INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (161,1,'2013-01-23 09:26:43','2013-01-23 09:26:43','','Το Mall στο στόχαστρο.','','inherit','open','open','','b8b246f8f356e7344a34ce0fa889e91e','','','2013-01-23 09:26:43','2013-01-23 09:26:43','',157,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/B8B246F8F356E7344A34CE0FA889E91E.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (162,1,'2013-01-23 09:23:36','2013-01-23 09:23:36','<strong>ΦΟΒΗΘΗΚΑ…</strong>\r\n\r\nτης Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />ΦΟΒΗΘΗΚΑ… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','ΦΟΒΗΘΗΚΑ…','','inherit','open','open','','157-revision-3','','','2013-01-23 09:23:36','2013-01-23 09:23:36','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-3/',0,'revision','',0),
 (482,1,'2013-01-31 07:56:50','2013-01-31 07:56:50','<!--:en-->Μεγάλος ενδιαφέρον για την Ελληνική και Κυπριακή οικονομία παρουσιάζουν τα όσα είπε ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστοφορος Πισσαρίδης, μιλώντας στην Ημερίδα που διοργάνωσαν το ΟΠΕΚ (Κυπριακό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο και ο KEBE ( Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της. Κοινωνίας μας ) με θέμα «Η Κρίση ως Μάθημα για το Μέλλον». Με απλούς κανόνες περιέγραψε πως μία οικονομία σε κρίση μπορεί να...σταθεί στα πόδια της και να αναπτυχθεί, καθώς και τι ακριβώς σημαίνει η \"αγχόνη\" του υψηλού χρέους.\r\n\r\n-\"Ο καλύτερος δρόμος για οικονομική ανάπτυξη είναι μια εξ αποστάσεως συνεργασία μεταξύ\r\nδημόσιου και ιδιωτικού τομέα\"\r\n- \"...Για να ευημερήσει και αναπτυχθεί σήμερα μια οικονομία χρειάζεται υψηλή ανταγωνιστικότητα\r\nκαι για να το πετύχει αυτό χρειάζονται υψηλού επιπέδου υποδομές και χαμηλή φορολογία, αλλά αυτά\r\nδεν μπορούν να συνυπάρχουν με το πολύ χρέος\".\r\n-\"...Στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα (σ.σ αναφερόμενος στην Κύπρο) πρωτίστως θα πρέπει\r\nνα επιμένουμε σε καθυστέρηση στα μέτρα λιτότητας, για να δοθεί περισσότερος χρόνος στις\r\nμεταρρυθμίσεις να φέρουν αποτελέσματα, και δευτερευόντως στην εξαίρεση επενδυτικών μέτρων\r\n(σ.σ εκπαιδευση, υποδομές) από τα μέτρα λιτότητας.\r\n\r\n(Διαβάστε αναλυτικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση\r\n<a href=\"http://offsite.com.cy/me-to-programma-tis-troikas-tha-chiroterefsi-prin-anakampsi-i-ikonomia/\">http://offsite.com.cy/me-to-programma-tis-troikas-tha-chiroterefsi-prin-anakampsi-i-ikonomia/</a>)Μεγάλος ενδιαφέρον για την Ελληνική και Κυπριακή οικονομία παρουσιάζουν τα όσα είπε ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστοφορος Πισσαρίδης, μιλώντας στην Ημερίδα που διοργάνωσαν το ΟΠΕΚ (Κυπριακό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο και ο KEBE ( Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της. Κοινωνίας μας ) με θέμα «Η Κρίση ως Μάθημα για το Μέλλον». Με απλούς κανόνες περιέγραψε πως μία οικονομία σε κρίση μπορεί να...σταθεί στα πόδια της και να αναπτυχθεί, καθώς και τι ακριβώς σημαίνει η \"αγχόνη\" του υψηλού χρέους.\r\n\r\n-\"Ο καλύτερος δρόμος για οικονομική ανάπτυξη είναι μια εξ αποστάσεως συνεργασία μεταξύ\r\nδημόσιου και ιδιωτικού τομέα\"\r\n- \"...Για να ευημερήσει και αναπτυχθεί σήμερα μια οικονομία χρειάζεται υψηλή ανταγωνιστικότητα\r\nκαι για να το πετύχει αυτό χρειάζονται υψηλού επιπέδου υποδομές και χαμηλή φορολογία, αλλά αυτά\r\nδεν μπορούν να συνυπάρχουν με το πολύ χρέος\".\r\n-\"...Στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα (σ.σ αναφερόμενος στην Κύπρο) πρωτίστως θα πρέπει\r\nνα επιμένουμε σε καθυστέρηση στα μέτρα λιτότητας, για να δοθεί περισσότερος χρόνος στις\r\nμεταρρυθμίσεις να φέρουν αποτελέσματα, και δευτερευόντως στην εξαίρεση επενδυτικών μέτρων\r\n(σ.σ εκπαιδευση, υποδομές) από τα μέτρα λιτότητας.\r\n\r\n(Διαβάστε αναλυτικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση\r\n<a href=\"http://offsite.com.cy/me-to-programma-tis-troikas-tha-chiroterefsi-prin-anakampsi-i-ikonomia/\">http://offsite.com.cy/me-to-programma-tis-troikas-tha-chiroterefsi-prin-anakampsi-i-ikonomia/</a>)','Πισσαρίδης : «Η Κρίση ως Μάθημα για το Μέλλον»','','publish','open','open','','%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b7-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7-%cf%89%cf%82-%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%bc','','','2013-09-16 12:33:20','2013-09-16 12:33:20','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=482',0,'post','',0),
 (164,1,'2013-01-23 12:19:49','2013-01-23 12:19:49','','panaritibanner-1-footer','','inherit','open','open','','panaritibanner-1-footer','','','2013-01-23 12:19:49','2013-01-23 12:19:49','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/panaritibanner-1-footer.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (165,1,'2013-01-23 12:22:02','2013-01-23 12:22:02','','1 Action-gr','','inherit','open','open','','1-action-gr','','','2013-01-23 12:22:02','2013-01-23 12:22:02','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/1-Action-gr.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (172,1,'2013-01-23 14:36:17','2013-01-23 14:36:17','','Ομιλητές / Speakers','','publish','open','closed','','speakers','','','2013-02-03 13:44:31','2013-02-03 13:44:31','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?page_id=172',0,'page','',0),
 (173,1,'2013-01-23 14:36:17','2013-01-23 14:36:17','','Speakers','','inherit','open','open','','172-revision','','','2013-01-23 14:36:17','2013-01-23 14:36:17','',172,'http://www.thoughtforaction.org/172-revision/',0,'revision','',0),
 (174,1,'2013-01-23 14:36:39','2013-01-23 14:36:39','','Επιτροπή Συμβούλων / Advisory Board ','','publish','open','closed','','supporters','','','2013-02-03 13:45:40','2013-02-03 13:45:40','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?page_id=174',0,'page','',0),
 (175,1,'2013-01-23 14:36:39','2013-01-23 14:36:39','','Supporters','','inherit','open','open','','174-revision','','','2013-01-23 14:36:39','2013-01-23 14:36:39','',174,'http://www.thoughtforaction.org/174-revision/',0,'revision','',0),
 (178,1,'2013-01-23 14:36:23','2013-01-23 14:36:23','','Speakers','','inherit','open','open','','172-revision-2','','','2013-01-23 14:36:23','2013-01-23 14:36:23','',172,'http://www.thoughtforaction.org/172-revision-2/',0,'revision','',0),
 (937,1,'2013-02-24 15:38:49','2013-02-24 15:38:49','<p style=\"text-align: center;\"><i><img class=\"size-full wp-image-938 aligncenter\" alt=\"\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/02/url2.jpeg\" width=\"640\" height=\"250\" />Δημοσιεύθηκε: 14:30 - 24/02/13 </i></p>\r\nΑύριο Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου ξεκινά η περίοδος υποβολής προτάσεων για ένταξη στο πρόγραμμα «Ενίσχυση ΜμΕ που δραστηριοποιούνται στους τομείς Μεταποίησης - Τουρισμού – Εμπορίου &amp;Υπηρεσιών» και θα ολοκληρωθεί στις 25 Απριλίου.\r\n\r\nΌπως ανακοίνωσε το υπουργείο Ανάπτυξης, το πρόγραμμα αποσκοπεί στην ενίσχυση υφιστάμενων, νέων και υπό σύσταση πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που θα υλοποιήσουν επενδύσεις προσανατολισμένες στην καινοτομία, το περιβάλλον και τις τεχνολογίες πληροφορικής.\r\n\r\nΟ προϋπολογισμός (δημόσια δαπάνη) του προγράμματος φθάνει στα 456 εκατ. ευρώ ενώ οι συνολικές επενδύσεις που αναμένεται να υλοποιηθούν εκτιμώνται σε 900 εκατ.ευρώ. Αναμένεται επίσης ότι θα επωφεληθούν 10.000 επιχειρήσεις και ότι θα δημιουργηθούν 4.000 νέες θέσεις εργασίας.\r\n\r\nΤα ποσοστά ενίσχυσης των επενδύσεων κλιμακώνονται από 40 έως 60 %, ανάλογα με το μέγεθος της επιχείρησης και την Περιφέρεια, ενώ για τις νέες και υπό σύσταση επιχειρήσεις προβλέπεται δυνατότητα χρηματοδότησης και των λειτουργικών δαπανών (π.χ. ενοίκια,μισθοδοσία κλπ.). Για την κάλυψη της συμμετοχής τους οι υποψήφιοι επενδυτές μπορούν εκτός από ίδιους πόρους να χρησιμοποιήσουν τραπεζικό δανεισμό όπως επίσης να αξιοποιήσουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία της ΕΤΕΑΝ ΑΕ για λήψη χαμηλότοκων δανείων, κάλυψη εγγυητικών επιστολών, κλπ.\r\n\r\n<b><i>Πηγή:</i></b><a href=\"http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/759709/Article.aspx\"><b><i>http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/759709/Article.aspx</i></b></a>','Υποβολή προτάσεων για το πρόγραμμα ενίσχυσης ΜμΕ','','publish','open','open','','%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%bd','','','2013-03-10 22:38:13','2013-03-10 22:38:13','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=937',0,'post','',0),
 (181,1,'2013-01-01 14:41:08','2013-01-01 14:41:08','<!--:en--><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Στη σχολή Wharton, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστικού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών, (SAIS) και Insead.\r\n\r\nΣυγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας.\r\n\r\nΩς κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, ενός ειδικού συμβολευτικού ομίλου, που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές, παρέχει συμβουλές για τη μετατροπή και αξιοποίηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας. Κατά την διάρκεια τηςδεκαετούς εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.\r\n\r\nΕίχε πλούσιο κοινοβουλευτικό έργο κατά τη θητεία της (2009 - 2012), ως βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και ως πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD).\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/dq3toPuDkS8\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n\r\n<b>BIOGRAPHICAL NOTE</b>\r\n<div title=\"Page 1\">\r\n\r\nElena Panaritis is an institutional economist with specialization in structural reforms and property rights, policy innovator and social entrepreneur. She is the CEO and Founder of <b>Panel Group</b>, a social enterprise that provides counsel to governments and private sector participants on transforming informal property markets in property rights and engaging in public sector reform.\r\n\r\nShe served as President of COMSUD a network of parliamentarians and and policy advisers for the depollutization of the Mediterranean Sea – 2009 to present. In more than a decade as an economist at the World Bank, Elena spearheaded several institutional reforms including property rights reform in Peru that received International Best Practice and Innovation award.\r\n\r\nHer book <i>Prosperity Unbound: Building Property Markets with Trust</i> (Palgrave Macmillan) recounts her experience and expounds on her methodology- <b><i>Reality Check Analysis</i></b>, which is considered one of the best practical applications of institutional economics to property rights issues.\r\n\r\nMs. Panaritis has taught economic development, housing finance and property markets reform courses at the Wharton Business School, University of Pennsylvania, INSEAD, and the Johns Hopkins University- School of Advanced International Studies (SAIS).\r\n\r\nShe is fluent in Spanish, English, French, Italian, and has basic knowledge of German.\r\n\r\nShe blogs at: <a href=\"http://www.prosperityunbound.com/blog\">www.prosperityunbound.com/blog</a>.\r\n\r\n</div>\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/c7FGUN6wJ7o?list=UU3Lb0a8YaDuVy1JbOpZALCA\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Στη σχολή Wharton, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστικού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών, (SAIS) και Insead.\r\n\r\nΣυγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας.\r\n\r\nΩς κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, ενός ειδικού συμβολευτικού ομίλου, που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές, παρέχει συμβουλές για τη μετατροπή και αξιοποίηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας. Κατά την διάρκεια τηςδεκαετούς εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.\r\n\r\nΕίχε πλούσιο κοινοβουλευτικό έργο κατά τη θητεία της (2009 - 2012), ως βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και ως πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD).\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/dq3toPuDkS8\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n\r\n<b>BIOGRAPHICAL NOTE</b>\r\n<div title=\"Page 1\">\r\n\r\nElena Panaritis is an institutional economist with specialization in structural reforms and property rights, policy innovator and social entrepreneur. She is the CEO and Founder of <b>Panel Group</b>, a social enterprise that provides counsel to governments and private sector participants on transforming informal property markets in property rights and engaging in public sector reform.\r\n\r\nShe served as President of COMSUD a network of parliamentarians and and policy advisers for the depollutization of the Mediterranean Sea – 2009 to present. In more than a decade as an economist at the World Bank, Elena spearheaded several institutional reforms including property rights reform in Peru that received International Best Practice and Innovation award.\r\n\r\nHer book <i>Prosperity Unbound: Building Property Markets with Trust</i> (Palgrave Macmillan) recounts her experience and expounds on her methodology- <b><i>Reality Check Analysis</i></b>, which is considered one of the best practical applications of institutional economics to property rights issues.\r\n\r\nMs. Panaritis has taught economic development, housing finance and property markets reform courses at the Wharton Business School, University of Pennsylvania, INSEAD, and the Johns Hopkins University- School of Advanced International Studies (SAIS).\r\n\r\nShe is fluent in Spanish, English, French, Italian, and has basic knowledge of German.\r\n\r\nShe blogs at: <a href=\"http://www.prosperityunbound.com/blog\">www.prosperityunbound.com/blog</a>.\r\n\r\n</div>\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/c7FGUN6wJ7o?list=UU3Lb0a8YaDuVy1JbOpZALCA\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><strong>A Selection of Articles by Elena</strong></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><b>Huffington Post</b></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/cyprus-euro-bailout_b_2897177.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Cyprus Bailout: A Really Bad Deal</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\" target=\"_blank\">Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-imf-eurozone_b_2166739.html\" target=\"_blank\">Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\" target=\"_blank\">Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-election-results-2012_b_1509563.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Greece Election Results 2012: Crisis, Confusion, Protest</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-elections-2012_b_1477198.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Greek Elections 2012 - A Trap!</a></span></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/france-downgrade_b_1205021.html\" target=\"_blank\">What does a France Downgrade Mean for Europe?</a></span>\r\n</b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b>The Guardian </b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><a href=\"http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/feb/22/greek-entrepreneurship-crisis\" target=\"_blank\">Promote Greek entrepreneurship</a> </i></b></b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b> <i><a href=\"http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/sep/29/greece-not-act-alone?CMP=twt_gu\" target=\"_blank\">Greece should not be forced to act alone</a> </i></b></i></b></b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b>The Globalist</b></i></b></i></b></b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/StoryId.aspx?StoryId=9131\" target=\"_blank\">The Historical Roots of Greece’s Debt</a></b></b></i></b></i></b></b></b></span><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/StoryId.aspx?StoryId=9131\" target=\"_blank\"> Crisis</a> </b></b></i></b></i></b></b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/storyid.aspx?StoryId=9220\" target=\"_blank\">The Path Ahead for Greece</a> </b></b></b></i></b></i></b></b></b></span></span></h4>\r\n<h4><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/storyid.aspx?StoryId=9233\" target=\"_blank\">The Way Out of Greece’s Insolvency</a></b></b></b></b></i></b></i></b></b></b></span></span></h4>','<!--:en-->Elena PanaritisΈλενα Παναρίτη','','publish','open','open','','121-2','','','2013-06-18 09:52:24','2013-06-18 09:52:24','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=181',0,'post','',0),
 (182,1,'2013-01-23 14:41:05','2013-01-23 14:41:05','','121','','inherit','open','open','','181-revision','','','2013-01-23 14:41:05','2013-01-23 14:41:05','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision/',0,'revision','',0),
 (183,1,'2013-01-23 14:39:55','2013-01-23 14:39:55','','Speakers','','inherit','open','open','','172-revision-3','','','2013-01-23 14:39:55','2013-01-23 14:39:55','',172,'http://www.thoughtforaction.org/172-revision-3/',0,'revision','',0),
 (184,1,'2013-01-23 14:36:44','2013-01-23 14:36:44','','Supporters','','inherit','open','open','','174-revision-2','','','2013-01-23 14:36:44','2013-01-23 14:36:44','',174,'http://www.thoughtforaction.org/174-revision-2/',0,'revision','',0),
 (185,1,'2013-01-23 14:41:40','2013-01-23 14:41:40','','Supporters','','inherit','open','open','','174-revision-3','','','2013-01-23 14:41:40','2013-01-23 14:41:40','',174,'http://www.thoughtforaction.org/174-revision-3/',0,'revision','',0),
 (186,1,'2013-01-23 14:42:06','2013-01-23 14:42:06','','Supporters','','inherit','open','open','','174-revision-4','','','2013-01-23 14:42:06','2013-01-23 14:42:06','',174,'http://www.thoughtforaction.org/174-revision-4/',0,'revision','',0),
 (189,1,'2013-01-23 14:46:21','2013-01-23 14:46:21','','FB 3','','inherit','open','open','','fb-3','','','2013-01-23 14:46:21','2013-01-23 14:46:21','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/FB-31.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (190,1,'2013-01-23 14:47:26','2013-01-23 14:47:26','','Live Event','','inherit','open','open','','t4action-small-banner','','','2013-01-23 14:47:26','2013-01-23 14:47:26','',145,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4action-small-banner1.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (488,1,'2013-01-30 11:35:19','2013-01-30 11:35:19','<h2><img class=\"size-full wp-image-431 aligncenter\" alt=\"12\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/12.jpg\" width=\"574\" height=\"129\" /></h2>\r\n<h2>Θέμα: Ακτινογραφώντας την Κρίση</h2>\r\n<h4>Αρχίζουμε τον Διάλογο. Συμμετέχουμε στην 1η διαδραστική συνάντηση.</h4>\r\n<h4><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/change-makers-for-greece/\"><img class=\"alignright size-full wp-image-459\" alt=\"UnitedKingsom\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/UnitedKingsom.png\" width=\"40\" height=\"40\" /></a><img class=\"alignright size-full wp-image-458\" alt=\"Greece\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Greece.png\" width=\"40\" height=\"40\" />4 Φεβρουαρίου 2013 | Αθήνα | Ελλάδα.</h4>\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%ce%af-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-3/\" rel=\"attachment wp-att-390\"><img class=\"size-full wp-image-390 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη1.jpg\" width=\"149\" height=\"185\" /></a>\r\n\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83/\">Καλωσόρισμα από την Έλενα Παναρίτη</a>\r\n\r\n«Η πρωτοβουλία της σύστασης της \'Σκέψης για Δράση\' απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας.....Σας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.» <a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83/\">Διαβάστε περισσότερα</a>\r\n<p align=\"right\">Έλενα Παναρίτη, Ιδρύτρια</p>\r\n\r\n<h2 style=\"text-align: center;\" align=\"right\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/\">\r\nΣτείλε την Ερώτηση Σου</a></h2>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[tabs type=\"horizontal\"][tabs_head][tab_title] Ομιλητές [/tab_title][tab_title] Επιτροπή συμβούλων [/tab_title][/tabs_head]</p>\r\n[tab][box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/professor-christopher-pissarides/\"><strong><em>Χριστόφορος Πισσαρίδης | Νόμπελ Οικονομίας 2010</em></strong></a>\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/professor-christopher-pissarides/\"><img class=\"size-full wp-image-414 alignleft\" alt=\"pissaριδισ\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/pissa.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Βραβευμένος με Νόμπελ στην Οικονομία (2010), από κοινού με τον Peter A. Diamond και Dale Mortensen, για τη συμβολή του στη θεωρία των τριβών αναζήτησης. Κατέχει σήμερα την έδρα του Norman Sosnow στα Οικονομικά στο LSE του Λονδίνου.[/box]\r\n\r\n[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\"><em><strong>Έλενα Παναρίτη</strong></em></a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n<img class=\"size-full wp-image-415 alignleft\" alt=\"pana\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/pana.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Θεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας με διεθνή αναγνώριση έργου γύρω από εφαρμογές βέλτιστων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας κατά τη διάρκεια πολυετούς θητείας της στην Παγκόσμια Τράπεζα. Συγγραφέας του \"<a href=\"http://www.prosperityunbound.com/\" target=\"_blank\">Prosperity Unbound</a>\" και ιδρύτρια της πρωτοβουλίας «Σκέψη για Δράση».[/box]\r\n\r\n[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/hon-ruth-richardson/\">Hon. Ruth Richardson</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/hon-ruth-richardson/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-416\" alt=\"ruth\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/ruth.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a></strong></em>Υπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας (1990 - 1993). Γνωστή για την ορμητική δρομολόγηση του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος που έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα αναπτυξιακή ανάκαμψη και αυξημένη απασχόληση στη χώρα.[/box]\r\n\r\n[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/\">Gary J. Reid</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-417\" alt=\"reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/reid.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Ειδικός στη θεσμική μεταρρύθμιση με είκοσι χρόνια εμπειρίας σε ηγετικές θέσεις στην Παγκόσμια Τράπεζα. Με Ph.D. στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, έχει διαγράψει πολυετή ακαδημαϊκή δραστηριότητα.[/box]\r\n\r\n&nbsp;\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[/tab][tab][box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/peter-zemsky/\">Peter Zemsky</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/peter-zemsky/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-419\" alt=\"zemsky\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/zemsky.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Αναπληρωτής κοσμήτορας και καθηγητής στρατηγικής στο INSEAD, με διδακτορικό από το Stanford Graduate School of Business. Επιφανής ερευνητής στη βιωσιμότητα ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, στην επιλογή ανάμεσα σε γενικές και εστιασμένες στρατηγικές και τους καθοριστικούς παράγοντες ενοικίασης πόρων.[/box]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/cyrus-ardalan/\">Cyrus Ardalan</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/cyrus-ardalan/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-420\" alt=\"cyrus\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/cyrus.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Αντιπρόεδρος και επικεφαλής της δημόσιας πολιτικής της Barclays Capital. Πρώην επικεφαλής της Τράπεζας Επενδύσεων για τη Ρωσία, Μέση Ανατολή και Αφρική καθώς και παγκόσμιος επικεφαλής σταθερού εισοδήματος στο Marketing Paribas.[/box]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://http://www.thoughtforaction.org/willem-buiter/\">Willem Buiter</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://http://www.thoughtforaction.org/willem-buiter/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-421\" alt=\"willem\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/willem.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Παγκοσμίου φήμης μακρο-οικονομολόγος. Νυν επικεφαλής οικονομολόγος της Citigroup στο Λονδίνο. Καθηγητής οικονομικών στο Yale και πολιτικής οικονομίας στο Κέντρο Οικονομικών Επιδόσεων στο London School of Economics &amp; Political Science.[/box]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://http://www.thoughtforaction.org/carl-munana/\">Carl Muñana</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://http://www.thoughtforaction.org/carl-munana/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-422\" alt=\"munana\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/munana.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Πρόεδρος του Ashoka στην Ισπανία και διεθνής σύμβουλος του ταμείου MicroVest. Διεθνής επενδυτικός τραπεζίτης με εμπειρία στον τομέα των καινοτόμων κοινωνικών επενδυτικών στρατηγικών.[/box]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[box type=\"shadow\" align=\"alignleft\" width=\"310\" ]<em><strong><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%ae%cf%82/\">Μιχάλης Σαρρής</a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/121-2/\">\r\n</a></strong></em><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%ac%ce%bb%ce%b7%cf%82-%cf%83%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%ae%cf%82/\"><img class=\"alignleft size-full wp-image-423\" alt=\"sarris\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/sarris.png\" width=\"86\" height=\"66\" /></a>Οικονομολόγος και πρώην πολιτικός, με διδακτορικό στα οικονομικά από το Wayne State University. Πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και πρώην Υπουργός Οικονομικών Κύπρου.[/box]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[/tab]</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">[/tabs]</p>','\'Επειδή φως δε βλέπουμε ακόμη ας ακούσουμε αυτούς που το είδαν σε άλλες χώρες\'','','inherit','open','open','','409-revision-v1','','','2013-01-30 11:35:19','2013-01-30 11:35:19','',409,'http://www.thoughtforaction.org/409-revision-23/',0,'revision','',0),
 (192,1,'2013-01-23 15:58:26','2013-01-23 15:58:26','','1 Action-gr-1 CORRECT SPELLING','','inherit','open','open','','1-action-gr-1-correct-spelling','','','2013-01-23 15:58:26','2013-01-23 15:58:26','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/1-Action-gr-1-CORRECT-SPELLING.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (193,1,'2013-01-24 11:39:16','2013-01-24 11:39:16','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\n\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\n\n&nbsp;\n\n<iframe src=\"http://embed.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\" scrolling=\"no\"></iframe>','Paul Romer:\"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια..;\"','','inherit','open','open','','56-autosave','','','2013-01-24 11:39:16','2013-01-24 11:39:16','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-autosave/',0,'revision','',0),
 (194,1,'2013-01-23 17:36:52','2013-01-23 17:36:52','','Paul Romer','','inherit','open','open','','paul-romer','','','2013-01-23 17:36:52','2013-01-23 17:36:52','',56,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Paul-Romer.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (195,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\r\n\r\n&nbsp;','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision-4','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision-4/',0,'revision','',0),
 (196,1,'2013-01-23 17:43:43','2013-01-23 17:43:43','','Paul-Romer','','inherit','open','open','','paul-romer-2','','','2013-01-23 17:43:43','2013-01-23 17:43:43','',56,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Paul-Romer1.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (197,1,'2013-01-23 17:37:43','2013-01-23 17:37:43','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\r\n\r\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\r\n\r\n&nbsp;','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision-5','','','2013-01-23 17:37:43','2013-01-23 17:37:43','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision-5/',0,'revision','',0),
 (198,1,'2013-01-23 17:43:50','2013-01-23 17:43:50','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\r\n\r\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<iframe src=\"http://embed.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\" scrolling=\"no\"></iframe>','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision-6','','','2013-01-23 17:43:50','2013-01-23 17:43:50','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision-6/',0,'revision','',0),
 (199,1,'2013-01-23 09:27:22','2013-01-23 09:27:22','<strong>ΦΟΒΗΘΗΚΑ…</strong>\r\n\r\nτης Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />ΦΟΒΗΘΗΚΑ… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','ΦΟΒΗΘΗΚΑ…','','inherit','open','open','','157-revision-4','','','2013-01-23 09:27:22','2013-01-23 09:27:22','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-4/',0,'revision','',0),
 (200,1,'2013-01-23 17:48:06','2013-01-23 17:48:06','της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','ΦΟΒΗΘΗΚΑ…','','inherit','open','open','','157-revision-5','','','2013-01-23 17:48:06','2013-01-23 17:48:06','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-5/',0,'revision','',0),
 (201,1,'2013-01-23 17:59:45','2013-01-23 17:59:45','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\n\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\n\n&nbsp;\n\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-autosave','','','2013-01-23 17:59:45','2013-01-23 17:59:45','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-autosave/',0,'revision','',0),
 (202,1,'2013-01-23 17:55:28','2013-01-23 17:55:28','','Christopher Pissaridis','','inherit','open','open','','christopher-pissaridis','','','2013-01-23 17:55:28','2013-01-23 17:55:28','',60,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Christopher-Pissaridis.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (203,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\r\n\r\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\r\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\r\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-revision-4','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-revision-4/',0,'revision','',0),
 (204,1,'2013-01-23 17:50:01','2013-01-23 17:50:01','της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','ΦΟΒΗΘΗΚΑ…','','inherit','open','open','','157-revision-6','','','2013-01-23 17:50:01','2013-01-23 17:50:01','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-6/',0,'revision','',0),
 (206,1,'2013-01-23 17:55:50','2013-01-23 17:55:50','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\r\n\r\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\r\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-revision-5','','','2013-01-23 17:55:50','2013-01-23 17:55:50','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-revision-5/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (205,1,'2013-01-23 17:57:08','2013-01-23 17:57:08','της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','«ΦΟΒΗΘΗΚΑ…» της \'Ελενας Παναρίτη','','inherit','open','open','','157-revision-7','','','2013-01-23 17:57:08','2013-01-23 17:57:08','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-7/',0,'revision','',0),
 (207,1,'2013-01-23 18:06:51','2013-01-23 18:06:51','<em><strong>ΒΗΜΑ, Σεπτέμβριος 2010</strong></em>\n\nΥπερβολικό χαρακτηρίζει ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πολ Ρόμερ το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, με συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» τον Σεπτέμβριο του 2010.\n\n<em>«Το πρόγραμμα της τρόικας είναι μονοδιάστατο, δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ελκυστική για τις ξένες επιχειρήσεις» </em>υποστηρίζει.\n\nΟ Πολ Ρόμερ, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για ανάκαμψη είναι «να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\"»\n\nΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ, αντιαναπτυξιακή και αποτρεπτική για τις ξένες επενδύσεις θεωρεί τη «συνταγή» της τρόικας στην Ελλάδα ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους διασημότερους οικονομολόγους στον κόσμο. Τo 2008ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντήταν στην τελική επιλογή για το Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο κατέληξε τελικά στον Πολ Κρούγκμαν. Εναν χρόνο νωρίτερατο περιοδικό «Τime» τον είχε συμπεριλάβει στις 25 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ με βάση την απήχηση των βιβλίων του. Το τελευταίο διάστημα μελετά τις εξελίξεις στην Ελλάδα και αρθρογραφεί στον ξένο Τύπο.\n\n- Οι επικριτές του προγράμματος της τρόικας (ΕΕ- ΔΝΤ- ΕΚΤ) υποστηρίζουν ότι επέβαλε υπερβολική δόση μέτρων λιτότητας που βυθίζουν στην ύφεση την πραγματική οικονομία. Ποια είναι η άποψή σας;\n\n«Υπάρχουν δύο προβλήματα στην Ελλάδα. Κατ΄ αρχάς η κυβέρνηση δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της. Το δεύτερο και πολύ πιο σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι ελκυστική για τους ξένους επενδυτές που θέλουν να ανοίξουν δουλειές. Δεν είναι ανταγωνιστική σε σύγκριση με γειτονικές χώρες. Το υπάρχον πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων βασίζεται σε μέτρα λιτότητας και έχει κυρίως ως στόχο να βοηθήσει την κυβέρνηση να πληρώσει τους λογαριασμούς που χρωστάει. Επιτυγχάνει προσώρας τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίζει το δεύτερο και βασικότερο πρόβλημα: δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ένα ελκυστικό μέρος για να έλθουν και να προσλάβουν εργαζομένους οι ξένες επιχειρήσεις. Οπως συνειδητοποιούν πλέον οι περισσότεροι Ελληνες, η θεμελιώδης αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα σας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε επίπεδα διαφθοράς πολύ υψηλότερα από ό,τι η υπόλοιπη Ευρώπη, τότε ο μόνος τρόπος για να προσελκύσει ξένες εταιρείες είναι να προσφέρει πολύ χαμηλότερους μισθούς. Πιστεύετε πραγματικά ότι οι Ελληνες θέλουν να συνεχίσουν έτσι, αμειβόμενοι με μισθούς που θα είναι μονίμως χαμηλότεροι και ζώντας σε μια κοινωνία με ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα διαφθοράς;».\n\n- Αρα ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η χώρα μας πιο ανταγωνιστική;\n\n«Οπως σας είπα, το \"κλειδί\" είναι να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\". Ας υποθέσουμε ότι σας ανήκει ένα πλοίο που χρειάζεται επισκευές. Θα μπορούσατε να πάτε στο Πέραμα ή σε ένα λιμάνι της Τουρκίας. Αν φέρετε το σκάφος σας στην Ελλάδα, θα αντιμετωπίσετε την απειλή της καθυστέρησης και του επιπλέον κόστους για \"να δοθεί ένα έξτρα ποσό\" σε κάποιον εργαζόμενο της κυβέρνησης. Ας υποθέσουμε ότι στην Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσετε εκβιασμούς αυτού του είδους, ότι οι μισθοί εκεί είναι υψηλότεροι, αλλά ξέρετε ότι το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσο θα σας κοστίσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, πού θα πηγαίνατε το πλοίο σας για να επισκευαστεί;».\n\n- Υποστηρίξατε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή της ΕΕ για να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Τι μπορούν να προσφέρουν οι Βρυξέλλες;\n\n«Αυτό που μπορεί να προσφέρει η ΕΕ είναι η ουδετερότητα και η αξιοπιστία. Θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι μια αποτελεσματική υπηρεσία για την καταπολέμηση της διαφθοράς θα στελεχωθεί από νέους Ελληνες με αξίες και δεν θα καταλήξει υποχείριο οποιασδήποτε παράταξης ή πολιτικού κόμματος. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να καταρτίσει έναν νέο οργανισμό καταπολέμησης της διαφθοράς. Θα μπορούσε στην κατεύθυνση αυτή να χρησιμοποιήσει ακόμη και έναν ουδέτερο \"παίκτη\", όπως ο πρόεδρος της ΕΕ, για να ορίσει εκείνος τον προϊστάμενο του οργανισμού, ώστε ο προϊστάμενος να είναι υπόλογος απέναντί του για την υλοποίηση του προγράμματος της ελληνικής κυβέρνησης για την πάταξη της διαφθοράς».\n\n- Γράψατε σε άρθρο σας για την Ελλάδα ότι η τιμωρία όσων θεωρούμε υπεύθυνους για την κρίση δεν θα μας βοηθήσει να προχω ρήσουμε. Τι εννοείτε; «Ας υποθέσουμε ότι εγώ και ο εγγονός μου βρεθήκαμε σε ένα τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε από άλλον οδηγό. Οταν πηγαίνω τον εγγονό μου στο νοσοκομείο, δεν μου χρησιμεύει καθόλου ένας γιατρός που κάνει διαπρύσια κηρύγματα για το πώς και γιατί ο οδηγός που έφταιγε θα πρέπει να τιμωρηθεί. Θέλω να φροντίσει τον εγγονό μου ένας γιατρός που λέει: \"Αν τον χειρουργήσω και ράψω τις πληγές του, μπορώ να σώσω τη ζωή του\". Η τιμωρία του άλλου οδηγού δεν είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα». Το χρέος, οι πολιτικές και οι άνεργοι του Περάματος\n- Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της. Συμφωνείτε ή όχι; «Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ έγραψαν πρόσφατα ότι \"δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους και είναι απίθανο να συμβεί\". Συμφωνώ. Αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται εξαιτίας της υπερβολικής προσοχής που δόθηκε για ένα από τα δύο κύρια προβλήματα της Ελλάδας: την πληρωμή των λογαριασμών από την κυβέρνηση, με μόνη ανησυχία το τι θα συμβεί στους επενδυτές σε κρατικά ομόλογα. Οι πολιτικές πρέπει να επικεντρωθούν στην προοπτική που πρέπει να υπάρξει για τους πολίτες της Ελλάδας, για τους ανθρώπους όπως οι εργαζόμενοι του Περάματος οι οποίοι δεν μπορούν πια να βρουν δουλειά στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.\n\nΓια αυτούς η κουβέντα για την αναδιάρθρωση του χρέους είναι δευτερεύουσα. Αυτό που έχει σημασία είναι κατά πόσο οι ελληνικές εταιρείες θαλάσσιων μεταφορών θέλουν να επιστρέψουν στο Πέραμα και να προσλάβουν κόσμο ή αποφασίζουν ότι τους συμφέρει να πηγαίνουν τα πλοία τους για επισκευή σε άλλη χώρα».\n\nΣυνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ','Paul Romer: \"Υπερβολικό το πρόγραμμα λιτότητας\"','','inherit','open','open','','58-autosave','','','2013-01-23 18:06:51','2013-01-23 18:06:51','',58,'http://www.thoughtforaction.org/58-autosave/',0,'revision','',0),
 (208,1,'2013-01-23 18:36:20','2013-01-23 18:36:20','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\n\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\n\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\n\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\n\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\n\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\n\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\n\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\n\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\n\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\n\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\n\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\n\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\n\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\n\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\n\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\n\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-autosave','','','2013-01-23 18:36:20','2013-01-23 18:36:20','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-autosave/',0,'revision','',0),
 (209,1,'2013-01-23 18:26:46','2013-01-23 18:26:46','','2012 Review','','inherit','open','open','','2012yearinreview','','','2013-01-23 18:26:46','2013-01-23 18:26:46','',62,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/2012YearinReview.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (210,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα». Η επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντό\r\n41R\r\n\r\nπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-4','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-4/',0,'revision','',0),
 (214,1,'2013-01-23 18:34:28','2013-01-23 18:34:28','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-reporter-2012/2012yearinreview/\" rel=\"attachment wp-att-209\"><img class=\"alignnone  wp-image-209\" alt=\"2012 Review\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/2012YearinReview.jpeg\" width=\"750\" height=\"521\" /></a>\r\n\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-8','','','2013-01-23 18:34:28','2013-01-23 18:34:28','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-8/',0,'revision','',0),
 (215,1,'2013-01-23 18:35:03','2013-01-23 18:35:03','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-9','','','2013-01-23 18:35:03','2013-01-23 18:35:03','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-9/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (211,1,'2013-01-23 18:27:29','2013-01-23 18:27:29','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-reporter-2012/2012yearinreview/\" rel=\"attachment wp-att-209\"><img class=\"alignnone  wp-image-209\" alt=\"2012 Review\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/2012YearinReview.jpeg\" width=\"750\" height=\"521\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone size-full wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"242\" height=\"300\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-5','','','2013-01-23 18:27:29','2013-01-23 18:27:29','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-5/',0,'revision','',0),
 (212,1,'2013-01-23 18:31:10','2013-01-23 18:31:10','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-reporter-2012/2012yearinreview/\" rel=\"attachment wp-att-209\"><img class=\"alignnone  wp-image-209\" alt=\"2012 Review\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/2012YearinReview.jpeg\" width=\"750\" height=\"521\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone size-full wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"242\" height=\"300\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-6','','','2013-01-23 18:31:10','2013-01-23 18:31:10','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-6/',0,'revision','',0),
 (213,1,'2013-01-23 18:33:36','2013-01-23 18:33:36','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-reporter-2012/2012yearinreview/\" rel=\"attachment wp-att-209\"><img class=\"alignnone  wp-image-209\" alt=\"2012 Review\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/2012YearinReview.jpeg\" width=\"750\" height=\"521\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-7','','','2013-01-23 18:33:36','2013-01-23 18:33:36','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-7/',0,'revision','',0),
 (216,1,'2014-10-25 00:54:43','2014-10-24 21:54:43','<p style=\"text-align: center;\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\"><img class=\"size-full wp-image-1231\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\" alt=\"\" width=\"332\" height=\"69\" /></a></p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Εδώ μπορείς να μοιραστείς <i>Σκέψεις</i>, προβληματισμούς και προτάσεις σου για <i>Δράση</i>, ή <i>περαιτέρω διάλογο</i>, με σκοπό την επίλυση δομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.</p>\n\n<blockquote>\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Επέλεξε την καταλληλότερη κατηγορία, συμπλήρωσε τα στοιχεία σου και έλα σε επαφή με άτομα που σκέφτονται, οργανώνονται και δρουν για την ανάπτυξη και το κοινό συμφέρον στη χώρα.</strong></p>\n</blockquote>\n[toggle title=\"Οικονομία / Economy \" state=\"close\" ]Οικονομία / Economy [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Κοινωνία / Society\" state=\"close\" ]Κοινωνία / Society [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Μεταρρυθμίσεις / Reforms\" state=\"close\" ]Μεταρρυθμίσεις / Reforms [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Εργασία / Employment\" state=\"close\" ]Εργασία / Employment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Παιδεία / Education\" state=\"close\" ]Παιδεία / Education  [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment\" state=\"close\" ]Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\n\n[toggle title=\"Τουρισμός / Tourism\" state=\"close\" ]Τουρισμός / Tourism [si-contact-form form=\'2\'][/toggle\n\n[toggle title=\"Καινοτομία / Innovation\" state=\"close\" ]Καινοτομία / Innovation [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]','Μοιράσου Σκέψη - Πρότεινε Δράση','','inherit','open','open','','145-autosave-v1','','','2014-10-25 00:54:43','2014-10-24 21:54:43','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-autosave/',0,'revision','',0),
 (2805,1,'2014-10-25 00:54:47','2014-10-24 21:54:47','<p style=\"text-align: center;\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\"><img class=\"size-full wp-image-1231\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\" alt=\"\" width=\"332\" height=\"69\" /></a></p>\r\n<p style=\"text-align: justify;\">Εδώ μπορείς να μοιραστείς <i>Σκέψεις</i>, προβληματισμούς και προτάσεις σου για <i>Δράση</i>, ή <i>περαιτέρω διάλογο</i>, με σκοπό την επίλυση δομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.</p>\r\n\r\n<blockquote>\r\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Επέλεξε την καταλληλότερη κατηγορία, συμπλήρωσε τα στοιχεία σου και έλα σε επαφή με άτομα που σκέφτονται, οργανώνονται και δρουν για την ανάπτυξη και το κοινό συμφέρον στη χώρα.</strong></p>\r\n</blockquote>\r\n[toggle title=\"Οικονομία / Economy \" state=\"close\" ]Οικονομία / Economy [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Κοινωνία / Society\" state=\"close\" ]Κοινωνία / Society [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Μεταρρυθμίσεις / Reforms\" state=\"close\" ]Μεταρρυθμίσεις / Reforms [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Εργασία / Employment\" state=\"close\" ]Εργασία / Employment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Παιδεία / Education\" state=\"close\" ]Παιδεία / Education  [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment\" state=\"close\" ]Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Τουρισμός / Tourism\" state=\"close\" ]Τουρισμός / Tourism [si-contact-form form=\'2\'][/toggle\r\n\r\n[toggle title=\"Καινοτομία / Innovation\" state=\"close\" ]Καινοτομία / Innovation [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]','Μοιράσου Σκέψη - Πρότεινε Δράση','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2014-10-25 00:54:47','2014-10-24 21:54:47','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (217,1,'2013-06-18 09:50:06','2013-06-18 09:50:06','<!--:en--><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Στη σχολή Wharton, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστικού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών, (SAIS) και Insead.\n\nΣυγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας.\n\nΩς κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, ενός ειδικού συμβολευτικού ομίλου, που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές, παρέχει συμβουλές για τη μετατροπή και αξιοποίηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας. Κατά την διάρκεια τηςδεκαετούς εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.\n\nΕίχε πλούσιο κοινοβουλευτικό έργο κατά τη θητεία της (2009 - 2012), ως βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και ως πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD).\n\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/dq3toPuDkS8\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\n------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\n\n<b>BIOGRAPHICAL NOTE</b>\n<div title=\"Page 1\">\n\nElena Panaritis is an institutional economist with specialization in structural reforms and property rights, policy innovator and social entrepreneur. She is the CEO and Founder of <b>Panel Group</b>, a social enterprise that provides counsel to governments and private sector participants on transforming informal property markets in property rights and engaging in public sector reform.\n\nShe served as President of COMSUD a network of parliamentarians and and policy advisers for the depollutization of the Mediterranean Sea – 2009 to present. In more than a decade as an economist at the World Bank, Elena spearheaded several institutional reforms including property rights reform in Peru that received International Best Practice and Innovation award.\n\nHer book <i>Prosperity Unbound: Building Property Markets with Trust</i> (Palgrave Macmillan) recounts her experience and expounds on her methodology- <b><i>Reality Check Analysis</i></b>, which is considered one of the best practical applications of institutional economics to property rights issues.\n\nMs. Panaritis has taught economic development, housing finance and property markets reform courses at the Wharton Business School, University of Pennsylvania, INSEAD, and the Johns Hopkins University- School of Advanced International Studies (SAIS).\n\nShe is fluent in Spanish, English, French, Italian, and has basic knowledge of German.\n\nShe blogs at: <a href=\"http://www.prosperityunbound.com/blog\">www.prosperityunbound.com/blog</a>.\n\n</div>\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/c7FGUN6wJ7o?list=UU3Lb0a8YaDuVy1JbOpZALCA\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Στη σχολή Wharton, του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστικού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών, (SAIS) και Insead.\n\nΣυγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας.\n\nΩς κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, ενός ειδικού συμβολευτικού ομίλου, που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές, παρέχει συμβουλές για τη μετατροπή και αξιοποίηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας. Κατά την διάρκεια τηςδεκαετούς εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμιση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.\n\nΕίχε πλούσιο κοινοβουλευτικό έργο κατά τη θητεία της (2009 - 2012), ως βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και ως πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD).\n\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/dq3toPuDkS8\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\n------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\n\n<b>BIOGRAPHICAL NOTE</b>\n<div title=\"Page 1\">\n\nElena Panaritis is an institutional economist with specialization in structural reforms and property rights, policy innovator and social entrepreneur. She is the CEO and Founder of <b>Panel Group</b>, a social enterprise that provides counsel to governments and private sector participants on transforming informal property markets in property rights and engaging in public sector reform.\n\nShe served as President of COMSUD a network of parliamentarians and and policy advisers for the depollutization of the Mediterranean Sea – 2009 to present. In more than a decade as an economist at the World Bank, Elena spearheaded several institutional reforms including property rights reform in Peru that received International Best Practice and Innovation award.\n\nHer book <i>Prosperity Unbound: Building Property Markets with Trust</i> (Palgrave Macmillan) recounts her experience and expounds on her methodology- <b><i>Reality Check Analysis</i></b>, which is considered one of the best practical applications of institutional economics to property rights issues.\n\nMs. Panaritis has taught economic development, housing finance and property markets reform courses at the Wharton Business School, University of Pennsylvania, INSEAD, and the Johns Hopkins University- School of Advanced International Studies (SAIS).\n\nShe is fluent in Spanish, English, French, Italian, and has basic knowledge of German.\n\nShe blogs at: <a href=\"http://www.prosperityunbound.com/blog\">www.prosperityunbound.com/blog</a>.\n\n</div>\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/c7FGUN6wJ7o?list=UU3Lb0a8YaDuVy1JbOpZALCA\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\n<h6><strong><span style=\"text-decoration: underline;\">A Selection of Articles by Elena</span></strong></h6>\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\">Huffington Post</span></b></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/cyprus-euro-bailout_b_2897177.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Cyprus Bailout: A Really Bad Deal</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\" target=\"_blank\">Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-imf-eurozone_b_2166739.html\" target=\"_blank\">Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\" target=\"_blank\">Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-election-results-2012_b_1509563.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Greece Election Results 2012: Crisis, Confusion, Protest</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-elections-2012_b_1477198.html?utm_source=Alert-blogger&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Email%2BNotifications\" target=\"_blank\">Greek Elections 2012 - A Trap!</a></span></span></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/france-downgrade_b_1205021.html\" target=\"_blank\">What does a France Downgrade Mean for Europe?</a></span>\n</span>  </b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><span style=\"text-decoration: underline;\">The Guardian</span> </b></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><a href=\"http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/feb/22/greek-entrepreneurship-crisis\" target=\"_blank\">Promote Greek entrepreneurship</a> </i></b></b></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b> <i><a href=\"http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/sep/29/greece-not-act-alone?CMP=twt_gu\" target=\"_blank\">Greece should not be forced to act alone</a> </i></b></i></b></b></b></span>\n\n<span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b>The Globalist</b></i></b></i></b></b></b></span></span>\n\n<span style=\"text-decoration: underline;\"><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/StoryId.aspx?StoryId=9131\" target=\"_blank\">The Historical Roots of Greece’s Debt</a></b></b></i></b></i></b></b></b></span></span><span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/StoryId.aspx?StoryId=9131\" target=\"_blank\"> Crisis</a> </b></b></i></b></i></b></b></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/storyid.aspx?StoryId=9220\" target=\"_blank\">The Path Ahead for Greece</a> </b></b></b></i></b></i></b></b></b></span>\n\n<span style=\"font-size: xx-small;\"><b><b><b><i><b><i><b><b><b><b><a href=\"http://www.theglobalist.com/storyid.aspx?StoryId=9233\" target=\"_blank\">The Way Out of Greece’s Insolvency</a></b></b></b></b></i></b></i></b></b></b></span>','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-autosave','','','2013-06-18 09:50:06','2013-06-18 09:50:06','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-autosave/',0,'revision','',0),
 (218,1,'2013-01-23 14:41:08','2013-01-23 14:41:08','1212','121','','inherit','open','open','','181-revision-2','','','2013-01-23 14:41:08','2013-01-23 14:41:08','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-2/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (219,1,'2013-01-23 20:10:32','2013-01-23 20:10:32','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΘεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την εφαρμογή επιτυχημένων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.\r\nΕίναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD). Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.\r\nΚατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.\r\nΈχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.\r\nΚατέχει πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ, δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία. Μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-revision-3','','','2013-01-23 20:10:32','2013-01-23 20:10:32','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-3/',0,'revision','',0),
 (220,1,'2013-01-23 20:11:42','2013-01-23 20:11:42','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>\r\n\r\nΘεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την εφαρμογή επιτυχημένων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.\r\nΕίναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD). Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.\r\nΚατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.\r\nΈχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.\r\nΚατέχει πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ, δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία. Μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-revision-4','','','2013-01-23 20:11:42','2013-01-23 20:11:42','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-4/',0,'revision','',0),
 (221,1,'2013-01-23 14:41:25','2013-01-23 14:41:25','','Speakers','','inherit','open','open','','172-revision-4','','','2013-01-23 14:41:25','2013-01-23 14:41:25','',172,'http://www.thoughtforaction.org/172-revision-4/',0,'revision','',0),
 (222,1,'2013-01-23 14:42:19','2013-01-23 14:42:19','','Supporters','','inherit','open','open','','174-revision-5','','','2013-01-23 14:42:19','2013-01-23 14:42:19','',174,'http://www.thoughtforaction.org/174-revision-5/',0,'revision','',0),
 (223,1,'2013-01-22 09:51:39','2013-01-22 09:51:39','[si-contact-form form=\'2\']','Ερωτήσεις','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-22 09:51:39','2013-01-22 09:51:39','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-3/',0,'revision','',0),
 (224,1,'2013-01-23 20:17:23','2013-01-23 20:17:23','','Elena Panaritis','','inherit','open','open','','dsc_0016-8','','','2013-01-23 20:17:23','2013-01-23 20:17:23','',181,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/dsc_0016-8.jpg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (225,1,'2013-01-23 20:13:27','2013-01-23 20:13:27','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>\r\n\r\nΘεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την εφαρμογή επιτυχημένων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.\r\n\r\nΕίναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD). Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.\r\n\r\nΚατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.\r\n\r\nΚατέχει πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ, δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία. Μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-revision-5','','','2013-01-23 20:13:27','2013-01-23 20:13:27','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-5/',0,'revision','',0),
 (226,1,'2013-01-01 11:28:45','2013-01-01 11:28:45','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/Vh4mD0AALuM\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n\r\nO Gary J. Reid είναι εξειδικευμένος στη θεσμική μεταρρύθμιση, έχοντας περάσει είκοσι χρόνια που εργάζεται για την Παγκόσμια Τράπεζα, και πιο πρόσφατα ως ειδικός διαχείρισης δημόσιου τομέα (Lead Public Sector Management Specialist), όπου υπηρέτησε ως συντονιστής για τη διοίκηση και την υπηρεσία πολιτικής μεταρρύθμισης στη θεματική ομάδα της Παγκόσμιας Τράπεζας.\r\n\r\nΈχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Tufts, στο American University, στο SAIS και στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, όπου ήταν αναπληρωτής καθηγητής δημόσιας διοίκησης πριν την ένταξή του στην Παγκόσμια Τράπεζα, το 1991.\r\n\r\nΣτο έργο του στην Παγκόσμια Τράπεζα, έχει εργαστεί στο σχεδιασμό και την υλοποίηση προγραμμάτων μεταρρύθμισης μεγάλης δημόσιας διοίκησης με κυβερνήσεις σε όλη την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική καθώς και στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπως επίσης και στην Αφρική και την Ασία, και πιο πρόσφατα, στην Καμπότζη, στο Αφγανιστάν, στην Αλβανία, στη Ρουμανία και στη Σιέρα Λεόνε.\r\n\r\nΟ Δρ Reid έχει δημοσιεύσει ευρέως θέματα για τη διαχείριση των ανθρώπινων πόρων, τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, τις συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, καθώς και θέματα για τη δήλωση εισοδήματος και περιουσιακών στοιχείων.  Έχει επίσης συγγράψει πολυάριθμες τεχνικές σημειώσεις που χρησιμοποιούνται ευρέως από υπαλλήλους της Παγκόσμιας Τράπεζας και πελάτες, για θέματα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, σχεδιασμού παρακολούθησης, υλοποίησης και απόδοσης των συγκεκριμένων συστημάτων διακυβέρνησης (όπως τα συστήματα διαχείρισης προσωπικού), και για το πώς να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις τυπικών εφαρμογών μεταρρυθμιστικής δημόσιας διοίκησης σε αναπτυσσόμενες χώρες.\r\n\r\nΟ Δρ Reid έλαβε το διδακτορικό του στον πολεοδομικό σχεδιασμό, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.  Έχει υπηρετήσει στο Διοικητικό Συμβούλιο του <i>Public Administration Review</i>, έλαβε το βραβείο Scoville Henry για τη διακεκριμένη έρευνα της δημόσιας διοίκησης το 1989, και εξελέγη ως υπότροφος της Εθνικής Ακαδημίας Δημόσιας Διοίκησης το 2007, ένα σώμα που δημιουργήθηκε από μια πράξη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών για να παρέχει ανεξάρτητες, μη κομματικές συμβουλές σε θέματα δημόσιας διοίκησης (www.napawash.org), όπου είναι και μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Μόνιμης Επιτροπής.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<iframe width=\"640\" height=\"360\" src=\"http://www.youtube.com/embed/jvyuStejn6s\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','Gary J. Reid','','publish','open','open','','gary-j-reid','','','2013-02-18 20:02:23','2013-02-18 20:02:23','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=226',0,'post','',1),
 (227,1,'2013-01-23 20:25:56','2013-01-23 20:25:56','','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','gary-j-reid','','','2013-01-23 20:25:56','2013-01-23 20:25:56','',226,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (228,1,'2013-01-23 20:28:33','2013-01-23 20:28:33','','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','gary-j-reid-2','','','2013-01-23 20:28:33','2013-01-23 20:28:33','',226,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.png',0,'attachment','image/png',0),
 (229,1,'2013-01-23 20:27:08','2013-01-23 20:27:08','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=227\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"alignnone size-full wp-image-227\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\n\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\n\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org\">www.napawash.org</a> ), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision','','','2013-01-23 20:27:08','2013-01-23 20:27:08','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision/',0,'revision','',0),
 (230,1,'2013-01-23 20:28:45','2013-01-23 20:28:45','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=227\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"alignnone size-full wp-image-227\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org\">www.napawash.org</a> ), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-2','','','2013-01-23 20:28:45','2013-01-23 20:28:45','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-2/',0,'revision','',0),
 (231,1,'2013-01-23 20:28:45','2013-01-23 20:28:45','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"alignnone size-full wp-image-227\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org\">www.napawash.org</a> ), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-3','','','2013-01-23 20:28:45','2013-01-23 20:28:45','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-3/',0,'revision','',0),
 (232,1,'2013-01-23 20:29:18','2013-01-23 20:29:18','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org\">www.napawash.org</a> ), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-4','','','2013-01-23 20:29:18','2013-01-23 20:29:18','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-4/',0,'revision','',0),
 (233,1,'2013-02-18 20:01:59','2013-02-18 20:01:59','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, and Sierra Leone.\n\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\n\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\n\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/Vh4mD0AALuM\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\n----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\n\nO Gary J. Reid είναι εξειδικευμένος στη θεσμική μεταρρύθμιση, έχοντας περάσει είκοσι χρόνια που εργάζεται για την Παγκόσμια Τράπεζα, και πιο πρόσφατα ως ειδικός διαχείρισης δημόσιου τομέα (Lead Public Sector Management Specialist), όπου υπηρέτησε ως συντονιστής για τη διοίκηση και την υπηρεσία πολιτικής μεταρρύθμισης στη θεματική ομάδα της Παγκόσμιας Τράπεζας.\n\nΈχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Tufts, στο American University, στο SAIS και στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, όπου ήταν αναπληρωτής καθηγητής δημόσιας διοίκησης πριν την ένταξή του στην Παγκόσμια Τράπεζα, το 1991.\n\nΣτο έργο του στην Παγκόσμια Τράπεζα, έχει εργαστεί στο σχεδιασμό και την υλοποίηση προγραμμάτων μεταρρύθμισης μεγάλης δημόσιας διοίκησης με κυβερνήσεις σε όλη την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική καθώς και στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπως επίσης και στην Αφρική και την Ασία, και πιο πρόσφατα, στην Καμπότζη, στο Αφγανιστάν, στην Αλβανία, στη Ρουμανία και στη Σιέρα Λεόνε.\n\nΟ Δρ Reid έχει δημοσιεύσει ευρέως θέματα για τη διαχείριση των ανθρώπινων πόρων, τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, τις συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, καθώς και θέματα για τη δήλωση εισοδήματος και περιουσιακών στοιχείων.  Έχει επίσης συγγράψει πολυάριθμες τεχνικές σημειώσεις που χρησιμοποιούνται ευρέως από υπαλλήλους της Παγκόσμιας Τράπεζας και πελάτες, για θέματα διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, σχεδιασμού παρακολούθησης, υλοποίησης και απόδοσης των συγκεκριμένων συστημάτων διακυβέρνησης (όπως τα συστήματα διαχείρισης προσωπικού), και για το πώς να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις τυπικών εφαρμογών μεταρρυθμιστικής δημόσιας διοίκησης σε αναπτυσσόμενες χώρες.\n\nΟ Δρ Reid έλαβε το διδακτορικό του στον πολεοδομικό σχεδιασμό, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.  Έχει υπηρετήσει στο Διοικητικό Συμβούλιο του <i>Public Administration Review</i>, έλαβε το βραβείο Scoville Henry για τη διακεκριμένη έρευνα της δημόσιας διοίκησης το 1989, και εξελέγη ως υπότροφος της Εθνικής Ακαδημίας Δημόσιας Διοίκησης το 2007, ένα σώμα που δημιουργήθηκε από μια πράξη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών για να παρέχει ανεξάρτητες, μη κομματικές συμβουλές σε θέματα δημόσιας διοίκησης (www.napawash.org), όπου είναι και μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Μόνιμης Επιτροπής.\n\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-autosave','','','2013-02-18 20:01:59','2013-02-18 20:01:59','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-autosave/',0,'revision','',0),
 (234,1,'2013-01-23 20:29:53','2013-01-23 20:29:53','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-5','','','2013-01-23 20:29:53','2013-01-23 20:29:53','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-5/',0,'revision','',0),
 (235,1,'2013-01-23 20:17:43','2013-01-23 20:17:43','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>\r\n\r\nΘεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την εφαρμογή επιτυχημένων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.\r\n\r\nΕίναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD). Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.\r\n\r\nΚατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.\r\n\r\nΚατέχει πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ, δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία. Μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-revision-6','','','2013-01-23 20:17:43','2013-01-23 20:17:43','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-6/',0,'revision','',0),
 (236,1,'2013-01-23 20:31:29','2013-01-23 20:31:29','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>\r\n\r\nΘεσμική οικονομολόγος και κοινωνική επιχειρηματίας. Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για την εφαρμογή επιτυχημένων πρακτικών δράσεων και θεσμικών παρεμβάσεων στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.\r\n\r\nΕίναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD). Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.\r\n\r\nΚατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.\r\n\r\nΚατέχει πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ, δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία. Μιλά τέσσερις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά και Ιταλικά.','Έλενα Παναρίτη','','inherit','open','open','','181-revision-7','','','2013-01-23 20:31:29','2013-01-23 20:31:29','',181,'http://www.thoughtforaction.org/181-revision-7/',0,'revision','',0),
 (238,1,'2013-01-23 20:47:55','2013-01-23 20:47:55','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\">[highlight]<i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i>[/highlight]</a>\r\n\r\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\r\n\r\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\r\n\r\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\r\n\r\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\r\n\r\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\r\n\r\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\r\n\r\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\r\n\r\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\r\n\r\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\r\n\r\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\r\n\r\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\r\n\r\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά</b>\r\n\r\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\r\n\r\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\r\n\r\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\r\n\r\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\r\n\r\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\r\n\r\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\r\n\r\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.','\"Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ\"','','publish','open','open','','%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%86%ce%b5%cf%85%ce%ba','','','2013-01-23 20:50:51','2013-01-23 20:50:51','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=238',0,'post','',1),
 (239,1,'2013-01-23 20:37:15','2013-01-23 20:37:15','<b>Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ</b>\n\n<b> </b>\n\nΤης Έλενας Παναρίτη\n\n&nbsp;\n\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i>\n\n&nbsp;\n\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\n\n&nbsp;\n\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\n\n&nbsp;\n\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\n\n&nbsp;\n\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\n\n&nbsp;\n\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\n\n&nbsp;\n\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\n\n&nbsp;\n\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\n\n&nbsp;\n\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\n\n&nbsp;\n\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\n\n&nbsp;\n\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\n\n&nbsp;\n\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\n\n&nbsp;\n\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\n\n&nbsp;\n\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\n\n<b> </b>\n\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\n\n&nbsp;\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\n\n&nbsp;\n\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\n\n&nbsp;\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\n\n&nbsp;\n\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά     </b>\n\n<b> </b>\n\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\n\n&nbsp;\n\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\n\n&nbsp;\n\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\n\n&nbsp;\n\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\n\n<b> </b>\n\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\n\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\n\n&nbsp;\n\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.\n\n[twitter id=\"@Elena_Panaritis\" number=\"5\" avatar=\"true\" ]','','','inherit','open','open','','238-revision','','','2013-01-23 20:37:15','2013-01-23 20:37:15','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-revision/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (240,1,'2013-01-23 20:47:38','2013-01-23 20:47:38','','Erasing Greek Dept','','inherit','open','open','','erasing-greek-dept','','','2013-01-23 20:47:38','2013-01-23 20:47:38','',238,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Erasing-Greek-Dept.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (241,1,'2013-01-23 20:37:33','2013-01-23 20:37:33','<b>Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ</b>\r\n\r\n<b> </b>\r\n\r\nΤης Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\r\n\r\n<b> </b>\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά     </b>\r\n\r\n<b> </b>\r\n\r\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\r\n\r\n<b> </b>\r\n\r\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\r\n\r\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.\r\n\r\n[twitter id=\"@Elena_Panaritis\" number=\"5\" avatar=\"true\" ]','','','inherit','open','open','','238-revision-2','','','2013-01-23 20:37:33','2013-01-23 20:37:33','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-revision-2/',0,'revision','',0),
 (244,1,'2013-01-23 20:49:31','2013-01-23 20:49:31','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\"><i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\r\n\r\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\r\n\r\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\r\n\r\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\r\n\r\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\r\n\r\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\r\n\r\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\r\n\r\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\r\n\r\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\r\n\r\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\r\n\r\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\r\n\r\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά</b>\r\n\r\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\r\n\r\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\r\n\r\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\r\n\r\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\r\n\r\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\r\n\r\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\r\n\r\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.','\"Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ\"','','inherit','open','open','','238-revision-4','','','2013-01-23 20:49:31','2013-01-23 20:49:31','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-revision-4/',0,'revision','',0),
 (242,1,'2013-01-23 20:51:55','2013-01-23 20:51:55','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Της Έλενας Παναρίτη\n\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\">[highlight]<i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i>[/highlight]</a>\n\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\n\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\n\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\n\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\n\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\n\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\n\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\n\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\n\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\n\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\n\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\n\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\n\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\n\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\n\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\n\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\n\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\n\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\n\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\n\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά</b>\n\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\n\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\n\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\n\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\n\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\n\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\n\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.','\"Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ\"','','inherit','open','open','','238-autosave','','','2013-01-23 20:51:55','2013-01-23 20:51:55','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-autosave/',0,'revision','',0),
 (243,1,'2013-01-23 20:47:55','2013-01-23 20:47:55','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\"><i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\r\n\r\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\r\n\r\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\r\n\r\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\r\n\r\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\r\n\r\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\r\n\r\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\r\n\r\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\r\n\r\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\r\n\r\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\r\n\r\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\r\n\r\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά</b>\r\n\r\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\r\n\r\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\r\n\r\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\r\n\r\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\r\n\r\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\r\n\r\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\r\n\r\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.\r\n\r\n[twitter id=\"@Elena_Panaritis\" number=\"5\" avatar=\"true\" ]','\"Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ\"','','inherit','open','open','','238-revision-3','','','2013-01-23 20:47:55','2013-01-23 20:47:55','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-revision-3/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (246,1,'2013-01-23 21:14:21','2013-01-23 21:14:21','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\r\n\r\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\r\n\r\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\r\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\r\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\r\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\r\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\r\n\r\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\r\n\r\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\r\n\r\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\r\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\r\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>\r\n<p align=\"right\"></p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">A Welcoming</p>\r\nThe inspiration behind the launch of Thought 4 Action is an overwhelming sense of responsibility. A strong sense of responsibility to myself, to our common history and to the very existence of Greece. It is this feeling of responsibility that is motivating me to share with you my experience and international knowledge - all that I have learned about the stabilization of other nations that have also experienced a similar solvency crisis.\r\n\r\nGreece is a country that is suffering from a severe lack of stability that has been covered up by lies and corruption. It is not only the economy that is suffering, but the country’s political and social institutions. The distorted institutional framework - complex and oftentimes made even more convoluted by patchwork policy making -  has resulted in an unpredictable and unmanageable State that lacks any clear direction.\r\n\r\nAs a result, the inefficient and rather makeshift institutions have alienated society and left an entire people feeling trapped and confused. This situation has broken down any remaining shred of trust, compassion and justice. <b><i>Communication is hasty and rash, as 10 minutes has become the most time invested in a relationship.</i></b> Most worrying, however, is that we are becoming accustomed to this new way of life.\r\n\r\nThe deterioration of trust in all aspects of humanity is not only being well-maintained, but spreading. As a result, shallow and self-serving relationships are being formed between the people, the politicians and even the State. All the while, a “hostile” cynicism of gigantic proportions is engulfing the Greek people\'s daily life.\r\n\r\nWe have learned to live in confusion and to alienate ourselves in our convoluted thoughts. The result is a dead-end. It is time to realize that the solution is along a straight and simple path.\r\n\r\nThe experience I have gained over the years helping other countries recover from a similar crisis by putting them back on the road to growth - working with ordinary people to fight poverty and social exclusion along the way, has given me a sense of responsibility to not remain passive and indifferent. This is why I have decided to undertake this initiative directly with you and without a middleman. I want to engage every Greek citizen.\r\n\r\nI am inviting you to take part in what will become THE dialogue of our life.\r\n\r\nElena Panaritis\r\n\r\nFounder\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n<p style=\"text-align: center;\" align=\"right\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/246/elenas-profile/\" rel=\"attachment wp-att-344\"><img class=\" wp-image-344 aligncenter\" alt=\"Elena\'s Profile\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Elenas-Profile.png\" width=\"504\" height=\"176\" /></a></p>','Καλωσόρισμα / A Welcoming ','','publish','open','open','','246','','','2013-02-15 17:03:19','2013-02-15 17:03:19','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=246',0,'post','',0),
 (245,1,'2013-01-23 20:49:47','2013-01-23 20:49:47','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<i>Δημοσιεύτηκε στη </i><a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/greece-debt-crisis_b_2251905.html\"><i>Huffington Post </i><i>6/12/2012</i></a>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΗ Ελλάδα περνά τη χειρότερη οικονομική της κρίση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχθηκε στο 26%, η ανεργία στους νέους αγγίζει το 50% και η βαθιά ύφεση στον έκτο χρόνο της αγγίζει το -7%. Η κατάσταση είναι απίστευτα σκληρή για την Ελλάδα και δείχνει να χειροτερεύει. Παρά τα αλλεπάλληλα κύματα μέτρων λιτότητας (έχουν ήδη εφαρμοστεί πάνω από πέντε) που λαμβάνονται, και άσχετα από το πόσες φορές οι μισθοί και οι συντάξεις περνούν από την κλίνη του Προκρούστη, διαρκώς χρειάζονται περισσότερα και παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν έχει ακόμα τελειώσει.\r\n\r\nΗ Ελλάδα συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο χρέος. Το ποσοστό του χρέους της σε ΑΕΠ είναι γύρω στο 175% και θα αυξηθεί στο 183% τον επόμενο χρόνο. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης – καμία σχέση με τις προβλέψεις της Τρόικας των δανειστών της Ελλάδας (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Για την ακρίβεια, οι προβλέψεις της Τρόικας απομακρύνονται συνεχώς από το στόχο.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κατάσταση της Ελλάδας έχει επιπτώσεις στο υπόλοιπο της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει για μία σειρά λόγων, κυρίως όμως λόγω της διαρκούς ανικανότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα τελευταία τρία χρόνια να διαχειριστεί μια τόσο μικρή οικονομία. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Αυτό αποδεικνύει το μέγεθος της γραφειοκρατίας και την έλλειψη ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ένας ακόμη παράγοντας είναι ότι οι πολιτικοί της Ε.Ε. ενδιαφέρονται κυρίως να ευχαριστήσουν τους τοπικούς και εθνικούς τους ψηφοφόρους, παρά να κατανοήσουν πώς πραγματικά λειτουργούν οι οικονομικές αγορές. Ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος όταν τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται άμεσα γιατί οι αγορές είναι απρόσωπες και μπορούν να τιμωρήσουν σκληρά την Ευρωζώνη ως σύνολο (όπως έχουν ήδη κάνει).\r\n\r\nΟι περισσότεροι διεθνείς οικονομολόγοι συμφωνούν πως πρέπει να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να επικεντρωθεί στο πραγματικό της πρόβλημα: αφερεγγυότητα/ χρεοκοπία (που οφείλεται κυρίως στις δομικές ανεπάρκειες της χώρας). Πολλοί Ευρωπαίοι οικονομολόγοι θα συμφωνούσαν, αλλά δεν θα το παραδέχονταν ποτέ δημοσίως.\r\n\r\nΗ πρωτοβουλία για τις Υπερχρεωμένες Φτωχές Χώρες (ΥΦΧ), ένας διεθνής μηχανισμός για την ελάφρυνση χρέους (που ανακοινώθηκε στη σύσκεψη του G7 στη Λιόν, στη Γαλλία το 1996, με πρόταση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) φαίνεται η πλέον λογική στις μέρες μας. Αντικείμενο αυτής της πρωτοβουλίας είναι να μειώσει το βάρος του χρέους υπερχρεωμένων χωρών σε βιώσιμα επίπεδα. Εάν αυτό εφαρμοστεί στην Ελλάδα, θα εξασφαλίσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ελλάδα θα είναι σε θέση να ανακάμψει με την πρέπουσα πειθαρχία ούτως ώστε να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις, να απλοποιήσει διαδικασίες και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις.\r\n\r\nΗ διαγραφή χρέους, ωστόσο, είναι μια θεραπεία δύσκολη στην αποδοχή της. Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θέλουν να εγκαταλείψουν μέρος των διεκδικήσεών τους. Δειλιάζουν και μόνο στη σκέψη ότι θα πρέπει να τα εξηγήσουν όλα αυτά στους ψηφοφόρους τους.\r\n\r\nΘα τολμούσα ακόμη να προτείνω μέχρι και μια αναδιάρθρωση χρέους σήμερα για κάποιες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Το ποσοστό χρέους της Ευρωζώνης σε ΑΕΠ ξεπερνά το 80% και δεν φαίνεται βιώσιμο κυρίως επειδή υπάρχουν προβλέψεις για αργούς ρυθμούς ανάπτυξης και υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι θα βυθιστεί στην ύφεση τον επόμενο χρόνο. Αυτό σκιαγραφεί μια εκρηκτική κατάσταση για το μέλλον του ευρώ.\r\n\r\nΚαθυστερώντας τη διαγραφή χρέους (πιθανότατα μετά τις γερμανικές εκλογές τον επόμενο χρόνο), η Ευρώπη θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ. Πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αυτό πρέπει να συμβεί με κάποια ποσοτική χαλάρωση/ ελάφρυνση από την ΕΚΤ. Αυτή είναι μια πρόταση που φοβάται η Γερμανία και βάζει φρένο, γιατί πανικοβάλλεται στη σκέψη της ανόδου του πληθωρισμού αφού ο υπερπληθωρισμός είναι αυτός που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να επιτρέψουμε στους οργανισμούς των ευρωπαϊκών αγορών να λειτουργήσουν με βάση τις αρχές των αγορών και όχι με φόβο.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό να διατηρούμε επαφή με την πραγματικότητα και να αφήσουμε πίσω μας τους μύθους και το φόβο που έχει δημιουργηθεί συνδέοντας κάποιο ελεγχόμενο μονοψήφιο πληθωρισμό (5-6%) με έναν ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό της τάξης του ενός εκατομμυρίου τοις εκατό. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν προκλήθηκε από τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αλλά από την πεισματική άρνηση να αντιμετωπιστούν τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους λειτούργησε για τη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία – το χρέος της διαγράφηκε πλήρως. Η Πολωνία, επίσης, τη δεκαετία του 1990 παρέμεινε με ένα απειροελάχιστο ποσό χρέους μετά τη διαγραφή του χρέους της.\r\n\r\nΣυνεπώς, δεν πρέπει να αφήνουμε το φόβο και τις επιμέρους τοπικές πολιτικές να καθορίζουν το μέλλον μας, ειδικά σε μία περίοδο που έχουμε ένα εκρηκτικό ποσοστό ανεργίας στο 24% περίπου κατά μέσο όρο – με την αυξανόμενη ανεργία των νέων να κυμαίνεται στο 50% και εκατομμύρια πολιτών της Ευρωζώνης να αγωνίζονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Αυτά τα νούμερα διατυμπανίζουν ότι θα έπρεπε να μας απασχολεί σοβαρά περισσότερο η εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή παρά ο πληθωρισμός και το εάν είναι μία ή δύο ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερος από το «κανονικό».\r\n\r\nΗ διαγραφή του χρέους μπορεί να προλειάνει το έδαφος για ανάκαμψη και πρέπει να συνδέεται με δομικές αλλαγές. Μπορεί να είναι μια ευκαιρία να απομακρύνουμε τα «παράσιτα» αυτού του αδύνατον-να-μειωθεί χρέους και να αρχίσουμε να δουλεύουμε αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη. Αυτό θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του κράτους, να κάνει τους Έλληνες να πιστέψουν ότι υπάρχει διέξοδος από την κρίση και να ενθαρρύνει επενδυτές να αρχίσουν να βάζουν πάλι λεφτά στη χώρα με πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να επανορθώσουμε τα τρία χρόνια συνεχών αναθεωρήσεων για τις οικονομικές προβλέψεις που αποδείχτηκαν ανακριβείς.\r\n\r\n<b>Οι προβλέψεις δεν αγγίζουν την πραγματικότητα   </b>\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 1: </b>Αρχές Απριλίου 2010, η Ελλάδα θα εφάρμοζε μία σειρά αποπληθωριστικών μέτρων λιτότητας για ένα χρόνο περίπου (συμφωνήθηκε κατά το πρώτο πακέτο διάσωσης της χώρας) και μετά θα ξαναέβγαινε στις αγορές το 2011.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Αυτό δεν ίσχυσε. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα μείωσε το επίπεδο χρέους της κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες σε ένα χρόνο –ένα επίτευγμα χωρίς προηγούμενο από χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προφανώς αυτό δεν ήταν βιώσιμο // δυνατόν να διατηρηθεί. Η μείωση του ελλείμματος της χώρας δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα εξαιτίας των χαμηλών επιπέδων παραγωγικότητας και της διαρκώς βαθύτερης ύφεσης.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 2:</b> Το ποσοστό σε ΑΕΠ του χρέους της Ελλάδας θα πέσει στο 120% το 2020. Το ΔΝΤ είχε προβλέψει τα εξής βραχυπρόθεσμα ποσοστά: 152% το 2011, 158% το 2012, 158% το 2013, 154% το 2014  και 150% το 2015.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τα πραγματικά ποσοστά είναι πολύ υψηλότερα: 175% το 2012, 185% το 2013, ανερχόμενο σε σχεδόν 200% τον επόμενο χρόνο και το 2014.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 3:</b> Η Ελλάδα θα αρχίσει να εξέρχεται από την ύφεση. Πρόβλεψη για μείωση 5% το 2012 και ανάπτυξη που αρχίζει το 2014.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Η ύφεση σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει. Η Ελλάδα θα εισέλθει στον έκτο χρόνο ύφεσης. Το 2012 υπολογίζουμε κοντά στο -7%, με το ΑΕΠ να καταρρέει κατά 4% τον επόμενο χρόνο.\r\n\r\n<b>Πρόβλεψη 4:</b> Η οικονομική κρίση της Ελλάδας θα περιοριστεί ούτως ώστε να μην υποφέρει καμία άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.\r\n\r\n<b>Πραγματικότητα:</b> Τώρα μετράμε την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, όπως επίσης την Ισπανία (που ζητά βοήθεια από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Μηχανισμό Στήριξης). Πλήγμα έχουν επίσης δεχτεί η Ιταλία και η Γαλλία.\r\n\r\nΕίναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση έχει γίνει λιγότερο διαχειρίσιμη μετά την επέμβαση της επονομαζόμενης Τρόικας των δανειστών (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να αγωνίζεται με μία ύφεση που γίνεται διαρκώς βαθύτερη, η πίεση να παραχθεί υψηλότερο επίπεδο εσόδων μέσω διαφόρων μέτρων όπως δημοσιονομικές αλλαγές σε φορολογικές κλίμακες δεν απέδωσε.\r\n\r\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, ήταν εσφαλμένη η διάγνωση της κρίσης. Αντιμετωπίστηκε λανθασμένα ως μία κρίση ρευστότητας (λογιστική) και όχι ως μια κρίση δυσλειτουργικού συστήματος όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα της χώρας. Τα βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα όσον αφορά το να βοηθήσουν την Ελλάδα να ξαναθέσει σε λειτουργία τις μηχανές της καθώς τα χρήματα χρησιμοποιούνται κυρίως για την εξυπηρέτηση του χρέους της. Για το λόγο αυτό πρέπει να δοθεί μια ευκαιρία στην Ελλάδα από τους δανειστές.\r\n\r\n<b>Τα σφάλματα: Τριπλή αναποδιά</b>\r\n\r\n<b>Πρώτη αναποδιά: </b>Μια λανθασμένη διάγνωση της ελληνικής κρίσης θα οδηγήσει σε παρατεταμένες συναντήσεις, διαφιλονικίες στις Βρυξέλλες και σε «λύσεις» που δεν θα μπορούν να δώσουν μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα.\r\n\r\n<b>Δεύτερη αναποδιά:</b> Το ΔΝΤ βρίσκεται σε δυσχερή κατάσταση. Έχει εμπλακεί σε μία διαδικασία δανεισμού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το χρέος της Ελλάδας σε επίπεδα ΑΕΠ δεν φαίνεται εύκολα βιώσιμο. Είναι μάλλον εύλογο ότι θα χρειαστούν περισσότερα μέτρα λιτότητας σε περίπτωση που η αναμενόμενη (μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου) επαναγορά ιδιωτικού χρέους δεν θα είναι πλήρως αποτελεσματική.\r\n\r\n<b>Τρίτη αναποδιά:</b> Τοπικές και εθνικές πολιτικές έχουν υπαγορέψει οικονομικές λύσεις. Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης φοβούνται το πολιτικό κόστος των αποφάσεων και ενεργειών τους. Τα χέρια τους είναι δεμένα και τα κίνητρά τους υπαγορεύονται από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των μελλοντικών εθνικών ή τοπικών εκλογών.\r\n\r\n<b>Βραχυπρόθεσμη απώλεια, μακροπρόθεσμο όφελος</b>\r\n\r\nΒέβαια, η διαγραφή του χρέους της Ελλάδας θα έχει κάποιο κόστος, ειδικά για τη Γερμανία, που είναι η χώρα που συνεισφέρει τα περισσότερα στο μηχανισμό διάσωσης της Ε.Ε. (περισσότερα από 17 δισ. ευρώ). Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάκαμψη εάν δεν μειωθεί σημαντικά το χρέος ή δεν διαγραφεί πλήρως, σε συνδυασμό με βαθιές δομικές αλλαγές που θα απλοποιήσουν την τοπική γραφειοκρατία και θα καταστήσουν ελκυστική την οικονομία. Χωρίς παραγραφή χρέους, όσοι χαράσσουν πολιτική στην Ευρώπη θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να χρονοτριβούν.\r\n\r\nΝαι, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις δαπάνες της, αλλά περισσότερη λιτότητα και περικοπές δαπανών του δημόσιου τομέα έχουν ως μοναδική συνέπεια την ολοένα βαθύτερη βύθιση της χώρας στην ύφεση. Η λιτότητα κατέστησε δύσκολο για την Ελλάδα να ανταποκριθεί στους δημοσιονομικούς της στόχους όπως και στις δομικές της αλλαγές. Γι’ αυτό το λόγο οτιδήποτε λιγότερο από διαγραφή χρέους –πάντα σε συνδυασμό με δομικές αλλαγές- και περισσότερα «πακέτα» διάσωσης είναι μόνο ένας τρόπος για την Ευρώπη να αγοράσει λίγο περισσότερο χρόνο αλλά σε πολύ υψηλή τιμή.\r\n\r\nΑυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικό θάρρος, ηγεσία και κινητήρια δύναμη για να βάλουμε ένα τέρμα στο φαύλο κύκλο των διασώσεων [χρέος-ύφεση-νέα διάσωση-μεγαλύτερο χρέος-μεγαλύτερη ύφεση]. Είναι προς όφελος όλων να υποστούμε τις βραχυπρόθεσμες απώλειες για να επωφεληθούμε από το μακροπρόθεσμο κέρδος.','\"Η διαγραφή του χρέους είναι αναπόφευκτη και θα σώσει το ευρώ\"','','inherit','open','open','','238-revision-5','','','2013-01-23 20:49:47','2013-01-23 20:49:47','',238,'http://www.thoughtforaction.org/238-revision-5/',0,'revision','',0),
 (247,1,'2013-01-23 21:14:19','2013-01-23 21:14:19','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=154\" rel=\"attachment wp-att-154\"><img class=\"size-full wp-image-154 aligncenter\" alt=\"#t4Action\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action1.png\" width=\"642\" height=\"320\" /></a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\n\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\n\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\n\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\n\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\n\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>','','','inherit','open','open','','246-revision','','','2013-01-23 21:14:19','2013-01-23 21:14:19','',246,'http://www.thoughtforaction.org/246-revision/',0,'revision','',0),
 (248,1,'2013-01-23 21:14:21','2013-01-23 21:14:21','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=154\" rel=\"attachment wp-att-154\"><img class=\"size-full wp-image-154 aligncenter\" alt=\"#t4Action\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action1.png\" width=\"642\" height=\"320\" /></a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\r\n\r\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\r\n\r\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\r\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\r\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\r\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\r\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\r\n\r\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\r\n\r\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\r\n\r\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\r\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\r\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>','','','inherit','open','open','','246-revision-2','','','2013-01-23 21:14:21','2013-01-23 21:14:21','',246,'http://www.thoughtforaction.org/246-revision-2/',0,'revision','',0),
 (249,1,'2013-01-23 21:14:21','2013-01-23 21:14:21','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/246/t4action-2/\" rel=\"attachment wp-att-154\"><img class=\"size-full wp-image-154 aligncenter\" alt=\"#t4Action\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action1.png\" width=\"642\" height=\"320\" /></a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\r\n\r\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\r\n\r\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\r\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\r\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\r\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\r\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\r\n\r\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\r\n\r\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\r\n\r\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\r\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\r\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>','','','inherit','open','open','','246-revision-3','','','2013-01-23 21:14:21','2013-01-23 21:14:21','',246,'http://www.thoughtforaction.org/246-revision-3/',0,'revision','',0),
 (251,1,'2013-02-15 17:06:26','2013-02-15 17:06:26','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\n\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\n\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\n\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\n\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\n\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------</p>\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"right\">A Welcoming</p>\nThe inspiration behind the launch of Thought 4 Action is an overwhelming sense of responsibility. A strong sense of responsibility to myself, to our common history and to the very existence of Greece. It is this feeling of responsibility that is motivating me to share with you my experience and international knowledge - all that I have learned about the stabilization of other nations that have also experienced a similar solvency crisis.\n\nGreece is a country that is suffering from a severe lack of stability that has been covered up by lies and corruption. It is not only the economy that is suffering, but the country’s political and social institutions. The distorted institutional framework - complex and oftentimes made even more convoluted by patchwork policy making -  has resulted in an unpredictable and unmanageable State that lacks any clear direction.\n\nAs a result, the inefficient and rather makeshift institutions have alienated society and left an entire people feeling trapped and confused. This situation has broken down any remaining shred of trust, compassion and justice. <b><i>Communication is hasty and rash, as 10 minutes has become the most time invested in a relationship.</i></b> Most worrying, however, is that we are becoming accustomed to this new way of life.\n\nThe deterioration of trust in all aspects of humanity is not only being well-maintained, but spreading. As a result, shallow and self-serving relationships are being formed between the people, the politicians and even the State. All the while, a “hostile” cynicism of gigantic proportions is engulfing the Greek people\'s daily life.\n\nWe have learned to live in confusion and to alienate ourselves in our convoluted thoughts. The result is a dead-end. It is time to realize that the solution is along a straight and simple path.\n\nThe experience I have gained over the years helping other countries recover from a similar crisis by putting them back on the road to growth - working with ordinary people to fight poverty and social exclusion along the way, has given me a sense of responsibility to not remain passive and indifferent. This is why I have decided to undertake this initiative directly with you and without a middleman. I want to engage every Greek citizen.\n\nI am inviting you to take part in what will become THE dialogue of our life.\n\nElena Panaritis\n\nFounder\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;\n<p style=\"text-align: center;\" align=\"right\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/246/elenas-profile/\" rel=\"attachment wp-att-344\"><img class=\" wp-image-344 aligncenter\" alt=\"Elena\'s Profile\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Elenas-Profile.png\" width=\"504\" height=\"176\" /></a></p>','Καλωσόρισμα / A Welcoming ','','inherit','open','open','','246-autosave','','','2013-02-15 17:06:26','2013-02-15 17:06:26','',246,'http://www.thoughtforaction.org/246-autosave/',0,'revision','',0),
 (250,1,'2013-01-23 21:14:35','2013-01-23 21:14:35','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/246/t4action-2/\" rel=\"attachment wp-att-154\"><img class=\"size-full wp-image-154 aligncenter\" alt=\"#t4Action\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action1.png\" width=\"642\" height=\"320\" /></a><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Η πρωτοβουλία της σύστασης της «Σκέψης για Δράση» απορρέει από τη συναίσθηση της ευθύνης έναντι του εαυτού μου, της ιστορίας μας, αλλά και της ίδιας της υπόστασης της χώρας. Η ευθύνη αυτή λοιπόν μου δίνει την ώθηση να μοιραστώ με κάθε συμπολίτη μου την εμπειρία και τη διεθνή γνώση που έχω αποκομίσει, σχετικά με τη σταθεροποίηση χωρών που βίωσαν παρόμοιες δομικές κρίσεις.\r\n\r\nΗ χώρα πάσχει από βαθιά σαθρότητα η οποία έχει καταλήξει στο ψέμα και στη φαυλότητα. Δεν νοσεί μόνο η οικονομία της, αλλά και οι πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί της. Η στρεβλή θεσμική υποδομή, πολύπλοκη και σύνθετη συχνά με πολλά \"μπαλώματα\", έχει μετατρέψει τη χώρα σε ένα ανεξέλεγκτο και αναποτελεσματικό κράτος χωρίς πυξίδα.\r\n\r\nΟι ατελέσφοροι και πρόχειροι θεσμοί έχουν αλλοτριώσει την κοινωνία, την μπερδέυουν και την εγκλωβίζουν. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης, ανθρωπιάς και δικαίου. Έχουν επωάσει στρεβλές και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Η επικοινωνία του ποδαριού, ο μέγιστος χρόνος του δεκάλεπτου θεωρείται πλέον ο φυσιολογικός τρόπος των διαπροσωπικών μας σχέσεων, συζητήσεων ακόμα και αυτών που αφορούν σημαντικά θεσμικά ζητήματα. Το πιο ανησυχητικό δε όλων, είναι ότι με αυτό τον τρόπο...μαθαίνουμε να ζούμε.\r\n<p align=\"center\"><strong><em>«Δεν έχει σημασία να αναλωνόμαστε, (...)</em></strong>\r\n<strong><em>… ξοδεύοντας πλέον δυνάμεις που κανείς δεν αγοράζει …» </em></strong>\r\n<em>Τελευταίος Σταθμός, Γεώργιος Σεφέρης</em></p>\r\n<p style=\"text-align: left;\" align=\"center\">Η μείωση της εμπιστοσύνης σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα συντηρείται και διαχέεται. Το αποτέλεσμα είναι να δομούνται ρηχές και ιδιοτελείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτών, του κράτους και να γιγαντώνεται ένας \"άγριος\" κυνισμός στην καθημερινότητα του Έλληνα.</p>\r\n<p style=\"text-align: left;\">Έχουμε μάθει να ζούμε στο μπέρδεμα και να αλλοτριωνόμαστε στην πολυπλοκότητα της σκέψης μας, καταλήγοντας σε αδιέξοδα. Είναι ώρα να σκεφτούμε ότι η λύση είναι ο ίσιος και απλός δρόμος.</p>\r\nΗ εμπειρία που έχω αποκομίσει τόσα χρόνια, βοηθώντας χώρες να ανακάμψουν από αντίστοιχες κρίσεις με στόχο την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση, δουλεύοντας με απλούς ανθρώπους⋅ μου δίνει την ευθύνη να μη μείνω απαθής και αμέτοχη. Αυτό αποφάσισα να το κάνω χωρίς μεσάζοντες αλλά απευθείας μαζί σας. Με κάθε Έλληνα πολίτη.\r\n\r\nΜέσω της Σκέψης για Δράση προσφέρουμε τα γνωστικά και εμπειρικά εργαλεία, έξω και πέρα από κάθε πολιτική, για να βοηθήσουμε να μπει ένα τέλος στη χαλαρότητα και προχειρότητα με την οποία το παρόν της χώρας δείχνει να αποφασίζεται από εξωτερικούς εταίρους.\r\n\r\nΟ Έλληνας πολίτης χρειάζεται μία φερέγγυα και ρεαλιστική πρόταση. Είναι ανάγκη να εργαστούμε στα πλαίσια ενός αβέβαιου και ρευστού παρόντος, για να φτιάξουμε ένα ευοίωνο και σταθερό μέλλον.\r\n\r\nΣας καλώ να συμμετάσχετε στον διάλογο της ζωής μας.\r\n<p align=\"right\"><strong>Έλενα Παναρίτη </strong>\r\n<strong>Ιδρύτρια</strong></p>','Καλωσόρισμα','','inherit','open','open','','246-revision-4','','','2013-01-23 21:14:35','2013-01-23 21:14:35','',246,'http://www.thoughtforaction.org/246-revision-4/',0,'revision','',0),
 (255,1,'2013-01-23 21:59:55','2013-01-23 21:59:55','[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n&nbsp;','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 21:59:55','2013-01-23 21:59:55','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-7/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (252,1,'2013-01-23 20:15:58','2013-01-23 20:15:58','[si-contact-form form=\'2\']','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 20:15:58','2013-01-23 20:15:58','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-4/',0,'revision','',0),
 (256,1,'2013-01-23 22:02:04','2013-01-23 22:02:04','[toggle title=\"Παιδεία\" state=\"close\" ]Παιδεία [si-contact-form form=\'2\'][/toggle][si-contact-form form=\'2\']','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 22:02:04','2013-01-23 22:02:04','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-8/',0,'revision','',0),
 (253,1,'2013-01-23 21:57:38','2013-01-23 21:57:38','[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n[si-contact-form form=\'2\']','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 21:57:38','2013-01-23 21:57:38','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-5/',0,'revision','',0),
 (254,1,'2013-01-23 21:58:20','2013-01-23 21:58:20','[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Erotisi 1\" state=\"close\" ][si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n&nbsp;','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 21:58:20','2013-01-23 21:58:20','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-6/',0,'revision','',0),
 (257,1,'2013-01-24 09:34:15','2013-01-24 09:34:15','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>The debate about how to fix Greece\'s debt crisis is missing one important factor — the historical context behind the events. How did we get here and what actually drove us to the Big Bang of October-December 2009? This is crucial to effectively resolve the crisis, argues Greek MP and former World Bank economist Elena Panaritis.\n\nver the past year, we here in Greece have been going through all of the five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance.\n\nWe woke up to the crisis in denial, came to terms with it, and became angry. Then we started bargaining for our future until we got so depressed we finally had to accept our \"new\" reality — a reality of recession, high debt and continuous austerity.\n\nGreece is a very old country. Not just an old country, but an old civilization. It wasn\'t until the 1830s that the modern Greek state was established, after rebelling and gaining independence from the Ottoman Empire.\n\nThis achievement, however, was followed by a series of wars: The 1912-13 Balkan Wars (during which we actually increased our territory), World War I, another war involving Asia Minor in 1921, World War II in 1940, followed by six years of civil war that started in 1946 — and, finally, a conflict in 1974 between Cyprus and Turkey.\n\nThe Greek Civil War was fought between a government backed by British and American support and Greek Communists. It was the bloodiest and most devastating war in the history of Greece considering the number of lives lost. The death toll reached nearly 10% of the Greek population.\n\nWhile we — and the world — have been focused mostly on the political dimension of Greece\'s path in the entire post-1945 era, tragically the economic sphere never received similar attention. While still a poor country, Greek leaders sought to protect, and sooth, the war-stricken population by finding alternative ways to help improve their livelihoods. The stage was set for a statist approach to economic policy.\n\nA welfare state emerged, including an automatic, indexed salary schedule instead of annual pay increases based on market indicators (such as productivity). A worker\'s base salary would be further adjusted to include subsidies and transfers of all kinds, based on factors such as marital status and number of children. This also included the infamous 13th and 14th monthly salaries.\n\nThe resulting lack of economic opportunity and real growth, however, pushed an unprecedented number of Greeks to emigrate to the United States and Australia after the World War II. With one of the highest rates of emigration in the world, remittances soon became the largest component of Greece\'s GDP. Greece even established a parliamentary committee for its diaspora to better address their interests.\n\nAlso worth noting is the fact that, despite these measures, the average total monthly salary in Greece was still far below the average European Union monthly salary.\n\nGreece\'s modern history is marred by conflicting factors: a rapid evolution of the state, economic growth and governance based on legal institutions that were mainly imported. Despite all these problems, I am convinced that Greece can bounce back. And while the path to prosperity may be slow, it is not unrealistic.\n\nGreece has done it before. Let\'s not forget the economic miracle achieved by Greece in the early 1970s (when the country boasted an average annual growth rate of 6%). It was a period of unprecedented growth. Inflation was low. Greece\'s GDP was growing annually about 8% — the fastest growth rate in Western Europe. Industrial production also expanded at about 10% annually, and manufacturing exports topped agricultural experts for the first time in Greece\'s history.\n\nThis time around, we will need to spark growth through institutional reforms. The question before us is this: How can we use the current crisis to steer Greece in the right direction?\n\nIn the Parliament, we have pushed through some difficult, but very necessary, reforms. They are aimed at freeing up the very rigid labor market of the past. We have also taken actions aimed at rebuilding trust between citizens and the state. These reforms are opening up the so-called \"closed professions,\" increasing the retirement age, and consolidating wages and pension funds by 2015. We will also restore some key institutions, focusing on property rights and security of title.\n\nWe have to rekindle Greeks\' entrepreneurial spirit at home, rather than out of the country. Why is it that Greeks excel far better abroad in countries like Australia and the United States? It\'s because these countries provide a friendlier investment environment. We are continuing on the path of reform to deregulate and simplify bureaucracy. I am confident we will see a remarkably strong emergence of local entrepreneurs.\n\nA solution to all the problems can only be found if the formal economy becomes simple, predictable and, therefore, easy to track. Any rules must, at long last, be applied even-handedly, with appropriate pricing of risk and minimal informational asymmetry, which usually benefits those who have accumulated considerable economic power — and thus stifles innovation, risk-taking and entrepreneurship.\n\nGreece\'s economic future depends on nothing revolutionary — just a reliable property rights system, low transaction costs and strong enforcement mechanisms.\n\nFor that to happen, however, people first need to understand the underlying risk and the devastating effect of bad rules and processes and inappropriate institutions, and that they not only lead to persistent distortions, but also systematically diminish economic growth.\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state.\n\nThis is the answer to the country\'s problems: Unshackle the chains of the past. Unleash the enterprising spirit. We have just never tried it before — and it\'s high time to do so.\n\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state. That makes it all the more worth pursuing and completing.\n\nThe 2009 crisis is probably the biggest opportunity in Greece\'s modern history to carve out a new path to prosperity.\n\nFor that to happen, we need to put through deep institutional reforms. That might, and will, displease the few, but if we don\'t do so, we will fail the many — our citizens.','Έλενα Παναρίτη: \"The Historical Roots of Greece\'s Debt Crisis\"','','inherit','open','open','','41-autosave','','','2013-01-24 09:34:15','2013-01-24 09:34:15','',41,'http://www.thoughtforaction.org/41-autosave/',0,'revision','',0),
 (258,1,'2013-01-24 08:22:08','2013-01-24 08:22:08','Europe\'s economic crisis is like a runaway freight train and its politicians have yet to find a way to stop it before it breaks ground and completely derails.\n\nAll the while, the crisis continues to escalate unabated. In Greece, for instance, efforts to tame the country\'s monstrous debt (expected to reach 180% of GDP in 2013 -- much more than previously projected) with several rounds of fierce budget cuts and three years of severe austerity have probably done more harm than good for its beleaguered economy, which is expected to shrink by 7% this year.\n\n&nbsp;\n\nIn the absence of a realistic timetable or successful plan of action to solve the crisis, Europe\'s politicians seem stuck. They have failed to contain the prolongation and the spread of the crisis despite numerous Eurozone summits and other high-level talks about how to save Europe\'s single currency. It seems as though it has become easier to turn this crisis into a moral and ethical crisis that uses Greece as a target.\n\nThey have lost sight of the real problem -- the structural problems stemming from high administrative burdens and the unpredictability of tax systems (France and Greece, for instance, have changed their rate of taxations multiple times) that ultimately result in too-high production costs, which in turn stifle creation and restrain innovation.\n\nThis is exactly what is keeping European economies from growing.\n\nNow that we have identified the problem, it\'s time to find a solution by changing the conversation in Europe.\n\nThe conversation about the need to compete with emerging markets like China and India is mute. Europe does not need to compete with these countries. Europe needs to compete with Europe in order to move to the next level, become efficient and spur innovation and herald a new wave of development and growth.\n\nTo do this, Europe needs to start looking ahead and focus on the so-called <a href=\"http://www.blueoceanstrategy.com/abo/what_is_bos.html\" target=\"_hplink\">Blue Ocean Strategy</a> as regards its economic development. Europe also needs to create new market space -- getting a bigger Bottom Line -- to render the competition irrelevant.\n\nBut even though innovation is the undeniable key to success, Europe seems to be stuck on a Red Ocean strategy (a market-share battle) -- a conventional approach to business of beating the competition in an existing confined market space. This is one reason the European Union -- one of world\'s largest trading blocs -- is a long way away from becoming the world\'s most competitive.\n\nEurope is also bogged down by too much bureaucracy, too many regulations and a relatively unstable tax regime in many of the EU member states. In France (the second largest economy in Europe), for example, tax laws have been amended eight times over the past two years. Greece has made some 16 revisions.\n\nIt\'s this combination of excessive bureaucracy and over-regulation that is ultimately keeping Europe from becoming an attractive incubator of innovation and entrepreneurship.\n\nToday\'s European economic model stumbles on the very high costs associated with processes and transactions. This is largely due to vested interests and the burdensome bureaucracy that unavoidably hides the creation of more reforms. This is why sweeping simplifications are necessary.\n\nEconomists\' incessant pleas for more flexibility have largely gone unheard. It\'s been more than 20 years since economists started urging EU policymakers to reform labor markets and ease rigidities in the markets. Only Germany has listened, mainly after the pressure created with the unification of East Germany. By doing so, Germany has achieved the highest level of labor reforms in the entire 27-member bloc. The other economies have yet to follow suit.\n\n<strong>What lies ahead?</strong>\n\nEurope is at crossroads. It\'s either going to remain stuck in an old school productive model based on heavy industry, manufacturing and services and no real innovation or it\'s going to create an economic ecosystem for the next generation.\n\nSince it is counterproductive to try to out-perform the competition because it reduces prices, Europe should be creating new markets (or blue oceans) by investing in new technology and new ideas. The creation of new sectors, however, is not going to be easy. Europe needs to start by making some deep changes in its economic pattern of behavior and pass structural reforms aimed at simplifying procedures and encouraging innovation.\n\nIt\'s not too late for Europe to turn things around and start pioneering a new generation of groundbreaking industries in an uncontested market space. The list of possible industries is endless and includes everything from high-tech applications of traditional sectors (tourism and agriculture) to green investing and impact investing.\n\nEurope should re-power its Silicon Valley-like engines to promote entrepreneurship. It\'s currently losing its high-tech talent to countries like the United States where the infrastructure is already in place and investment capital is easier to access. An infusion of venture capital funds and expertise can help Europe\'s engineering and technology universities create a new generation of entrepreneurs.\n\nEurope can start by forming new markets that combine technology with traditional industry and services.\n\nIf policymakers do not embrace creativity and innovation, Europe will end up becoming a very well-experienced butler to China and Asia in general. It\'s just as John Maynard Keynes, the 20th century\'s most influential economist, had said about the British economy -- that it would become the butler of the United States if it stubbornly refuses to adjust to modernization.\n\n<strong>Time is of the essence</strong>\n\nEurope needs to start rebuilding its rickety foundation of productivity because financial markets are merciless and move at a much faster pace than any bureaucratic policy decisions in Brussels.\n\nThe crisis, which started in Greece, sounded all types of alarm bells but they were not heard.\n\nThe current productivity model fuels informality, especially in the periphery of the European Union. The informal economy has grown from the need to circumvent the overregulation under-regulation and inflexible procedures and the unpredictability of extralegal procedures, rules and regulations.\n\nThe findings of the World Bank\'s <a href=\"http://www.doingbusiness.org/reports/global-reports/doing-business-2012\" target=\"_hplink\">2012 Doing Business Survey</a> speak volumes. Debt-stricken Greece ranks 135 out of 183 countries as regards the ease of setting up a business. Spain ranks 133 and Austria 134. Even Germany, the European Union\'s powerhouse, holds the 98th spot -- nowhere near New Zealand, Australia and Canada (the top three countries). The United States ranks 13.\n\nA poor showing on the World Bank\'s survey denotes the intractability of bureaucracy -- all the messy overregulation, under-regulation and the super-regulation that is difficult (at times impossible) to bypass.\n\nThere is only one solution. It\'s three-fold and involves <em>simplification</em>, <em>deregulation</em> of the market and <em>standardization</em>of procedures. All three can lead to low costs and wider bottom lines (profits).\n\n<a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\">http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html</a>','Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis','','inherit','open','open','','68-autosave','','','2013-01-24 08:22:08','2013-01-24 08:22:08','',68,'http://www.thoughtforaction.org/68-autosave/',0,'revision','',0),
 (259,1,'2013-01-24 08:22:15','2013-01-24 08:22:15','Greece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\n\n&nbsp;\n\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\n\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\n\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\n\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\n\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\n\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\n\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\n\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\n\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\n\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\n\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\n\nPredictions overshooting Reality\n\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\n\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\n\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\n\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\n\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\n\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\n\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\n\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\n\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\n\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\n\nThe mistakes: A triple whammy\n\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\n\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\n\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\n\nShort-term loss, long-term gain\n\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\n\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\n\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.','Έλενα Παναρίτη: \"Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro\"','','inherit','open','open','','43-autosave','','','2013-01-24 08:22:15','2013-01-24 08:22:15','',43,'http://www.thoughtforaction.org/43-autosave/',0,'revision','',0),
 (260,1,'2013-01-24 08:22:22','2013-01-24 08:22:22','Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι ένα τρένο εκτός ελέγχου και οι πολιτικοί της δεν έχουν βρει τρόπο να το σταματήσουν προτού εκτροχιαστεί.\n\nΣτο μεταξύ η κρίση συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι προσπάθειες για περιορισμό του τεράστιου χρέους της χώρας (αναμένεται να αγγίξει το 180% του ΑΕΠ το 2013, ξεπερνώντας κάθε πρόβλεψη) με πολλές και επώδυνες περικοπές στους προϋπολογισμούς και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας έκαναν μάλλον περισσότερο κακό παρά καλό στην παραπαίουσα οικονομία της που αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 7% αυτό το χρόνο.\n\n&nbsp;\n\nΜε την απουσία ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος ή επιτυχούς σχεδίου δράσης για την επίλυση της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν να έχουν «κολλήσει». Απέτυχαν να περιορίσουν την επιμήκυνση και την εξάπλωση της κρίσης, παρά τις συχνές συσκέψεις της Ευρωζώνης και τις λοιπές συζητήσεις σε υψηλό επίπεδο για τη διάσωση του ευρώ. Φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε ηθική κρίση θέτοντας στο στόχαστρο την Ελλάδα.\n\nΔεν βλέπουν το αληθινό πρόβλημα (τα δομικά προβλήματα που απορρέουν από τα βάρη της κεντρικής διοίκησης και την έλλειψη προβλεπτικότητας των φορολογικών συστημάτων – η Γαλλία και η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει πολλές φορές τις φορολογικές τους κλίμακες) το οποίο τελικά οδηγεί σε υπερβολικά μεγάλο κόστος παραγωγής που, με τη σειρά του, καταπνίγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.\n\nΑυτό ακριβώς εμποδίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αναπτυχθούν.\n\nΤώρα που καθορίσαμε το πρόβλημα είναι καιρός να βρούμε τη λύση αλλάζοντας την ατζέντα στην Ευρώπη.\n\nΗ συζήτηση για την ανάγκη του ανταγωνισμού με αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ατελέσφορη. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί με αυτές τις χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να ανταγωνιστεί την Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, να γίνει αποτελεσματική, να ενισχύσει την καινοτομία και να γίνει αφετηρία ενός νέου κύματος εξέλιξης και ανάπτυξης.\n\nΓια να το κάνει αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εστιάσει όσον αφορά την οικονομική της ανάπτυξη στην επονομαζόμενηBlueOceanStrategy. Η Ευρώπη επίσης χρειάζεται να δημιουργήσει νέο πεδίο αγορών, αφοπλίζοντας με τον τρόπο αυτό τον ανταγωνισμό.\n\nΕντούτοις, αν και η καινοτομία είναι το αδιαμφισβήτητο κλειδί για την επιτυχία, η Ευρώπη δείχνει να έχει κολλήσει σε μία RedOceanStrategy(μια συμβατική προσέγγιση στις επιχειρήσεις που συνίσταται στο να νικηθεί ο ανταγωνισμός σε ένα ήδη υπάρχον περιορισμένο πεδίο αγοράς). Αυτός είναι ένας λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, απέχει πολύ από το να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός στον κόσμο.\n\nΗ Ευρώπη, επιπλέον, περιορίζεται από την υπερβολική γραφειοκρατία, την υπερβολική πληθώρα κανονισμών και ένα σχετικά ασταθές φορολογικό σύστημα σε πολλές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Η Γαλλία, για παράδειγμα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, έχει αλλάξει οκτώ φορές τα τελευταία δύο χρόνια φορολογικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα έχει κάνει δεκαέξι αναθεωρήσεις.\n\nΑυτός ο συνδυασμός υπερβολικής γραφειοκρατίας και υπερβολής κανονισμών είναι που κρατά τελικά την Ευρώπη από το να γίνει ένα ελκυστικό λίκνο καινοτομίας και επιχειρηματικότητας.\n\nΤο σημερινό ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο σκοντάφτει σε πολύ υψηλό κόστος που αφορά διαδικασίες και συναλλαγές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε επενδυμένα συμφέροντα και στη δυσκίνητη γραφειοκρατία που αναπόφευκτα εμποδίζει τη δημιουργία περισσότερων μεταρρυθμίσεων. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίες οι σαρωτικές απλοποιήσεις.\n\nΟι ασταμάτητες εκκλήσεις των οικονομολόγων για μεγαλύτερη ευελιξία δεν έχουν εισακουστεί. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που οι οικονομολόγοι άρχισαν να παρακινούν τους πολιτικούς ιθύνοντες της Ευρώπης για αναθεώρηση της αγοράς εργασίας και την απάλειψη της δυσκαμψίας στις αγορές. Μόνο η Γερμανία συμμορφώθηκε, κυρίως λόγω της πίεσης από την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, με αποτέλεσμα η Γερμανία να έχει επιτύχει το υψηλότερο επίπεδο εργασιακών μεταρρυθμίσεων στην ένωση των 27 χωρών. Οι άλλες οικονομίες έχουν μείνει αισθητά πίσω.\n\n<strong>Τι κρύβει το μέλλον</strong>\n\nΗ Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα παραμείνει στάσιμη σε ένα παραγωγικό μοντέλο παλιάς σχολής που βασίζεται σε βαριά βιομηχανία, κατασκευή και υπηρεσίες, χωρίς πραγματική καινοτομία, είτε θα δημιουργήσει ένα οικονομικό οικοσύστημα για τις επόμενες γενιές.\n\nΜε δεδομένο ότι είναι αντιπαραγωγικό να προσπαθήσει κανείς να χτυπήσει τον ανταγωνισμό καθώς οδηγεί στη μείωση των τιμών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει νέες αγορές (ή BlueOceans) επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες και νέες ιδέες. Η δημιουργία νέων τομέων, ωστόσο, δεν πρόκειται να είναι εύκολη. Η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει κάνοντας βαθιές αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο συμπεριφοράς της και να περάσει δομικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην απλοποίηση διαδικασιών και στην ενθάρρυνση της καινοτομίας.\n\nΥπάρχει ακόμη καιρός για την Ευρώπη να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων και να εγκαινιάσει την πρωτοπορία σε μία νέα γενιά ριζοσπαστικών βιομηχανιών σε ένα νέο αδιαφιλονίκητο πεδίο αγορών. Η λίστα τέτοιων βιομηχανιών είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει τα πάντα, από εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας σε παραδοσιακούς τομείς (τουρισμός και γεωργία) μέχρι πράσινες επενδύσεις.\n\n(<strong>Μετάφραση – επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>\n\nΗ Ευρώπη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στις μηχανές της δικής της Σίλικον Βάλεϊ για να προωθήσει την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν χάνει το προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία από χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η υποδομή είναι ήδη έτοιμη και υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε επενδυτικά κεφάλαια. Μια εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας μπορεί να βοηθήσει τα τεχνολογικά πανεπιστήμια της Ευρώπης να δημιουργήσουν μια νέα γενιά επιχειρηματιών.\n\nΗ Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει δημιουργώντας νέες αγορές που συνδυάζουν την τεχνολογία με την παραδοσιακή βιομηχανία και υπηρεσίες.\n\nΑν εκείνοι που χαράσσουν πολιτική δεν αγκαλιάσουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, η Ευρώπη θα καταλήξει ένας έμπειρος μπάτλερ για την Κίνα και την Ασία, γενικότερα. Αυτό ακριβώς είχε πει για τη βρετανική οικονομία ο Τζον ΜέιναρντΚέινς, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ότι θα γινόταν ο μπάτλερ των ΗΠΑ εάν αρνούνταν πεισματικά να εκμοντερνιστεί.\n\n<strong>Η σημασία του χρόνου</strong>\n\nΗ Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να ξαναχτίζει τα θεμέλια της παραγωγικότητάς της γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ανελέητες και κινούνται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε γραφειοκρατική πολιτική στις Βρυξέλλες.\n\nΗ κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα σήμανε πολλαπλούς συναγερμούς, αλλά κανείς δεν άκουσε.\n\nΤο τρέχον παραγωγικό μοντέλο τροφοδοτεί την άτυπη οικονομία, κυρίως στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άτυπη οικονομία έχει διογκωθεί σε μία προσπάθεια να παρακαμφθούν οι στρυφνές, άκαμπτες και χρονοβόρες διαδικασίες.\n\nΤα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012 σχετικά με την επιχειρηματικότητα είναι αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα του χρέους κατατάσσεται στην 135<sup>η</sup> θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την ευκολία του να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Η Ισπανία είναι στην 133<sup>η</sup> θέση και η Αυστρία στην 134<sup>η</sup>, ενώ η Γερμανία, η ατμομηχανή της Ευρώπης, είναι στην 98<sup>η</sup> θέση. Πολύ πίσω, δηλαδή, από τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τον Καναδά, που είναι οι χώρες στις τρεις πρώτες θέσεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη 13<sup>η</sup> θέση.\n\nΗ Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει το πόσο απωθητική είναι η γραφειοκρατία, όλη αυτή η περίπλοκη πληθώρα κανονισμών που είναι δύσκολο να παρακάμψει κανείς.\n\nΑυτή είναι μία μόνο λύση. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο, στην ουσία: απλοποίηση, απελευθέρωση των αγορών από ρυθμίσεις και τυποποίηση των διαδικασιών. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλό κόστος και μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.\n\n<em>[δημοσιεύτηκε στη HuffingtonPost, 11/10/2012]</em>','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','inherit','open','open','','70-autosave','','','2013-01-24 08:22:22','2013-01-24 08:22:22','',70,'http://www.thoughtforaction.org/70-autosave/',0,'revision','',0),
 (261,1,'2013-01-24 08:22:28','2013-01-24 08:22:28','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\n\n&nbsp;\n\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\n\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\n\nWhat\'s happening now?\n\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\n\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\n\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\n\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\n\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\n\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\n\nMisdiagnosing the crisis\n\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\n\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\n\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\n\nWhat needs to be done?\n\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\n\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Έλενα Παναρίτη: \"Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow\"','','inherit','open','open','','45-autosave','','','2013-01-24 08:22:28','2013-01-24 08:22:28','',45,'http://www.thoughtforaction.org/45-autosave/',0,'revision','',0),
 (262,1,'2013-01-24 08:22:32','2013-01-24 08:22:32','<div>\n\nGreece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\nPredictions overshooting Reality\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\n\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\nThe mistakes: A triple whammy\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\nShort-term loss, long-term gain\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.\n\n</div>\n<div></div>','Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro','','inherit','open','open','','74-autosave','','','2013-01-24 08:22:32','2013-01-24 08:22:32','',74,'http://www.thoughtforaction.org/74-autosave/',0,'revision','',0),
 (263,1,'2013-01-24 08:22:38','2013-01-24 08:22:38','Greece is safe from a disorderly default, but not out of the woods yet. The European Union and the International Monetary Fund approved Greece\'s second rescue package – worth €130bn – after 13 hours of difficult deliberations. This is the good news.\n\n&nbsp;\n\nThe bad news is that Greece is still wading neck-deep in murky waters. Worse still, the country\'s economic crisis (the worst since the second world war) can be transformed into a crisis of confidence between its people and the state – regardless of which party is in government.\n\nGreeks are starting to question whether their economy can ever be revived. They are losing faith and growing increasingly pessimistic about whether the sacrifices they are making will be enough to end the crisis.\n\nHow possible is this? The real economic situation in Greece is worsening. The unemployment rate has hit a record high, currently 17.7% and close to 50% for young people. Pensions and salaries are being cut. Businesses are shutting down every day. New taxes are being levied. The \"informal\" labour market is swelling – it\'s pushing 50% of the country\'s potential workforce.\n\nAnd as fear and insecurity spread, many Greeks are packing their bags again and leaving their country. They want a new political system. Dissatisfaction crosses party lines, as people are no longer willing to play by the old rules of empty pre-election promises. They want to see results.\n\nEven the smallest amount of progress, however, will require politicians to roll up their sleeves and propose viable reforms that can and will be implemented. What we need is radical structural reforms that will help us to rebuild the country\'s wobbly foundations of productivity. We need reforms that will promote entrepreneurship and generate new ideas.\n\nWe need a new set of rules that will allow for the smooth transition from the informal to the formal economy. One example is through the simplification of process and deregulation of markets – a simple and fair taxation administration system would be more efficient and would create a friendlier business environment. This would increase the investment possibilities in Greece not only for foreign investors, but also for local ones.\n\nThe country was brought to the brink of bankruptcy. Though safe – for now – Greece could find itself struggling to meet the strict conditions outlined in the second bailout memorandum if these key structural reforms don\'t take place.\n\nLet\'s not forget, however, that there are no quick fixes for the Greek economy. Any viable solution will require a lot more than just another round of bailout and austerity measures. The new measures include an immediate 22% cut to the minimum wage and the elimination of 150,000 public sector jobs by 2015.\n\nThe alternative, however, would have been a messy default – a nightmare scenario that would have opened the floodgates and piled on more misery. It would also guarantee our ousting from the world markets for at least 20 years – our partners would make sure punishment would take place.\n\nAs such, a solution would directly benefit the eurozone. This is why we need to focus on the structural and institutional reforms. Though these reforms will take time to bear fruit, they will eventually yield the best results.\n\nSuccess depends on how well we can reform the Greek state. What we need to do is simplify judicial services and enforcement of rules and laws. We also need to apply quality control on goods and services, eliminate organisations with overlapping mandates and rationalise the public sector.\n\nIt\'s not too late for the crisis to serve as an opportunity. It might, however, be Greece\'s best chance to make all the necessary changes and put the country back on the path of prosperity.','Έλενα Παναρίτη: \"Promote Greek entrepreneurship to turn this crisis into an opportunity\"','','inherit','open','open','','47-autosave','','','2013-01-24 08:22:38','2013-01-24 08:22:38','',47,'http://www.thoughtforaction.org/47-autosave/',0,'revision','',0),
 (264,1,'2013-04-03 15:03:15','2013-04-03 15:03:15','&nbsp;\n\n<em>By Kathy Tzilivakis </em>\n\nElena Panaritis, a Greek institutional economist who has worked at the World Bank, is mobilizing some of the world\'s top economic minds to help the government solve Greece\'s debt crisis.\nPanaritis has had her finger on the pulse of what needs fixing ever since she entered politics in Greece, serving as a socialist Pasok MP from 1999 until last month (April) when the parliament was dissolved. She was also one of the top economic advisors to former Prime Minister George Papandreou, who had personally called her in 2009 to request she serve as one of his state-wide deputies.\n\nFree from the confines of party politics, Panaritis is putting her extensive experience as an economist (and 18 years at the World Bank) behind a new initiative she has coined \"Thought for Action\". It\'s a non-partisan action tank aimed at pushing the agenda and steering the debate towards a workable solution to Greece\'s economic crisis.\n\n\"The mission is to provide an action policy base so we can start sharing knowledge of practical experience and lessons learned by other countries that have faced a similar crisis,\" she says. \"Greece is not the first country that has fallen into crisis. It\'s not a difficult problem to solve if we have all the information and know what others have done and what mistakes they made. This is how we will know what we should and shouldn\'t do.\"\n\nMany mistakes have already been made and much time has been lost.\n\n\"It\'s unfortunate that even though I kept discussing and requesting and promoting such actions during the past two and a half years [as MP], it seemed that the political system was so rigid that it could not collect and build on this idea. So now this is what we are doing,\" she says.\n\nAccording to Panaritis, it is imperative to sit Greek policymakers at the same table with practitioners and experts from around the world so they can compare and exchange notes and put forward a new national strategy – one that will ultimately reinvent Greece and steer a course for a better future.\n\nThis is what she hopes to do with her new action tank. She\'s already got some of the world\'s top names backing her new initiative. The list includes Cyrus Ardalan (Vice Chairman and Head of Investment Banking, Russia, the Middle East and Africa of Barclays Capital), Willem Buiter (the chief economist at Citigroup), Francis Fukuyama (a well-known American political economist) and Carl Munana (President of Ashoka in Spain and International Advisor to the MicroVest Fund), as well as Christopher Pissarides (Nobel Prize Laureate who currently holds the Norman Sosnow Chair in Economics at the London School of Economics) and Susan Wachter (professor at The Wharton School of the University of Pennsylvania).\n\nShort of reinventing the wheel, Panaritis is confident a solution to Greece\'s economic crisis can be found by drawing from the knowledge of others and the experience gained by countries around the world.\n\nThe bigger question\n\nWith a new round of elections scheduled on June 17, Greece is once again at the epicenter of Europe\'s deepening economic crisis. And there is growing talk about the country\'s doomed marriage with the Eurozone.\n\nAccording to Panaritis, however, the question whether Greece will leave the Eurozone is not so important anymore.\n\nSpeaking as an economist, she says the bigger question we should all be asking is how Greece – a small economy – can spur long-run economic growth through improvements in productivity. Greece\'s future hinges on its productive capacity, she says.\n\nIt\'s a question Panaritis repeatedly asked from her seat in the parliament. She had preached for the removal of the impediments to economic growth in Greece. These include the country\'s over-regulated economy – a dire situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones are tidied up and harmonized.\n\nFailing to do so has come with a cost – both financial and economic, direct and indirect.\n\n\"It is not a simple economic crisis,\" says Panaritis, who was one of the first mainstream politicians in Greece to publicly speak of a default and the country\'s exit from the Eurozone.\n\n\"This crisis is a crisis of knowledge – of a situation in which people have chosen to live and work in a system that was not open,\" she explains. \"So, Greece was a closed economy within an open economy. This is why we now need to adjust and reform and open the way we make policy decisions.\n\n\"Greeks are fed up and want change. They feel they have been cheated,\" adds Panaritis. \"This is why no party received enough votes to form a government on May 6.\"\n\nIt remains to be seen whether the June 17 elections will be a real turning point.','Economist Elena Panaritis is steering a new course','','inherit','open','open','','76-autosave','','','2013-04-03 15:03:15','2013-04-03 15:03:15','',76,'http://www.thoughtforaction.org/76-autosave/',0,'revision','',0),
 (265,1,'2013-01-24 08:23:01','2013-01-24 08:23:01','Η ανάγκη επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση.\n\nAn Interview with Paul Romer on Economic Growth\n\n<a href=\"http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html\">http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html</a>','Paul Romer: \"Η Οικονομική ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση\"','','inherit','open','open','','49-autosave','','','2013-01-24 08:23:01','2013-01-24 08:23:01','',49,'http://www.thoughtforaction.org/49-autosave/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (266,1,'2013-01-23 22:07:35','2013-01-23 22:07:35','[toggle title=\"Παιδεία\" state=\"close\" ]Παιδεία [si-contact-form form=\'2\'][/toggle][si-contact-form form=\'2\']','Υπόβαλε το Ερώτημα Σου','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-23 22:07:35','2013-01-23 22:07:35','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-9/',0,'revision','',0),
 (267,1,'2013-01-24 09:30:53','2013-01-24 09:30:53','','Greek crisis history','','inherit','open','open','','greek-crisis-history','','','2013-01-24 09:30:53','2013-01-24 09:30:53','',41,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Greek-crisis-history.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (268,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','The debate about how to fix Greece\'s debt crisis is missing one important factor — the historical context behind the events. How did we get here and what actually drove us to the Big Bang of October-December 2009? This is crucial to effectively resolve the crisis, argues Greek MP and former World Bank economist Elena Panaritis.\r\n\r\nver the past year, we here in Greece have been going through all of the five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance.\r\n\r\nWe woke up to the crisis in denial, came to terms with it, and became angry. Then we started bargaining for our future until we got so depressed we finally had to accept our \"new\" reality — a reality of recession, high debt and continuous austerity.\r\n\r\nGreece is a very old country. Not just an old country, but an old civilization. It wasn\'t until the 1830s that the modern Greek state was established, after rebelling and gaining independence from the Ottoman Empire.\r\n\r\nThis achievement, however, was followed by a series of wars: The 1912-13 Balkan Wars (during which we actually increased our territory), World War I, another war involving Asia Minor in 1921, World War II in 1940, followed by six years of civil war that started in 1946 — and, finally, a conflict in 1974 between Cyprus and Turkey.\r\n\r\nThe Greek Civil War was fought between a government backed by British and American support and Greek Communists. It was the bloodiest and most devastating war in the history of Greece considering the number of lives lost. The death toll reached nearly 10% of the Greek population.\r\n\r\nWhile we — and the world — have been focused mostly on the political dimension of Greece\'s path in the entire post-1945 era, tragically the economic sphere never received similar attention. While still a poor country, Greek leaders sought to protect, and sooth, the war-stricken population by finding alternative ways to help improve their livelihoods. The stage was set for a statist approach to economic policy.\r\n\r\nA welfare state emerged, including an automatic, indexed salary schedule instead of annual pay increases based on market indicators (such as productivity). A worker\'s base salary would be further adjusted to include subsidies and transfers of all kinds, based on factors such as marital status and number of children. This also included the infamous 13th and 14th monthly salaries.\r\n\r\nThe resulting lack of economic opportunity and real growth, however, pushed an unprecedented number of Greeks to emigrate to the United States and Australia after the World War II. With one of the highest rates of emigration in the world, remittances soon became the largest component of Greece\'s GDP. Greece even established a parliamentary committee for its diaspora to better address their interests.\r\n\r\nAlso worth noting is the fact that, despite these measures, the average total monthly salary in Greece was still far below the average European Union monthly salary.\r\n\r\nGreece\'s modern history is marred by conflicting factors: a rapid evolution of the state, economic growth and governance based on legal institutions that were mainly imported. Despite all these problems, I am convinced that Greece can bounce back. And while the path to prosperity may be slow, it is not unrealistic.\r\n\r\nGreece has done it before. Let\'s not forget the economic miracle achieved by Greece in the early 1970s (when the country boasted an average annual growth rate of 6%). It was a period of unprecedented growth. Inflation was low. Greece\'s GDP was growing annually about 8% — the fastest growth rate in Western Europe. Industrial production also expanded at about 10% annually, and manufacturing exports topped agricultural experts for the first time in Greece\'s history.\r\n\r\nThis time around, we will need to spark growth through institutional reforms. The question before us is this: How can we use the current crisis to steer Greece in the right direction?\r\n\r\nIn the Parliament, we have pushed through some difficult, but very necessary, reforms. They are aimed at freeing up the very rigid labor market of the past. We have also taken actions aimed at rebuilding trust between citizens and the state. These reforms are opening up the so-called \"closed professions,\" increasing the retirement age, and consolidating wages and pension funds by 2015. We will also restore some key institutions, focusing on property rights and security of title.\r\n\r\nWe have to rekindle Greeks\' entrepreneurial spirit at home, rather than out of the country. Why is it that Greeks excel far better abroad in countries like Australia and the United States? It\'s because these countries provide a friendlier investment environment. We are continuing on the path of reform to deregulate and simplify bureaucracy. I am confident we will see a remarkably strong emergence of local entrepreneurs.\r\n\r\nA solution to all the problems can only be found if the formal economy becomes simple, predictable and, therefore, easy to track. Any rules must, at long last, be applied even-handedly, with appropriate pricing of risk and minimal informational asymmetry, which usually benefits those who have accumulated considerable economic power — and thus stifles innovation, risk-taking and entrepreneurship.\r\n\r\nGreece\'s economic future depends on nothing revolutionary — just a reliable property rights system, low transaction costs and strong enforcement mechanisms.\r\n\r\nFor that to happen, however, people first need to understand the underlying risk and the devastating effect of bad rules and processes and inappropriate institutions, and that they not only lead to persistent distortions, but also systematically diminish economic growth.\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state.\r\n\r\nThis is the answer to the country\'s problems: Unshackle the chains of the past. Unleash the enterprising spirit. We have just never tried it before — and it\'s high time to do so.\r\n\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state. That makes it all the more worth pursuing and completing.\r\n\r\nThe 2009 crisis is probably the biggest opportunity in Greece\'s modern history to carve out a new path to prosperity.\r\n\r\nFor that to happen, we need to put through deep institutional reforms. That might, and will, displease the few, but if we don\'t do so, we will fail the many — our citizens.','Έλενα Παναρίτη: \"The Historical Roots of Greece\'s Debt Crisis\"','','inherit','open','open','','41-revision-4','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',41,'http://www.thoughtforaction.org/41-revision-4/',0,'revision','',0),
 (269,1,'2013-01-24 09:33:12','2013-01-24 09:33:12','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\" wp-image-39 alignleft\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>The debate about how to fix Greece\'s debt crisis is missing one important factor — the historical context behind the events. How did we get here and what actually drove us to the Big Bang of October-December 2009? This is crucial to effectively resolve the crisis, argues Greek MP and former World Bank economist Elena Panaritis.\r\n\r\nver the past year, we here in Greece have been going through all of the five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance.\r\n\r\nWe woke up to the crisis in denial, came to terms with it, and became angry. Then we started bargaining for our future until we got so depressed we finally had to accept our \"new\" reality — a reality of recession, high debt and continuous austerity.\r\n\r\nGreece is a very old country. Not just an old country, but an old civilization. It wasn\'t until the 1830s that the modern Greek state was established, after rebelling and gaining independence from the Ottoman Empire.\r\n\r\nThis achievement, however, was followed by a series of wars: The 1912-13 Balkan Wars (during which we actually increased our territory), World War I, another war involving Asia Minor in 1921, World War II in 1940, followed by six years of civil war that started in 1946 — and, finally, a conflict in 1974 between Cyprus and Turkey.\r\n\r\nThe Greek Civil War was fought between a government backed by British and American support and Greek Communists. It was the bloodiest and most devastating war in the history of Greece considering the number of lives lost. The death toll reached nearly 10% of the Greek population.\r\n\r\nWhile we — and the world — have been focused mostly on the political dimension of Greece\'s path in the entire post-1945 era, tragically the economic sphere never received similar attention. While still a poor country, Greek leaders sought to protect, and sooth, the war-stricken population by finding alternative ways to help improve their livelihoods. The stage was set for a statist approach to economic policy.\r\n\r\nA welfare state emerged, including an automatic, indexed salary schedule instead of annual pay increases based on market indicators (such as productivity). A worker\'s base salary would be further adjusted to include subsidies and transfers of all kinds, based on factors such as marital status and number of children. This also included the infamous 13th and 14th monthly salaries.\r\n\r\nThe resulting lack of economic opportunity and real growth, however, pushed an unprecedented number of Greeks to emigrate to the United States and Australia after the World War II. With one of the highest rates of emigration in the world, remittances soon became the largest component of Greece\'s GDP. Greece even established a parliamentary committee for its diaspora to better address their interests.\r\n\r\nAlso worth noting is the fact that, despite these measures, the average total monthly salary in Greece was still far below the average European Union monthly salary.\r\n\r\nGreece\'s modern history is marred by conflicting factors: a rapid evolution of the state, economic growth and governance based on legal institutions that were mainly imported. Despite all these problems, I am convinced that Greece can bounce back. And while the path to prosperity may be slow, it is not unrealistic.\r\n\r\nGreece has done it before. Let\'s not forget the economic miracle achieved by Greece in the early 1970s (when the country boasted an average annual growth rate of 6%). It was a period of unprecedented growth. Inflation was low. Greece\'s GDP was growing annually about 8% — the fastest growth rate in Western Europe. Industrial production also expanded at about 10% annually, and manufacturing exports topped agricultural experts for the first time in Greece\'s history.\r\n\r\nThis time around, we will need to spark growth through institutional reforms. The question before us is this: How can we use the current crisis to steer Greece in the right direction?\r\n\r\nIn the Parliament, we have pushed through some difficult, but very necessary, reforms. They are aimed at freeing up the very rigid labor market of the past. We have also taken actions aimed at rebuilding trust between citizens and the state. These reforms are opening up the so-called \"closed professions,\" increasing the retirement age, and consolidating wages and pension funds by 2015. We will also restore some key institutions, focusing on property rights and security of title.\r\n\r\nWe have to rekindle Greeks\' entrepreneurial spirit at home, rather than out of the country. Why is it that Greeks excel far better abroad in countries like Australia and the United States? It\'s because these countries provide a friendlier investment environment. We are continuing on the path of reform to deregulate and simplify bureaucracy. I am confident we will see a remarkably strong emergence of local entrepreneurs.\r\n\r\nA solution to all the problems can only be found if the formal economy becomes simple, predictable and, therefore, easy to track. Any rules must, at long last, be applied even-handedly, with appropriate pricing of risk and minimal informational asymmetry, which usually benefits those who have accumulated considerable economic power — and thus stifles innovation, risk-taking and entrepreneurship.\r\n\r\nGreece\'s economic future depends on nothing revolutionary — just a reliable property rights system, low transaction costs and strong enforcement mechanisms.\r\n\r\nFor that to happen, however, people first need to understand the underlying risk and the devastating effect of bad rules and processes and inappropriate institutions, and that they not only lead to persistent distortions, but also systematically diminish economic growth.\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state.\r\n\r\nThis is the answer to the country\'s problems: Unshackle the chains of the past. Unleash the enterprising spirit. We have just never tried it before — and it\'s high time to do so.\r\n\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state. That makes it all the more worth pursuing and completing.\r\n\r\nThe 2009 crisis is probably the biggest opportunity in Greece\'s modern history to carve out a new path to prosperity.\r\n\r\nFor that to happen, we need to put through deep institutional reforms. That might, and will, displease the few, but if we don\'t do so, we will fail the many — our citizens.','Έλενα Παναρίτη: \"The Historical Roots of Greece\'s Debt Crisis\"','','inherit','open','open','','41-revision-5','','','2013-01-24 09:33:12','2013-01-24 09:33:12','',41,'http://www.thoughtforaction.org/41-revision-5/',0,'revision','',0),
 (274,1,'2013-01-24 09:53:47','2013-01-24 09:53:47','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad/christopher-pissaridis/\" rel=\"attachment wp-att-202\"><img class=\" wp-image-202 alignleft\" alt=\"Christopher Pissaridis\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Christopher-Pissaridis.jpeg\" width=\"288\" height=\"217\" /></a>Professor Christopher Pissarides currently holds the Norman Sosnow Chair in Economics at the London School of Economics. His research interests focus on several topics of macroeconomics, notably labor, economic growth, and economic policy. In 2010, he was awarded the Nobel Prize in Economics, jointly with Peter A. Diamond and Dale Mortensen, for his contributions to the theory of search frictions.','Professor Christopher Pissarides ','','inherit','open','open','','273-revision','','','2013-01-24 09:53:47','2013-01-24 09:53:47','',273,'http://www.thoughtforaction.org/273-revision/',0,'revision','',0),
 (270,1,'2013-01-23 20:31:09','2013-01-23 20:31:09','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-6','','','2013-01-23 20:31:09','2013-01-23 20:31:09','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-6/',0,'revision','',0),
 (271,1,'2013-01-24 09:47:39','2013-01-24 09:47:39','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-7','','','2013-01-24 09:47:39','2013-01-24 09:47:39','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-7/',0,'revision','',0),
 (272,1,'2013-01-24 09:47:52','2013-01-24 09:47:52','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/gary-j-reid/gary-j-reid/\" rel=\"attachment wp-att-227\"><img class=\"size-full wp-image-227 alignleft\" alt=\"Gary J. Reid\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Gary-J.-Reid.jpeg\" width=\"200\" height=\"200\" /></a>An institutional reform specialist, having spent twenty years working for the World Bank, most recently as Lead Public Sector Management Specialist at the World Bank, where he served as Coordinator for the World Bank’s Administrative and Civil Service Reform Thematic Group.  He has taught at Tufts University, American University, SAIS and the University of Southern California, where he was Associate Professor of Public Administration prior to joining the World Bank in 1991.  In his work at the World Bank, he has worked with governments throughout Latin America and the Caribbean as well as Central and Eastern Europe, as well as in Africa and Asia, in the design and implementation of major public administration reform programs, most recently in Cambodia, Afghanistan, Albania, Romania, Macedonia and Sierra Leone.\r\n\r\nDr. Reid has published widely on human resource management, public administration reform, collective decision-making processes, and income and asset declaration issues.  He has also authored numerous technical notes used widely by World Bank staff and clients, on human resource management issues, monitoring of the design, implementation and performance of specific governance systems (such as personnel management systems), and how to address the typical implementation challenges of public administration reform in developing countries.\r\n\r\nDr. Reid received his Ph.D. in Urban Planning from Harvard University.  He has served on the Board of Editors of <i>Public Administration Review</i>, received the Henry Scoville Award for distinguished research and service in public administration in1989, and was elected as a Fellow of the National Academy of Public Administration in 2007, a body created by an Act of the United States Congress to provide independent, non-partisan advice on public administration issues (<a href=\"http://www.napawash.org \">www.napawash.org </a>), where he is a member of the Academy’s International Standing Panel.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;','Gary J. Reid','','inherit','open','open','','226-revision-8','','','2013-01-24 09:47:52','2013-01-24 09:47:52','',226,'http://www.thoughtforaction.org/226-revision-8/',0,'revision','',0),
 (273,1,'2013-02-04 11:42:51','2013-02-04 11:42:51','<img class=\"size-full wp-image-517 alignleft\" alt=\"Prof Pissarides\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Prof-Pissarides.jpeg\" width=\"200\" height=\"299\" />Christopher Pissarides is School Professor of Economics and Political Science at the London School of Economics. He is the recipient of the 2010 Nobel Prize for Economic Sciences, awarded jointly to him and Peter Diamond of MIT and Dale Mortensen of Northwestern University, for their work on \"markets with friction\".\r\n\r\nChristopher\'s areas of specialization are the economics of labour markets and the employment implications of economic fluctuations, growth and structural change. He also researches monetary and fiscal policy, especially as they relate to European integration and the problems of the Eurozone. He has written extensively in professional journals and his book Equilibrium Unemployment Theory is an influential reference in the economics of unemployment and has been translated in many languages. Other recent writings include papers on the British, European and other OECD countries\' economies.\r\n\r\nChristopher was born in Cyprus, where he received his first education, but subsequently moved to Britain to study economics at the University of Essex and LSE. He spent the bulk of his career at the LSE, where he is still Professor, but also had year-long visits in the US Universities of Harvard, Princeton and California at Berkeley. He currently spends part of his time at the University of Cyprus, where he has the title of Laiki Professor of European Studies and visits frequently the Hong Kong University of Science and Technology where he holds the title of Helmut &amp; Anna Pao Sohmen Professor-at-Large at the Institute of Advanced Studies.\r\n\r\nIn 2005 Christopher became the first European economist to be awarded the IZA Prize in Labor Economics, sharing it with his American collaborator Dale Mortensen. In 2011 he received the Grand Cross of the Republic of Cyprus, the highest honour of the Republic. He served as the President of the European Economic Association in the same year. Others honours include Fellowships of the British Academy, the Academy of Athens, the Academia Europaea, the Econometric Society, the Society of Labor Economics and others. He is also a Lifetime Honorary Member of the American Economic Association and holds honorary doctorate degrees from several universities, including the University of Essex, the Athens University of Economics and the University of Cyprus.\r\n\r\nIn 2000-07 he was an external member of the Cyprus Monetary Policy Committee, which successfully saw the introduction of the euro to that country. He has served on the influential European Employment Task Force (2003) and he has been a consultant on employment policy and other labour issues for the World Bank, the European Commission, the Bank of England and the OECD.\r\n\r\n(For more information on Professor Pissarides please visit his personal <a href=\"http://christopherpissarides.com/\">website</a>)\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/ywo5nhx-KTI\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n\r\n<iframe width=\"640\" height=\"360\" src=\"http://www.youtube.com/embed/k2fcZ1AOT7o\" frameborder=\"0\" allowfullscreen></iframe>','Professor Christopher Pissarides - Nobel Prize Winner','','publish','open','open','','professor-christopher-pissarides','','','2013-02-20 17:42:56','2013-02-20 17:42:56','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=273',0,'post','',0),
 (276,1,'2013-02-03 12:01:54','2013-02-03 12:01:54','<!--:en--><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/\" rel=\"attachment wp-att-277\"><img class=\" wp-image-277 alignleft\" style=\"margin: 10px;\" alt=\"Παναγιώτης Καρκατσούλης\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/09/karkatsoulis.jpeg\" /></a>Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld (Γερμανία). Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα δημόσιας διοίκησης και καλής νομοθέτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.\r\n\r\nΕίναι εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων (Γεωργία, Κόσοβο, Συρία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης.\r\n\r\nΤο 2003 τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης με το βραβείο \"Peter Boorsma\" για τις πολυετείς προσπάθειές του για την ενίσχυση της αριστείας στη διοικητική θεωρία και πρακτική.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο και περιοδικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.\r\n\r\nΤο 2010 ίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών με σκοπό την μελέτη της ιδιοσυστατικής δυαδικής (εθνικής/παγκόσμιας) δομής και λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων της πολιτικής και του δικαίου.\r\n\r\nTo 2012 του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης με το οποίο τιμάται κάθε χρόνο ένας διακεκριμένος - μη Αμερικάνο - ακαδημαϊκός ή επαγγελματίας για τη σημαντική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση σε πολλές χώρες.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/eVzmnezwlZg\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n\r\nPanagiotis Karkatsoulis was born in Athens in 1958. He studied law at the Law School of the University of Athens and did his PhD in Sociology of Law at the University of Bielefeld (Germany).\r\n\r\nSince 1989, he has been working as a professor at the national school of public administration and since 1991, as an Expert Scientist on issues of public administration and legislation at the Ministry of Interior, Decentralisation and e-Governance.\r\n\r\nHe is an OECD and World Bank expert advisor, a national spokesman for the European Commission and Advisor to many Governments (Georgia, Kosovo, Syria, Russia, Uzbekistan, etc.) on issues of administrative reform and good governance.\r\n\r\nIn 2003, he was honored by the American Society of Management Science with the \"Peter Boorsma\" award for his longstanding efforts to promote excellence in management theory and practice.\r\n\r\nHe has published (in Greek, English and German language) five monographs, numerous studies in Greek and foreign journals and numerous articles and comments in the national dailies and periodical as well as on electronic press. His research has been translated into French, Arabic, Chinese, Korean, Italian, Albanian and Russian.\r\n\r\nIn 2010, he founded the Institute for Research on Regulatory Policies in order to study the <i>homeo-constitutive</i> binary (national/international) structure and function of the social systems in politics and law.\r\n\r\nIn 2012, he was awarded by the American Society for Public Administration with the International Prize of Public Administration, which is awarded every year to a distinguished -non-American-person, academic or professional, for important contributions in public administration across many countries.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/cQUsjTs-tEo\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/\" rel=\"attachment wp-att-277\"><img class=\" wp-image-277 alignleft\" style=\"margin: 10px;\" alt=\"Παναγιώτης Καρκατσούλης\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/02/1.jpg\" width=\"259\" height=\"194\" /></a>Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld (Γερμανία). Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα δημόσιας διοίκησης και καλής νομοθέτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.\r\n\r\nΕίναι εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων (Γεωργία, Κόσοβο, Συρία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης.\r\n\r\nΤο 2003 τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης με το βραβείο \"Peter Boorsma\" για τις πολυετείς προσπάθειές του για την ενίσχυση της αριστείας στη διοικητική θεωρία και πρακτική.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο και περιοδικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.\r\n\r\nΤο 2010 ίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών με σκοπό την μελέτη της ιδιοσυστατικής δυαδικής (εθνικής/παγκόσμιας) δομής και λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων της πολιτικής και του δικαίου.\r\n\r\nTo 2012 του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης με το οποίο τιμάται κάθε χρόνο ένας διακεκριμένος - μη Αμερικάνο - ακαδημαϊκός ή επαγγελματίας για τη σημαντική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση σε πολλές χώρες.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/eVzmnezwlZg\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n\r\nPanagiotis Karkatsoulis was born in Athens in 1958. He studied law at the Law School of the University of Athens and did his PhD in Sociology of Law at the University of Bielefeld (Germany).\r\n\r\nSince 1989, he has been working as a professor at the national school of public administration and since 1991, as an Expert Scientist on issues of public administration and legislation at the Ministry of Interior, Decentralisation and e-Governance.\r\n\r\nHe is an OECD and World Bank expert advisor, a national spokesman for the European Commission and Advisor to many Governments (Georgia, Kosovo, Syria, Russia, Uzbekistan, etc.) on issues of administrative reform and good governance.\r\n\r\nIn 2003, he was honored by the American Society of Management Science with the \"Peter Boorsma\" award for his longstanding efforts to promote excellence in management theory and practice.\r\n\r\nHe has published (in Greek, English and German language) five monographs, numerous studies in Greek and foreign journals and numerous articles and comments in the national dailies and periodical as well as on electronic press. His research has been translated into French, Arabic, Chinese, Korean, Italian, Albanian and Russian.\r\n\r\nIn 2010, he founded the Institute for Research on Regulatory Policies in order to study the <i>homeo-constitutive</i> binary (national/international) structure and function of the social systems in politics and law.\r\n\r\nIn 2012, he was awarded by the American Society for Public Administration with the International Prize of Public Administration, which is awarded every year to a distinguished -non-American-person, academic or professional, for important contributions in public administration across many countries.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/cQUsjTs-tEo\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>','Παναγιώτης Καρκατσούλης','','publish','open','open','','%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82','','','2013-09-20 11:29:28','2013-09-20 11:29:28','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=276',0,'post','',0),
 (277,1,'2013-01-24 10:01:18','2013-01-24 10:01:18','','Παναγιώτης Καρκατσούλης','','inherit','open','open','','%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82','','','2013-01-24 10:01:18','2013-01-24 10:01:18','',276,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Παναγιώτης-Καρκατσούλης.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (278,1,'2013-01-24 09:59:23','2013-01-24 09:59:23','Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld (Γερμανία). Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα δημόσιας διοίκησης και καλής νομοθέτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.\n\nΕίναι εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων (Γεωργία, Κόσοβο, Συρία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης.\n\nΤο 2003 τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης με το βραβείο \"Peter Boorsma\" για τις πολυετείς προσπάθειές του για την ενίσχυση της αριστείας στη διοικητική θεωρία και πρακτική.\n\nΈχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο και περιοδικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.\n\nΤο 2010 ίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών με σκοπό την μελέτη της ιδιοσυστατικής δυαδικής (εθνικής/παγκόσμιας) δομής και λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων της πολιτικής και του δικαίου.\n\nTo 2012 του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης με το οποίο τιμάται κάθε χρόνο ένας διακεκριμένος - μη Αμερικάνο - ακαδημαϊκός ή επαγγελματίας για τη σημαντική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση σε πολλές χώρες.','Παναγιώτης Καρκατσούλης ','','inherit','open','open','','276-revision','','','2013-01-24 09:59:23','2013-01-24 09:59:23','',276,'http://www.thoughtforaction.org/276-revision/',0,'revision','',0),
 (279,1,'2013-01-24 10:01:54','2013-01-24 10:01:54','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=277\" rel=\"attachment wp-att-277\"><img class=\" wp-image-277 alignleft\" alt=\"Παναγιώτης Καρκατσούλης\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Παναγιώτης-Καρκατσούλης.jpeg\" width=\"480\" height=\"360\" /></a>Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld (Γερμανία). Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα δημόσιας διοίκησης και καλής νομοθέτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.\r\n\r\nΕίναι εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων (Γεωργία, Κόσοβο, Συρία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης.\r\n\r\nΤο 2003 τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης με το βραβείο \"Peter Boorsma\" για τις πολυετείς προσπάθειές του για την ενίσχυση της αριστείας στη διοικητική θεωρία και πρακτική.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο και περιοδικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.\r\n\r\nΤο 2010 ίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών με σκοπό την μελέτη της ιδιοσυστατικής δυαδικής (εθνικής/παγκόσμιας) δομής και λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων της πολιτικής και του δικαίου.\r\n\r\nTo 2012 του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης με το οποίο τιμάται κάθε χρόνο ένας διακεκριμένος - μη Αμερικάνο - ακαδημαϊκός ή επαγγελματίας για τη σημαντική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση σε πολλές χώρες.','Παναγιώτης Καρκατσούλης ','','inherit','open','open','','276-revision-2','','','2013-01-24 10:01:54','2013-01-24 10:01:54','',276,'http://www.thoughtforaction.org/276-revision-2/',0,'revision','',0),
 (280,1,'2013-01-24 10:01:55','2013-01-24 10:01:55','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%b1%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82/\" rel=\"attachment wp-att-277\"><img class=\" wp-image-277 alignleft\" alt=\"Παναγιώτης Καρκατσούλης\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Παναγιώτης-Καρκατσούλης.jpeg\" width=\"480\" height=\"360\" /></a>Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld (Γερμανία). Εργάζεται από το 1989 ως Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και από το 1991 ως Ειδικός Επιστήμονας για θέματα δημόσιας διοίκησης και καλής νομοθέτησης στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.\r\n\r\nΕίναι εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων (Γεωργία, Κόσοβο, Συρία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης.\r\n\r\nΤο 2003 τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης με το βραβείο \"Peter Boorsma\" για τις πολυετείς προσπάθειές του για την ενίσχυση της αριστείας στη διοικητική θεωρία και πρακτική.\r\n\r\nΈχει δημοσιεύσει (στην ελληνική, αγγλική και γερμανική γλώσσα) πέντε μονογραφίες, πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και πλειάδα άρθρων και σχολίων στον ημερήσιο και περιοδικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.\r\n\r\nΤο 2010 ίδρυσε το Ινστιτούτο Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών με σκοπό την μελέτη της ιδιοσυστατικής δυαδικής (εθνικής/παγκόσμιας) δομής και λειτουργίας των κοινωνικών συστημάτων της πολιτικής και του δικαίου.\r\n\r\nTo 2012 του απονεμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης με το οποίο τιμάται κάθε χρόνο ένας διακεκριμένος - μη Αμερικάνο - ακαδημαϊκός ή επαγγελματίας για τη σημαντική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση σε πολλές χώρες.','Παναγιώτης Καρκατσούλης ','','inherit','open','open','','276-revision-3','','','2013-01-24 10:01:55','2013-01-24 10:01:55','',276,'http://www.thoughtforaction.org/276-revision-3/',0,'revision','',0),
 (281,1,'2013-01-01 10:08:13','2013-01-01 10:08:13','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/hon-ruth-richardson/hon-ruth-richardson/\" rel=\"attachment wp-att-282\"><img class=\" wp-image-282 alignleft\" alt=\"Hon. Ruth Richardson\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Hon.-Ruth-Richardson-.jpeg\" width=\"252\" height=\"177\" /></a>Η αξιότιμη Ruth Richardson ήταν υπουργός οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας από το 1990 έως το 1993. Το όνομά της έγινε γνωστό από την προώθηση της Ατζέντας Μεταρρύθμισης της Νέας Ζηλανδίας και από τη βάση που έθεσε για την επακόλουθη ανάκαμψη των  αναπτυξιακών επιδόσεων καθώς και της απασχόλησης στη Νέα Ζηλανδία.\r\n\r\nΗ Ruth εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο το 1981. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Κόμματος της αντιπολίτευσης κράτησε τη θέση της <i>σκιώδους </i>(shadow) υπουργού Παιδείας από το 1984 έως το 1987, κατά την οποία επιμελήθηκε την εθνική διακυβέρνηση για την εκπαιδευτική πολιτική. Το 1987 η Ruth προήχθη στη θέση της υπουργού οικονομικών και ανέπτυξε το πλαίσιο οικονομικής πολιτικής που έλαβε η εθνική κυβέρνηση για να εξασφαλίσει την οικονομική ανάκαμψη.\r\n\r\nΌταν η Εθνική κέρδισε την κυβέρνηση το 1990, κέρδισε τη φήμη για την νηφαλιότητα στον συλλογισμό της, την ευθύτητα του λόγου της και την αποφασιστική της μεταρρύθμιση. Όταν η Ruth ήταν διορισμένη υπουργός οικονομικών κληρονόμησε μια οικονομία σε βαθιά ύφεση, έναν προϋπολογισμό που προβλέπόταν να σβήνει μαζικά και η πίστωση να υποβαθμίζεται από ένα διεθνή οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης. Εντός έξι εβδομάδων από την ανάληψη των καθηκόντων της, η Ρουθ πήρε αποφασιστική διορθωτική δράση με ένα οικονομικό πακέτο που περιελάμβάνε:\r\n\r\n-μια μεγάλη δημοσιονομική διόρθωση\r\n\r\n-απορρύθμιση της αγοράς εργασίας\r\n\r\n-μια εκ νέου δέσμευση στην σταθερότητα των τιμών και το 0 - 2% των συμβάσεων με την Κεντρική Τράπεζα [Αποθεματική Τράπεζα]\r\n\r\n-πρώιµες πρωτοβουλίες σε επανασχεδιασμό της κοινωνικής πολιτικής\r\n\r\nΑπό τον Ιούλιο του 1993, η Νέα Ζηλανδία είχε καταγράψει για οκτώ τρίμηνα θετική ανάπτυξη και κατευθυνόταν προς δημοσιονομικό πλεόνασμα στο έτος 1993/1994 μαζί με την πρώτη πιστωτική αναβάθμιση στα τελευταία 10 χρόνια. Παράλληλα με τις μεταρρυθμίσεις η οικονομία αυξήθηκε κατά 20% και η Νέα Ζηλανδία καταγράψε το υψηλότερο ποσοστό στην αύξηση των θέσεων εργασίας στο πλαίσιο του ΟΟΣΑ.\r\n\r\nΗ Ruth είναι αναγνωρισμένη ως ‘αρχιτέκτονας’ της Πράξης της Φορολογικής Ευθύνης του 1994, νομοθεσίας ορόσημο που επικροτήθηκε σε όλο τον κόσμο για την επιτυχία στην εξημέρωση δημοσιονομικών ελλειμμάτων και αποφυγή του εκφυλισμού της δημοσιονομικής πολιτικής συζήτησης. Ήταν η πρώτη Υπουργός Οικονομικών στον κόσμο για την έκδοση λογαριασμών sovereign σύμφωνα με τα πρότυπα GAAAP το 1992.\r\n\r\nΑπό την αποχώρηση της από το Κοινοβούλιο μετά από 14 χρόνια, το 1994, έχει διακριθεί ως πολιτικός σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο σχετικά με την προώθηση προτύπων διακυβέρνησης, την ιδιωτικοποίηση και την περιεκτική μάκρο, μίκρο, αγοράς εργασίας, δημόσιου τομέα και κοινωνικοπολιτικής μεταρρύθμισης. Η Ruth συμβουλεύει εκτενώς δημόσια και ιδιωτικά πρόσωπα.\r\n\r\n<b>Η Ruth είναι νυν Πρόεδρος της Jade Software Corporation, the Kula Fund, Kiwinet, Syft Technologies Ltd και διευθυντής της Synlait Milk Ltd, and των Synlait Ltd and NZ Merino Ltd.</b>\r\n\r\nΗ Ruth υπηρέτησε για πέντε χρόνια ως διευθυντής της Αποθεματικής Τράπεζας της Νέας Ζηλανδίας [Κεντρική Τράπεζα Νέας Ζηλανδίας],\r\n\r\nΤο Πανεπιστήμιο του Canterbury την έχρισε επίτιμο διδάκτορα το 2011 για τις υπηρεσίες της στα δημόσια οικονομικά και στον τομέα της ιδιωτικής επιχείρησης.\r\n\r\nΤο «Κάνοντας τη διαφορά», περιέχει την εκ των έσω εμπειρία της Ρούθ σχετικά με την πολιτική της μεταρρύθμισης, και δημοσιεύθηκε το 1995 από το Shoal Bay Press, Christchurch.\r\n\r\nΥπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας (1990 - 1993). Γνωστή για την ορμητική δρομολόγηση του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος που έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα αναπτυξιακή ανάκαμψη και αυξημένη απασχόληση στη χώρα.\r\n\r\nNew Zealand\'s Finance Minister from 1990 to 1993. Made her name by driving New Zealand\'s reform agenda forward and laying the basis for the subsequent turnaround of the country\'s growth and employment performance.\r\n\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/RjAvllMesGU\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>\r\n\r\n-------------------------------------------------------------------------------------------------------\r\n<div title=\"Page 1\">\r\n\r\nThe Honourable Ruth Richardson was New Zealand\'s Finance Minister from 1990 to 1993. She made her name by driving New Zealand\'s reform agenda forward and laying the basis for the subsequent turnaround of New Zealand\'s growth and employment performance.\r\n\r\nRuth was first elected to Parliament in 1981. During the party\'s opposition years she held the position of Shadow Minister of Education from 1984 to 1987 during which time she designed the National Government\'s education policy. In 1987 Ruth was promoted to the position of Shadow Minister of Finance and developed the economic policy framework that National took into government to secure the economic recovery.\r\n\r\nWhen National won Government in 1990, she earned a reputation for clear thinking, forthright speaking and resolute reform. When Ruth was appointed Minister of Finance she inherited an economy in deep recession, a budget forecast to blow out massively and a credit downgrade from an international credit rating agency. Within six weeks of taking office Ruth took decisive corrective action with an economic package involving:\r\n\r\n· a major fiscal correction\r\n· deregulation of the labour market\r\n· are commitment to price stability and the 0-2% contract with the Central Bank [Reserve Bank]\r\n\r\n· early initiatives in redesigning social policy\r\n\r\nBy July 1993 New Zealand had recorded eight quarters of positive growth and was heading for a fiscal surplus in the 1993/1994 year along with the first credit upgrade in 10 years. On the back of those reforms the economy grew by 20% and New Zealand recorded the highest rate of job growth in the OECD.\r\n\r\nRuth is the acknowledged architect of the Fiscal Responsibility Act 1994, landmark legislation applauded around the world for its success in taming budget deficits and changing the nature of the fiscal policy debate. She was the first Minister of Finance in the world to issue the sovereign accounts in compliance with GAAAP standards in 1992.\r\n\r\nSince leaving Parliament after 14 years in 1994, she has been in demand as a policy consultant to governments around the world on lifting standards of governance, privatisation and comprehensive macro, micro, labour market, public sector and social policy reforms. Ruth mentors public and private figures extensively\r\n\r\nRuth is currently the Chairman of the Jade Software Corporation, the Kula Fund, Kiwinet, Syft Technologies Ltd and a director of Synlait Milk Ltd, and Synlait Ltd and NZ Merino Ltd\r\n\r\nRuth served for five years as a director of the Reserve Bank of New Zealand [New Zealand\'s Central Bank],\r\n\r\nThe University of Canterbury conferred an honorary doctorate on Ruth in 2011 for her services to public finance and the private business sector\r\n\r\n\"Making a Difference\", Ruth\'s insider account of the politics of reform, was published in 1995 by Shoal Bay Press, Christchurch.\r\n\r\n&nbsp;\r\n<div title=\"Page 1\">\r\n\r\n<em>Ruth Richardson [NZ] Ltd</em>\r\n\r\n<em>Newtons Road</em>\r\n\r\n<em>RD 5</em>\r\n\r\n<em>Christchurch</em>\r\n\r\n<em>New Zealand </em>\r\n<div title=\"Page 1\">\r\n<div>\r\n<div>\r\n<div>\r\n\r\n<em>Telephone:+64 3 3479 146 </em>\r\n\r\n<em>Facsimile:+64 3 3479 136 </em>\r\n\r\n<em>Website: http://www.rrnz.com </em>\r\n\r\n<em>Email: ruth@rrnz.co.nz </em>\r\n\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n</div>\r\n<iframe src=\"http://www.youtube.com/embed/b6ZXmUmftOM?list=UU3Lb0a8YaDuVy1JbOpZALCA\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\"></iframe>','Hon. Ruth Richardson','','publish','open','open','','hon-ruth-richardson','','','2013-02-18 20:05:13','2013-02-18 20:05:13','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=281',0,'post','',2),
 (282,1,'2013-01-24 10:06:52','2013-01-24 10:06:52','','Hon. Ruth Richardson','','inherit','open','open','','hon-ruth-richardson','','','2013-01-24 10:06:52','2013-01-24 10:06:52','',281,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Hon.-Ruth-Richardson-.jpeg',0,'attachment','image/jpeg',0),
 (283,1,'2013-01-24 10:07:33','2013-01-24 10:07:33','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=282\" rel=\"attachment wp-att-282\"><img class=\" wp-image-282 alignleft\" alt=\"Hon. Ruth Richardson\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Hon.-Ruth-Richardson-.jpeg\" width=\"420\" height=\"295\" /></a>Υπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας (1990 - 1993). Γνωστή για την ορμητική δρομολόγηση του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος που έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα αναπτυξιακή ανάκαμψη και αυξημένη απασχόληση στη χώρα.\n\nNew Zealand\'s Finance Minister from 1990 to 1993. Made her name by driving New Zealand\'s reform agenda forward and laying the basis for the subsequent turnaround of the country\'s growth and employment performance.\n\n&nbsp;','','','inherit','open','open','','281-revision','','','2013-01-24 10:07:33','2013-01-24 10:07:33','',281,'http://www.thoughtforaction.org/281-revision/',0,'revision','',0),
 (284,1,'2013-01-24 10:08:13','2013-01-24 10:08:13','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/?attachment_id=282\" rel=\"attachment wp-att-282\"><img class=\" wp-image-282 alignleft\" alt=\"Hon. Ruth Richardson\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Hon.-Ruth-Richardson-.jpeg\" width=\"252\" height=\"177\" /></a>Υπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας (1990 - 1993). Γνωστή για την ορμητική δρομολόγηση του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος που έθεσε τις βάσεις για την μετέπειτα αναπτυξιακή ανάκαμψη και αυξημένη απασχόληση στη χώρα.\r\n\r\nNew Zealand\'s Finance Minister from 1990 to 1993. Made her name by driving New Zealand\'s reform agenda forward and laying the basis for the subsequent turnaround of the country\'s growth and employment performance.\r\n\r\n&nbsp;','Hon. Ruth Richardson','','inherit','open','open','','281-revision-2','','','2013-01-24 10:08:13','2013-01-24 10:08:13','',281,'http://www.thoughtforaction.org/281-revision-2/',0,'revision','',0);
