη,  οι  οποίοι  έφεραν  μουσκέτα  μεγαλύτερου  βεληνεκούς.  Αυτοί  οι  άνδρες  δρούσαν  σε  ελεύθερη  τάξη,  τοποθετημένοι  έμπροσθεν  και  στα  νώτα  των  αρκεβουζιέρων.  Η  αναλογία  λογχοφόρων  έναντι  αρκεβουζιέρων/μουσκετοφόρων  σε  ένα  ισπανικό  τέρσιο  ήταν  περίπου  1:1.\r\n\r\nΚατά  τη  μάχη,  οι  αρκεβουζιέροι  και  μουσκετοφόροι  σάρωναν  τον  αντίπαλο  στρατό  με  τις  βολές  τους,  ενώ  προστατεύονταν  από  τα  πλήγματα  των  επιτιθέμενων  αντιπάλων  τους  από  τις  προεξέχουσες  λόγχες  των  λογχοφόρων  συμπολεμιστών  τους.  Παράλληλα  οι  λόγχες  απωθούσαν  τους  αντιπάλους  όταν  το  τέρσιο  προωθείτο  επιθετικά.  Γενικά  κατά  την  πολεμική  δράση  του  τέρσιο,  οι  λόγχες  αναλάμβαναν  την  αγχέμαχη  σύρραξη,  ενώ  τα  πυροβόλα  (αρκεβούζια  ή  μουσκέτα)  έπλητταν  τον  εχθρό  σε  απόσταση.  Οι  στρατιώτες  των  τέρσιος  ήταν  επαγγελματίες  με  υψηλή  εκπαίδευση,  που  είχαν  πολεμήσει  συνήθως  σε  πολλά  σημεία  της  Ευρώπης,  και  δεν  είχαν  ισάξιους  τους  πεζούς  μάχιμους.\r\n\r\nΟι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  χρησιμοποιούσαν  έναν  ευρύτερο  σχηματισμό  μάχης  αποτελούμενο  από  τρία  τέρσιος  ο  καθένας.  Σε  αυτό  τον  σχηματισμό,  το  ένα  τέρσιο  (εκείνο  που  οδηγούσε  την  επίθεση)  βρισκόταν  στο  κέντρο  και  τα  άλλα  δύο  βρίσκονταν  στα  πλευρά  του  και  πιο  πίσω  του  (τα  τέρσιος  πλαγιοφυλακής  και  υποστήριξης).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-71\"><img class=\"size-medium wp-image-71 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-300x219.jpg\" alt=\"rocroi\" width=\"300\" height=\"219\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  τα  ισπανικά  τέρσιος,  αν  ήταν  σωστά  εκπαιδευμένα  και  διοικούμενα,  ήταν  πολύ  «σκληρά  καρύδια  για  σπάσιμο»  από  το  εχθρικό  ιππικό  ή  πεζικό.  Παρά  ταύτα,  οι  σκληροί  πόλεμοι  των  16<sup>ου</sup>-17<sup>ου</sup>  αιώνων  είχαν  αναγκάσει  τους  Ισπανούς  να  προβούν  σε  στρατολόγηση  και  σχηματισμό  επιπρόσθετων  τέρσιος  σε  άλλες  ευρωπαϊκές  κτήσεις  τους,  κυρίως  στις  Ισπανικές  Κάτω  Χώρες,  στη  βόρεια  Ιταλία  και  στη  Γερμανία.  Επρόκειτο  για  τέρσιος  που  δεν  είχαν  το  επίπεδο  εκπαίδευσης  και  μαχητικότητας  των  καθαυτό  ισπανικών,  και  που  συχνά  αποτελούντο  από  μόνο  1.500-2.000  άνδρες.\r\n\r\nΟι  κτήσεις  των  Αψβούργων,  ισπανικές,  γερμανικές  και  άλλες,  είχαν  στην  ουσία  περισφίξει  τα  σύνορα  της  Γαλλίας  και  ο  Ρισελιέ  αγωνιζόταν  επί  πολλά  χρόνια  για  να  αντιμετωπίσει  αυτήν  την  πίεση.    Αρχικά  οι  γαλλικοί  στρατηγικοί  σχεδιασμοί  είχαν  αποτύχει  καθώς  οι  αψβουργικές  στρατιές  είχαν  εισβάλει  στη  Γαλλία  και  είχαν  λεηλατήσει  την  Πικαρδία,  την  Καμπανία  και  την  Βουργουνδία.  Το  1636  οι  αυτοκρατορικές  και  ισπανικές  δυνάμεις  απείλησαν  σοβαρά  και  το  Παρίσι,  αλλά  οι  Γάλλοι  με  υπερπροσπάθεια  κατόρθωσαν  να  τους  απωθήσουν.  Επίσης  η  γαλλική  επέμβαση  στη  βόρεια  Ιταλία,  η  οποία  ελεγχόταν  από  τους  Αψβούργους,  απέτυχε.  Ωστόσο  έως  το  1641  οι  Αψβούργοι  άρχισαν  να  αντιμετωπίζουν  προβλήματα  στην  Ιβηρική  χερσόνησο  και  αλλού.  Οι  Πορτογάλοι  (οι  οποίοι  ελέγχονταν  από  την  Ισπανία)  και  οι  Καταλανοί  εξεγέρθηκαν  εναντίον  των  Ισπανών  επικυρίαρχων  τους,  απαιτώντας  να  μην  υπάρχουν  ισπανικά  στρατεύματα  στα  εδάφη  τους.  Εκτός  αυτού,  οι  επαναστατημένες  εναντίον  της  Ισπανίας  Ηνωμένες  Επαρχίες  (Ολλανδία)  είχαν  νικήσει  τις  υποθετικά  αήττητες  ισπανικές  ναυτικές  δυνάμεις  σε  δύο  ναυμαχίες.\r\n\r\nΕντούτοις  στο  τέλος  του  1642,  οι  Γάλλοι  υπέστησαν  μία  μεγάλη  απώλεια  με  τον  θάνατο  του  Ρισελιέ.  Εξι  μήνες  αργότερα  πέθανε  και  ο  Λουδοβίκος  ΙΓ΄,  και  τον  διαδέχθηκε  ο  μόλις  τετράχρονος  γιος  του,  Λουδοβίκος  ΙΔ΄  ο  οποίος  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  έναν  από  τους  ισχυρότερους  και  πιο  επιτυχημένους  μονάρχες  της  ευρωπαϊκής  Ιστορίας,  ο  γνωστός  ως  «Βασιλιάς  Ηλιος».  Ωστόσο  κατά  την  ενθρόνιση  του,  οι  τύχες  της  Γαλλίας  κατευθύνονταν  από  τη  βασιλομήτορα  Αννα  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΣχεδόν  ταυτόχρονα  με  τον  θάνατο  του    Λουδοβίκου  ΙΓ΄,  μία  αψβουργική  στρατιά  προερχόμενη  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  χώρες  (σύγχρονο  Βέλγιο)  δύναμης  9.000  ιππέων,  18.000  πεζών  και  18  πυροβόλων,  εισέβαλε  στη  βόρεια  Γαλλία.  Διοικητής  των  ισπανικών  και  αυτοκρατορικών  δυνάμεων  ήταν  ο  Ισπανός  κυβερνήτης  των  Κάτω  Χωρών,  Φρανθίσκο  ντε  Μέλο,  ένας  ικανός  διπλωμάτης  και  κυβερνήτης,  αλλά  του  οποίου  οι  στρατηγικές  ικανότητες  αμφισβητούντο.  Εντούτοις,  ο  ντε  Μέλο  είχε  ήδη  κερδίσει  μία  εντυπωσιακή  νίκη  επί  των  Γάλλων  στο  Ωνεκούρ  (1642).  Οι  εισβολείς  κατευθύνονταν  προς  το  Παρίσι,  αλλά  η  οδός  προς  την  πρωτεύουσα  προστατευόταν  από  την  πόλη-οχυρό  Ροκρουά.  Το  Ροκρουά  βρισκόταν  στο  δάσος  των  Αρδεννών  και  ήταν  προσβάσιμο  μόνο  από  μία  οδό  η  οποία  συνεχιζόταν  στα  νότια  της  πόλης  και  ακολουθούσε  ένα  φαράγγι  το  οποίο  διέκοπτε  μία  οροσειρά  στα  νότια  της.  Ο  Ισπανός  στρατηγός  δεν  μπορούσε  να  αφήσει  άθικτο  το  φρούριο  στα  νώτα  του  και  άρχισε  την  πολιορκία  του.  Οι  υπερασπιστές  του  φρουρίου  έστειλαν  αγγελιοφόρους  στη  γειτονική  Γαλλική  Στρατιά  της  Πικαρδίας,  ενημερώνοντας  τον  διοικητή  της  ότι  δεν  μπορούσαν  να  ανθέξουν  για  πολύ  την  εχθρική  πολιορκία,  πιθανώς  όχι  περισσότερο  από  δύο  ημέρες.  Διοικητής  της  στρατιάς  ήταν  ο  Λουδοβίκος  των  Βουρβώνων,  Δούκας  ντ’  Ενγκιέν,  εξάδελφος  του  νέου  Βουρβώνου  βασιλιά,  ένας  νεαρός  στρατηγός  μόλις  21  ετών,  χωρίς  πολεμική  εμπειρία.  Ο  Γάλλος  στρατηγός  κινητοποίησε  αμέσως  τις  δυνάμεις  του  προς  το  Ροκρουά  για  να  απωθήσει  την  αψβουργική  στρατιά.  Οι  δυνάμεις  του  αριθμούσαν  7.000  ιππείς,  16.000  πεζούς  και  12  πυροβόλα.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επειγόταν  να  απωθήσει  τους  αντιπάλους  του  από  το  Ροκρουά  επειδή  είχε  πληροφορηθεί  ότι  νέες  αψβουργικές  ενισχύσεις  6.000  ανδρών  κινούνταν  προς  την  πόλη.  Αν  ενώνονταν  με  τη  στρατιά  του  ντε  Μέλο,  τότε  θα  ήταν  πολύ  δύσκολο  να  την  αντιμετωπίσει  αποτελεσματικά.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-72\"><img class=\"size-medium wp-image-72 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi-300x231.jpg\" alt=\"battle_of_rocroi\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΠρος  μεγάλη  του  έκπληξη,  ο  ντ’  Ενγκιέν  βρήκε  τη  διάβαση  του  φαραγγιού  στα  νότια  του  Ροκρουά  αφύλακτη  από  τους  Ισπανούς-Αυτοκρατορικούς.  Διέσχισε  αμέσως  τη  διάβαση  με  τη  στρατιά  του  την  οποία  παρέταξε  σε  μία  λοφοσειρά  στα  νότια  της  πόλης  και  του  αψβουργικού  στρατού.  Ο  ντε  Μέλο  απάντησε  αμέσως  παρατάσσοντας  τη  στρατιά  του  σε  μία  αντικρινή  λοφοσειρά,  κοντά  στο  φρούριο  του  Ροκρουά  και  προς  τα  νοτιοανατολικά  του.  Ανάμεσα  στους  δύο  παραταγμένους  στρατούς  υπήρχε  ένα  υδάτινο  ρεύμα  με  εκτεταμένες  ελώδεις  εκτασεις.  Οι  αντίπαλοι  στρατιώτες  κοιμήθηκαν  στις  θέσεις  τους  κατά  τη  νύκτα,  έτσι  ώστε  να  είναι  έτοιμοι  την  επομένη  για  τη  σύγκρουση.\r\n\r\nΗ  παράταξη  των  δύο  αντιμαχόμενων  ήταν  παρόμοια.  Το  πεζικό  τους  είχε  λάβει  θέση  στο  κέντρο,  με  το  πυροβολικό  να  βρίσκεται  έμπροσθεν  του,  ενώ  το  ιππικό  τους  είχε  κατανεμηθεί  στις  πτέρυγες.  Ειδικά  ο  στρατός  του  ντε  Μέλο  ήταν  μάλλον  πολυεθνικός:  η  πρώτη  γραμμή  του  πεζικού  του  αποτελείτο  από  πέντε  τέρσιος  Ισπανών  και  πέντε  τέρσιος  σχηματισθέντα  στην  Ιταλία  και  τη  Γαλλική  Κομητεία  (France-Comte)  η  οποία  ήταν  μία  Ισπανική  κτήση  στη  σύγχρονη  ανατολική  Γαλλία,  κοντά  στην  Ελβετία.  Η  δεύτερη  γραμμή  του  πεζικού  αποτελείτο  από  εννέα  τάγματα  Γερμανών,  Βαλλόνων  και  Ιταλών.  Το  δεξιό  κέρας  ιππικού  περιελάμβανε  14  ουλαμούς  Γερμανών  και  Κροατών  ιππέων,  ενώ  το  αριστερό  ιππικό  περιλάμβανε  15  ουλαμούς  Φλαμανδών.  Οι  Βαλλόνοι  και  οι  Φλαμανδοί  προέρχονταν  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  Χωρες  (Βέλγιο).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-81\"><img class=\"size-medium wp-image-81 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1-300x106.jpg\" alt=\"b635322dfb69262d766c580da4524fe1\" width=\"300\" height=\"106\" /></a>\r\n\r\nΕπίσης  κάθε  πλευρά  είχε  διατηρήσει  μία  εφεδρεία    στα  νώτα  της:  Η  γαλλική  εφεδρεία  αποτελείτο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού,  έξι  ίλες  ελαφρών  ιππέων  με  πιστόλα  και  ξίφος,  και  τρία  τάγματα  πεζικού.  Η  Αψβουργική  εφεδρεία  αποτελείτο  μόνο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού.  Τόσο  ο  ντ’  Ενγκιέν  όσο  και  ο  ντέ  Μέλο  έλαβαν  θέση  στο  δεξιό  κέρας  ιππικού  της  παράταξης  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-80\"><img class=\"size-medium wp-image-80 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1-300x225.jpg\" alt=\"hqdefault (1)\" width=\"300\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\nΤην  αυγή  της  19<sup>ης</sup>  Μαϊου  του  1643  άρχισε  η  μεγάλη  μάχη  του  Ροκρουά.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  διέταξε  τους  πρώτους  ελιγμούς:  το  δεξιό  κέρας  ιππικού  του  προσέβαλε  το  Αψβουργικό  αριστερό  ιππικό  ενώ  το  πεζικό  του  επιτέθηκε  στο  ισπανικό  πεζικό.  Αντίθετα  διέταξε  το  αριστερό  ιππικό  του  να  παραμείνει  στη  θέση  του.  Οι  Ισπανοί  απέκρουσαν  το  γαλλικό  πεζικό  αλλά  το  γαλλικό  δεξιό  ιππικό  κατάφερε  να  απωθήσει  τους  Φλαμανδούς  ιππείς  μετά  από  σκληρή  ιππομαχία,  έχοντας  πλέον  στο  έλεος  του  το  αριστερό  πλευρό  του  ισπανικού  πεζικού.  Όμως  το  ισπανικό  κέντρο  διατήρησε  την  ψυχραιμία  του  και  τη  θέση  του.  Στη  συνέχεια  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  επιτέθηκε  στο  αψβουργικό  δεξιό  ιππικό,  παραβαίνοντας  τις  διαταγές  του  ντ’  Ενγκιέν.  Όμως  αυτή  η  παραβατική  επίθεση  του  εμποδίσθηκε  από  το  ελώδες  έδαφος  στα  αριστερά  του.  Οι  Γερμανοί  και  Κροάτες  ιππείς  του  αυτοκρατορικού  δεξιού  βρήκαν  την  ευκαιρία  να  αντεπιτεθούν,  απωθώντας  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  και  έχοντας  έτσι  στο  έλεος  τους  το  αριστερό  πλευρό  του  γαλλικού  πεζικού.  Ωστόσο  το  τελευταίο  σώθηκε  από  την  επέμβαση  της  γαλλικής  εφεδρείας  που  στάλθηκε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό  και  αναχαίτισε  τους  Γερμανούς  και  Κροάτες.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_73\" align=\"aligncenter\" width=\"210\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" rel=\"attachment wp-att-73\"><img class=\"wp-image-73 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" alt=\"conde\" width=\"210\" height=\"291\" /></a> Λουδοβίκος των Βουρβώνων, Δούκας ντ’ Ενγκιέν, ο Μέγας Κοντέ.[/caption]\r\n\r\nΗ  επόμενη  κίνηση  του  ντ’  Ενγκιέν  ήταν  να  διατάξει  το  νικηφόρο  δεξιό  ιππικό  του  να  πλήξει  με  τον  ίδιο  επικεφαλής,  το  δεξιό  πλευρό  και  τα  νώτα  του  Αψβουργικού  πεζικού.  Ο  ίδιος  οδήγησε  τον  θαυμάσιο  ελιγμό  υπερκέρασης  στα  νώτα  του  αντίπαλου  πεζικού  κατορθώνοντας  να  διαλύσει  με  την  επίθεση  του  τη  δεύτερη  γραμμή  του,  δηλαδή  τους  Γερμανούς,  Βαλλόνους  και  Ιταλούς  οι  οποίοι  τράπηκαν  σε  φυγή.  Την  ίδια  στιγμή,  η  Γαλλική  εφεδρεία  κατόρθωσε  να  νικήσει  αποφασιστικά  τους  Γερμανούς-Κροάτες  ιππείς  του  Αυτοκρατορικού  δεξιού,  διαλύοντας  τις  τάξεις  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-78\"><img class=\"size-medium wp-image-78 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280-300x211.jpg\" alt=\"tumblr_n6i3xdIhos1qcxemno1_1280\" width=\"300\" height=\"211\" /></a>\r\n\r\nΕίχαν  περάσει  δύο  ώρες  από  την  αρχή  της  μάχης,  και  οι  μόνοι  Αψβουργικοί  που  βρίσκονταν  ακόμη  στο  πεδίο  της  μάχης,  ήταν  τα  ισπανικά  τέρσιος  της  πρώτης  γραμμής  πεζικού και  το  πυροβολικό υποστήριξης  τους.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επέστρεψε  στην  επιτελική  θέση  του,  αφού  διέταξε  το  ιππικό  του  να  επιτεθεί  και  να  διασπάσει  τα  ισπανικά  τέρσιος.  Όμως  οι  Γάλλοι  ιππείς  ήταν  εξουθενωμένοι  και  δύο  διαδοχικές  έφοδοι  τους  απέτυχαν.  Τότε  ο  Γάλλος  στρατηγός  διέταξε  το  πυροβολικό  του,  το  οποίο  είχε  ενισχυθεί  και  με  μερικά  αιχμαλωτισθέντα  ισπανικά  πυροβόλα,  να  βομβαρδίσει  τα  εχθρικά  τέρσιος.  Οι  Ισπανοί  στρατιώτες  των  τελευταίων  προέβαλαν  ηρωική  αντίσταση,  αποφασισμένοι  να  πολεμήσουν  μέχρι  θανάτου.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-76\"><img class=\"size-medium wp-image-76 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1-300x231.jpg\" alt=\"ROCROI (1)\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΌμως  ενώ  ο  ντ’  Ενγκιέν  είχε  διατάξει  νέα  επίθεση  του  ιππικού  του  μετά  την  καταπόνηση  των  Ισπανών  από  τον  βομβαρδισμό,  το  ισπανικό  πυροβολικό  που  είχε  απομείνει  και  υποστήριζε  τα  τέρσιος,  σταμάτησε  οριστικά  τον  κανονιοβολισμό  λόγω  εξαντλησης των  πυρομαχικών του.\r\n\r\nΟ  ντε  Μέλο  κατανόησε  ότι  η  περαιτέρω  αντίσταση  των  ανδρών  του  θα  σήμαινε  μόνο  τον  ανούσιο  θάνατο  τους  και  έτσι,  τέσσερις  ώρες  μετά  την  έναρξη  της  μάχης,  αποφάσισε  να  παραδοθεί.  Ωστόσο  ζήτησε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό,  οι  άνδρες  του  να  αποχωρήσουν  από  το  πεδίο  της  μάχης  με  τα  όπλα  τους,  και  με  τα  λάβαρα  τους  υψωμένα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2.jpg\" rel=\"attachment wp-att-77\"><img class=\"size-medium wp-image-77 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2-300x141.jpg\" alt=\"images\" width=\"300\" height=\"141\" /></a>\r\n\r\nΟ  ντ’  Ενγκιέν  δέχθηκε,  από  μεγαλοψυχία  σύμφωνα  με  τους  Γάλλους,  αλλά  μάλλον  επειδή  δεν  ήθελε  να  φθείρει  περισσότερο  τον  στρατό  του  προσπαθώντας  να  σπάσει  τα  ισπανικά  «σκληρά  καρύδια».  Ηταν  το  τέλος  της  μάχης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_75\" align=\"aligncenter\" width=\"300\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy.jpg\" rel=\"attachment wp-att-75\"><img class=\"wp-image-75 size-medium\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy-300x254.jpg\" alt=\"600px-HeimBattleRocroy\" width=\"300\" height=\"254\" /></a> Ο ντ’ Ενγκιέν σταματά τους Γάλλους οι οποίοι σφαγιάζουν τους Ισπανούς που σπεύδουν να παραδοθούν[/caption]\r\n\r\nΟι  Αυτοκρατορικοί  είχαν  βαρύτατες  απώλειες:  8.000  αιχμαλώτους  και  7.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Και  οι  Γάλλοι  είχαν  σημαντικές  απώλειες:  4.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Παρά  την  επίμονη  αντίσταση  των  ισπανικών  τέρσιος,  αυτή  ήταν  η  πρώτη  μεγάλη  ήττα  τους  μετά  από  περισσότερο  από  έναν  αιώνα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-74\"><img class=\"size-medium wp-image-74 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi-300x200.jpg\" alt=\"gran-batalla-rocroi\" width=\"300\" height=\"200\" /></a>\r\n\r\n–\r\n\r\nΠ.Δ.\r\n\r\n<a href=\"https://periklisdeligiannis.wordpress.com/2013/04/22/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1-1643/\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a>\r\n\r\nΣτο βίντεο που ακολουθεί υπάρχουν σκηνές απο την μάχη όπως περιγράφονται στην ταινία Αλατρίστε\r\n\r\n<iframe width=\"560\" height=\"315\" src=\"https://www.youtube.com/embed/625iTKITRoA\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643) video','','publish','open','open','','i-machi-tou-rokroua-1643','','\nhttps://periklisdeligiannis.wordpress.com/2013/04/22/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1-1643/','2015-10-20 14:31:06','2015-10-20 11:31:06','',0,'http://www.polemosnet.com/?p=69',0,'post','',0),
 (70,1,'2015-10-15 22:19:35','2015-10-15 19:19:35','','rocroi-a','','inherit','open','closed','','rocroi-a','','','2015-10-15 22:19:35','2015-10-15 19:19:35','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (71,1,'2015-10-15 22:20:14','2015-10-15 19:20:14','','rocroi','','inherit','open','closed','','rocroi','','','2015-10-15 22:20:14','2015-10-15 19:20:14','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (72,1,'2015-10-15 22:21:07','2015-10-15 19:21:07','','battle_of_rocroi','','inherit','open','closed','','battle_of_rocroi','','','2015-10-15 22:21:07','2015-10-15 19:21:07','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (73,1,'2015-10-15 22:21:43','2015-10-15 19:21:43','','conde','','inherit','open','closed','','conde','','','2015-10-15 22:21:43','2015-10-15 19:21:43','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (74,1,'2015-10-15 22:22:59','2015-10-15 19:22:59','','gran-batalla-rocroi','','inherit','open','closed','','gran-batalla-rocroi','','','2015-10-15 22:22:59','2015-10-15 19:22:59','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (75,1,'2015-10-15 22:25:10','2015-10-15 19:25:10','','600px-HeimBattleRocroy','','inherit','open','closed','','600px-heimbattlerocroy','','','2015-10-15 22:25:10','2015-10-15 19:25:10','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (76,1,'2015-10-15 22:36:15','2015-10-15 19:36:15','','ROCROI (1)','','inherit','open','closed','','rocroi-1','','','2015-10-15 22:36:15','2015-10-15 19:36:15','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (77,1,'2015-10-15 22:36:54','2015-10-15 19:36:54','','images','','inherit','open','closed','','images-7','','','2015-10-15 22:36:54','2015-10-15 19:36:54','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (78,1,'2015-10-15 22:37:35','2015-10-15 19:37:35','','tumblr_n6i3xdIhos1qcxemno1_1280','','inherit','open','closed','','tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280','','','2015-10-15 22:37:35','2015-10-15 19:37:35','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (79,1,'2015-10-15 22:37:59','2015-10-15 19:37:59','','hqdefault','','inherit','open','closed','','hqdefault','','','2015-10-15 22:37:59','2015-10-15 19:37:59','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (80,1,'2015-10-15 22:38:45','2015-10-15 19:38:45','','hqdefault (1)','','inherit','open','closed','','hqdefault-1','','','2015-10-15 22:38:45','2015-10-15 19:38:45','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (81,1,'2015-10-15 22:39:11','2015-10-15 19:39:11','','b635322dfb69262d766c580da4524fe1','','inherit','open','closed','','b635322dfb69262d766c580da4524fe1','','','2015-10-15 22:39:11','2015-10-15 19:39:11','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (82,1,'2015-10-15 22:39:52','2015-10-15 19:39:52','','431fe250cbef8c013c75b00cdc4b3ba4','','inherit','open','closed','','431fe250cbef8c013c75b00cdc4b3ba4','','','2015-10-15 22:39:52','2015-10-15 19:39:52','',69,'http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/431fe250cbef8c013c75b00cdc4b3ba4.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (83,1,'2015-10-15 22:40:10','2015-10-15 19:40:10','Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.  Η  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.  Ο  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.    Ο  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΑπό  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.\r\n\r\nΑναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16<sup>ο</sup>  και  17<sup>ο</sup>  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a.jpg\" rel=\"attachment wp-att-70\"><img class=\"size-medium wp-image-70 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a-300x169.jpg\" alt=\"rocroi-a\" width=\"300\" height=\"169\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  ο  ισπανικός  στρατός  ήταν  ο  πρώτος  που  υιοθέτησε  το  τέρσιο  το  οποίο  προήλθε  ειδικά  από  ισπανικούς  πειραματισμούς  κατά  τη  διάρκεια  επιχειρήσεων  στην  Ιταλία  κατά  τον  ύστερο  15<sup>ο</sup>  αιώνα.  Με  την  προσθήκη  βελτιώσεων,  το  τέρσιο  εξελίχθηκε  σε  έναν  πανίσχυρο  σχηματισμό  μάχης  ο  οποίος  επιβίωσε  με  την  κλασσική  του  μορφή  σχεδόν  επί  ενάμιση  αιώνα.  Ο  ισπανικός  στρατός  των  μέσων  του  17<sup>ου</sup>  αι.  θεωρείτο  σχεδόν  αήττητος  λόγω  της  επιτυχίας  με  την  οποία  χρησιμοποιούσε  τους  σχηματισμούς  τέρσιος.  Την  εποχή  εκείνη,  ένα  τέρσιο  αποτελείτο  θεωρητικά  από  3.000  άνδρες  αλλά  στην  πραγματικότητα  αυτός  ο  αριθμός  ελαττωνόταν  λόγω  των  ποικίλων  απωλειών  κατά  τη  διάρκεια  μιας  εκστρατείας.\r\n\r\nΟ  πυρήνας  του  σχηματισμού  ήταν  ένας  ορθογώνιος  σχηματισμός  λογχοφόρων.  Συνήθως    το  μέτωπο  του  αριθμούσε  54-56  λογχοφόρους  με  ένα  βάθος  περίπου  22-24  ανδρών.  Ωστόσο  οι  εξωτερικοί  ζυγοί  και  στίχοι  αυτού  του  σχηματισμού  περιλάμβαναν  επιπρόσθετα  περίπου  240  αρκεβουζιέρους  (αρκεβουζιοφόρους).  Σε  κάθε  γωνία  του  συγκεκριμένου  ορθογωνίου  βρίσκονταν  τα  τέσσερα  «μανγκας»,  δηλαδή  τα  ‘περιβλήματα’  ή  κατά  κυριολεξία:  τα  ‘μανίκια’  (περιχειρίδες),  τα  οποία  ήταν  μικρότεροι  προστατευτικοί  σχηματισμοί  αποτελούμενοι  από  240  αρκεβουζιέρους  το  κάθε  ένα.  Τέλος,  υπήρχαν  δύο  ομάδες  μουσκετοφόρων,  δύναμης  90-100  ανδρών  έκαστη,  οι  οποίοι  έφεραν  μουσκέτα  μεγαλύτερου  βεληνεκούς.  Αυτοί  οι  άνδρες  δρούσαν  σε  ελεύθερη  τάξη,  τοποθετημένοι  έμπροσθεν  και  στα  νώτα  των  αρκεβουζιέρων.  Η  αναλογία  λογχοφόρων  έναντι  αρκεβουζιέρων/μουσκετοφόρων  σε  ένα  ισπανικό  τέρσιο  ήταν  περίπου  1:1.\r\n\r\nΚατά  τη  μάχη,  οι  αρκεβουζιέροι  και  μουσκετοφόροι  σάρωναν  τον  αντίπαλο  στρατό  με  τις  βολές  τους,  ενώ  προστατεύονταν  από  τα  πλήγματα  των  επιτιθέμενων  αντιπάλων  τους  από  τις  προεξέχουσες  λόγχες  των  λογχοφόρων  συμπολεμιστών  τους.  Παράλληλα  οι  λόγχες  απωθούσαν  τους  αντιπάλους  όταν  το  τέρσιο  προωθείτο  επιθετικά.  Γενικά  κατά  την  πολεμική  δράση  του  τέρσιο,  οι  λόγχες  αναλάμβαναν  την  αγχέμαχη  σύρραξη,  ενώ  τα  πυροβόλα  (αρκεβούζια  ή  μουσκέτα)  έπλητταν  τον  εχθρό  σε  απόσταση.  Οι  στρατιώτες  των  τέρσιος  ήταν  επαγγελματίες  με  υψηλή  εκπαίδευση,  που  είχαν  πολεμήσει  συνήθως  σε  πολλά  σημεία  της  Ευρώπης,  και  δεν  είχαν  ισάξιους  τους  πεζούς  μάχιμους.\r\n\r\nΟι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  χρησιμοποιούσαν  έναν  ευρύτερο  σχηματισμό  μάχης  αποτελούμενο  από  τρία  τέρσιος  ο  καθένας.  Σε  αυτό  τον  σχηματισμό,  το  ένα  τέρσιο  (εκείνο  που  οδηγούσε  την  επίθεση)  βρισκόταν  στο  κέντρο  και  τα  άλλα  δύο  βρίσκονταν  στα  πλευρά  του  και  πιο  πίσω  του  (τα  τέρσιος  πλαγιοφυλακής  και  υποστήριξης).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-71\"><img class=\"size-medium wp-image-71 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-300x219.jpg\" alt=\"rocroi\" width=\"300\" height=\"219\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  τα  ισπανικά  τέρσιος,  αν  ήταν  σωστά  εκπαιδευμένα  και  διοικούμενα,  ήταν  πολύ  «σκληρά  καρύδια  για  σπάσιμο»  από  το  εχθρικό  ιππικό  ή  πεζικό.  Παρά  ταύτα,  οι  σκληροί  πόλεμοι  των  16<sup>ου</sup>-17<sup>ου</sup>  αιώνων  είχαν  αναγκάσει  τους  Ισπανούς  να  προβούν  σε  στρατολόγηση  και  σχηματισμό  επιπρόσθετων  τέρσιος  σε  άλλες  ευρωπαϊκές  κτήσεις  τους,  κυρίως  στις  Ισπανικές  Κάτω  Χώρες,  στη  βόρεια  Ιταλία  και  στη  Γερμανία.  Επρόκειτο  για  τέρσιος  που  δεν  είχαν  το  επίπεδο  εκπαίδευσης  και  μαχητικότητας  των  καθαυτό  ισπανικών,  και  που  συχνά  αποτελούντο  από  μόνο  1.500-2.000  άνδρες.\r\n\r\nΟι  κτήσεις  των  Αψβούργων,  ισπανικές,  γερμανικές  και  άλλες,  είχαν  στην  ουσία  περισφίξει  τα  σύνορα  της  Γαλλίας  και  ο  Ρισελιέ  αγωνιζόταν  επί  πολλά  χρόνια  για  να  αντιμετωπίσει  αυτήν  την  πίεση.    Αρχικά  οι  γαλλικοί  στρατηγικοί  σχεδιασμοί  είχαν  αποτύχει  καθώς  οι  αψβουργικές  στρατιές  είχαν  εισβάλει  στη  Γαλλία  και  είχαν  λεηλατήσει  την  Πικαρδία,  την  Καμπανία  και  την  Βουργουνδία.  Το  1636  οι  αυτοκρατορικές  και  ισπανικές  δυνάμεις  απείλησαν  σοβαρά  και  το  Παρίσι,  αλλά  οι  Γάλλοι  με  υπερπροσπάθεια  κατόρθωσαν  να  τους  απωθήσουν.  Επίσης  η  γαλλική  επέμβαση  στη  βόρεια  Ιταλία,  η  οποία  ελεγχόταν  από  τους  Αψβούργους,  απέτυχε.  Ωστόσο  έως  το  1641  οι  Αψβούργοι  άρχισαν  να  αντιμετωπίζουν  προβλήματα  στην  Ιβηρική  χερσόνησο  και  αλλού.  Οι  Πορτογάλοι  (οι  οποίοι  ελέγχονταν  από  την  Ισπανία)  και  οι  Καταλανοί  εξεγέρθηκαν  εναντίον  των  Ισπανών  επικυρίαρχων  τους,  απαιτώντας  να  μην  υπάρχουν  ισπανικά  στρατεύματα  στα  εδάφη  τους.  Εκτός  αυτού,  οι  επαναστατημένες  εναντίον  της  Ισπανίας  Ηνωμένες  Επαρχίες  (Ολλανδία)  είχαν  νικήσει  τις  υποθετικά  αήττητες  ισπανικές  ναυτικές  δυνάμεις  σε  δύο  ναυμαχίες.\r\n\r\nΕντούτοις  στο  τέλος  του  1642,  οι  Γάλλοι  υπέστησαν  μία  μεγάλη  απώλεια  με  τον  θάνατο  του  Ρισελιέ.  Εξι  μήνες  αργότερα  πέθανε  και  ο  Λουδοβίκος  ΙΓ΄,  και  τον  διαδέχθηκε  ο  μόλις  τετράχρονος  γιος  του,  Λουδοβίκος  ΙΔ΄  ο  οποίος  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  έναν  από  τους  ισχυρότερους  και  πιο  επιτυχημένους  μονάρχες  της  ευρωπαϊκής  Ιστορίας,  ο  γνωστός  ως  «Βασιλιάς  Ηλιος».  Ωστόσο  κατά  την  ενθρόνιση  του,  οι  τύχες  της  Γαλλίας  κατευθύνονταν  από  τη  βασιλομήτορα  Αννα  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΣχεδόν  ταυτόχρονα  με  τον  θάνατο  του    Λουδοβίκου  ΙΓ΄,  μία  αψβουργική  στρατιά  προερχόμενη  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  χώρες  (σύγχρονο  Βέλγιο)  δύναμης  9.000  ιππέων,  18.000  πεζών  και  18  πυροβόλων,  εισέβαλε  στη  βόρεια  Γαλλία.  Διοικητής  των  ισπανικών  και  αυτοκρατορικών  δυνάμεων  ήταν  ο  Ισπανός  κυβερνήτης  των  Κάτω  Χωρών,  Φρανθίσκο  ντε  Μέλο,  ένας  ικανός  διπλωμάτης  και  κυβερνήτης,  αλλά  του  οποίου  οι  στρατηγικές  ικανότητες  αμφισβητούντο.  Εντούτοις,  ο  ντε  Μέλο  είχε  ήδη  κερδίσει  μία  εντυπωσιακή  νίκη  επί  των  Γάλλων  στο  Ωνεκούρ  (1642).  Οι  εισβολείς  κατευθύνονταν  προς  το  Παρίσι,  αλλά  η  οδός  προς  την  πρωτεύουσα  προστατευόταν  από  την  πόλη-οχυρό  Ροκρουά.  Το  Ροκρουά  βρισκόταν  στο  δάσος  των  Αρδεννών  και  ήταν  προσβάσιμο  μόνο  από  μία  οδό  η  οποία  συνεχιζόταν  στα  νότια  της  πόλης  και  ακολουθούσε  ένα  φαράγγι  το  οποίο  διέκοπτε  μία  οροσειρά  στα  νότια  της.  Ο  Ισπανός  στρατηγός  δεν  μπορούσε  να  αφήσει  άθικτο  το  φρούριο  στα  νώτα  του  και  άρχισε  την  πολιορκία  του.  Οι  υπερασπιστές  του  φρουρίου  έστειλαν  αγγελιοφόρους  στη  γειτονική  Γαλλική  Στρατιά  της  Πικαρδίας,  ενημερώνοντας  τον  διοικητή  της  ότι  δεν  μπορούσαν  να  ανθέξουν  για  πολύ  την  εχθρική  πολιορκία,  πιθανώς  όχι  περισσότερο  από  δύο  ημέρες.  Διοικητής  της  στρατιάς  ήταν  ο  Λουδοβίκος  των  Βουρβώνων,  Δούκας  ντ’  Ενγκιέν,  εξάδελφος  του  νέου  Βουρβώνου  βασιλιά,  ένας  νεαρός  στρατηγός  μόλις  21  ετών,  χωρίς  πολεμική  εμπειρία.  Ο  Γάλλος  στρατηγός  κινητοποίησε  αμέσως  τις  δυνάμεις  του  προς  το  Ροκρουά  για  να  απωθήσει  την  αψβουργική  στρατιά.  Οι  δυνάμεις  του  αριθμούσαν  7.000  ιππείς,  16.000  πεζούς  και  12  πυροβόλα.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επειγόταν  να  απωθήσει  τους  αντιπάλους  του  από  το  Ροκρουά  επειδή  είχε  πληροφορηθεί  ότι  νέες  αψβουργικές  ενισχύσεις  6.000  ανδρών  κινούνταν  προς  την  πόλη.  Αν  ενώνονταν  με  τη  στρατιά  του  ντε  Μέλο,  τότε  θα  ήταν  πολύ  δύσκολο  να  την  αντιμετωπίσει  αποτελεσματικά.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-72\"><img class=\"size-medium wp-image-72 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi-300x231.jpg\" alt=\"battle_of_rocroi\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΠρος  μεγάλη  του  έκπληξη,  ο  ντ’  Ενγκιέν  βρήκε  τη  διάβαση  του  φαραγγιού  στα  νότια  του  Ροκρουά  αφύλακτη  από  τους  Ισπανούς-Αυτοκρατορικούς.  Διέσχισε  αμέσως  τη  διάβαση  με  τη  στρατιά  του  την  οποία  παρέταξε  σε  μία  λοφοσειρά  στα  νότια  της  πόλης  και  του  αψβουργικού  στρατού.  Ο  ντε  Μέλο  απάντησε  αμέσως  παρατάσσοντας  τη  στρατιά  του  σε  μία  αντικρινή  λοφοσειρά,  κοντά  στο  φρούριο  του  Ροκρουά  και  προς  τα  νοτιοανατολικά  του.  Ανάμεσα  στους  δύο  παραταγμένους  στρατούς  υπήρχε  ένα  υδάτινο  ρεύμα  με  εκτεταμένες  ελώδεις  εκτασεις.  Οι  αντίπαλοι  στρατιώτες  κοιμήθηκαν  στις  θέσεις  τους  κατά  τη  νύκτα,  έτσι  ώστε  να  είναι  έτοιμοι  την  επομένη  για  τη  σύγκρουση.\r\n\r\nΗ  παράταξη  των  δύο  αντιμαχόμενων  ήταν  παρόμοια.  Το  πεζικό  τους  είχε  λάβει  θέση  στο  κέντρο,  με  το  πυροβολικό  να  βρίσκεται  έμπροσθεν  του,  ενώ  το  ιππικό  τους  είχε  κατανεμηθεί  στις  πτέρυγες.  Ειδικά  ο  στρατός  του  ντε  Μέλο  ήταν  μάλλον  πολυεθνικός:  η  πρώτη  γραμμή  του  πεζικού  του  αποτελείτο  από  πέντε  τέρσιος  Ισπανών  και  πέντε  τέρσιος  σχηματισθέντα  στην  Ιταλία  και  τη  Γαλλική  Κομητεία  (France-Comte)  η  οποία  ήταν  μία  Ισπανική  κτήση  στη  σύγχρονη  ανατολική  Γαλλία,  κοντά  στην  Ελβετία.  Η  δεύτερη  γραμμή  του  πεζικού  αποτελείτο  από  εννέα  τάγματα  Γερμανών,  Βαλλόνων  και  Ιταλών.  Το  δεξιό  κέρας  ιππικού  περιελάμβανε  14  ουλαμούς  Γερμανών  και  Κροατών  ιππέων,  ενώ  το  αριστερό  ιππικό  περιλάμβανε  15  ουλαμούς  Φλαμανδών.  Οι  Βαλλόνοι  και  οι  Φλαμανδοί  προέρχονταν  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  Χωρες  (Βέλγιο).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-81\"><img class=\"size-medium wp-image-81 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1-300x106.jpg\" alt=\"b635322dfb69262d766c580da4524fe1\" width=\"300\" height=\"106\" /></a>\r\n\r\nΕπίσης  κάθε  πλευρά  είχε  διατηρήσει  μία  εφεδρεία    στα  νώτα  της:  Η  γαλλική  εφεδρεία  αποτελείτο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού,  έξι  ίλες  ελαφρών  ιππέων  με  πιστόλα  και  ξίφος,  και  τρία  τάγματα  πεζικού.  Η  Αψβουργική  εφεδρεία  αποτελείτο  μόνο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού.  Τόσο  ο  ντ’  Ενγκιέν  όσο  και  ο  ντέ  Μέλο  έλαβαν  θέση  στο  δεξιό  κέρας  ιππικού  της  παράταξης  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-80\"><img class=\"size-medium wp-image-80 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1-300x225.jpg\" alt=\"hqdefault (1)\" width=\"300\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\nΤην  αυγή  της  19<sup>ης</sup>  Μαϊου  του  1643  άρχισε  η  μεγάλη  μάχη  του  Ροκρουά.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  διέταξε  τους  πρώτους  ελιγμούς:  το  δεξιό  κέρας  ιππικού  του  προσέβαλε  το  Αψβουργικό  αριστερό  ιππικό  ενώ  το  πεζικό  του  επιτέθηκε  στο  ισπανικό  πεζικό.  Αντίθετα  διέταξε  το  αριστερό  ιππικό  του  να  παραμείνει  στη  θέση  του.  Οι  Ισπανοί  απέκρουσαν  το  γαλλικό  πεζικό  αλλά  το  γαλλικό  δεξιό  ιππικό  κατάφερε  να  απωθήσει  τους  Φλαμανδούς  ιππείς  μετά  από  σκληρή  ιππομαχία,  έχοντας  πλέον  στο  έλεος  του  το  αριστερό  πλευρό  του  ισπανικού  πεζικού.  Όμως  το  ισπανικό  κέντρο  διατήρησε  την  ψυχραιμία  του  και  τη  θέση  του.  Στη  συνέχεια  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  επιτέθηκε  στο  αψβουργικό  δεξιό  ιππικό,  παραβαίνοντας  τις  διαταγές  του  ντ’  Ενγκιέν.  Όμως  αυτή  η  παραβατική  επίθεση  του  εμποδίσθηκε  από  το  ελώδες  έδαφος  στα  αριστερά  του.  Οι  Γερμανοί  και  Κροάτες  ιππείς  του  αυτοκρατορικού  δεξιού  βρήκαν  την  ευκαιρία  να  αντεπιτεθούν,  απωθώντας  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  και  έχοντας  έτσι  στο  έλεος  τους  το  αριστερό  πλευρό  του  γαλλικού  πεζικού.  Ωστόσο  το  τελευταίο  σώθηκε  από  την  επέμβαση  της  γαλλικής  εφεδρείας  που  στάλθηκε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό  και  αναχαίτισε  τους  Γερμανούς  και  Κροάτες.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_73\" align=\"aligncenter\" width=\"210\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" rel=\"attachment wp-att-73\"><img class=\"wp-image-73 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" alt=\"conde\" width=\"210\" height=\"291\" /></a> Λουδοβίκος των Βουρβώνων, Δούκας ντ’ Ενγκιέν, ο Μέγας Κοντέ.[/caption]\r\n\r\nΗ  επόμενη  κίνηση  του  ντ’  Ενγκιέν  ήταν  να  διατάξει  το  νικηφόρο  δεξιό  ιππικό  του  να  πλήξει  με  τον  ίδιο  επικεφαλής,  το  δεξιό  πλευρό  και  τα  νώτα  του  Αψβουργικού  πεζικού.  Ο  ίδιος  οδήγησε  τον  θαυμάσιο  ελιγμό  υπερκέρασης  στα  νώτα  του  αντίπαλου  πεζικού  κατορθώνοντας  να  διαλύσει  με  την  επίθεση  του  τη  δεύτερη  γραμμή  του,  δηλαδή  τους  Γερμανούς,  Βαλλόνους  και  Ιταλούς  οι  οποίοι  τράπηκαν  σε  φυγή.  Την  ίδια  στιγμή,  η  Γαλλική  εφεδρεία  κατόρθωσε  να  νικήσει  αποφασιστικά  τους  Γερμανούς-Κροάτες  ιππείς  του  Αυτοκρατορικού  δεξιού,  διαλύοντας  τις  τάξεις  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-78\"><img class=\"size-medium wp-image-78 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280-300x211.jpg\" alt=\"tumblr_n6i3xdIhos1qcxemno1_1280\" width=\"300\" height=\"211\" /></a>\r\n\r\nΕίχαν  περάσει  δύο  ώρες  από  την  αρχή  της  μάχης,  και  οι  μόνοι  Αψβουργικοί  που  βρίσκονταν  ακόμη  στο  πεδίο  της  μάχης,  ήταν  τα  ισπανικά  τέρσιος  της  πρώτης  γραμμής  πεζικού και  το  πυροβολικό υποστήριξης  τους.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επέστρεψε  στην  επιτελική  θέση  του,  αφού  διέταξε  το  ιππικό  του  να  επιτεθεί  και  να  διασπάσει  τα  ισπανικά  τέρσιος.  Όμως  οι  Γάλλοι  ιππείς  ήταν  εξουθενωμένοι  και  δύο  διαδοχικές  έφοδοι  τους  απέτυχαν.  Τότε  ο  Γάλλος  στρατηγός  διέταξε  το  πυροβολικό  του,  το  οποίο  είχε  ενισχυθεί  και  με  μερικά  αιχμαλωτισθέντα  ισπανικά  πυροβόλα,  να  βομβαρδίσει  τα  εχθρικά  τέρσιος.  Οι  Ισπανοί  στρατιώτες  των  τελευταίων  προέβαλαν  ηρωική  αντίσταση,  αποφασισμένοι  να  πολεμήσουν  μέχρι  θανάτου.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-76\"><img class=\"size-medium wp-image-76 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1-300x231.jpg\" alt=\"ROCROI (1)\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΌμως  ενώ  ο  ντ’  Ενγκιέν  είχε  διατάξει  νέα  επίθεση  του  ιππικού  του  μετά  την  καταπόνηση  των  Ισπανών  από  τον  βομβαρδισμό,  το  ισπανικό  πυροβολικό  που  είχε  απομείνει  και  υποστήριζε  τα  τέρσιος,  σταμάτησε  οριστικά  τον  κανονιοβολισμό  λόγω  εξαντλησης των  πυρομαχικών του.\r\n\r\nΟ  ντε  Μέλο  κατανόησε  ότι  η  περαιτέρω  αντίσταση  των  ανδρών  του  θα  σήμαινε  μόνο  τον  ανούσιο  θάνατο  τους  και  έτσι,  τέσσερις  ώρες  μετά  την  έναρξη  της  μάχης,  αποφάσισε  να  παραδοθεί.  Ωστόσο  ζήτησε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό,  οι  άνδρες  του  να  αποχωρήσουν  από  το  πεδίο  της  μάχης  με  τα  όπλα  τους,  και  με  τα  λάβαρα  τους  υψωμένα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2.jpg\" rel=\"attachment wp-att-77\"><img class=\"size-medium wp-image-77 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2-300x141.jpg\" alt=\"images\" width=\"300\" height=\"141\" /></a>\r\n\r\nΟ  ντ’  Ενγκιέν  δέχθηκε,  από  μεγαλοψυχία  σύμφωνα  με  τους  Γάλλους,  αλλά  μάλλον  επειδή  δεν  ήθελε  να  φθείρει  περισσότερο  τον  στρατό  του  προσπαθώντας  να  σπάσει  τα  ισπανικά  «σκληρά  καρύδια».  Ηταν  το  τέλος  της  μάχης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_75\" align=\"aligncenter\" width=\"300\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy.jpg\" rel=\"attachment wp-att-75\"><img class=\"wp-image-75 size-medium\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy-300x254.jpg\" alt=\"600px-HeimBattleRocroy\" width=\"300\" height=\"254\" /></a> Ο ντ’ Ενγκιέν σταματά τους Γάλλους οι οποίοι σφαγιάζουν τους Ισπανούς που σπεύδουν να παραδοθούν[/caption]\r\n\r\nΟι  Αυτοκρατορικοί  είχαν  βαρύτατες  απώλειες:  8.000  αιχμαλώτους  και  7.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Και  οι  Γάλλοι  είχαν  σημαντικές  απώλειες:  4.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Παρά  την  επίμονη  αντίσταση  των  ισπανικών  τέρσιος,  αυτή  ήταν  η  πρώτη  μεγάλη  ήττα  τους  μετά  από  περισσότερο  από  έναν  αιώνα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-74\"><img class=\"size-medium wp-image-74 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi-300x200.jpg\" alt=\"gran-batalla-rocroi\" width=\"300\" height=\"200\" /></a>\r\n\r\n–\r\n\r\nΠ.Δ.\r\n\r\n<a href=\"https://periklisdeligiannis.wordpress.com/2013/04/22/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1-1643/\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a>\r\n\r\nΣτο βίντεο που ακολουθεί υπάρχουν σκηνές απο την μάχη όπως περιγράφονται στην ταινία Αλατρίστε\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/IcMCVHJkSPA\" width=\"415\" height=\"415\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>','Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643)','','inherit','closed','closed','','69-revision-v1','','','2015-10-15 22:40:10','2015-10-15 19:40:10','',69,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/10/15/69-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (84,1,'2015-10-15 22:40:29','2015-10-15 19:40:29','Ο  Τριακονταετής  πόλεμος,  στα  πλαίσια  του  οποίου  δόθηκε  η  μάχη  του  Ροκρουά,  ήταν    ο  σκληρότερος  πόλεμος  που  διενεργήθηκε  στην  Ευρώπη  πριν  από  τους  Ναπολεόντειους  πολέμους.    Ο  Τριακονταετής  πόλεμος  διενεργήθηκε  κυρίως  στα  εδάφη  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας  του  Γερμανικού  Εθνους  (γερμανικές  χώρες)  και  αφορούσε  κυρίως  τις  διενέξεις  ανάμεσα  σε  καθολικούς  και  διαμαρτυρόμενους/προτεστάντες  ηγεμόνες  της  Γερμανίας  και  έπειτα  της  ευρύτερης  Ευρώπης.  Σταδιακά  εξελίχθηκε  σε  μία  γενική  ευρωπαϊκή  σύρραξη,  με  τα  στάδια  της  να  χαρακτηρίζονται  από  το  ποια  ευρωπαϊκή  δύναμη  ήταν  η  κύρια  αντίπαλος  των  καθολικών  Ισπανικών  και  Αυτοκρατορικών  δυνάμεων.  Η  Γαλλία  ήταν  μία  συντριπτικά  καθολική  χώρα  αλλά  η  αντιπαράθεση  της  σε  αυτόν  τον  πόλεμο,  στην  καθολική  συμμαχία  δεν  προκαλεί  έκπληξη:  επρόκειτο  για  την  κύρια  μακροχρόνια  ανταγωνίστρια  της  Ισπανίας  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας,  γι’  αυτόν  τον  λόγο  η  Γαλλία  είχε  ήδη  υποστηρίξει  την  προτεσταντική  Σουηδία  στις  πρώτες  φάσεις  του  πολέμου.  Ο  ισχυρός  άνδρας  της  Γαλλίας  της  εποχής  ήταν  ο  περίφημος  καρδινάλιος  Ρισελιέ.  Ο  Ρισελιέ,  η  «Κόκκινη  Αγιότητα»  όπως  ήταν  ένα  από  τα  πολλά  προσωνύμια  του,  ήταν  μία  σπάνια  ιστορική  προσωπικότητα  η  οποία  συνδύαζε  την  πνευματική  ισχύ  ενός  επιτυχημένου  καρδιναλίου  με  την  ηγετική  στιβαρότητα  ενός  ικανού  πολιτικού  παράγοντα.  Ουσιαστικά  επρόκειτο  για  τον  πρώτο  πρωθυπουργό  της  Νεότερης  ευρωπαϊκής  Ιστορίας.    Ο  Ρισελιέ  ήταν  ο  κύριος  σύμβουλος  του  Γάλλου  βασιλιά  Λουδοβίκου  ΙΓ΄  και  ασχολείτο  κυρίως  με  την  αντιμετώπιση  της  ισχύος  των  Αψβούργων  της  Ισπανίας  και  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΑπό  την  άλλη  πλευρά,  η  δυναστεία  των  Αψβούργων  η  οποία  ήταν  επικεφαλής  της  Ισπανικής  και  της  Αγίας  Ρωμαϊκής  αυτοκρατοριών  και  των  εξαρτήσεων  τους,  ήταν  η  ισχυρότερη  της  Ευρώπης  και  είχε  συσπειρώσει  γύρω  της  σχεδόν  όλους  τους  υπόλοιπους  καθολικούς  ηγεμόνες.\r\n\r\nΑναφορικά  με  την  πολεμική  τέχνη,  κατά  τους  16<sup>ο</sup>  και  17<sup>ο</sup>  αιώνες  οι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  υιοθέτησαν  συνδυασμένους  σχηματισμούς  πεζικού,  αποτελούμενους  από  λογχοφόρους  και  αρκεβουζιοφόρους  ή  μουσκετοφόρους.  Αυτοί  οι  σχηματισμοί  αποκαλούντο  «τέρσιος».\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a.jpg\" rel=\"attachment wp-att-70\"><img class=\"size-medium wp-image-70 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-a-300x169.jpg\" alt=\"rocroi-a\" width=\"300\" height=\"169\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  ο  ισπανικός  στρατός  ήταν  ο  πρώτος  που  υιοθέτησε  το  τέρσιο  το  οποίο  προήλθε  ειδικά  από  ισπανικούς  πειραματισμούς  κατά  τη  διάρκεια  επιχειρήσεων  στην  Ιταλία  κατά  τον  ύστερο  15<sup>ο</sup>  αιώνα.  Με  την  προσθήκη  βελτιώσεων,  το  τέρσιο  εξελίχθηκε  σε  έναν  πανίσχυρο  σχηματισμό  μάχης  ο  οποίος  επιβίωσε  με  την  κλασσική  του  μορφή  σχεδόν  επί  ενάμιση  αιώνα.  Ο  ισπανικός  στρατός  των  μέσων  του  17<sup>ου</sup>  αι.  θεωρείτο  σχεδόν  αήττητος  λόγω  της  επιτυχίας  με  την  οποία  χρησιμοποιούσε  τους  σχηματισμούς  τέρσιος.  Την  εποχή  εκείνη,  ένα  τέρσιο  αποτελείτο  θεωρητικά  από  3.000  άνδρες  αλλά  στην  πραγματικότητα  αυτός  ο  αριθμός  ελαττωνόταν  λόγω  των  ποικίλων  απωλειών  κατά  τη  διάρκεια  μιας  εκστρατείας.\r\n\r\nΟ  πυρήνας  του  σχηματισμού  ήταν  ένας  ορθογώνιος  σχηματισμός  λογχοφόρων.  Συνήθως    το  μέτωπο  του  αριθμούσε  54-56  λογχοφόρους  με  ένα  βάθος  περίπου  22-24  ανδρών.  Ωστόσο  οι  εξωτερικοί  ζυγοί  και  στίχοι  αυτού  του  σχηματισμού  περιλάμβαναν  επιπρόσθετα  περίπου  240  αρκεβουζιέρους  (αρκεβουζιοφόρους).  Σε  κάθε  γωνία  του  συγκεκριμένου  ορθογωνίου  βρίσκονταν  τα  τέσσερα  «μανγκας»,  δηλαδή  τα  ‘περιβλήματα’  ή  κατά  κυριολεξία:  τα  ‘μανίκια’  (περιχειρίδες),  τα  οποία  ήταν  μικρότεροι  προστατευτικοί  σχηματισμοί  αποτελούμενοι  από  240  αρκεβουζιέρους  το  κάθε  ένα.  Τέλος,  υπήρχαν  δύο  ομάδες  μουσκετοφόρων,  δύναμης  90-100  ανδρών  έκαστη,  οι  οποίοι  έφεραν  μουσκέτα  μεγαλύτερου  βεληνεκούς.  Αυτοί  οι  άνδρες  δρούσαν  σε  ελεύθερη  τάξη,  τοποθετημένοι  έμπροσθεν  και  στα  νώτα  των  αρκεβουζιέρων.  Η  αναλογία  λογχοφόρων  έναντι  αρκεβουζιέρων/μουσκετοφόρων  σε  ένα  ισπανικό  τέρσιο  ήταν  περίπου  1:1.\r\n\r\nΚατά  τη  μάχη,  οι  αρκεβουζιέροι  και  μουσκετοφόροι  σάρωναν  τον  αντίπαλο  στρατό  με  τις  βολές  τους,  ενώ  προστατεύονταν  από  τα  πλήγματα  των  επιτιθέμενων  αντιπάλων  τους  από  τις  προεξέχουσες  λόγχες  των  λογχοφόρων  συμπολεμιστών  τους.  Παράλληλα  οι  λόγχες  απωθούσαν  τους  αντιπάλους  όταν  το  τέρσιο  προωθείτο  επιθετικά.  Γενικά  κατά  την  πολεμική  δράση  του  τέρσιο,  οι  λόγχες  αναλάμβαναν  την  αγχέμαχη  σύρραξη,  ενώ  τα  πυροβόλα  (αρκεβούζια  ή  μουσκέτα)  έπλητταν  τον  εχθρό  σε  απόσταση.  Οι  στρατιώτες  των  τέρσιος  ήταν  επαγγελματίες  με  υψηλή  εκπαίδευση,  που  είχαν  πολεμήσει  συνήθως  σε  πολλά  σημεία  της  Ευρώπης,  και  δεν  είχαν  ισάξιους  τους  πεζούς  μάχιμους.\r\n\r\nΟι  περισσότεροι  ευρωπαϊκοί  στρατοί  χρησιμοποιούσαν  έναν  ευρύτερο  σχηματισμό  μάχης  αποτελούμενο  από  τρία  τέρσιος  ο  καθένας.  Σε  αυτό  τον  σχηματισμό,  το  ένα  τέρσιο  (εκείνο  που  οδηγούσε  την  επίθεση)  βρισκόταν  στο  κέντρο  και  τα  άλλα  δύο  βρίσκονταν  στα  πλευρά  του  και  πιο  πίσω  του  (τα  τέρσιος  πλαγιοφυλακής  και  υποστήριξης).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-71\"><img class=\"size-medium wp-image-71 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-300x219.jpg\" alt=\"rocroi\" width=\"300\" height=\"219\" /></a>\r\n\r\nΕιδικά  τα  ισπανικά  τέρσιος,  αν  ήταν  σωστά  εκπαιδευμένα  και  διοικούμενα,  ήταν  πολύ  «σκληρά  καρύδια  για  σπάσιμο»  από  το  εχθρικό  ιππικό  ή  πεζικό.  Παρά  ταύτα,  οι  σκληροί  πόλεμοι  των  16<sup>ου</sup>-17<sup>ου</sup>  αιώνων  είχαν  αναγκάσει  τους  Ισπανούς  να  προβούν  σε  στρατολόγηση  και  σχηματισμό  επιπρόσθετων  τέρσιος  σε  άλλες  ευρωπαϊκές  κτήσεις  τους,  κυρίως  στις  Ισπανικές  Κάτω  Χώρες,  στη  βόρεια  Ιταλία  και  στη  Γερμανία.  Επρόκειτο  για  τέρσιος  που  δεν  είχαν  το  επίπεδο  εκπαίδευσης  και  μαχητικότητας  των  καθαυτό  ισπανικών,  και  που  συχνά  αποτελούντο  από  μόνο  1.500-2.000  άνδρες.\r\n\r\nΟι  κτήσεις  των  Αψβούργων,  ισπανικές,  γερμανικές  και  άλλες,  είχαν  στην  ουσία  περισφίξει  τα  σύνορα  της  Γαλλίας  και  ο  Ρισελιέ  αγωνιζόταν  επί  πολλά  χρόνια  για  να  αντιμετωπίσει  αυτήν  την  πίεση.    Αρχικά  οι  γαλλικοί  στρατηγικοί  σχεδιασμοί  είχαν  αποτύχει  καθώς  οι  αψβουργικές  στρατιές  είχαν  εισβάλει  στη  Γαλλία  και  είχαν  λεηλατήσει  την  Πικαρδία,  την  Καμπανία  και  την  Βουργουνδία.  Το  1636  οι  αυτοκρατορικές  και  ισπανικές  δυνάμεις  απείλησαν  σοβαρά  και  το  Παρίσι,  αλλά  οι  Γάλλοι  με  υπερπροσπάθεια  κατόρθωσαν  να  τους  απωθήσουν.  Επίσης  η  γαλλική  επέμβαση  στη  βόρεια  Ιταλία,  η  οποία  ελεγχόταν  από  τους  Αψβούργους,  απέτυχε.  Ωστόσο  έως  το  1641  οι  Αψβούργοι  άρχισαν  να  αντιμετωπίζουν  προβλήματα  στην  Ιβηρική  χερσόνησο  και  αλλού.  Οι  Πορτογάλοι  (οι  οποίοι  ελέγχονταν  από  την  Ισπανία)  και  οι  Καταλανοί  εξεγέρθηκαν  εναντίον  των  Ισπανών  επικυρίαρχων  τους,  απαιτώντας  να  μην  υπάρχουν  ισπανικά  στρατεύματα  στα  εδάφη  τους.  Εκτός  αυτού,  οι  επαναστατημένες  εναντίον  της  Ισπανίας  Ηνωμένες  Επαρχίες  (Ολλανδία)  είχαν  νικήσει  τις  υποθετικά  αήττητες  ισπανικές  ναυτικές  δυνάμεις  σε  δύο  ναυμαχίες.\r\n\r\nΕντούτοις  στο  τέλος  του  1642,  οι  Γάλλοι  υπέστησαν  μία  μεγάλη  απώλεια  με  τον  θάνατο  του  Ρισελιέ.  Εξι  μήνες  αργότερα  πέθανε  και  ο  Λουδοβίκος  ΙΓ΄,  και  τον  διαδέχθηκε  ο  μόλις  τετράχρονος  γιος  του,  Λουδοβίκος  ΙΔ΄  ο  οποίος  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  έναν  από  τους  ισχυρότερους  και  πιο  επιτυχημένους  μονάρχες  της  ευρωπαϊκής  Ιστορίας,  ο  γνωστός  ως  «Βασιλιάς  Ηλιος».  Ωστόσο  κατά  την  ενθρόνιση  του,  οι  τύχες  της  Γαλλίας  κατευθύνονταν  από  τη  βασιλομήτορα  Αννα  της  Αυστρίας.\r\n\r\nΣχεδόν  ταυτόχρονα  με  τον  θάνατο  του    Λουδοβίκου  ΙΓ΄,  μία  αψβουργική  στρατιά  προερχόμενη  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  χώρες  (σύγχρονο  Βέλγιο)  δύναμης  9.000  ιππέων,  18.000  πεζών  και  18  πυροβόλων,  εισέβαλε  στη  βόρεια  Γαλλία.  Διοικητής  των  ισπανικών  και  αυτοκρατορικών  δυνάμεων  ήταν  ο  Ισπανός  κυβερνήτης  των  Κάτω  Χωρών,  Φρανθίσκο  ντε  Μέλο,  ένας  ικανός  διπλωμάτης  και  κυβερνήτης,  αλλά  του  οποίου  οι  στρατηγικές  ικανότητες  αμφισβητούντο.  Εντούτοις,  ο  ντε  Μέλο  είχε  ήδη  κερδίσει  μία  εντυπωσιακή  νίκη  επί  των  Γάλλων  στο  Ωνεκούρ  (1642).  Οι  εισβολείς  κατευθύνονταν  προς  το  Παρίσι,  αλλά  η  οδός  προς  την  πρωτεύουσα  προστατευόταν  από  την  πόλη-οχυρό  Ροκρουά.  Το  Ροκρουά  βρισκόταν  στο  δάσος  των  Αρδεννών  και  ήταν  προσβάσιμο  μόνο  από  μία  οδό  η  οποία  συνεχιζόταν  στα  νότια  της  πόλης  και  ακολουθούσε  ένα  φαράγγι  το  οποίο  διέκοπτε  μία  οροσειρά  στα  νότια  της.  Ο  Ισπανός  στρατηγός  δεν  μπορούσε  να  αφήσει  άθικτο  το  φρούριο  στα  νώτα  του  και  άρχισε  την  πολιορκία  του.  Οι  υπερασπιστές  του  φρουρίου  έστειλαν  αγγελιοφόρους  στη  γειτονική  Γαλλική  Στρατιά  της  Πικαρδίας,  ενημερώνοντας  τον  διοικητή  της  ότι  δεν  μπορούσαν  να  ανθέξουν  για  πολύ  την  εχθρική  πολιορκία,  πιθανώς  όχι  περισσότερο  από  δύο  ημέρες.  Διοικητής  της  στρατιάς  ήταν  ο  Λουδοβίκος  των  Βουρβώνων,  Δούκας  ντ’  Ενγκιέν,  εξάδελφος  του  νέου  Βουρβώνου  βασιλιά,  ένας  νεαρός  στρατηγός  μόλις  21  ετών,  χωρίς  πολεμική  εμπειρία.  Ο  Γάλλος  στρατηγός  κινητοποίησε  αμέσως  τις  δυνάμεις  του  προς  το  Ροκρουά  για  να  απωθήσει  την  αψβουργική  στρατιά.  Οι  δυνάμεις  του  αριθμούσαν  7.000  ιππείς,  16.000  πεζούς  και  12  πυροβόλα.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επειγόταν  να  απωθήσει  τους  αντιπάλους  του  από  το  Ροκρουά  επειδή  είχε  πληροφορηθεί  ότι  νέες  αψβουργικές  ενισχύσεις  6.000  ανδρών  κινούνταν  προς  την  πόλη.  Αν  ενώνονταν  με  τη  στρατιά  του  ντε  Μέλο,  τότε  θα  ήταν  πολύ  δύσκολο  να  την  αντιμετωπίσει  αποτελεσματικά.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-72\"><img class=\"size-medium wp-image-72 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/battle_of_rocroi-300x231.jpg\" alt=\"battle_of_rocroi\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΠρος  μεγάλη  του  έκπληξη,  ο  ντ’  Ενγκιέν  βρήκε  τη  διάβαση  του  φαραγγιού  στα  νότια  του  Ροκρουά  αφύλακτη  από  τους  Ισπανούς-Αυτοκρατορικούς.  Διέσχισε  αμέσως  τη  διάβαση  με  τη  στρατιά  του  την  οποία  παρέταξε  σε  μία  λοφοσειρά  στα  νότια  της  πόλης  και  του  αψβουργικού  στρατού.  Ο  ντε  Μέλο  απάντησε  αμέσως  παρατάσσοντας  τη  στρατιά  του  σε  μία  αντικρινή  λοφοσειρά,  κοντά  στο  φρούριο  του  Ροκρουά  και  προς  τα  νοτιοανατολικά  του.  Ανάμεσα  στους  δύο  παραταγμένους  στρατούς  υπήρχε  ένα  υδάτινο  ρεύμα  με  εκτεταμένες  ελώδεις  εκτασεις.  Οι  αντίπαλοι  στρατιώτες  κοιμήθηκαν  στις  θέσεις  τους  κατά  τη  νύκτα,  έτσι  ώστε  να  είναι  έτοιμοι  την  επομένη  για  τη  σύγκρουση.\r\n\r\nΗ  παράταξη  των  δύο  αντιμαχόμενων  ήταν  παρόμοια.  Το  πεζικό  τους  είχε  λάβει  θέση  στο  κέντρο,  με  το  πυροβολικό  να  βρίσκεται  έμπροσθεν  του,  ενώ  το  ιππικό  τους  είχε  κατανεμηθεί  στις  πτέρυγες.  Ειδικά  ο  στρατός  του  ντε  Μέλο  ήταν  μάλλον  πολυεθνικός:  η  πρώτη  γραμμή  του  πεζικού  του  αποτελείτο  από  πέντε  τέρσιος  Ισπανών  και  πέντε  τέρσιος  σχηματισθέντα  στην  Ιταλία  και  τη  Γαλλική  Κομητεία  (France-Comte)  η  οποία  ήταν  μία  Ισπανική  κτήση  στη  σύγχρονη  ανατολική  Γαλλία,  κοντά  στην  Ελβετία.  Η  δεύτερη  γραμμή  του  πεζικού  αποτελείτο  από  εννέα  τάγματα  Γερμανών,  Βαλλόνων  και  Ιταλών.  Το  δεξιό  κέρας  ιππικού  περιελάμβανε  14  ουλαμούς  Γερμανών  και  Κροατών  ιππέων,  ενώ  το  αριστερό  ιππικό  περιλάμβανε  15  ουλαμούς  Φλαμανδών.  Οι  Βαλλόνοι  και  οι  Φλαμανδοί  προέρχονταν  από  τις  Ισπανικές  Κάτω  Χωρες  (Βέλγιο).\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-81\"><img class=\"size-medium wp-image-81 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/b635322dfb69262d766c580da4524fe1-300x106.jpg\" alt=\"b635322dfb69262d766c580da4524fe1\" width=\"300\" height=\"106\" /></a>\r\n\r\nΕπίσης  κάθε  πλευρά  είχε  διατηρήσει  μία  εφεδρεία    στα  νώτα  της:  Η  γαλλική  εφεδρεία  αποτελείτο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού,  έξι  ίλες  ελαφρών  ιππέων  με  πιστόλα  και  ξίφος,  και  τρία  τάγματα  πεζικού.  Η  Αψβουργική  εφεδρεία  αποτελείτο  μόνο  από  δύο  ουλαμούς  ιππικού.  Τόσο  ο  ντ’  Ενγκιέν  όσο  και  ο  ντέ  Μέλο  έλαβαν  θέση  στο  δεξιό  κέρας  ιππικού  της  παράταξης  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-80\"><img class=\"size-medium wp-image-80 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/hqdefault-1-300x225.jpg\" alt=\"hqdefault (1)\" width=\"300\" height=\"225\" /></a>\r\n\r\nΤην  αυγή  της  19<sup>ης</sup>  Μαϊου  του  1643  άρχισε  η  μεγάλη  μάχη  του  Ροκρουά.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  διέταξε  τους  πρώτους  ελιγμούς:  το  δεξιό  κέρας  ιππικού  του  προσέβαλε  το  Αψβουργικό  αριστερό  ιππικό  ενώ  το  πεζικό  του  επιτέθηκε  στο  ισπανικό  πεζικό.  Αντίθετα  διέταξε  το  αριστερό  ιππικό  του  να  παραμείνει  στη  θέση  του.  Οι  Ισπανοί  απέκρουσαν  το  γαλλικό  πεζικό  αλλά  το  γαλλικό  δεξιό  ιππικό  κατάφερε  να  απωθήσει  τους  Φλαμανδούς  ιππείς  μετά  από  σκληρή  ιππομαχία,  έχοντας  πλέον  στο  έλεος  του  το  αριστερό  πλευρό  του  ισπανικού  πεζικού.  Όμως  το  ισπανικό  κέντρο  διατήρησε  την  ψυχραιμία  του  και  τη  θέση  του.  Στη  συνέχεια  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  επιτέθηκε  στο  αψβουργικό  δεξιό  ιππικό,  παραβαίνοντας  τις  διαταγές  του  ντ’  Ενγκιέν.  Όμως  αυτή  η  παραβατική  επίθεση  του  εμποδίσθηκε  από  το  ελώδες  έδαφος  στα  αριστερά  του.  Οι  Γερμανοί  και  Κροάτες  ιππείς  του  αυτοκρατορικού  δεξιού  βρήκαν  την  ευκαιρία  να  αντεπιτεθούν,  απωθώντας  το  γαλλικό  αριστερό  ιππικό  και  έχοντας  έτσι  στο  έλεος  τους  το  αριστερό  πλευρό  του  γαλλικού  πεζικού.  Ωστόσο  το  τελευταίο  σώθηκε  από  την  επέμβαση  της  γαλλικής  εφεδρείας  που  στάλθηκε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό  και  αναχαίτισε  τους  Γερμανούς  και  Κροάτες.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_73\" align=\"aligncenter\" width=\"210\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" rel=\"attachment wp-att-73\"><img class=\"wp-image-73 size-full\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/conde.jpg\" alt=\"conde\" width=\"210\" height=\"291\" /></a> Λουδοβίκος των Βουρβώνων, Δούκας ντ’ Ενγκιέν, ο Μέγας Κοντέ.[/caption]\r\n\r\nΗ  επόμενη  κίνηση  του  ντ’  Ενγκιέν  ήταν  να  διατάξει  το  νικηφόρο  δεξιό  ιππικό  του  να  πλήξει  με  τον  ίδιο  επικεφαλής,  το  δεξιό  πλευρό  και  τα  νώτα  του  Αψβουργικού  πεζικού.  Ο  ίδιος  οδήγησε  τον  θαυμάσιο  ελιγμό  υπερκέρασης  στα  νώτα  του  αντίπαλου  πεζικού  κατορθώνοντας  να  διαλύσει  με  την  επίθεση  του  τη  δεύτερη  γραμμή  του,  δηλαδή  τους  Γερμανούς,  Βαλλόνους  και  Ιταλούς  οι  οποίοι  τράπηκαν  σε  φυγή.  Την  ίδια  στιγμή,  η  Γαλλική  εφεδρεία  κατόρθωσε  να  νικήσει  αποφασιστικά  τους  Γερμανούς-Κροάτες  ιππείς  του  Αυτοκρατορικού  δεξιού,  διαλύοντας  τις  τάξεις  τους.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280.jpg\" rel=\"attachment wp-att-78\"><img class=\"size-medium wp-image-78 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/tumblr_n6i3xdihos1qcxemno1_1280-300x211.jpg\" alt=\"tumblr_n6i3xdIhos1qcxemno1_1280\" width=\"300\" height=\"211\" /></a>\r\n\r\nΕίχαν  περάσει  δύο  ώρες  από  την  αρχή  της  μάχης,  και  οι  μόνοι  Αψβουργικοί  που  βρίσκονταν  ακόμη  στο  πεδίο  της  μάχης,  ήταν  τα  ισπανικά  τέρσιος  της  πρώτης  γραμμής  πεζικού και  το  πυροβολικό υποστήριξης  τους.  Ο  ντ’  Ενγκιέν  επέστρεψε  στην  επιτελική  θέση  του,  αφού  διέταξε  το  ιππικό  του  να  επιτεθεί  και  να  διασπάσει  τα  ισπανικά  τέρσιος.  Όμως  οι  Γάλλοι  ιππείς  ήταν  εξουθενωμένοι  και  δύο  διαδοχικές  έφοδοι  τους  απέτυχαν.  Τότε  ο  Γάλλος  στρατηγός  διέταξε  το  πυροβολικό  του,  το  οποίο  είχε  ενισχυθεί  και  με  μερικά  αιχμαλωτισθέντα  ισπανικά  πυροβόλα,  να  βομβαρδίσει  τα  εχθρικά  τέρσιος.  Οι  Ισπανοί  στρατιώτες  των  τελευταίων  προέβαλαν  ηρωική  αντίσταση,  αποφασισμένοι  να  πολεμήσουν  μέχρι  θανάτου.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-76\"><img class=\"size-medium wp-image-76 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/rocroi-1-300x231.jpg\" alt=\"ROCROI (1)\" width=\"300\" height=\"231\" /></a>\r\n\r\nΌμως  ενώ  ο  ντ’  Ενγκιέν  είχε  διατάξει  νέα  επίθεση  του  ιππικού  του  μετά  την  καταπόνηση  των  Ισπανών  από  τον  βομβαρδισμό,  το  ισπανικό  πυροβολικό  που  είχε  απομείνει  και  υποστήριζε  τα  τέρσιος,  σταμάτησε  οριστικά  τον  κανονιοβολισμό  λόγω  εξαντλησης των  πυρομαχικών του.\r\n\r\nΟ  ντε  Μέλο  κατανόησε  ότι  η  περαιτέρω  αντίσταση  των  ανδρών  του  θα  σήμαινε  μόνο  τον  ανούσιο  θάνατο  τους  και  έτσι,  τέσσερις  ώρες  μετά  την  έναρξη  της  μάχης,  αποφάσισε  να  παραδοθεί.  Ωστόσο  ζήτησε  από  τον  Γάλλο  στρατηγό,  οι  άνδρες  του  να  αποχωρήσουν  από  το  πεδίο  της  μάχης  με  τα  όπλα  τους,  και  με  τα  λάβαρα  τους  υψωμένα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2.jpg\" rel=\"attachment wp-att-77\"><img class=\"size-medium wp-image-77 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/images2-300x141.jpg\" alt=\"images\" width=\"300\" height=\"141\" /></a>\r\n\r\nΟ  ντ’  Ενγκιέν  δέχθηκε,  από  μεγαλοψυχία  σύμφωνα  με  τους  Γάλλους,  αλλά  μάλλον  επειδή  δεν  ήθελε  να  φθείρει  περισσότερο  τον  στρατό  του  προσπαθώντας  να  σπάσει  τα  ισπανικά  «σκληρά  καρύδια».  Ηταν  το  τέλος  της  μάχης.\r\n\r\n[caption id=\"attachment_75\" align=\"aligncenter\" width=\"300\"]<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy.jpg\" rel=\"attachment wp-att-75\"><img class=\"wp-image-75 size-medium\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/600px-heimbattlerocroy-300x254.jpg\" alt=\"600px-HeimBattleRocroy\" width=\"300\" height=\"254\" /></a> Ο ντ’ Ενγκιέν σταματά τους Γάλλους οι οποίοι σφαγιάζουν τους Ισπανούς που σπεύδουν να παραδοθούν[/caption]\r\n\r\nΟι  Αυτοκρατορικοί  είχαν  βαρύτατες  απώλειες:  8.000  αιχμαλώτους  και  7.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Και  οι  Γάλλοι  είχαν  σημαντικές  απώλειες:  4.000  νεκρούς  και  τραυματίες.  Παρά  την  επίμονη  αντίσταση  των  ισπανικών  τέρσιος,  αυτή  ήταν  η  πρώτη  μεγάλη  ήττα  τους  μετά  από  περισσότερο  από  έναν  αιώνα.\r\n\r\n<a href=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi.jpg\" rel=\"attachment wp-att-74\"><img class=\"size-medium wp-image-74 aligncenter\" src=\"http://www.polemosnet.com/wp-content/uploads/2015/10/gran-batalla-rocroi-300x200.jpg\" alt=\"gran-batalla-rocroi\" width=\"300\" height=\"200\" /></a>\r\n\r\n–\r\n\r\nΠ.Δ.\r\n\r\n<a href=\"https://periklisdeligiannis.wordpress.com/2013/04/22/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1-1643/\" target=\"_blank\">ΠΗΓΗ</a>\r\n\r\nΣτο βίντεο που ακολουθεί υπάρχουν σκηνές απο την μάχη όπως περιγράφονται στην ταινία Αλατρίστε\r\n\r\n<iframe src=\"https://www.youtube.com/embed/IcMCVHJkSPA\" width=\"415\" height=\"415\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"></iframe>','Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΟΚΡΟΥΑ (1643) video','','inherit','closed','closed','','69-revision-v1','','','2015-10-15 22:40:29','2015-10-15 19:40:29','',69,'http://www.polemosnet.com/index.php/2015/10/15/69-revision-v1/',0,'revision','',0);
