INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (55,1,'2013-01-20 04:39:24','2013-01-20 04:39:24','','Η γνώση ως παραγωγική επένδυση','','inherit','open','open','','54-revision','','','2013-01-20 04:39:24','2013-01-20 04:39:24','',54,'http://www.thoughtforaction.org/54-revision/',0,'revision','',0),
 (56,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\r\n\r\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n<iframe src=\"http://embed.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html\" height=\"360\" width=\"640\" allowfullscreen=\"\" frameborder=\"0\" scrolling=\"no\"></iframe>','Paul Romer:\"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια..;\"','','publish','open','open','','paul-romer-%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af-%ce%bc%ce%af%ce%b1-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%be%ce%b5%cf%86%cf%8d%ce%b3%ce%b5%ce%b9-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7-%cf%86%cf%84','','','2013-01-23 17:47:30','2013-01-23 17:47:30','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=56',0,'post','',0),
 (57,1,'2013-01-20 04:40:47','2013-01-20 04:40:47','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision','','','2013-01-20 04:40:47','2013-01-20 04:40:47','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision/',0,'revision','',0),
 (58,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<em><strong>ΒΗΜΑ, Σεπτέμβριος 2010</strong></em>\n\nΥπερβολικό χαρακτηρίζει ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πολ Ρόμερ το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, με συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» τον Σεπτέμβριο του 2010.\n\n<em>«Το πρόγραμμα της τρόικας είναι μονοδιάστατο, δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ελκυστική για τις ξένες επιχειρήσεις» </em>υποστηρίζει.\n\nΟ Πολ Ρόμερ, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για ανάκαμψη είναι «να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\"»\n\nΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ, αντιαναπτυξιακή και αποτρεπτική για τις ξένες επενδύσεις θεωρεί τη «συνταγή» της τρόικας στην Ελλάδα ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους διασημότερους οικονομολόγους στον κόσμο. Τo 2008ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντήταν στην τελική επιλογή για το Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο κατέληξε τελικά στον Πολ Κρούγκμαν. Εναν χρόνο νωρίτερατο περιοδικό «Τime» τον είχε συμπεριλάβει στις 25 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ με βάση την απήχηση των βιβλίων του. Το τελευταίο διάστημα μελετά τις εξελίξεις στην Ελλάδα και αρθρογραφεί στον ξένο Τύπο.\n\n- Οι επικριτές του προγράμματος της τρόικας (ΕΕ- ΔΝΤ- ΕΚΤ) υποστηρίζουν ότι επέβαλε υπερβολική δόση μέτρων λιτότητας που βυθίζουν στην ύφεση την πραγματική οικονομία. Ποια είναι η άποψή σας;\n\n«Υπάρχουν δύο προβλήματα στην Ελλάδα. Κατ΄ αρχάς η κυβέρνηση δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της. Το δεύτερο και πολύ πιο σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι ελκυστική για τους ξένους επενδυτές που θέλουν να ανοίξουν δουλειές. Δεν είναι ανταγωνιστική σε σύγκριση με γειτονικές χώρες. Το υπάρχον πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων βασίζεται σε μέτρα λιτότητας και έχει κυρίως ως στόχο να βοηθήσει την κυβέρνηση να πληρώσει τους λογαριασμούς που χρωστάει. Επιτυγχάνει προσώρας τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίζει το δεύτερο και βασικότερο πρόβλημα: δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ένα ελκυστικό μέρος για να έλθουν και να προσλάβουν εργαζομένους οι ξένες επιχειρήσεις. Οπως συνειδητοποιούν πλέον οι περισσότεροι Ελληνες, η θεμελιώδης αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα σας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε επίπεδα διαφθοράς πολύ υψηλότερα από ό,τι η υπόλοιπη Ευρώπη, τότε ο μόνος τρόπος για να προσελκύσει ξένες εταιρείες είναι να προσφέρει πολύ χαμηλότερους μισθούς. Πιστεύετε πραγματικά ότι οι Ελληνες θέλουν να συνεχίσουν έτσι, αμειβόμενοι με μισθούς που θα είναι μονίμως χαμηλότεροι και ζώντας σε μια κοινωνία με ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα διαφθοράς;».\n\n- Αρα ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η χώρα μας πιο ανταγωνιστική;\n\n«Οπως σας είπα, το \"κλειδί\" είναι να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\". Ας υποθέσουμε ότι σας ανήκει ένα πλοίο που χρειάζεται επισκευές. Θα μπορούσατε να πάτε στο Πέραμα ή σε ένα λιμάνι της Τουρκίας. Αν φέρετε το σκάφος σας στην Ελλάδα, θα αντιμετωπίσετε την απειλή της καθυστέρησης και του επιπλέον κόστους για \"να δοθεί ένα έξτρα ποσό\" σε κάποιον εργαζόμενο της κυβέρνησης. Ας υποθέσουμε ότι στην Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσετε εκβιασμούς αυτού του είδους, ότι οι μισθοί εκεί είναι υψηλότεροι, αλλά ξέρετε ότι το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσο θα σας κοστίσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, πού θα πηγαίνατε το πλοίο σας για να επισκευαστεί;».\n\n- Υποστηρίξατε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή της ΕΕ για να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Τι μπορούν να προσφέρουν οι Βρυξέλλες;\n\n«Αυτό που μπορεί να προσφέρει η ΕΕ είναι η ουδετερότητα και η αξιοπιστία. Θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι μια αποτελεσματική υπηρεσία για την καταπολέμηση της διαφθοράς θα στελεχωθεί από νέους Ελληνες με αξίες και δεν θα καταλήξει υποχείριο οποιασδήποτε παράταξης ή πολιτικού κόμματος. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να καταρτίσει έναν νέο οργανισμό καταπολέμησης της διαφθοράς. Θα μπορούσε στην κατεύθυνση αυτή να χρησιμοποιήσει ακόμη και έναν ουδέτερο \"παίκτη\", όπως ο πρόεδρος της ΕΕ, για να ορίσει εκείνος τον προϊστάμενο του οργανισμού, ώστε ο προϊστάμενος να είναι υπόλογος απέναντί του για την υλοποίηση του προγράμματος της ελληνικής κυβέρνησης για την πάταξη της διαφθοράς».\n\n- Γράψατε σε άρθρο σας για την Ελλάδα ότι η τιμωρία όσων θεωρούμε υπεύθυνους για την κρίση δεν θα μας βοηθήσει να προχω ρήσουμε. Τι εννοείτε; «Ας υποθέσουμε ότι εγώ και ο εγγονός μου βρεθήκαμε σε ένα τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε από άλλον οδηγό. Οταν πηγαίνω τον εγγονό μου στο νοσοκομείο, δεν μου χρησιμεύει καθόλου ένας γιατρός που κάνει διαπρύσια κηρύγματα για το πώς και γιατί ο οδηγός που έφταιγε θα πρέπει να τιμωρηθεί. Θέλω να φροντίσει τον εγγονό μου ένας γιατρός που λέει: \"Αν τον χειρουργήσω και ράψω τις πληγές του, μπορώ να σώσω τη ζωή του\". Η τιμωρία του άλλου οδηγού δεν είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα». Το χρέος, οι πολιτικές και οι άνεργοι του Περάματος\n- Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της. Συμφωνείτε ή όχι; «Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ έγραψαν πρόσφατα ότι \"δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους και είναι απίθανο να συμβεί\". Συμφωνώ. Αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται εξαιτίας της υπερβολικής προσοχής που δόθηκε για ένα από τα δύο κύρια προβλήματα της Ελλάδας: την πληρωμή των λογαριασμών από την κυβέρνηση, με μόνη ανησυχία το τι θα συμβεί στους επενδυτές σε κρατικά ομόλογα. Οι πολιτικές πρέπει να επικεντρωθούν στην προοπτική που πρέπει να υπάρξει για τους πολίτες της Ελλάδας, για τους ανθρώπους όπως οι εργαζόμενοι του Περάματος οι οποίοι δεν μπορούν πια να βρουν δουλειά στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.\n\nΓια αυτούς η κουβέντα για την αναδιάρθρωση του χρέους είναι δευτερεύουσα. Αυτό που έχει σημασία είναι κατά πόσο οι ελληνικές εταιρείες θαλάσσιων μεταφορών θέλουν να επιστρέψουν στο Πέραμα και να προσλάβουν κόσμο ή αποφασίζουν ότι τους συμφέρει να πηγαίνουν τα πλοία τους για επισκευή σε άλλη χώρα».\n\nΣυνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ','Paul Romer: \"Υπερβολικό το πρόγραμμα λιτότητας\"','','publish','open','open','','paul-romer-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%bb%ce%b9%cf%84%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=58',0,'post','',0),
 (59,1,'2013-01-20 04:41:15','2013-01-20 04:41:15','','Paul Romer: \"Υπερβολικό το πρόγραμμα λιτότητας\"','','inherit','open','open','','58-revision','','','2013-01-20 04:41:15','2013-01-20 04:41:15','',58,'http://www.thoughtforaction.org/58-revision/',0,'revision','',0),
 (60,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\r\n\r\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\r\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','publish','open','open','','%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad','','','2013-01-23 17:58:41','2013-01-23 17:58:41','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=60',0,'post','',0),
 (61,1,'2013-01-20 04:42:28','2013-01-20 04:42:28','','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-revision','','','2013-01-20 04:42:28','2013-01-20 04:42:28','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-revision/',0,'revision','',0),
 (62,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<a href=\"http://www.thoughtforaction.org/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-the-way-out-of-greeces-insolvency-and-into-europes-future/%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7/\" rel=\"attachment wp-att-39\"><img class=\"alignnone  wp-image-39\" alt=\"Έλενα Παναρίτη\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Έλενα-Παναρίτη.jpg\" width=\"145\" height=\"180\" /></a>Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\n\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\n\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\n\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\n\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\n\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\n\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα».\r\n\r\nΗ επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\n\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντόπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\n\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\n\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\n\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\n\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\n\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\n\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','publish','open','open','','%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b1%cf%82-reporter-2012','','','2013-01-23 19:45:42','2013-01-23 19:45:42','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=62',0,'post','',0),
 (63,1,'2013-01-20 04:42:54','2013-01-20 04:42:54','','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision','','','2013-01-20 04:42:54','2013-01-20 04:42:54','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision/',0,'revision','',0),
 (64,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Η Έλενα Παναρίτη στο Reporter του 2011 αναλύει...\n\nΗ πατρίδα μας βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Είμαστε αντιμέτωποι με μια δύσκολη πραγματικότητα, που τη συνθέτουν βαθιά ριζωμένες θεσμικές στρεβλώσεις και κοινωνικά προβλήματα συσσωρευμένα επί δεκαετίες.\n\n&nbsp;\n\nΓια να λυθεί ο γόρδιος αυτός δεσμός, ένας δρόμος υπάρχει: να φέρουμε την ανάπτυξη στο κέντρο της προσοχής μας. Η αναπτυξιακή πρόκληση είναι η μεγαλύτερη απ’ όσες αντιμετωπίζουμε και η οποία, εφ’ όσον την απαντήσουμε με επιτυχία, μπορεί να μας βγάλει από την υφεσιακή ασφυξία και το αδιέξοδο, ενώ είναι και αυτή που τελικά θα κρίνει τη δημοσιονομική προσαρμογή και την κοινωνική συνοχή.\n\nΓια την Ελλάδα, σήμερα, βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει πρώτα απ’ όλα “ανάπτυξη μη επιδοτούμενη από το κράτος”, ανάπτυξη “ανεξάρτητη” από το κράτος. Στη χώρα μας τα τελευταία 35 χρόνια η επιχειρηματική δραστηριότητα έχει ταυτιστεί με την κρατική εύνοια και την επιδότηση. Με την πελατειακή σχέση της επιχείρησης με το κράτος. Για να επιτύχεις πρέπει να έχεις μαζί σου το κράτος, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο: με προνομιακές και χαριστικές συμβάσεις, με “φωτογραφικές” ρυθμίσεις που θα σε βολεύουν, με ζεστό δημόσιο χρήμα που θα μπει στα ταμεία σου. Αυτό ήταν το μοντέλο που χρεοκόπησε και μας οδήγησε στο αδιέξοδο. Ένα μοντέλο με “γυάλινα πόδια”, αντιπαραγωγικό, εχθρικό προς την υγιή επιχειρηματικότητα, ξένο με την καινοτομία, βασισμένο στην κατανάλωση και τον υπερδανεισμό. Κι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, για να απελευθερώσουμε την επιχειρηματικότητα και να της δώσουμε το έδαφος ώστε να συμβάλει σε μια νέα, δυναμική αναπτυξιακή πορεία.\n\nΑναγκαίος όρος για να τροφοδοτήσουμε μια τέτοια “ανεξάρτητη από το κράτος” ανάπτυξη, είναι η ενσωμάτωση της “άτυπης Οικονομίας” στην επίσημη. Αν το επιτύχουμε, θα μπορέσουμε να απελευθερώσουμε τεράστιους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους, ικανούς να βάλουν ξανά σε κίνηση την παραγωγική μηχανή της χώρας. Διότι η “άτυπη Οικονομία” δεν είναι μόνο η “μαύρη Οικονομία”, το χρήμα που παράγεται παράνομα και διακινείται υπόγεια. Είναι όλο εκείνο το χρήμα που ξοδεύεται χωρίς να φαίνεται, σε μη παραγωγικές ανάγκες κάθε επιχειρηματία. Σε διευθετήσεις κάθε μορφής και είδους, σε άτυπες συμφωνίες, σε… γρηγορόσημα, αμοιβές “συμβούλων” και ειδικών που διαφημίζουν ότι «έχουν άκρες και κονέ» και αναλαμβάνουν να τον “ξεμπλέξουν” από εμπλοκές με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Το 21% του ετήσιου εισοδήματος του Έλληνα χάνεται στα διαδικαστικά κόστη που πρέπει να κάνει κάποιος για να αδειοδοτηθεί και να λειτουργήσει μια επιχείρηση. Γι’ αυτό καταλήξαμε να βρισκόμαστε στη θέση 109 στον δείκτη που αποτυπώνει το γενικό φιλικό για την επιχειρηματικότητα κλίμα – ενώ η Χιλή είναι στη θέση 43. Γι’ αυτό είμαστε 149οί ανάμεσα σε 183 χώρες στην ευκολία να ξεκινήσει μια επιχείρηση και 153οί στην κατοχύρωση ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων.\n\nΤι φταίει για όλα αυτά; Το ξέρουμε όλοι καλά: η ιστορική παθογένεια της ελληνικής δημόσιας διοίκησης: η δαιδαλώδης, αναχρονιστική, δυσκίνητη και κάποτε διεφθαρμένη κρατική γραφειοκρατία. Η απίστευτη πολυνομία. Οι υπηρεσίες που αλληλοεπικαλύπτονται και αλληλοσυγκρούονται. Οι ασαφείς κανόνες. Οι χρονοβόρες διαδικασίες. Οι αρμοδιότητες που ανήκουν “κι εδώ κι εκεί”, σε όλους και σε κανέναν, με μοναδικό αποτέλεσμα να μη βρίσκει άκρη όποιος προσπαθεί έντιμα να αναπτύξει μια υγιή επιχειρηματική δράση. Και βεβαίως τα τεράστια θεσμικά κενά στην εποπτεία και τον έλεγχο, οι “μαύρες τρύπες” στο νομικό πλαίσιο που καθορίζει τον ρυθμιστικό και εποπτικό ρόλο του κράτους στην Οικονομία: έτσι αφήνουμε τα περιθώρια για να ξεσπούν σκάνδαλα, όπως αυτά που ταλαιπώρησαν τον τόπο στην προηγούμενη εξαετία, να χάνεται κρατικό χρήμα ή δημόσια περιουσία, να εξανεμίζονται παραγωγικοί πόροι και τελικά να καλείται ο πολίτης να πληρώσει τον λογαριασμό.\n\nΣυμπέρασμα. Η ριζική μεταρρύθμιση του κράτους και της λειτουργίας του είναι η λεωφόρος που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη – και μάλιστα με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος. Μια μεταρρύθμιση σαρωτική, που θα γκρεμίσει όλα τα ταμπού, όλες τις αγκυλώσεις, όλα τα νοσηρά φαινόμενα που μας κρατούν καθηλωμένους στο ναδίρ της ανταγωνιστικότητας.','Έλενα Παναρίτη: \"Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.\"','','publish','open','open','','%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%af%cf%84%ce%b7-%cf%84%ce%bf-2013-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%cf%83%cf%84','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=64',0,'post','',0),
 (65,1,'2013-01-20 04:43:29','2013-01-20 04:43:29','','Έλενα Παναρίτη: \"Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.\"','','inherit','open','open','','64-revision','','','2013-01-20 04:43:29','2013-01-20 04:43:29','',64,'http://www.thoughtforaction.org/64-revision/',0,'revision','',0),
 (66,1,'2013-01-21 10:42:15','2013-01-21 10:42:15','Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που διακυβεύεται αυτές τις μέρες. Μαζί με την Ελλάδα, δυσκολίες αντιμετωπίζει και το ΔΝΤ καθώς δέχεται κριτική από την Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.\n\n&nbsp;\n\nΗ Ελλάδα του χρέους, που μόλις πέρασε ένα επιπρόσθετο και αμφιλεγόμενο «πακέτο» λιτότητας (ύψους 13,5 δισ. ευρώ) από το Κοινοβούλιο στις 8 Νοεμβρίου, περιμένει ακόμα τη δόση του δανείου των –τουλάχιστον- 31,5 δισ. ευρώ. Αυτή η δόση αποτελεί τμήμα του δανείου των 240 δισ. ευρώ της τρόικας των δανειστών της χώρας (η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), το οποίο εγκρίθηκε την άνοιξη του 2010 και είχε στόχο να βοηθήσει την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετώπιζε και να καταστήσει το χρέος βιώσιμο μέχρι το 2020. Συνολικά, έχουν διατεθεί στην Ελλάδα μέχρι στιγμής κονδύλια ύψους 150 δισ. ευρώ. Η καθυστέρηση της τελευταίας δόσης οφείλεται στο γεγονός ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι εταίροι του δεν συμμερίζονται πλέον τις ίδιες αντιλήψεις σχετικά με τη λύση που έχουν προκρίνει.\n\nΗ οικονομική κρίση της Ελλάδας και εκείνη του ευρώ έχει μεγεθύνει τις διαφορές μεταξύ του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων εταίρων του. Το ΔΝΤ, το οποίο συστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την εντολή να παρέχει οικονομική βοήθεια στη βαριά πληγωμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, και να προλαμβάνει βαθιές και παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις όπως αυτή της Μεγάλης Ύφεσης, βρέθηκε τώρα στην αλλόκοτη θέση να βοηθά μία πλούσια χώρα με δομικές ανεπάρκειες.\n\n<strong>Τι συμβαίνει τώρα;</strong>\n\nΣτην επικαιρότητα σήμερα βρίσκεται το πώς το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης προσπαθούν να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για την ελληνική κρίση. Διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το πώς πρέπει να μειωθεί το χρέος της Ελλάδας στα βιώσιμα επίπεδα του 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Με τις οικονομικές όμως προβλέψεις να το τοποθετούν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα (189% το 2013 από 175% το 2012), το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει ποτέ να το αποπληρώσει. Το Ταμείο επιμένει πως όποια πρόταση υπερβαίνει το στόχο του 120% για το 2020 είναι ανέφικτη.\n\nΗ Ευρωζώνη (κυρίως η Γερμανία – η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και αυτή που συνεισφέρει το μεγαλύτερο μέρος στα κονδύλια για τη διάσωση της Ε.Ε.) έχει συμφωνήσει να παρατείνει την προθεσμία αποπληρωμής του δανείου για δύο χρόνια (από το 2014 στο 2016). Το Ταμείο, ωστόσο, εξακολουθεί να το κρίνει μη βιώσιμο και ζητά μια δραστική αναδιάρθρωση του επίσημου χρέους της Ελλάδας, ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να πετύχει να φέρει το χρέος της στο αναμενόμενο επίπεδο του ΑΕΠ. Η Ευρωζώνη, παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει προθυμία για μία επιπλέον αναδόμηση χρέους για την Ελλάδα γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλειες για τα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου που έχει στην κατοχή της.\n\nΜένει να δούμε πώς οι δύο πλευρές θα επιλύσουν το ζήτημα. Το αποτέλεσμα του σημερινού Eurogroup[σ.σ.: πραγματοποιήθηκε έκτακτο Eurogroup στις 20 Νοεμβρίου] μπορεί να καταλήξει σε κάποια απόφαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα συνιστά μια συνολική λύση επειδή η σημερινή κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και η πρόβλεψη για τον επόμενο χρόνο είναι μάλλον ζοφερή – όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία.\n\nΑυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το ΔΝΤ διαθέτει τεχνογνωσία μισού αιώνα καθώς και μία αδιαμφισβήτητη φήμη στη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι καμία «συνταγή» για λύση στην ελληνική κρίση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή αν δεν συμπεριλαμβάνει το ΔΝΤ. Οι οικονομικές αγορές θα αντιδράσουν άσχημα στην απόσυρση του ΔΝΤ. Συνεπώς, η συμμετοχή του Ταμείου είναι κομβικής σημασίας. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απολύτως απαραίτητη μία λύση που θα αποκαθιστά τη σχέση μεταξύ του ΔΝΤ και των εταίρων του από την Ευρωζώνη.\n\nΣτην περίπτωση που το ΔΝΤ ενδώσει στους δύο Ευρωπαίους δανειστές- εταίρους του, το κύρος του θα μειωθεί και είναι πολύ πιθανό να υποστεί πλήγμα η φήμη του. Το Ταμείο έχει βρεθεί σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ταμείο αφέθηκε να εμπλακεί στις πολιτικές της Ευρωζώνης όταν αποφάσισε να συνεργαστεί με δύο πολιτικά ευφυείς οργανισμούς: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η μόνη διέξοδος, πλέον, από αυτή τη δύσκολη θέση για το ΔΝΤ είναι να εμμείνει στο «οπλοστάσιό» του και να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους του να ακολουθήσουν το δρόμο που χαράσσει.\n\nΑυτό σημαίνει ότι το Ταμείο πρέπει να αφήσει στην άκρη τις πολιτικές και να επιστρέψει στα βασικά. Η πολιτική δεν είναι η δουλειά του. Αντιθέτως, καθίσταται πλέον επείγουσα η ανάγκη να αρχίσει να χρησιμοποιεί περισσότερο την τεχνογνωσία του. Σε τελική ανάλυση το κρίσιμο σε ό,τι αφορά το ΔΝΤ δεν είναι να προστεθεί στη χορεία εκείνων που παρέχουν μόνιμα τρόπο απεγκλωβισμού, αλλά το να αποτελέσει μια καθοριστική πηγή τεχνογνωσίας και βέλτιστων πρακτικών για την Ελλάδα.\n\n<strong>Η εσφαλμένη διάγνωση της κρίσης</strong>\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, η κρίση της Ελλάδας διαγνώσθηκε εσφαλμένως από την αρχή. Δεν ήταν μία λογιστική κρίση ή μία κρίση ρευστότητας. Η Ελλάδα δεν βίωνε μια προσωρινή κρίση ρευστότητας ώστε με την απαραίτητη βοήθεια να επιστρέψει στη σωστή πορεία. <strong>Η Ελλάδα δεν εκτροχιάστηκε ξαφνικά μία μέρα, οι σιδηροτροχιές ήταν από καιρό διαλυμένες</strong>. Η κρίση της Ελλάδας είναι μία χαρακτηριστική δομική κρίση που παράγει υψηλά ποσοστά άτυπης (μαύρης) οικονομίας. Αποτελεί, πραγματικά, τυπική περίπτωση.\n\nΕν τέλει, το ΔΝΤ μαζί με τους δύο ευρω-εταίρους του επενέβησαν στην Ελλάδα με ένα πρόγραμμα προσαρμογής που υποτιμούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Θεωρώντας ότι μια μικρή δόση λιτότητας θα έφερνε αποτελέσματα, η ανάγκη για δομικές αλλαγές αναφέρθηκε μόνο και μόνο για να αναφερθεί. Κανείς από τους τρεις δανειστές εταίρους δεν έχει την τεχνογνωσία να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές. Συνήθως, αυτό είναι δουλειά της Παγκόσμιας Τράπεζας – που απουσιάζει από αυτόν το συνεταιρισμό. Η κατάληξη ήταν η χώρα να επιδείξει μηδαμινή ικανότητα στην πραγμάτωση τέτοιων μεταρρυθμίσεων, ενώ η ύφεση γινόταν διαρκώς βαθύτερη.\n\n&nbsp;\n\nΣτο κέντρο λήψης αποφάσεων φαίνεται ότι υποεκτιμήθηκαν οι διαλυμένες σιδηροτροχιές που αφορούν στην παραγωγικότητα της Ελλάδας – τα δυσβάσταχτα διοικητικά βάρη, η άκαμπτη γραφειοκρατία, η μη διαβαθμισμένη καταγραφή ακίνητης περιουσίας και το μη φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.\n\n<strong>Τι χρειάζεται να γίνει;</strong>\n\nΗ ίδια η Ελλάδα χρειάζεται να βρει τη δική της λύση με μία ισχυρή ομάδα για μεταρρυθμίσειςστο εσωτερικό που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα να χαράξει το δικό της δρόμο μεταρρυθμίσεων και δομικών αλλαγών. Η δομική μεταρρύθμιση δεν σηματοδοτεί απλά γρήγορες ή βεβιασμένες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που πρέπει να σηματοδοτεί είναι βιώσιμη ανάπτυξη διαμέσου μιας ροής καινοτομίας και τεχνολογίας ώστε η χώρα να μπορέσει να προωθήσει κυρίως τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι οικονομικές «φούσκες».\n\nΤην ίδια στιγμή που οι Έλληνες πρέπει να κάνουν περισσότερα στο εσωτερικό για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, το modusoperandi του ΔΝΤ πρέπει επίσης να αλλάξει και να επιστρέψει στη βασική του αρχή, έτσι ώστε η Ελλάδα να μη γίνει μία ακόμη εθισμένη στα δάνεια χώρα, αλλά μία ιστορία οικονομικής επιτυχίας.\n\n&nbsp;\n\n(<strong>Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>','Μήπως η ελληνική κρίση παρασύρει και το ΔΝΤ;','','publish','open','open','','%ce%bc%ce%ae%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%cf%8d%cf%81%ce%b5%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=66',0,'post','',0),
 (67,1,'2013-01-20 04:43:56','2013-01-20 04:43:56','','Μήπως η ελληνική κρίση παρασύρει και το ΔΝΤ;','','inherit','open','open','','66-revision','','','2013-01-20 04:43:56','2013-01-20 04:43:56','',66,'http://www.thoughtforaction.org/66-revision/',0,'revision','',0),
 (68,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Europe\'s economic crisis is like a runaway freight train and its politicians have yet to find a way to stop it before it breaks ground and completely derails.\r\n\r\nAll the while, the crisis continues to escalate unabated. In Greece, for instance, efforts to tame the country\'s monstrous debt (expected to reach 180% of GDP in 2013 -- much more than previously projected) with several rounds of fierce budget cuts and three years of severe austerity have probably done more harm than good for its beleaguered economy, which is expected to shrink by 7% this year.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nIn the absence of a realistic timetable or successful plan of action to solve the crisis, Europe\'s politicians seem stuck. They have failed to contain the prolongation and the spread of the crisis despite numerous Eurozone summits and other high-level talks about how to save Europe\'s single currency. It seems as though it has become easier to turn this crisis into a moral and ethical crisis that uses Greece as a target.\r\n\r\nThey have lost sight of the real problem -- the structural problems stemming from high administrative burdens and the unpredictability of tax systems (France and Greece, for instance, have changed their rate of taxations multiple times) that ultimately result in too-high production costs, which in turn stifle creation and restrain innovation.\r\n\r\nThis is exactly what is keeping European economies from growing.\r\n\r\nNow that we have identified the problem, it\'s time to find a solution by changing the conversation in Europe.\r\n\r\nThe conversation about the need to compete with emerging markets like China and India is mute. Europe does not need to compete with these countries. Europe needs to compete with Europe in order to move to the next level, become efficient and spur innovation and herald a new wave of development and growth.\r\n\r\nTo do this, Europe needs to start looking ahead and focus on the so-called <a href=\"http://www.blueoceanstrategy.com/abo/what_is_bos.html\" target=\"_hplink\">Blue Ocean Strategy</a> as regards its economic development. Europe also needs to create new market space -- getting a bigger Bottom Line -- to render the competition irrelevant.\r\n\r\nBut even though innovation is the undeniable key to success, Europe seems to be stuck on a Red Ocean strategy (a market-share battle) -- a conventional approach to business of beating the competition in an existing confined market space. This is one reason the European Union -- one of world\'s largest trading blocs -- is a long way away from becoming the world\'s most competitive.\r\n\r\nEurope is also bogged down by too much bureaucracy, too many regulations and a relatively unstable tax regime in many of the EU member states. In France (the second largest economy in Europe), for example, tax laws have been amended eight times over the past two years. Greece has made some 16 revisions.\r\n\r\nIt\'s this combination of excessive bureaucracy and over-regulation that is ultimately keeping Europe from becoming an attractive incubator of innovation and entrepreneurship.\r\n\r\nToday\'s European economic model stumbles on the very high costs associated with processes and transactions. This is largely due to vested interests and the burdensome bureaucracy that unavoidably hides the creation of more reforms. This is why sweeping simplifications are necessary.\r\n\r\nEconomists\' incessant pleas for more flexibility have largely gone unheard. It\'s been more than 20 years since economists started urging EU policymakers to reform labor markets and ease rigidities in the markets. Only Germany has listened, mainly after the pressure created with the unification of East Germany. By doing so, Germany has achieved the highest level of labor reforms in the entire 27-member bloc. The other economies have yet to follow suit.\r\n\r\n<strong>What lies ahead?</strong>\r\n\r\nEurope is at crossroads. It\'s either going to remain stuck in an old school productive model based on heavy industry, manufacturing and services and no real innovation or it\'s going to create an economic ecosystem for the next generation.\r\n\r\nSince it is counterproductive to try to out-perform the competition because it reduces prices, Europe should be creating new markets (or blue oceans) by investing in new technology and new ideas. The creation of new sectors, however, is not going to be easy. Europe needs to start by making some deep changes in its economic pattern of behavior and pass structural reforms aimed at simplifying procedures and encouraging innovation.\r\n\r\nIt\'s not too late for Europe to turn things around and start pioneering a new generation of groundbreaking industries in an uncontested market space. The list of possible industries is endless and includes everything from high-tech applications of traditional sectors (tourism and agriculture) to green investing and impact investing.\r\n\r\nEurope should re-power its Silicon Valley-like engines to promote entrepreneurship. It\'s currently losing its high-tech talent to countries like the United States where the infrastructure is already in place and investment capital is easier to access. An infusion of venture capital funds and expertise can help Europe\'s engineering and technology universities create a new generation of entrepreneurs.\r\n\r\nEurope can start by forming new markets that combine technology with traditional industry and services.\r\n\r\nIf policymakers do not embrace creativity and innovation, Europe will end up becoming a very well-experienced butler to China and Asia in general. It\'s just as John Maynard Keynes, the 20th century\'s most influential economist, had said about the British economy -- that it would become the butler of the United States if it stubbornly refuses to adjust to modernization.\r\n\r\n<strong>Time is of the essence</strong>\r\n\r\nEurope needs to start rebuilding its rickety foundation of productivity because financial markets are merciless and move at a much faster pace than any bureaucratic policy decisions in Brussels.\r\n\r\nThe crisis, which started in Greece, sounded all types of alarm bells but they were not heard.\r\n\r\nThe current productivity model fuels informality, especially in the periphery of the European Union. The informal economy has grown from the need to circumvent the overregulation under-regulation and inflexible procedures and the unpredictability of extralegal procedures, rules and regulations.\r\n\r\nThe findings of the World Bank\'s <a href=\"http://www.doingbusiness.org/reports/global-reports/doing-business-2012\" target=\"_hplink\">2012 Doing Business Survey</a> speak volumes. Debt-stricken Greece ranks 135 out of 183 countries as regards the ease of setting up a business. Spain ranks 133 and Austria 134. Even Germany, the European Union\'s powerhouse, holds the 98th spot -- nowhere near New Zealand, Australia and Canada (the top three countries). The United States ranks 13.\r\n\r\nA poor showing on the World Bank\'s survey denotes the intractability of bureaucracy -- all the messy overregulation, under-regulation and the super-regulation that is difficult (at times impossible) to bypass.\r\n\r\nThere is only one solution. It\'s three-fold and involves <em>simplification</em>, <em>deregulation</em> of the market and <em>standardization</em>of procedures. All three can lead to low costs and wider bottom lines (profits).\r\n\r\n<a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\">http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html</a>','Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis','','publish','open','open','','why-europe-is-failing-to-prevent-the-spread-of-the-euro-crisis','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=68',0,'post','',0),
 (69,1,'2013-01-20 04:44:25','2013-01-20 04:44:25','','Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis','','inherit','open','open','','68-revision','','','2013-01-20 04:44:25','2013-01-20 04:44:25','',68,'http://www.thoughtforaction.org/68-revision/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (91,1,'2013-01-20 17:10:20','2013-01-20 17:10:20','<em>By Kathy Tzilivakis </em>\n\nElena Panaritis, a Greek institutional economist who has worked at the World Bank, is mobilizing some of the world\'s top economic minds to help the government solve Greece\'s debt crisis.\nPanaritis has had her finger on the pulse of what needs fixing ever since she entered politics in Greece, serving as a socialist Pasok MP from 1999 until last month (April) when the parliament was dissolved. She was also one of the top economic advisors to former Prime Minister George Papandreou, who had personally called her in 2009 to request she serve as one of his state-wide deputies.\n\nFree from the confines of party politics, Panaritis is putting her extensive experience as an economist (and 18 years at the World Bank) behind a new initiative she has coined \"Thought for Action\". It\'s a non-partisan action tank aimed at pushing the agenda and steering the debate towards a workable solution to Greece\'s economic crisis.\n\n\"The mission is to provide an action policy base so we can start sharing knowledge of practical experience and lessons learned by other countries that have faced a similar crisis,\" she says. \"Greece is not the first country that has fallen into crisis. It\'s not a difficult problem to solve if we have all the information and know what others have done and what mistakes they made. This is how we will know what we should and shouldn\'t do.\"\n\nMany mistakes have already been made and much time has been lost.\n\n\"It\'s unfortunate that even though I kept discussing and requesting and promoting such actions during the past two and a half years [as MP], it seemed that the political system was so rigid that it could not collect and build on this idea. So now this is what we are doing,\" she says.\n\nAccording to Panaritis, it is imperative to sit Greek policymakers at the same table with practitioners and experts from around the world so they can compare and exchange notes and put forward a new national strategy – one that will ultimately reinvent Greece and steer a course for a better future.\n\nThis is what she hopes to do with her new action tank. She\'s already got some of the world\'s top names backing her new initiative. The list includes Cyrus Ardalan (Vice Chairman and Head of Investment Banking, Russia, the Middle East and Africa of Barclays Capital), Willem Buiter (the chief economist at Citigroup), Francis Fukuyama (a well-known American political economist) and Carl Munana (President of Ashoka in Spain and International Advisor to the MicroVest Fund), as well as Christopher Pissarides (Nobel Prize Laureate who currently holds the Norman Sosnow Chair in Economics at the London School of Economics) and Susan Wachter (professor at The Wharton School of the University of Pennsylvania).\n\nShort of reinventing the wheel, Panaritis is confident a solution to Greece\'s economic crisis can be found by drawing from the knowledge of others and the experience gained by countries around the world.\n\nThe bigger question\n\nWith a new round of elections scheduled on June 17, Greece is once again at the epicenter of Europe\'s deepening economic crisis. And there is growing talk about the country\'s doomed marriage with the Eurozone.\n\nAccording to Panaritis, however, the question whether Greece will leave the Eurozone is not so important anymore.\n\nSpeaking as an economist, she says the bigger question we should all be asking is how Greece – a small economy – can spur long-run economic growth through improvements in productivity. Greece\'s future hinges on its productive capacity, she says.\n\nIt\'s a question Panaritis repeatedly asked from her seat in the parliament. She had preached for the removal of the impediments to economic growth in Greece. These include the country\'s over-regulated economy – a dire situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones are tidied up and harmonized.\n\nFailing to do so has come with a cost – both financial and economic, direct and indirect.\n\n\"It is not a simple economic crisis,\" says Panaritis, who was one of the first mainstream politicians in Greece to publicly speak of a default and the country\'s exit from the Eurozone.\n\n\"This crisis is a crisis of knowledge – of a situation in which people have chosen to live and work in a system that was not open,\" she explains. \"So, Greece was a closed economy within an open economy. This is why we now need to adjust and reform and open the way we make policy decisions.\n\n\"Greeks are fed up and want change. They feel they have been cheated,\" adds Panaritis. \"This is why no party received enough votes to form a government on May 6.\"\n\nIt remains to be seen whether the June 17 elections will be a real turning point.','Economist Elena Panaritis is steering a new course','','inherit','open','open','','76-revision-2','','','2013-01-20 17:10:20','2013-01-20 17:10:20','',76,'http://www.thoughtforaction.org/76-revision-2/',0,'revision','',0),
 (70,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι ένα τρένο εκτός ελέγχου και οι πολιτικοί της δεν έχουν βρει τρόπο να το σταματήσουν προτού εκτροχιαστεί.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κρίση συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι προσπάθειες για περιορισμό του τεράστιου χρέους της χώρας (αναμένεται να αγγίξει το 180% του ΑΕΠ το 2013, ξεπερνώντας κάθε πρόβλεψη) με πολλές και επώδυνες περικοπές στους προϋπολογισμούς και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας έκαναν μάλλον περισσότερο κακό παρά καλό στην παραπαίουσα οικονομία της που αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 7% αυτό το χρόνο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΜε την απουσία ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος ή επιτυχούς σχεδίου δράσης για την επίλυση της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν να έχουν «κολλήσει». Απέτυχαν να περιορίσουν την επιμήκυνση και την εξάπλωση της κρίσης, παρά τις συχνές συσκέψεις της Ευρωζώνης και τις λοιπές συζητήσεις σε υψηλό επίπεδο για τη διάσωση του ευρώ. Φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε ηθική κρίση θέτοντας στο στόχαστρο την Ελλάδα.\r\n\r\nΔεν βλέπουν το αληθινό πρόβλημα (τα δομικά προβλήματα που απορρέουν από τα βάρη της κεντρικής διοίκησης και την έλλειψη προβλεπτικότητας των φορολογικών συστημάτων – η Γαλλία και η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει πολλές φορές τις φορολογικές τους κλίμακες) το οποίο τελικά οδηγεί σε υπερβολικά μεγάλο κόστος παραγωγής που, με τη σειρά του, καταπνίγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.\r\n\r\nΑυτό ακριβώς εμποδίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αναπτυχθούν.\r\n\r\nΤώρα που καθορίσαμε το πρόβλημα είναι καιρός να βρούμε τη λύση αλλάζοντας την ατζέντα στην Ευρώπη.\r\n\r\nΗ συζήτηση για την ανάγκη του ανταγωνισμού με αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ατελέσφορη. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί με αυτές τις χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να ανταγωνιστεί την Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, να γίνει αποτελεσματική, να ενισχύσει την καινοτομία και να γίνει αφετηρία ενός νέου κύματος εξέλιξης και ανάπτυξης.\r\n\r\nΓια να το κάνει αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εστιάσει όσον αφορά την οικονομική της ανάπτυξη στην επονομαζόμενηBlueOceanStrategy. Η Ευρώπη επίσης χρειάζεται να δημιουργήσει νέο πεδίο αγορών, αφοπλίζοντας με τον τρόπο αυτό τον ανταγωνισμό.\r\n\r\nΕντούτοις, αν και η καινοτομία είναι το αδιαμφισβήτητο κλειδί για την επιτυχία, η Ευρώπη δείχνει να έχει κολλήσει σε μία RedOceanStrategy(μια συμβατική προσέγγιση στις επιχειρήσεις που συνίσταται στο να νικηθεί ο ανταγωνισμός σε ένα ήδη υπάρχον περιορισμένο πεδίο αγοράς). Αυτός είναι ένας λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, απέχει πολύ από το να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός στον κόσμο.\r\n\r\nΗ Ευρώπη, επιπλέον, περιορίζεται από την υπερβολική γραφειοκρατία, την υπερβολική πληθώρα κανονισμών και ένα σχετικά ασταθές φορολογικό σύστημα σε πολλές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Η Γαλλία, για παράδειγμα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, έχει αλλάξει οκτώ φορές τα τελευταία δύο χρόνια φορολογικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα έχει κάνει δεκαέξι αναθεωρήσεις.\r\n\r\nΑυτός ο συνδυασμός υπερβολικής γραφειοκρατίας και υπερβολής κανονισμών είναι που κρατά τελικά την Ευρώπη από το να γίνει ένα ελκυστικό λίκνο καινοτομίας και επιχειρηματικότητας.\r\n\r\nΤο σημερινό ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο σκοντάφτει σε πολύ υψηλό κόστος που αφορά διαδικασίες και συναλλαγές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε επενδυμένα συμφέροντα και στη δυσκίνητη γραφειοκρατία που αναπόφευκτα εμποδίζει τη δημιουργία περισσότερων μεταρρυθμίσεων. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίες οι σαρωτικές απλοποιήσεις.\r\n\r\nΟι ασταμάτητες εκκλήσεις των οικονομολόγων για μεγαλύτερη ευελιξία δεν έχουν εισακουστεί. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που οι οικονομολόγοι άρχισαν να παρακινούν τους πολιτικούς ιθύνοντες της Ευρώπης για αναθεώρηση της αγοράς εργασίας και την απάλειψη της δυσκαμψίας στις αγορές. Μόνο η Γερμανία συμμορφώθηκε, κυρίως λόγω της πίεσης από την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, με αποτέλεσμα η Γερμανία να έχει επιτύχει το υψηλότερο επίπεδο εργασιακών μεταρρυθμίσεων στην ένωση των 27 χωρών. Οι άλλες οικονομίες έχουν μείνει αισθητά πίσω.\r\n\r\n<strong>Τι κρύβει το μέλλον</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα παραμείνει στάσιμη σε ένα παραγωγικό μοντέλο παλιάς σχολής που βασίζεται σε βαριά βιομηχανία, κατασκευή και υπηρεσίες, χωρίς πραγματική καινοτομία, είτε θα δημιουργήσει ένα οικονομικό οικοσύστημα για τις επόμενες γενιές.\r\n\r\nΜε δεδομένο ότι είναι αντιπαραγωγικό να προσπαθήσει κανείς να χτυπήσει τον ανταγωνισμό καθώς οδηγεί στη μείωση των τιμών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει νέες αγορές (ή BlueOceans) επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες και νέες ιδέες. Η δημιουργία νέων τομέων, ωστόσο, δεν πρόκειται να είναι εύκολη. Η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει κάνοντας βαθιές αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο συμπεριφοράς της και να περάσει δομικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην απλοποίηση διαδικασιών και στην ενθάρρυνση της καινοτομίας.\r\n\r\nΥπάρχει ακόμη καιρός για την Ευρώπη να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων και να εγκαινιάσει την πρωτοπορία σε μία νέα γενιά ριζοσπαστικών βιομηχανιών σε ένα νέο αδιαφιλονίκητο πεδίο αγορών. Η λίστα τέτοιων βιομηχανιών είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει τα πάντα, από εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας σε παραδοσιακούς τομείς (τουρισμός και γεωργία) μέχρι πράσινες επενδύσεις.\r\n\r\n(<strong>Μετάφραση – επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στις μηχανές της δικής της Σίλικον Βάλεϊ για να προωθήσει την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν χάνει το προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία από χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η υποδομή είναι ήδη έτοιμη και υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε επενδυτικά κεφάλαια. Μια εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας μπορεί να βοηθήσει τα τεχνολογικά πανεπιστήμια της Ευρώπης να δημιουργήσουν μια νέα γενιά επιχειρηματιών.\r\n\r\nΗ Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει δημιουργώντας νέες αγορές που συνδυάζουν την τεχνολογία με την παραδοσιακή βιομηχανία και υπηρεσίες.\r\n\r\nΑν εκείνοι που χαράσσουν πολιτική δεν αγκαλιάσουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, η Ευρώπη θα καταλήξει ένας έμπειρος μπάτλερ για την Κίνα και την Ασία, γενικότερα. Αυτό ακριβώς είχε πει για τη βρετανική οικονομία ο Τζον ΜέιναρντΚέινς, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ότι θα γινόταν ο μπάτλερ των ΗΠΑ εάν αρνούνταν πεισματικά να εκμοντερνιστεί.\r\n\r\n<strong>Η σημασία του χρόνου</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να ξαναχτίζει τα θεμέλια της παραγωγικότητάς της γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ανελέητες και κινούνται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε γραφειοκρατική πολιτική στις Βρυξέλλες.\r\n\r\nΗ κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα σήμανε πολλαπλούς συναγερμούς, αλλά κανείς δεν άκουσε.\r\n\r\nΤο τρέχον παραγωγικό μοντέλο τροφοδοτεί την άτυπη οικονομία, κυρίως στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άτυπη οικονομία έχει διογκωθεί σε μία προσπάθεια να παρακαμφθούν οι στρυφνές, άκαμπτες και χρονοβόρες διαδικασίες.\r\n\r\nΤα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012 σχετικά με την επιχειρηματικότητα είναι αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα του χρέους κατατάσσεται στην 135<sup>η</sup> θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την ευκολία του να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Η Ισπανία είναι στην 133<sup>η</sup> θέση και η Αυστρία στην 134<sup>η</sup>, ενώ η Γερμανία, η ατμομηχανή της Ευρώπης, είναι στην 98<sup>η</sup> θέση. Πολύ πίσω, δηλαδή, από τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τον Καναδά, που είναι οι χώρες στις τρεις πρώτες θέσεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη 13<sup>η</sup> θέση.\r\n\r\nΗ Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει το πόσο απωθητική είναι η γραφειοκρατία, όλη αυτή η περίπλοκη πληθώρα κανονισμών που είναι δύσκολο να παρακάμψει κανείς.\r\n\r\nΑυτή είναι μία μόνο λύση. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο, στην ουσία: απλοποίηση, απελευθέρωση των αγορών από ρυθμίσεις και τυποποίηση των διαδικασιών. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλό κόστος και μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.\r\n\r\n<em>[δημοσιεύτηκε στη HuffingtonPost, 11/10/2012]</em>','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','publish','open','open','','%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%b7-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%cf%85%ce%b3%cf%87%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%84%cf%81%ce%ad%cf%88','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=70',0,'post','',0),
 (71,1,'2013-01-20 04:44:56','2013-01-20 04:44:56','','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','inherit','open','open','','70-revision','','','2013-01-20 04:44:56','2013-01-20 04:44:56','',70,'http://www.thoughtforaction.org/70-revision/',0,'revision','',0),
 (72,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<em><strong>ΚΕΡΔΟΣ</strong> 14-10-2012</em>\r\n\r\nΤο θεσμικό κενό στην Ελλάδα και το ίδιο το πολιτικό σύστημα είναι οι μεγάλοι ένοχοι για το πρόβλημα στη χώρα, με τη διαγραφή χρέους, τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις επενδύσεις να είναι η μόνη λύση απέναντι στο βαρύ και υφεσιακό πρόγραμμα λιτότητας. Αυτό λέει ο κ. Wilem Βuitter, επιφανής οικονομολόγος, ειδικός στη σταθεροποίηση οικονομιών με κρίση, σε συζήτησή του με την οικονομολόγο και πρώην βουλευτή Επικρατείας κυρία Ελενα Παναρίτη, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη για λογαριασμό του kerdos.gr.\r\nΟ κ. Buitter επιμένει στη γνωστή θέση του ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, καθώς δεν θα μπορέσει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, ενώ στη συζήτηση αναλύεται η εγγενής θεσμική δυσκολία στην Ελλάδα και η απροθυμία της πολιτικής ελίτ να προωθήσει θεσμικές αλλαγές, την ώρα που αρκείται επίμονα μόνο σε δημοσιονομικές παρεμβάσεις σκληρής λιτότητας. Ο κ. Buitter αναφέρεται ακόμη στην Κίνα, στη Βρετανία και τη Λατινική Αμερική, ενώ παραμένει αισιόδοξος για την επιβίωση του ευρώ.\r\n\r\n<strong>Ελενα Παναρίτη</strong>: Ας ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το θέμα της διαρκούς τάσης να παρουσιάζεται η Ελλάδα ως η πρώτη χώρα που θα εγκαταλείψει το ευρώ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προσωπικά, πιστεύω πως το ευρώ κινδυνεύει, εσύ πιστεύεις πως το ευρώ κινδυνεύει λιγότερο απ\' όσο κινδυνεύει η Ελλάδα.\r\n\r\n<strong>Willem Buiter</strong>: Το ευρώ κινδυνεύει, όμως νομίζω πως η δέσμευση των κορυφαίων ευρωπαϊκών θεσμών και πολιτικών να διατηρήσουν το ευρώ είναι αρκετά ισχυρή και θα πετύχει ως επί το πλείστον. Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο στις ευρωπαϊκές σχέσεις και δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη χωρίς να αναγνωρίσεις πως η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το 90% που δίνουμε στην πιθανότητα του grexit δεν είναι μαθηματικά ή επιστήμη, βασίζεται σε...\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Προαίσθημα;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: ...την εμπειρία των ανθρώπων που ασχολούνται με την ιστορία των διασπάσεων νομισματικών ενώσεων και παρόμοιων καταστάσεων. Οι απαιτήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι τόσο σκληρές που, κατά τη γνώμη μου, δύσκολα θα ικανοποιηθούν.\r\nΜιλάω για τις απαιτήσεις που αφορούν κυρίως στη λιτότητα, που απαιτούν οι Ευρωπαίοι εταίροι της χώρας και το ΔΝΤ, τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες η Ελλάδα έδειξε αδυναμία να πραγματοποιήσει, από το άνοιγμα επαγγελμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις έως ακόμη και θέματα που φαίνονται απλά, όπως ένα ολοκληρωμένο μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>E.Π</strong>.: Δηλαδή, ενώ υπήρξε συναίνεση από την ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης, δεν υπήρξε αρκετή συναίνεση εντός της χώρας ώστε να γίνουν όλα όσα χρειάζονται για την παραμονή στο ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: Δημοσιονομικά η Ελλάδα έχει εφαρμόσει τη μεγαλύτερη πολιτική λιτότητας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην ιστορία, απ\' όσο γνωρίζω. Στον τομέα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων όμως υπήρξε δραματική αποτυχία ακόμη και σε απλά θέματα όπως τη δημιουργία εθνικού μητρώου ακινήτων, κάτι που αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε οικονομία. Αποτυχία υπήρξε ακόμη στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (όπου η αποτυχία ήταν συγκλονιστική) και στη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας η οποία δεν έχει προχωρήσει αρκετά. Μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και θεμάτων που επίσης βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης. Ομως, πολύ συχνά στην Ελλάδα αποφασίζεται κάτι σε επίπεδο κυβέρνησης, αποφασίζει η Βουλή αλλά δεν υπάρχει εφαρμογή, όπως φαίνεται να έγινε και στο ζήτημα των κλειστών επαγγελμάτων.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Πολύ ενδιαφέρον που αναφέρεσαι σε αυτό. Πρόσφατα μιλούσα με έναν γιατρό ο οποίος μέχρι τον Μάρτιο του 2012 μπορούσε να ανοίξει ιατρεία σε διάφορες πόλεις στον νομό του με άδεια από το υπουργείο Υγείας και μάλιστα χρησιμοποίησε αυτήν τη θεσμική αλλαγή ανοίγοντας τρία νέα ιατρεία. Από την 1η Απριλίου 2012 και έπειτα όμως, ο ίδιος νομός απαιτεί άδεια από τον Ιατρικό Σύλλογο της περιοχής ανοιγοκλείνοντας το επάγγελμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι σαν να ρωτάς τον ανταγωνισμό αν θέλει κι άλλον ανταγωνιστή. Φυσικά, θα πει όχι. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τους Ελληνες, τα ταλέντα τους ή την ομορφιά της χώρας. Το πρόβλημα είναι οι νόμοι και οι κανονισμοί. Η Ελλάδα υστερεί από έλλειψη κεφαλαίου θεσμών.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Αυτός είναι ο πιο σοβαρός τρόπος να δει κανείς το πρόβλημα. Στις αρχές του 2000 το «World Bank Development Report» ανέφερε πως οι θεσμοί είναι η κύρια μεταβλητή της ανάπτυξης. Εγώ έγραφα μοναχικά γι\' αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του \'90, αλλά δεν χρειαζόταν να το πω εγώ. Το είχε πει ο John Stewart Mill στις αρχές του περασμένου αιώνα. Θέλω όμως να σε ρωτησω κάτι άλλο: Από την εμπειρία μου στην κυβέρνηση γνωρίζω πως υπήρξαν αντιρρήσεις στις θεσμικές αλλαγές. Υπάρχει θεσμικό έλλειμμα. Υπήρξε όμως αρκετός χρόνος να βελτιωθεί αυτό; Πιστεύω πως έγινε λάθος διάγνωση της κρίσης που αντιμετωπίστηκε ως λογιστική κρίση. Μη έχοντας το απαραίτητο δυναμικό σε θεσμούς, ενέργεια και κεφάλαια για τις απαραίτητες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ξοδεύτηκε όποια ενέργεια και το ελάχιστο κεφάλαιο που υπήρχε, μόνο σε μέτρα λιτότητας χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως έχεις δίκαιο. Η Ελλάδα έπρεπε να υποστεί λιγότερη δημοσιονομική λιτότητα και να προχωρήσει πολλές περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα, ξεκίνησαν με ένα πρόγραμμα ακραίας λιτότητας και η χώρα τήρησε, αν όχι όλες, τις περισσότερες από τις απαιτήσεις. Η λιτότητα είναι ο λόγος που η χώρα βρίσκεται σε ύφεση πέντε χρόνια και πιθανώς θα συνεχίσει να βρίσκεται και τα επόμενα χρόνια. Οι αγορές όμως δεν περιμένουν. Κι εφόσον δεν περιμένουν οι αγορές, ο μόνος τρόπος να εξισορροπήσεις κάπως την δημοσιονομική λιτότητα είναι οι επενδύσεις και η διαγραφή χρέους μαζί με διαρθρωτικές αλλαγές. Κι αυτά δεν έγιναν. Εγινε μία αναδιάρθρωση χρέους που δεν ισοδυναμεί με διαγραφή αλλά με default και τα κριτήρια ήταν δύσκολο να εκπληρωθούν. Στην Ελλάδα δόθηκε ένα πακέτο υπερβολικής λιτότητας και ελάχιστος χρόνος για διαρθρωτικές αλλαγές που δεν ζητήθηκαν αρκετά επίμονα, όπως στην αγορά εργασίας, στα επαγγέλματα, στις ιδιωτικοποιήσεις, στο κράτος δικαίου, στις υποδομές της οικονομίας της αγοράς κ.λπ. Αυτά χρειάζονται χρόνο. Σε μία αναδυόμενη οικονομία δεν θα πήγαινε για τρία χρόνια το ΔΝΤ αλλά η Παγκόσμια Τράπεζα για 20 χρόνια. Το ελληνικό πρόγραμμα ήταν σχεδιασμένο λάθος από την αρχή γι\' αυτό δεν εκπλήσσομαι που απέτυχε.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Εχω την αίσθηση πως βρισκόμασταν σε άρνηση περισσότερο απ\' ό,τι είχαμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Οι δομικές και θεσμικές μας αδυναμίες δημιούργησαν αυτή την κατάσταση άρνησης μεταξύ των ηγετών που ανέλαβαν τις μεταρρυθμίσεις και δεν τις προχώρησαν, διότι και οι ίδιοι ήταν μέρος των θεσμικών ελλειμμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αυτό είναι αληθές. Η πολιτική και κοινωνική ελίτ έχει δείξει μεγάλη αδυναμία σε αυτή την κρίση. Δεν είναι αποτυχία των ανθρώπων αλλά των θεσμών και σειράς ηγεσιών που αυταπατούνταν εξ αρχής. Δεν ξέρω αν ήταν ηθελημένη αυταπάτη ή όχι, όμως υπήρξε αποτυχία της ηγεσίας να κατανοήσει τι πρέπει να γίνει και ποια είναι τα εμπόδια. Οταν τελικώς πάτησαν το κουμπί των πράξεων δεν έγινε τίποτε, διότι αυτές οι πράξεις είναι στο χέρι των δημοσίων υπαλλήλων, της κεντρικής κυβέρνησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στη βάση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Είχαμε τρεις πρωθυπουργούς από την αρχή της κρίσης. Πιστεύεις πως έχουν προσωπικές αδυναμίες ή μήπως υπάρχει πρόβλημα συστημικό εκ των έσω;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα με την πολιτική τάξη στην Ελλάδα. Ξέρουν τους κανόνες της εκλογής τους σε αξιώματα αλλά δεν γνωρίζουν πώς να εφαρμόζουν πολιτικές που οδηγούν σε εθνική ευημερία σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Στα 2-3 χρόνια μου στην Ελλάδα παρατηρώ πως συνεχώς υπάρχει το ερώτημα «ποιος πιστεύεις πως κάνει γι\' αυτή τη δουλεια». Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να κάνει αλλαγές, αλλά περιορίστηκε. Ο σημερινός Πρωθυπουργός έχει καλές προθέσεις επίσης, δημιουργείται η εντύπωση όμως ότι υπάρχουν πέντε άνθρωποι για όλα τα σημαντικά πόστα και μάλιστα χωρίς τεχνική υποστήριξη.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αν κοιτάξεις το πολιτικό σύστημα από τη Μεταπολίτευση και έπειτα, παρατηρείς πως υπάρχει ένας περιορισμένος αριθμός οικογενειών που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Υπάρχει μία τεράστια δεξαμενή ταλέντου δέκα εκατομμυρίων εντός και δέκα εκατομμυρίων εκτός Ελλάδας σε πολιτικό, σε ακαδημαϊκό επίπεδο κ.ο.κ. Ομως η χώρα δεν τους αξιοποιεί. Δεν μπορώ να κατανοήσω την αδυναμία αξιοποίησης της διασποράς. Η Κίνα, η Ινδία και Ιρλανδία (η οποία επίσης έχει προβλήματα, αλλά έχει πολύ καλύτερες πιθανότητες να αποφύγει τα χειρότερα) το κάνουν. Η Ελλάδα είναι έτοιμη για πολιτική και κοινωνική ανανέωση. Ελπίζω να λάβει μέρος με τη χώρα εντός ευρωζώνης. Θα είναι τραγωδία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, όμως πιστεύω πως είναι εξαιρετικά απίθανο να παραμείνει.\r\n\r\nΗ Κίνα, το Μεξικό, η Τουρκία και η Βρετανία\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Με τα χρέη να αυξάνονται και την ανάπτυξη να υποχωρεί παγοσμίως, πώς βλέπεις την Κίνα; Θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με τους ίδιους ρυθμους; Και τι λες για την Ινδία, την Τουρκία κ.λπ.;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Οι διψήφιοι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας έφτασαν στο τέλος.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Γιατί το λες;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Υπάρχει ο δημογραφικός περιορισμός, η εξάντληση του εργατικού δυναμικού, ωστόσο η Κίνα θα συνεχίσει να εμφανίζει ρυθμό ανάπτυξης 6% με 6,5% που παραμένει εντυπωσιακό. Τα πάντα είναι στο χέρι της. Τα επόμενα 30 χρόνια μπορεί να ανήκουν σε αυτή. Υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης και σε άλλες χώρες του κόσμου, στην Ασία, στην Αφρική, π.χ. η Αίγυπτος πιστεύω έχει τεράστιες δυνατότητες.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Βλέπεις τη δυναμική της Κίνας να εξαπλώνεται και σε άλλα μέρη του κόσμου;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αναμένω το Μεξικό να αναλάβει τον ρόλο της Βραζιλίας στη Λατινική Αμερική. Μόλις τελειώσει ο πόλεμος των ναρκωτικών, μπορεί να αναπτυχθεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Πιστεύεις πως η Τουρκία θα αναπτυχθεί;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Τουρκία έχει πολύ καλή γεωγραφική θέση και καλά δημογραφικά χαρακτηριστικά, όμως, για παράδειγμα, η γεωγραφία μπορεί να είναι και κατάρα όταν συνορεύει με χώρες σαν τη Συρία και το Ιράν όπου υπάρχουν συγκρούσεις.\r\nΗ Τουρκία έχει τεράστιες δυνατότητες, όμως πρέπει να διατηρήσει τον εξωστρεφή προσανατολισμό της οικονομίας της και να αξιοποιήσει όλες της τις δυνατότητες. Ακόμη διατηρεί πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής γυναικών στην αγορά εργασίας και αν δεν αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, δεν θα φτάσει εκεί που μπορεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η μακροοικονομία, η γεωγραφία και οι υποδομές είναι τα βασικά της ανάπτυξης. Οι θεσμοί όμως κάνουν τη διαφορά.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Για πολλά χρόνια και η Ιαπωνία έτσι πορευόταν. Χωρίς φυσικούς πόρους κατάφερε να έχει θεαματική ανάπτυξη πενήντα χρόνων, γιατί αναδιάρθρωσε τους θεσμούς της ξεκινώντας με ένα ενιαίο εθνικό μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Και με την Παγκόσμια Τράπεζα εγκατεστημένη στη χώρα από το 1945.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αρα, μπορείς να ζεις χωρίς φυσικούς πόρους αλλά όχι χωρίς τους σωστούς θεσμούς.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η οικονομία της Βρετανίας θα επηρεαστεί από την κρίση στην ευρωζώνη;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Βρετανία έχει τρία θεμελιώδη προβλήματα: Κρίση ταυτότητας (πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει ή όχι στην ΕΕ), υποεπένδυση στις υποδομές τα τελευταία πενήντα χρόνια και πρόβλημα του εκπαιδευτικού της συστήματος όπου υπάρχουν νησίδες υπεροχής σε μία θάλασσα μετριότητας. Χρειάζεται μεγαλύτερη εθνική αποταμίευση, περισσότερες δημόσιες επενδύσεις και εκστρατεία βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος και των δεξιοτήτων, όχι τόσο στην τριτοβάθμια (όπου θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από τους Αμερικανούς) όσο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Οι πρωτοβουλίες Ντράγκι είναι ικανές να σώσουν το ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι απαραίτητες για να σωθεί το ευρώ και να διατηρήσει τα περισσότερά της μέλη η ευρωζώνη. Χωρίς τραπεζική ένωση δεν θα σωθεί το ευρώ. Είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος πως το ευρώ θα διασωθεί την τελευταία στιγμή.\r\n\r\n<em>Κέρδος 14/10/2012 06:00</em>','Willem Buiter: \"Διαρθρωτικές αλλαγές, επενδύσεις και διαγραφή χρέους η μόνη λύση για την Ελλάδα\"','','publish','open','open','','willem-buiter-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%81%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%ad%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b5%ce%bd%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=72',0,'post','',0),
 (73,1,'2013-01-20 04:45:24','2013-01-20 04:45:24','','Willem Buiter: \"Διαρθρωτικές αλλαγές, επενδύσεις και διαγραφή χρέους η μόνη λύση για την Ελλάδα\"','','inherit','open','open','','72-revision','','','2013-01-20 04:45:24','2013-01-20 04:45:24','',72,'http://www.thoughtforaction.org/72-revision/',0,'revision','',0),
 (74,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<div>\r\n\r\nGreece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\r\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\r\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\r\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\r\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\r\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\r\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\r\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\r\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\r\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\r\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\r\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\r\nPredictions overshooting Reality\r\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\r\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\r\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\r\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\r\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\r\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\r\n\r\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\r\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\r\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\r\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\r\nThe mistakes: A triple whammy\r\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\r\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\r\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\r\nShort-term loss, long-term gain\r\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\r\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\r\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.\r\n\r\n</div>\r\n<div></div>','Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro','','publish','open','open','','debt-forgiveness-is-inevitable-and-will-save-the-euro','','','2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=74',0,'post','',0),
 (75,1,'2013-01-20 04:46:36','2013-01-20 04:46:36','','Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro','','inherit','open','open','','74-revision','','','2013-01-20 04:46:36','2013-01-20 04:46:36','',74,'http://www.thoughtforaction.org/74-revision/',0,'revision','',0),
 (76,1,'2013-01-21 10:42:16','2013-01-21 10:42:16','<p style=\"text-align: center;\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/www.pappaspost.jpeg\"><img class=\"size-full wp-image-1059 aligncenter\" alt=\"www.pappaspost\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/www.pappaspost.jpeg\" width=\"640\" height=\"225\" /></a></p>\r\n<em>By Kathy Tzilivakis </em>\r\n\r\nElena Panaritis, a Greek institutional economist who has worked at the World Bank, is mobilizing some of the world\'s top economic minds to help the government solve Greece\'s debt crisis.\r\nPanaritis has had her finger on the pulse of what needs fixing ever since she entered politics in Greece, serving as a socialist Pasok MP from 1999 until last month (April) when the parliament was dissolved. She was also one of the top economic advisors to former Prime Minister George Papandreou, who had personally called her in 2009 to request she serve as one of his state-wide deputies.\r\n\r\nFree from the confines of party politics, Panaritis is putting her extensive experience as an economist (and 18 years at the World Bank) behind a new initiative she has coined \"Thought for Action\". It\'s a non-partisan action tank aimed at pushing the agenda and steering the debate towards a workable solution to Greece\'s economic crisis.\r\n\r\n\"The mission is to provide an action policy base so we can start sharing knowledge of practical experience and lessons learned by other countries that have faced a similar crisis,\" she says. \"Greece is not the first country that has fallen into crisis. It\'s not a difficult problem to solve if we have all the information and know what others have done and what mistakes they made. This is how we will know what we should and shouldn\'t do.\"\r\n\r\nMany mistakes have already been made and much time has been lost.\r\n\r\n\"It\'s unfortunate that even though I kept discussing and requesting and promoting such actions during the past two and a half years [as MP], it seemed that the political system was so rigid that it could not collect and build on this idea. So now this is what we are doing,\" she says.\r\n\r\nAccording to Panaritis, it is imperative to sit Greek policymakers at the same table with practitioners and experts from around the world so they can compare and exchange notes and put forward a new national strategy – one that will ultimately reinvent Greece and steer a course for a better future.\r\n\r\nThis is what she hopes to do with her new action tank. She\'s already got some of the world\'s top names backing her new initiative. The list includes Cyrus Ardalan (Vice Chairman and Head of Investment Banking, Russia, the Middle East and Africa of Barclays Capital), Willem Buiter (the chief economist at Citigroup), Francis Fukuyama (a well-known American political economist) and Carl Munana (President of Ashoka in Spain and International Advisor to the MicroVest Fund), as well as Christopher Pissarides (Nobel Prize Laureate who currently holds the Norman Sosnow Chair in Economics at the London School of Economics) and Susan Wachter (professor at The Wharton School of the University of Pennsylvania).\r\n\r\nShort of reinventing the wheel, Panaritis is confident a solution to Greece\'s economic crisis can be found by drawing from the knowledge of others and the experience gained by countries around the world.\r\n\r\nThe bigger question\r\n\r\nWith a new round of elections scheduled on June 17, Greece is once again at the epicenter of Europe\'s deepening economic crisis. And there is growing talk about the country\'s doomed marriage with the Eurozone.\r\n\r\nAccording to Panaritis, however, the question whether Greece will leave the Eurozone is not so important anymore.\r\n\r\nSpeaking as an economist, she says the bigger question we should all be asking is how Greece – a small economy – can spur long-run economic growth through improvements in productivity. Greece\'s future hinges on its productive capacity, she says.\r\n\r\nIt\'s a question Panaritis repeatedly asked from her seat in the parliament. She had preached for the removal of the impediments to economic growth in Greece. These include the country\'s over-regulated economy – a dire situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones are tidied up and harmonized.\r\n\r\nFailing to do so has come with a cost – both financial and economic, direct and indirect.\r\n\r\n\"It is not a simple economic crisis,\" says Panaritis, who was one of the first mainstream politicians in Greece to publicly speak of a default and the country\'s exit from the Eurozone.\r\n\r\n\"This crisis is a crisis of knowledge – of a situation in which people have chosen to live and work in a system that was not open,\" she explains. \"So, Greece was a closed economy within an open economy. This is why we now need to adjust and reform and open the way we make policy decisions.\r\n\r\n\"Greeks are fed up and want change. They feel they have been cheated,\" adds Panaritis. \"This is why no party received enough votes to form a government on May 6.\"\r\n\r\nIt remains to be seen whether the June 17 elections will be a real turning point.','Economist Elena Panaritis is steering a new course','','publish','open','open','','economist-elena-panaritis-is-steering-a-new-course','','','2013-04-03 15:05:15','2013-04-03 15:05:15','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=76',0,'post','',0),
 (77,1,'2013-01-20 04:47:09','2013-01-20 04:47:09','','Economist Elena Panaritis is steering a new course','','inherit','open','open','','76-revision','','','2013-01-20 04:47:09','2013-01-20 04:47:09','',76,'http://www.thoughtforaction.org/76-revision/',0,'revision','',0),
 (78,1,'2013-01-20 17:08:53','0000-00-00 00:00:00','<strong>Για λόγους βιωσιμότητας έκλεισε το εργοστάσιο Pepsico - Ήβη που εμφιάλωνε νερό στο Λουτράκι. Η μικρή βιομηχανία, που ξεκίνησε στο Μαρούσι το 1926, η ΗΒΗ, έκανε ένα καλό \"γάμο\" με τον φαρμακοποιό Galleb Bradham από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών και το αναψυκτικό PEPSI. Ο γάμος, πέρασε από \"χίλια μύρια κύματα\" αλλά κράτησε μέχρι πρόσφατα.... Η κρίση και οι φόβοι της έκλεισαν και το... σπιτικό της ΗΒΗ....</strong>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΔιαβάζουμε από την ιστοσελίδα της εταιρείας: \"Στο Λουτράκι Κορινθίας βρίσκεται το εργοστάσιο εμφιάλωσης του Φυσικού Μεταλλικού Νερού ΗΒΗ-ΛΟΥΤΡΑΚΙ. Με σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό το εργοστάσιο στο Λουτράκι αποτελεί μία από τις καλύτερες μονάδες εμφιάλωσης στην Ελλάδα...\"\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία μας</strong>\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία της PepsiCo-HBH</strong>\r\nΗ PepsiCo-HBH είναι θυγατρική εταιρεία της Pepsico και αποτελεί την εξέλιξη της εταιρείας ΗΒΗ Παναγόπουλος.\r\nΤο 1926, ο Νίκος Παναγόπουλος δημιούργησε μία μικρή βιομηχανία αναψυκτικών στο Μαρούσι. Την ονόμασε ΗΒΗγια να θυμίζει τη μικρή χαριτωμένη θεά που δρόσιζε τους Ολύμπιους θεούς με το νέκταρ.\r\nΣτις δεκαετίες του \'60 και του \'70, με την εξαγορά στο Λουτράκι του εργοστασίου εμφιαλώσεως του φημισμένου νερού πηγής Καραντάνη και με τη δημιουργία των εγκαταστάσεων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η ΗΒΗ διαμορφώθηκε σε μια ολοκληρωμένη επιχείρηση.\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία της PepsiCo</strong>\r\nΗ ιστορία της PepsiCo χρονολογείται από το 1898. Τότε ήταν που ο φαρμακοποιός Galleb Bradham από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών εφηύρε το αρχικό αναψυκτικό, το οποίο ονόμασε PEPSI. Το προϊόν γνώρισε μεγάλη επιτυχία και οι καταναλωτές το ζητούσαν τόσο για την υπέροχη γεύση του όσο και για την αναζωογόνηση που τους έδινε.\r\nΈτσι, το 1903ο επιτυχημένος, πλέον, φαρμακοποιός δημιούργησε ένα δίκτυο εμφιαλωτών ανά τη χώρα, οι οποίοι ανέλαβαν να εμφιαλώνουν και να πωλούν το προϊόν του.\r\nΌσο η βιομηχανία Pepsi-Cola άλλαζε χέρια με το πέρασμα του χρόνου, η επωνυμία Pepsi κέρδιζε ολοένα μεγαλύτερη αναγνώριση και αξία. Το προϊόν παρέμενε ιδιαίτερα δημοφιλές. Παράλληλα όμως, η επιτυχία του ενισχύθηκε χάρη στη διαρκή επέκταση της διανομής, στην έξυπνη τιμολογιακή τοποθέτηση και, φυσικά, στη δημιουργική διαφήμιση. Στην ιστορία της διαφήμισης, μερικές από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εκστρατείες όλων των εποχώνέχουν γίνει για τη μάρκα Pepsi.\r\nH PepsiCo το Μάρτιο του 2010 ολοκλήρωσε την εξαγορά των δύο μεγαλύτερων εμφιαλωτών της παγκοσμίως, της Pepsi Bottling Group και της Pepsi Americas. Με την ολοκλήρωση της εξαγοράς, η PepsiCo σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία τροφίμων και ποτών στη Β. Αμερική και τη δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο.\r\nΗμερομηνίες Ορόσημα\r\n\r\n· Το 1965, η εταιρεία Pepsi-Cola συγχωνεύθηκε με τη Frito-Lay. Έτσι δημιουργήθηκε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες καταναλωτικών προϊόντων παγκοσμίως.\r\n· Το 1973,η εταιρεία ΗΒΗ-Παναγόπουλος απέκτησε το αποκλειστικό δικαίωμα παραγωγής της Pepsi Cola στην Ελλάδα.\r\n· Το 1989, η εταιρεία ΗΒΗ-Παναγόπουλος εξαγοράστηκε από την PepsiCo και μετονομάστηκε σε PepsiCo-HBH.\r\n· Το 1998, η PepsiCo διαχώρισε το ισχυρό της σύστημα εμφιάλωσης και δημιούργησε μια ανεξάρτητη εταιρεία, την PBG.\r\n· Tο 1999, η PepsiCo-HBHεντάχτηκε στην PBG.\r\n· Το 2010, μετά την εξαγορά της PBG από την PepsiCo, η PepsiCo-Ήβη εντάσσεται ξανά στην PepsiCo.','Ένα ακόμη λουκέτο...','','draft','open','open','','','','','2013-01-20 17:08:53','2013-01-20 17:08:53','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=78',0,'post','',0),
 (79,1,'2013-01-20 04:48:26','2013-01-20 04:48:26','','Ένα ακόμη λουκέτο...','','inherit','open','open','','78-revision','','','2013-01-20 04:48:26','2013-01-20 04:48:26','',78,'http://www.thoughtforaction.org/78-revision/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (80,1,'2013-01-20 17:08:40','0000-00-00 00:00:00','Είναι πραγματικά αποκαλυπτικό της διαφοράς που έχει η μεγάλη   από τη μικρή εικόνα της χώρας στα διεθνή ΜΜΕ και ειδικότερα στη \"φίλη\" Γερμανία. Τη στιγμή που έχει αποκατασταθεί ως ένα βαθμό η αξιοπιστία μας ως προς τα μακροϊκονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη, την ώρα που ο πρωθυπουργός...αναζητά Γερμανούς επενδυτές στο Βερολίνο η εφημερίδα Bild παρουσιάζει ρεπορτάζ, στο οποίο αποτυπώνεται  ότι στην ελληνική καθημερινότητα...όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΥποψήφιος Γερρμανός επενδυτής στην ηλιακή ενέργεια δεν προχωρά στην επένδυση γιατί η απάντηση των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών είναι ότι δεν χρειαζομαστε τέτοιου είδους επενδύσεις, καθώς οι ανάγκες είναι καλυμένες έως το 2020. Δηλαδή έχουμε ενεργειακή υπερεπάρκεια;\r\n\r\nΠερισσότερες πληροφορίες <a href=\"http://ysterografa.gr/economy/bild\">http://ysterografa.gr/economy/bild</a>','Η μικρή και η μεγάλη εικόνα της χώρας','','draft','open','open','','','','','2013-01-20 17:08:40','2013-01-20 17:08:40','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=80',0,'post','',0),
 (81,1,'2013-01-20 04:48:53','2013-01-20 04:48:53','','Η μικρή και η μεγάλη εικόνα της χώρας','','inherit','open','open','','80-revision','','','2013-01-20 04:48:53','2013-01-20 04:48:53','',80,'http://www.thoughtforaction.org/80-revision/',0,'revision','',0),
 (82,1,'2013-01-20 04:49:29','2013-01-20 04:49:29','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\r\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\r\nWhat\'s happening now?\r\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\r\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\r\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\r\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\r\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\r\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\r\nMisdiagnosing the crisis\r\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\r\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\r\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\r\nWhat needs to be done?\r\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\r\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow','','draft','open','open','','','','','2013-01-20 17:07:45','2013-01-20 17:07:45','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=82',0,'post','',0),
 (83,1,'2013-01-20 04:49:18','2013-01-20 04:49:18','','Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow','','inherit','open','open','','82-revision','','','2013-01-20 04:49:18','2013-01-20 04:49:18','',82,'http://www.thoughtforaction.org/82-revision/',0,'revision','',0),
 (84,1,'2013-01-20 04:54:16','0000-00-00 00:00:00','<em>Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά ,</em>\n<em>να μου δοθεί ετούτη η χάρη.</em>\n<em>Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές</em>\n<em>που σιγά σιγά βουλιάζει .</em>\n<em>Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ</em>\n<em>που φαγώθηκε απ\' τα μαλάματα το πρόσωπό της .</em>\n<em>Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια</em>\n<em>γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά .</em>\n\n<em>\"Ημερολόγιο καταστρώματος\",\n</em><em>Γιώργος Σεφέρης</em>\n\n&nbsp;\n\nΕίμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης.\n\nΤην πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\n\n&nbsp;\n<h1><a title=\"Ποιοι είμαστε\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/4-2012-12-11-09-04-57\">Ποιοι είμαστε</a></h1>\nΕίμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης.\n\nΤην πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\n<h1><a title=\"Γιατί είμαστε εδώ\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/8-2013-01-03-14-20-30\">Γιατί είμαστε εδώ</a></h1>\nΘέτουμε τα ερωτήματα και συλλέγουμε απαντήσεις.\n<ul>\n	<li>Πώς αντιμετωπίστηκαν αντίστοιχες κρίσεις με την ελληνική, πώς συγκεκριμένοι τομείς της οικονομίας αναδιαρθρώθηκαν (αναδιάρθρωση δικαστικού συστήματος, υποδομές, δημόσιος τομέας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.);</li>\n	<li>Τι περιλαμβάνουν οι έρευνες και μελέτες παραγωγικών και κοινωνικών φορέων;</li>\n	<li>Τι έχουν να πουν αντιπροσωπευτικές ομάδες πολιτών (π.χ., άνεργοι, φοιτητές, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, κ.λπ.);</li>\n</ul>\nΕπιστήμονες που εργάστηκαν για την ανασυγκρότηση χωρών που βρίσκονταν σε κρίση αναλύουν τις μεθόδους τους, καταγράφουν τα λάθη, τις αστοχίες και τις επιτυχημένες παρεμβάσεις στις αποκρατικοποιήσεις, τη φορολογία, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα.\nΠροωθούμε το διάλογο βασισμένοι στην τεχνογνωσία κοινώς αποδεκτών διεθνών (θετικών και αρνητικών) πρακτικών παρουσιάζοντας παραδείγματα (case study).\n\nΑυτή η γνώση πρέπει να διαχυθεί σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες και σε αυτούς που διαμορφώνουν πολιτικές και απόψεις (DOHA debates intelligence square).\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;\n\nΤο ταξίδι για την επεξεργασία και αξιοποίηση της γνώσης είναι μεγάλο. Το ζητούμενο είναι να μην είναι μία ατέρμονη περιπλάνηση, σαν του ναυαγού. Έχουμε πυξίδα και προσανατολισμό.\nΒασικός στόχος της «Σκέψης για Δράση» είναι να εξευρεθούν και να προωθηθούν οι κατάλληλοι –για την Ελλάδα– τρόποι υλοποίησης των δομικών μεταρρυθμίσεων: ενιαίο μητρώο ακινήτων (το κτηματολόγιο είναι μόνο μέρος αυτού), φορολογικό, αποκρατικοποιήσεις, αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα.\n<ul>\n	<li>Να δοθούν πειστικές και κατανοητές απαντήσεις στο ερώτημα που διατυπώνει η κοινωνία: Πώς θα αλλάξουμε τη χώρα μας;</li>\n	<li>Να διαμορφώσει μία χάρτα στρατηγικών επενδύσεων.</li>\n	<li>Να εμπνεύσει τον άνθρωπο.</li>\n</ul>\n&nbsp;\n<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/10-2013-01-03-14-22-52\">Λίγα λόγια για την πρωτοβουλία της Έλενας Παναρίτη</a></h1>\nΕίναι αναγκαίο να γεφυρωθεί το κενό μεταξύ τεχνογνωσίας και πολιτικής. Η Έλενα Παναρίτη, που από το 2009 υποστηρίζει ότι \"η αποσπασματική και λανθασμένη διάγνωση του προβλήματος οδηγεί σε αποτυχημένη θεραπεία», δεν διεκδικεί υψηλότερη ευφυΐα από τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας. Διατήρησε όμως ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Να παραμείνει πεισματικά επιστήμονας της πολιτικής. Καταθέτει την εμπειρία σταθεροποίησης άλλων κρατών σε παρόμοιες κρίσεις , έπειτα και από την πρόσφατη εμπειρία της από την ελληνική κεντρική πολιτική σκηνή.\n\n<strong><em>«Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας για να φτιάξουμε τη χώρα που εμείς ονειρευόμαστε».</em></strong>\n\n&nbsp;\n\n&nbsp;','Ποιοι είμαστε','','draft','open','open','','','','','2013-01-20 04:54:16','2013-01-20 04:54:16','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=84',0,'post','',0),
 (85,1,'2013-01-20 16:41:38','0000-00-00 00:00:00','<em>Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά ,</em> <em>να μου δοθεί ετούτη η χάρη.</em> <em>Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές</em> <em>που σιγά σιγά βουλιάζει .</em> <em>Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ</em> <em>που φαγώθηκε απ\' τα μαλάματα το πρόσωπό της .</em> <em>Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια</em> <em>γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά .</em> <em>\"Ημερολόγιο καταστρώματος\", </em><em>Γιώργος Σεφέρης</em>   Είμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\r\n<h1><a title=\"Ποιοι είμαστε\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/4-2012-12-11-09-04-57\">Ποιοι είμαστε</a></h1>\r\nΕίμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\r\n<h1><a title=\"Γιατί είμαστε εδώ\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/8-2013-01-03-14-20-30\">Γιατί είμαστε εδώ</a></h1>\r\nΘέτουμε τα ερωτήματα και συλλέγουμε απαντήσεις.\r\n<ul>\r\n	<li>Πώς αντιμετωπίστηκαν αντίστοιχες κρίσεις με την ελληνική, πώς συγκεκριμένοι τομείς της οικονομίας αναδιαρθρώθηκαν (αναδιάρθρωση δικαστικού συστήματος, υποδομές, δημόσιος τομέας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.);</li>\r\n	<li>Τι περιλαμβάνουν οι έρευνες και μελέτες παραγωγικών και κοινωνικών φορέων;</li>\r\n	<li>Τι έχουν να πουν αντιπροσωπευτικές ομάδες πολιτών (π.χ., άνεργοι, φοιτητές, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, κ.λπ.);</li>\r\n</ul>\r\nΕπιστήμονες που εργάστηκαν για την ανασυγκρότηση χωρών που βρίσκονταν σε κρίση αναλύουν τις μεθόδους τους, καταγράφουν τα λάθη, τις αστοχίες και τις επιτυχημένες παρεμβάσεις στις αποκρατικοποιήσεις, τη φορολογία, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα. Προωθούμε το διάλογο βασισμένοι στην τεχνογνωσία κοινώς αποδεκτών διεθνών (θετικών και αρνητικών) πρακτικών παρουσιάζοντας παραδείγματα (case study). Αυτή η γνώση πρέπει να διαχυθεί σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες και σε αυτούς που διαμορφώνουν πολιτικές και απόψεις (DOHA debates intelligence square).       Το ταξίδι για την επεξεργασία και αξιοποίηση της γνώσης είναι μεγάλο. Το ζητούμενο είναι να μην είναι μία ατέρμονη περιπλάνηση, σαν του ναυαγού. Έχουμε πυξίδα και προσανατολισμό. Βασικός στόχος της «Σκέψης για Δράση» είναι να εξευρεθούν και να προωθηθούν οι κατάλληλοι –για την Ελλάδα– τρόποι υλοποίησης των δομικών μεταρρυθμίσεων: ενιαίο μητρώο ακινήτων (το κτηματολόγιο είναι μόνο μέρος αυτού), φορολογικό, αποκρατικοποιήσεις, αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα.\r\n<ul>\r\n	<li>Να δοθούν πειστικές και κατανοητές απαντήσεις στο ερώτημα που διατυπώνει η κοινωνία: Πώς θα αλλάξουμε τη χώρα μας;</li>\r\n	<li>Να διαμορφώσει μία χάρτα στρατηγικών επενδύσεων.</li>\r\n	<li>Να εμπνεύσει τον άνθρωπο.</li>\r\n</ul>\r\n&nbsp;\r\n<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/10-2013-01-03-14-22-52\">Λίγα λόγια για την πρωτοβουλία της Έλενας Παναρίτη</a></h1>\r\nΕίναι αναγκαίο να γεφυρωθεί το κενό μεταξύ τεχνογνωσίας και πολιτικής. Η Έλενα Παναρίτη, που από το 2009 υποστηρίζει ότι \"η αποσπασματική και λανθασμένη διάγνωση του προβλήματος οδηγεί σε αποτυχημένη θεραπεία», δεν διεκδικεί υψηλότερη ευφυΐα από τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας. Διατήρησε όμως ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Να παραμείνει πεισματικά επιστήμονας της πολιτικής. Καταθέτει την εμπειρία σταθεροποίησης άλλων κρατών σε παρόμοιες κρίσεις , έπειτα και από την πρόσφατη εμπειρία της από την ελληνική κεντρική πολιτική σκηνή. <strong><em>«Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας για να φτιάξουμε τη χώρα που εμείς ονειρευόμαστε».</em></strong>','Ποιοι είμαστε','','draft','open','open','','','','','2013-01-20 16:41:38','2013-01-20 16:41:38','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=85',0,'post','',0),
 (86,1,'2013-01-20 11:24:59','2013-01-20 11:24:59','<em>Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά ,</em> <em>να μου δοθεί ετούτη η χάρη.</em> <em>Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές</em> <em>που σιγά σιγά βουλιάζει .</em> <em>Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ</em> <em>που φαγώθηκε απ\' τα μαλάματα το πρόσωπό της .</em> <em>Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια</em> <em>γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά .</em> <em>\"Ημερολόγιο καταστρώματος\", </em><em>Γιώργος Σεφέρης</em>   Είμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\n<h1><a title=\"Ποιοι είμαστε\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/4-2012-12-11-09-04-57\">Ποιοι είμαστε</a></h1>\nΕίμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\n<h1><a title=\"Γιατί είμαστε εδώ\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/8-2013-01-03-14-20-30\">Γιατί είμαστε εδώ</a></h1>\nΘέτουμε τα ερωτήματα και συλλέγουμε απαντήσεις.\n<ul>\n	<li>Πώς αντιμετωπίστηκαν αντίστοιχες κρίσεις με την ελληνική, πώς συγκεκριμένοι τομείς της οικονομίας αναδιαρθρώθηκαν (αναδιάρθρωση δικαστικού συστήματος, υποδομές, δημόσιος τομέας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.);</li>\n	<li>Τι περιλαμβάνουν οι έρευνες και μελέτες παραγωγικών και κοινωνικών φορέων;</li>\n	<li>Τι έχουν να πουν αντιπροσωπευτικές ομάδες πολιτών (π.χ., άνεργοι, φοιτητές, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, κ.λπ.);</li>\n</ul>\nΕπιστήμονες που εργάστηκαν για την ανασυγκρότηση χωρών που βρίσκονταν σε κρίση αναλύουν τις μεθόδους τους, καταγράφουν τα λάθη, τις αστοχίες και τις επιτυχημένες παρεμβάσεις στις αποκρατικοποιήσεις, τη φορολογία, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα. Προωθούμε το διάλογο βασισμένοι στην τεχνογνωσία κοινώς αποδεκτών διεθνών (θετικών και αρνητικών) πρακτικών παρουσιάζοντας παραδείγματα (case study). Αυτή η γνώση πρέπει να διαχυθεί σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες και σε αυτούς που διαμορφώνουν πολιτικές και απόψεις (DOHA debates intelligence square).       Το ταξίδι για την επεξεργασία και αξιοποίηση της γνώσης είναι μεγάλο. Το ζητούμενο είναι να μην είναι μία ατέρμονη περιπλάνηση, σαν του ναυαγού. Έχουμε πυξίδα και προσανατολισμό. Βασικός στόχος της «Σκέψης για Δράση» είναι να εξευρεθούν και να προωθηθούν οι κατάλληλοι –για την Ελλάδα– τρόποι υλοποίησης των δομικών μεταρρυθμίσεων: ενιαίο μητρώο ακινήτων (το κτηματολόγιο είναι μόνο μέρος αυτού), φορολογικό, αποκρατικοποιήσεις, αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα.\n<ul>\n	<li>Να δοθούν πειστικές και κατανοητές απαντήσεις στο ερώτημα που διατυπώνει η κοινωνία: Πώς θα αλλάξουμε τη χώρα μας;</li>\n	<li>Να διαμορφώσει μία χάρτα στρατηγικών επενδύσεων.</li>\n	<li>Να εμπνεύσει τον άνθρωπο.</li>\n</ul>\n&nbsp;\n<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/10-2013-01-03-14-22-52\">Λίγα λόγια για την πρωτοβουλία της Έλενας Παναρίτη</a></h1>\nΕίναι αναγκαίο να γεφυρωθεί το κενό μεταξύ τεχνογνωσίας και πολιτικής. Η Έλενα Παναρίτη, που από το 2009 υποστηρίζει ότι \"η αποσπασματική και λανθασμένη διάγνωση του προβλήματος οδηγεί σε αποτυχημένη θεραπεία», δεν διεκδικεί υψηλότερη ευφυΐα από τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας. Διατήρησε όμως ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Να παραμείνει πεισματικά επιστήμονας της πολιτικής. Καταθέτει την εμπειρία σταθεροποίησης άλλων κρατών σε παρόμοιες κρίσεις , έπειτα και από την πρόσφατη εμπειρία της από την ελληνική κεντρική πολιτική σκηνή. <strong><em>«Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας για να φτιάξουμε τη χώρα που εμείς ονειρευόμαστε».</em></strong>','','','inherit','open','open','','85-revision','','','2013-01-20 11:24:59','2013-01-20 11:24:59','',85,'http://www.thoughtforaction.org/85-revision/',0,'revision','',0),
 (87,1,'2013-01-20 04:49:29','2013-01-20 04:49:29','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\r\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\r\nWhat\'s happening now?\r\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\r\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\r\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\r\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\r\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\r\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\r\nMisdiagnosing the crisis\r\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\r\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\r\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\r\nWhat needs to be done?\r\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\r\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow','','inherit','open','open','','82-revision-2','','','2013-01-20 04:49:29','2013-01-20 04:49:29','',82,'http://www.thoughtforaction.org/82-revision-2/',0,'revision','',0),
 (88,1,'2013-01-20 16:42:35','2013-01-20 16:42:35','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\r\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\r\nWhat\'s happening now?\r\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\r\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\r\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\r\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\r\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\r\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\r\nMisdiagnosing the crisis\r\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\r\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\r\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\r\nWhat needs to be done?\r\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\r\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow','','inherit','open','open','','82-revision-3','','','2013-01-20 16:42:35','2013-01-20 16:42:35','',82,'http://www.thoughtforaction.org/82-revision-3/',0,'revision','',0),
 (89,1,'2013-01-20 04:49:01','2013-01-20 04:49:01','Είναι πραγματικά αποκαλυπτικό της διαφοράς που έχει η μεγάλη   από τη μικρή εικόνα της χώρας στα διεθνή ΜΜΕ και ειδικότερα στη \"φίλη\" Γερμανία. Τη στιγμή που έχει αποκατασταθεί ως ένα βαθμό η αξιοπιστία μας ως προς τα μακροϊκονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη, την ώρα που ο πρωθυπουργός...αναζητά Γερμανούς επενδυτές στο Βερολίνο η εφημερίδα Bild παρουσιάζει ρεπορτάζ, στο οποίο αποτυπώνεται  ότι στην ελληνική καθημερινότητα...όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΥποψήφιος Γερρμανός επενδυτής στην ηλιακή ενέργεια δεν προχωρά στην επένδυση γιατί η απάντηση των αρμόδιων ελληνικών υπηρεσιών είναι ότι δεν χρειαζομαστε τέτοιου είδους επενδύσεις, καθώς οι ανάγκες είναι καλυμένες έως το 2020. Δηλαδή έχουμε ενεργειακή υπερεπάρκεια;\r\n\r\nΠερισσότερες πληροφορίες <a href=\"http://ysterografa.gr/economy/bild\">http://ysterografa.gr/economy/bild</a>','Η μικρή και η μεγάλη εικόνα της χώρας','','inherit','open','open','','80-revision-2','','','2013-01-20 04:49:01','2013-01-20 04:49:01','',80,'http://www.thoughtforaction.org/80-revision-2/',0,'revision','',0),
 (90,1,'2013-01-20 04:48:37','2013-01-20 04:48:37','<strong>Για λόγους βιωσιμότητας έκλεισε το εργοστάσιο Pepsico - Ήβη που εμφιάλωνε νερό στο Λουτράκι. Η μικρή βιομηχανία, που ξεκίνησε στο Μαρούσι το 1926, η ΗΒΗ, έκανε ένα καλό \"γάμο\" με τον φαρμακοποιό Galleb Bradham από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών και το αναψυκτικό PEPSI. Ο γάμος, πέρασε από \"χίλια μύρια κύματα\" αλλά κράτησε μέχρι πρόσφατα.... Η κρίση και οι φόβοι της έκλεισαν και το... σπιτικό της ΗΒΗ....</strong>\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΔιαβάζουμε από την ιστοσελίδα της εταιρείας: \"Στο Λουτράκι Κορινθίας βρίσκεται το εργοστάσιο εμφιάλωσης του Φυσικού Μεταλλικού Νερού ΗΒΗ-ΛΟΥΤΡΑΚΙ. Με σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό το εργοστάσιο στο Λουτράκι αποτελεί μία από τις καλύτερες μονάδες εμφιάλωσης στην Ελλάδα...\"\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία μας</strong>\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία της PepsiCo-HBH</strong>\r\nΗ PepsiCo-HBH είναι θυγατρική εταιρεία της Pepsico και αποτελεί την εξέλιξη της εταιρείας ΗΒΗ Παναγόπουλος.\r\nΤο 1926, ο Νίκος Παναγόπουλος δημιούργησε μία μικρή βιομηχανία αναψυκτικών στο Μαρούσι. Την ονόμασε ΗΒΗγια να θυμίζει τη μικρή χαριτωμένη θεά που δρόσιζε τους Ολύμπιους θεούς με το νέκταρ.\r\nΣτις δεκαετίες του \'60 και του \'70, με την εξαγορά στο Λουτράκι του εργοστασίου εμφιαλώσεως του φημισμένου νερού πηγής Καραντάνη και με τη δημιουργία των εγκαταστάσεων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η ΗΒΗ διαμορφώθηκε σε μια ολοκληρωμένη επιχείρηση.\r\n\r\n<strong>Η Ιστορία της PepsiCo</strong>\r\nΗ ιστορία της PepsiCo χρονολογείται από το 1898. Τότε ήταν που ο φαρμακοποιός Galleb Bradham από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών εφηύρε το αρχικό αναψυκτικό, το οποίο ονόμασε PEPSI. Το προϊόν γνώρισε μεγάλη επιτυχία και οι καταναλωτές το ζητούσαν τόσο για την υπέροχη γεύση του όσο και για την αναζωογόνηση που τους έδινε.\r\nΈτσι, το 1903ο επιτυχημένος, πλέον, φαρμακοποιός δημιούργησε ένα δίκτυο εμφιαλωτών ανά τη χώρα, οι οποίοι ανέλαβαν να εμφιαλώνουν και να πωλούν το προϊόν του.\r\nΌσο η βιομηχανία Pepsi-Cola άλλαζε χέρια με το πέρασμα του χρόνου, η επωνυμία Pepsi κέρδιζε ολοένα μεγαλύτερη αναγνώριση και αξία. Το προϊόν παρέμενε ιδιαίτερα δημοφιλές. Παράλληλα όμως, η επιτυχία του ενισχύθηκε χάρη στη διαρκή επέκταση της διανομής, στην έξυπνη τιμολογιακή τοποθέτηση και, φυσικά, στη δημιουργική διαφήμιση. Στην ιστορία της διαφήμισης, μερικές από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εκστρατείες όλων των εποχώνέχουν γίνει για τη μάρκα Pepsi.\r\nH PepsiCo το Μάρτιο του 2010 ολοκλήρωσε την εξαγορά των δύο μεγαλύτερων εμφιαλωτών της παγκοσμίως, της Pepsi Bottling Group και της Pepsi Americas. Με την ολοκλήρωση της εξαγοράς, η PepsiCo σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία τροφίμων και ποτών στη Β. Αμερική και τη δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο.\r\nΗμερομηνίες Ορόσημα\r\n\r\n· Το 1965, η εταιρεία Pepsi-Cola συγχωνεύθηκε με τη Frito-Lay. Έτσι δημιουργήθηκε μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες καταναλωτικών προϊόντων παγκοσμίως.\r\n· Το 1973,η εταιρεία ΗΒΗ-Παναγόπουλος απέκτησε το αποκλειστικό δικαίωμα παραγωγής της Pepsi Cola στην Ελλάδα.\r\n· Το 1989, η εταιρεία ΗΒΗ-Παναγόπουλος εξαγοράστηκε από την PepsiCo και μετονομάστηκε σε PepsiCo-HBH.\r\n· Το 1998, η PepsiCo διαχώρισε το ισχυρό της σύστημα εμφιάλωσης και δημιούργησε μια ανεξάρτητη εταιρεία, την PBG.\r\n· Tο 1999, η PepsiCo-HBHεντάχτηκε στην PBG.\r\n· Το 2010, μετά την εξαγορά της PBG από την PepsiCo, η PepsiCo-Ήβη εντάσσεται ξανά στην PepsiCo.','Ένα ακόμη λουκέτο...','','inherit','open','open','','78-revision-2','','','2013-01-20 04:48:37','2013-01-20 04:48:37','',78,'http://www.thoughtforaction.org/78-revision-2/',0,'revision','',0),
 (92,1,'2013-01-20 17:10:22','2013-01-20 17:10:22','<div>\n\nGreece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\nPredictions overshooting Reality\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\n\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\nThe mistakes: A triple whammy\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\nShort-term loss, long-term gain\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.\n\n</div>\n<div></div>','Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro','','inherit','open','open','','74-revision-2','','','2013-01-20 17:10:22','2013-01-20 17:10:22','',74,'http://www.thoughtforaction.org/74-revision-2/',0,'revision','',0),
 (95,1,'2013-01-20 17:11:33','2013-01-20 17:11:33','<em><strong>ΚΕΡΔΟΣ</strong> 14-10-2012</em>\r\n\r\nΤο θεσμικό κενό στην Ελλάδα και το ίδιο το πολιτικό σύστημα είναι οι μεγάλοι ένοχοι για το πρόβλημα στη χώρα, με τη διαγραφή χρέους, τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις επενδύσεις να είναι η μόνη λύση απέναντι στο βαρύ και υφεσιακό πρόγραμμα λιτότητας. Αυτό λέει ο κ. Wilem Βuitter, επιφανής οικονομολόγος, ειδικός στη σταθεροποίηση οικονομιών με κρίση, σε συζήτησή του με την οικονομολόγο και πρώην βουλευτή Επικρατείας κυρία Ελενα Παναρίτη, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη για λογαριασμό του kerdos.gr.\r\nΟ κ. Buitter επιμένει στη γνωστή θέση του ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, καθώς δεν θα μπορέσει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, ενώ στη συζήτηση αναλύεται η εγγενής θεσμική δυσκολία στην Ελλάδα και η απροθυμία της πολιτικής ελίτ να προωθήσει θεσμικές αλλαγές, την ώρα που αρκείται επίμονα μόνο σε δημοσιονομικές παρεμβάσεις σκληρής λιτότητας. Ο κ. Buitter αναφέρεται ακόμη στην Κίνα, στη Βρετανία και τη Λατινική Αμερική, ενώ παραμένει αισιόδοξος για την επιβίωση του ευρώ.\r\n\r\n<strong>Ελενα Παναρίτη</strong>: Ας ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το θέμα της διαρκούς τάσης να παρουσιάζεται η Ελλάδα ως η πρώτη χώρα που θα εγκαταλείψει το ευρώ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προσωπικά, πιστεύω πως το ευρώ κινδυνεύει, εσύ πιστεύεις πως το ευρώ κινδυνεύει λιγότερο απ\' όσο κινδυνεύει η Ελλάδα.\r\n\r\n<strong>Willem Buiter</strong>: Το ευρώ κινδυνεύει, όμως νομίζω πως η δέσμευση των κορυφαίων ευρωπαϊκών θεσμών και πολιτικών να διατηρήσουν το ευρώ είναι αρκετά ισχυρή και θα πετύχει ως επί το πλείστον. Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο στις ευρωπαϊκές σχέσεις και δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη χωρίς να αναγνωρίσεις πως η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το 90% που δίνουμε στην πιθανότητα του grexit δεν είναι μαθηματικά ή επιστήμη, βασίζεται σε...\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Προαίσθημα;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: ...την εμπειρία των ανθρώπων που ασχολούνται με την ιστορία των διασπάσεων νομισματικών ενώσεων και παρόμοιων καταστάσεων. Οι απαιτήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι τόσο σκληρές που, κατά τη γνώμη μου, δύσκολα θα ικανοποιηθούν.\r\nΜιλάω για τις απαιτήσεις που αφορούν κυρίως στη λιτότητα, που απαιτούν οι Ευρωπαίοι εταίροι της χώρας και το ΔΝΤ, τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες η Ελλάδα έδειξε αδυναμία να πραγματοποιήσει, από το άνοιγμα επαγγελμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις έως ακόμη και θέματα που φαίνονται απλά, όπως ένα ολοκληρωμένο μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>E.Π</strong>.: Δηλαδή, ενώ υπήρξε συναίνεση από την ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης, δεν υπήρξε αρκετή συναίνεση εντός της χώρας ώστε να γίνουν όλα όσα χρειάζονται για την παραμονή στο ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: Δημοσιονομικά η Ελλάδα έχει εφαρμόσει τη μεγαλύτερη πολιτική λιτότητας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην ιστορία, απ\' όσο γνωρίζω. Στον τομέα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων όμως υπήρξε δραματική αποτυχία ακόμη και σε απλά θέματα όπως τη δημιουργία εθνικού μητρώου ακινήτων, κάτι που αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε οικονομία. Αποτυχία υπήρξε ακόμη στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (όπου η αποτυχία ήταν συγκλονιστική) και στη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας η οποία δεν έχει προχωρήσει αρκετά. Μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και θεμάτων που επίσης βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης. Ομως, πολύ συχνά στην Ελλάδα αποφασίζεται κάτι σε επίπεδο κυβέρνησης, αποφασίζει η Βουλή αλλά δεν υπάρχει εφαρμογή, όπως φαίνεται να έγινε και στο ζήτημα των κλειστών επαγγελμάτων.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Πολύ ενδιαφέρον που αναφέρεσαι σε αυτό. Πρόσφατα μιλούσα με έναν γιατρό ο οποίος μέχρι τον Μάρτιο του 2012 μπορούσε να ανοίξει ιατρεία σε διάφορες πόλεις στον νομό του με άδεια από το υπουργείο Υγείας και μάλιστα χρησιμοποίησε αυτήν τη θεσμική αλλαγή ανοίγοντας τρία νέα ιατρεία. Από την 1η Απριλίου 2012 και έπειτα όμως, ο ίδιος νομός απαιτεί άδεια από τον Ιατρικό Σύλλογο της περιοχής ανοιγοκλείνοντας το επάγγελμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι σαν να ρωτάς τον ανταγωνισμό αν θέλει κι άλλον ανταγωνιστή. Φυσικά, θα πει όχι. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τους Ελληνες, τα ταλέντα τους ή την ομορφιά της χώρας. Το πρόβλημα είναι οι νόμοι και οι κανονισμοί. Η Ελλάδα υστερεί από έλλειψη κεφαλαίου θεσμών.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Αυτός είναι ο πιο σοβαρός τρόπος να δει κανείς το πρόβλημα. Στις αρχές του 2000 το «World Bank Development Report» ανέφερε πως οι θεσμοί είναι η κύρια μεταβλητή της ανάπτυξης. Εγώ έγραφα μοναχικά γι\' αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του \'90, αλλά δεν χρειαζόταν να το πω εγώ. Το είχε πει ο John Stewart Mill στις αρχές του περασμένου αιώνα. Θέλω όμως να σε ρωτησω κάτι άλλο: Από την εμπειρία μου στην κυβέρνηση γνωρίζω πως υπήρξαν αντιρρήσεις στις θεσμικές αλλαγές. Υπάρχει θεσμικό έλλειμμα. Υπήρξε όμως αρκετός χρόνος να βελτιωθεί αυτό; Πιστεύω πως έγινε λάθος διάγνωση της κρίσης που αντιμετωπίστηκε ως λογιστική κρίση. Μη έχοντας το απαραίτητο δυναμικό σε θεσμούς, ενέργεια και κεφάλαια για τις απαραίτητες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ξοδεύτηκε όποια ενέργεια και το ελάχιστο κεφάλαιο που υπήρχε, μόνο σε μέτρα λιτότητας χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως έχεις δίκαιο. Η Ελλάδα έπρεπε να υποστεί λιγότερη δημοσιονομική λιτότητα και να προχωρήσει πολλές περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα, ξεκίνησαν με ένα πρόγραμμα ακραίας λιτότητας και η χώρα τήρησε, αν όχι όλες, τις περισσότερες από τις απαιτήσεις. Η λιτότητα είναι ο λόγος που η χώρα βρίσκεται σε ύφεση πέντε χρόνια και πιθανώς θα συνεχίσει να βρίσκεται και τα επόμενα χρόνια. Οι αγορές όμως δεν περιμένουν. Κι εφόσον δεν περιμένουν οι αγορές, ο μόνος τρόπος να εξισορροπήσεις κάπως την δημοσιονομική λιτότητα είναι οι επενδύσεις και η διαγραφή χρέους μαζί με διαρθρωτικές αλλαγές. Κι αυτά δεν έγιναν. Εγινε μία αναδιάρθρωση χρέους που δεν ισοδυναμεί με διαγραφή αλλά με default και τα κριτήρια ήταν δύσκολο να εκπληρωθούν. Στην Ελλάδα δόθηκε ένα πακέτο υπερβολικής λιτότητας και ελάχιστος χρόνος για διαρθρωτικές αλλαγές που δεν ζητήθηκαν αρκετά επίμονα, όπως στην αγορά εργασίας, στα επαγγέλματα, στις ιδιωτικοποιήσεις, στο κράτος δικαίου, στις υποδομές της οικονομίας της αγοράς κ.λπ. Αυτά χρειάζονται χρόνο. Σε μία αναδυόμενη οικονομία δεν θα πήγαινε για τρία χρόνια το ΔΝΤ αλλά η Παγκόσμια Τράπεζα για 20 χρόνια. Το ελληνικό πρόγραμμα ήταν σχεδιασμένο λάθος από την αρχή γι\' αυτό δεν εκπλήσσομαι που απέτυχε.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Εχω την αίσθηση πως βρισκόμασταν σε άρνηση περισσότερο απ\' ό,τι είχαμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Οι δομικές και θεσμικές μας αδυναμίες δημιούργησαν αυτή την κατάσταση άρνησης μεταξύ των ηγετών που ανέλαβαν τις μεταρρυθμίσεις και δεν τις προχώρησαν, διότι και οι ίδιοι ήταν μέρος των θεσμικών ελλειμμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αυτό είναι αληθές. Η πολιτική και κοινωνική ελίτ έχει δείξει μεγάλη αδυναμία σε αυτή την κρίση. Δεν είναι αποτυχία των ανθρώπων αλλά των θεσμών και σειράς ηγεσιών που αυταπατούνταν εξ αρχής. Δεν ξέρω αν ήταν ηθελημένη αυταπάτη ή όχι, όμως υπήρξε αποτυχία της ηγεσίας να κατανοήσει τι πρέπει να γίνει και ποια είναι τα εμπόδια. Οταν τελικώς πάτησαν το κουμπί των πράξεων δεν έγινε τίποτε, διότι αυτές οι πράξεις είναι στο χέρι των δημοσίων υπαλλήλων, της κεντρικής κυβέρνησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στη βάση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Είχαμε τρεις πρωθυπουργούς από την αρχή της κρίσης. Πιστεύεις πως έχουν προσωπικές αδυναμίες ή μήπως υπάρχει πρόβλημα συστημικό εκ των έσω;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα με την πολιτική τάξη στην Ελλάδα. Ξέρουν τους κανόνες της εκλογής τους σε αξιώματα αλλά δεν γνωρίζουν πώς να εφαρμόζουν πολιτικές που οδηγούν σε εθνική ευημερία σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Στα 2-3 χρόνια μου στην Ελλάδα παρατηρώ πως συνεχώς υπάρχει το ερώτημα «ποιος πιστεύεις πως κάνει γι\' αυτή τη δουλεια». Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να κάνει αλλαγές, αλλά περιορίστηκε. Ο σημερινός Πρωθυπουργός έχει καλές προθέσεις επίσης, δημιουργείται η εντύπωση όμως ότι υπάρχουν πέντε άνθρωποι για όλα τα σημαντικά πόστα και μάλιστα χωρίς τεχνική υποστήριξη.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αν κοιτάξεις το πολιτικό σύστημα από τη Μεταπολίτευση και έπειτα, παρατηρείς πως υπάρχει ένας περιορισμένος αριθμός οικογενειών που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Υπάρχει μία τεράστια δεξαμενή ταλέντου δέκα εκατομμυρίων εντός και δέκα εκατομμυρίων εκτός Ελλάδας σε πολιτικό, σε ακαδημαϊκό επίπεδο κ.ο.κ. Ομως η χώρα δεν τους αξιοποιεί. Δεν μπορώ να κατανοήσω την αδυναμία αξιοποίησης της διασποράς. Η Κίνα, η Ινδία και Ιρλανδία (η οποία επίσης έχει προβλήματα, αλλά έχει πολύ καλύτερες πιθανότητες να αποφύγει τα χειρότερα) το κάνουν. Η Ελλάδα είναι έτοιμη για πολιτική και κοινωνική ανανέωση. Ελπίζω να λάβει μέρος με τη χώρα εντός ευρωζώνης. Θα είναι τραγωδία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, όμως πιστεύω πως είναι εξαιρετικά απίθανο να παραμείνει.\r\n\r\nΗ Κίνα, το Μεξικό, η Τουρκία και η Βρετανία\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Με τα χρέη να αυξάνονται και την ανάπτυξη να υποχωρεί παγοσμίως, πώς βλέπεις την Κίνα; Θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με τους ίδιους ρυθμους; Και τι λες για την Ινδία, την Τουρκία κ.λπ.;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Οι διψήφιοι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας έφτασαν στο τέλος.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Γιατί το λες;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Υπάρχει ο δημογραφικός περιορισμός, η εξάντληση του εργατικού δυναμικού, ωστόσο η Κίνα θα συνεχίσει να εμφανίζει ρυθμό ανάπτυξης 6% με 6,5% που παραμένει εντυπωσιακό. Τα πάντα είναι στο χέρι της. Τα επόμενα 30 χρόνια μπορεί να ανήκουν σε αυτή. Υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης και σε άλλες χώρες του κόσμου, στην Ασία, στην Αφρική, π.χ. η Αίγυπτος πιστεύω έχει τεράστιες δυνατότητες.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Βλέπεις τη δυναμική της Κίνας να εξαπλώνεται και σε άλλα μέρη του κόσμου;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αναμένω το Μεξικό να αναλάβει τον ρόλο της Βραζιλίας στη Λατινική Αμερική. Μόλις τελειώσει ο πόλεμος των ναρκωτικών, μπορεί να αναπτυχθεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Πιστεύεις πως η Τουρκία θα αναπτυχθεί;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Τουρκία έχει πολύ καλή γεωγραφική θέση και καλά δημογραφικά χαρακτηριστικά, όμως, για παράδειγμα, η γεωγραφία μπορεί να είναι και κατάρα όταν συνορεύει με χώρες σαν τη Συρία και το Ιράν όπου υπάρχουν συγκρούσεις.\r\nΗ Τουρκία έχει τεράστιες δυνατότητες, όμως πρέπει να διατηρήσει τον εξωστρεφή προσανατολισμό της οικονομίας της και να αξιοποιήσει όλες της τις δυνατότητες. Ακόμη διατηρεί πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής γυναικών στην αγορά εργασίας και αν δεν αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, δεν θα φτάσει εκεί που μπορεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η μακροοικονομία, η γεωγραφία και οι υποδομές είναι τα βασικά της ανάπτυξης. Οι θεσμοί όμως κάνουν τη διαφορά.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Για πολλά χρόνια και η Ιαπωνία έτσι πορευόταν. Χωρίς φυσικούς πόρους κατάφερε να έχει θεαματική ανάπτυξη πενήντα χρόνων, γιατί αναδιάρθρωσε τους θεσμούς της ξεκινώντας με ένα ενιαίο εθνικό μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Και με την Παγκόσμια Τράπεζα εγκατεστημένη στη χώρα από το 1945.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αρα, μπορείς να ζεις χωρίς φυσικούς πόρους αλλά όχι χωρίς τους σωστούς θεσμούς.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η οικονομία της Βρετανίας θα επηρεαστεί από την κρίση στην ευρωζώνη;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Βρετανία έχει τρία θεμελιώδη προβλήματα: Κρίση ταυτότητας (πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει ή όχι στην ΕΕ), υποεπένδυση στις υποδομές τα τελευταία πενήντα χρόνια και πρόβλημα του εκπαιδευτικού της συστήματος όπου υπάρχουν νησίδες υπεροχής σε μία θάλασσα μετριότητας. Χρειάζεται μεγαλύτερη εθνική αποταμίευση, περισσότερες δημόσιες επενδύσεις και εκστρατεία βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος και των δεξιοτήτων, όχι τόσο στην τριτοβάθμια (όπου θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από τους Αμερικανούς) όσο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Οι πρωτοβουλίες Ντράγκι είναι ικανές να σώσουν το ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι απαραίτητες για να σωθεί το ευρώ και να διατηρήσει τα περισσότερά της μέλη η ευρωζώνη. Χωρίς τραπεζική ένωση δεν θα σωθεί το ευρώ. Είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος πως το ευρώ θα διασωθεί την τελευταία στιγμή.\r\n\r\n<em>Κέρδος 14/10/2012 06:00</em>','Willem Buiter: \"Διαρθρωτικές αλλαγές, επενδύσεις και διαγραφή χρέους η μόνη λύση για την Ελλάδα\"','','inherit','open','open','','72-revision-3','','','2013-01-20 17:11:33','2013-01-20 17:11:33','',72,'http://www.thoughtforaction.org/72-revision-3/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (96,1,'2013-01-20 17:10:26','2013-01-20 17:10:26','Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι ένα τρένο εκτός ελέγχου και οι πολιτικοί της δεν έχουν βρει τρόπο να το σταματήσουν προτού εκτροχιαστεί.\n\nΣτο μεταξύ η κρίση συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι προσπάθειες για περιορισμό του τεράστιου χρέους της χώρας (αναμένεται να αγγίξει το 180% του ΑΕΠ το 2013, ξεπερνώντας κάθε πρόβλεψη) με πολλές και επώδυνες περικοπές στους προϋπολογισμούς και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας έκαναν μάλλον περισσότερο κακό παρά καλό στην παραπαίουσα οικονομία της που αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 7% αυτό το χρόνο.\n\n&nbsp;\n\nΜε την απουσία ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος ή επιτυχούς σχεδίου δράσης για την επίλυση της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν να έχουν «κολλήσει». Απέτυχαν να περιορίσουν την επιμήκυνση και την εξάπλωση της κρίσης, παρά τις συχνές συσκέψεις της Ευρωζώνης και τις λοιπές συζητήσεις σε υψηλό επίπεδο για τη διάσωση του ευρώ. Φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε ηθική κρίση θέτοντας στο στόχαστρο την Ελλάδα.\n\nΔεν βλέπουν το αληθινό πρόβλημα (τα δομικά προβλήματα που απορρέουν από τα βάρη της κεντρικής διοίκησης και την έλλειψη προβλεπτικότητας των φορολογικών συστημάτων – η Γαλλία και η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει πολλές φορές τις φορολογικές τους κλίμακες) το οποίο τελικά οδηγεί σε υπερβολικά μεγάλο κόστος παραγωγής που, με τη σειρά του, καταπνίγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.\n\nΑυτό ακριβώς εμποδίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αναπτυχθούν.\n\nΤώρα που καθορίσαμε το πρόβλημα είναι καιρός να βρούμε τη λύση αλλάζοντας την ατζέντα στην Ευρώπη.\n\nΗ συζήτηση για την ανάγκη του ανταγωνισμού με αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ατελέσφορη. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί με αυτές τις χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να ανταγωνιστεί την Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, να γίνει αποτελεσματική, να ενισχύσει την καινοτομία και να γίνει αφετηρία ενός νέου κύματος εξέλιξης και ανάπτυξης.\n\nΓια να το κάνει αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εστιάσει όσον αφορά την οικονομική της ανάπτυξη στην επονομαζόμενηBlueOceanStrategy. Η Ευρώπη επίσης χρειάζεται να δημιουργήσει νέο πεδίο αγορών, αφοπλίζοντας με τον τρόπο αυτό τον ανταγωνισμό.\n\nΕντούτοις, αν και η καινοτομία είναι το αδιαμφισβήτητο κλειδί για την επιτυχία, η Ευρώπη δείχνει να έχει κολλήσει σε μία RedOceanStrategy(μια συμβατική προσέγγιση στις επιχειρήσεις που συνίσταται στο να νικηθεί ο ανταγωνισμός σε ένα ήδη υπάρχον περιορισμένο πεδίο αγοράς). Αυτός είναι ένας λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, απέχει πολύ από το να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός στον κόσμο.\n\nΗ Ευρώπη, επιπλέον, περιορίζεται από την υπερβολική γραφειοκρατία, την υπερβολική πληθώρα κανονισμών και ένα σχετικά ασταθές φορολογικό σύστημα σε πολλές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Η Γαλλία, για παράδειγμα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, έχει αλλάξει οκτώ φορές τα τελευταία δύο χρόνια φορολογικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα έχει κάνει δεκαέξι αναθεωρήσεις.\n\nΑυτός ο συνδυασμός υπερβολικής γραφειοκρατίας και υπερβολής κανονισμών είναι που κρατά τελικά την Ευρώπη από το να γίνει ένα ελκυστικό λίκνο καινοτομίας και επιχειρηματικότητας.\n\nΤο σημερινό ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο σκοντάφτει σε πολύ υψηλό κόστος που αφορά διαδικασίες και συναλλαγές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε επενδυμένα συμφέροντα και στη δυσκίνητη γραφειοκρατία που αναπόφευκτα εμποδίζει τη δημιουργία περισσότερων μεταρρυθμίσεων. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίες οι σαρωτικές απλοποιήσεις.\n\nΟι ασταμάτητες εκκλήσεις των οικονομολόγων για μεγαλύτερη ευελιξία δεν έχουν εισακουστεί. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που οι οικονομολόγοι άρχισαν να παρακινούν τους πολιτικούς ιθύνοντες της Ευρώπης για αναθεώρηση της αγοράς εργασίας και την απάλειψη της δυσκαμψίας στις αγορές. Μόνο η Γερμανία συμμορφώθηκε, κυρίως λόγω της πίεσης από την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, με αποτέλεσμα η Γερμανία να έχει επιτύχει το υψηλότερο επίπεδο εργασιακών μεταρρυθμίσεων στην ένωση των 27 χωρών. Οι άλλες οικονομίες έχουν μείνει αισθητά πίσω.\n\n<strong>Τι κρύβει το μέλλον</strong>\n\nΗ Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα παραμείνει στάσιμη σε ένα παραγωγικό μοντέλο παλιάς σχολής που βασίζεται σε βαριά βιομηχανία, κατασκευή και υπηρεσίες, χωρίς πραγματική καινοτομία, είτε θα δημιουργήσει ένα οικονομικό οικοσύστημα για τις επόμενες γενιές.\n\nΜε δεδομένο ότι είναι αντιπαραγωγικό να προσπαθήσει κανείς να χτυπήσει τον ανταγωνισμό καθώς οδηγεί στη μείωση των τιμών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει νέες αγορές (ή BlueOceans) επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες και νέες ιδέες. Η δημιουργία νέων τομέων, ωστόσο, δεν πρόκειται να είναι εύκολη. Η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει κάνοντας βαθιές αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο συμπεριφοράς της και να περάσει δομικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην απλοποίηση διαδικασιών και στην ενθάρρυνση της καινοτομίας.\n\nΥπάρχει ακόμη καιρός για την Ευρώπη να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων και να εγκαινιάσει την πρωτοπορία σε μία νέα γενιά ριζοσπαστικών βιομηχανιών σε ένα νέο αδιαφιλονίκητο πεδίο αγορών. Η λίστα τέτοιων βιομηχανιών είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει τα πάντα, από εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας σε παραδοσιακούς τομείς (τουρισμός και γεωργία) μέχρι πράσινες επενδύσεις.\n\n(<strong>Μετάφραση – επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>\n\nΗ Ευρώπη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στις μηχανές της δικής της Σίλικον Βάλεϊ για να προωθήσει την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν χάνει το προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία από χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η υποδομή είναι ήδη έτοιμη και υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε επενδυτικά κεφάλαια. Μια εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας μπορεί να βοηθήσει τα τεχνολογικά πανεπιστήμια της Ευρώπης να δημιουργήσουν μια νέα γενιά επιχειρηματιών.\n\nΗ Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει δημιουργώντας νέες αγορές που συνδυάζουν την τεχνολογία με την παραδοσιακή βιομηχανία και υπηρεσίες.\n\nΑν εκείνοι που χαράσσουν πολιτική δεν αγκαλιάσουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, η Ευρώπη θα καταλήξει ένας έμπειρος μπάτλερ για την Κίνα και την Ασία, γενικότερα. Αυτό ακριβώς είχε πει για τη βρετανική οικονομία ο Τζον ΜέιναρντΚέινς, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ότι θα γινόταν ο μπάτλερ των ΗΠΑ εάν αρνούνταν πεισματικά να εκμοντερνιστεί.\n\n<strong>Η σημασία του χρόνου</strong>\n\nΗ Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να ξαναχτίζει τα θεμέλια της παραγωγικότητάς της γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ανελέητες και κινούνται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε γραφειοκρατική πολιτική στις Βρυξέλλες.\n\nΗ κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα σήμανε πολλαπλούς συναγερμούς, αλλά κανείς δεν άκουσε.\n\nΤο τρέχον παραγωγικό μοντέλο τροφοδοτεί την άτυπη οικονομία, κυρίως στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άτυπη οικονομία έχει διογκωθεί σε μία προσπάθεια να παρακαμφθούν οι στρυφνές, άκαμπτες και χρονοβόρες διαδικασίες.\n\nΤα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012 σχετικά με την επιχειρηματικότητα είναι αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα του χρέους κατατάσσεται στην 135<sup>η</sup> θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την ευκολία του να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Η Ισπανία είναι στην 133<sup>η</sup> θέση και η Αυστρία στην 134<sup>η</sup>, ενώ η Γερμανία, η ατμομηχανή της Ευρώπης, είναι στην 98<sup>η</sup> θέση. Πολύ πίσω, δηλαδή, από τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τον Καναδά, που είναι οι χώρες στις τρεις πρώτες θέσεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη 13<sup>η</sup> θέση.\n\nΗ Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει το πόσο απωθητική είναι η γραφειοκρατία, όλη αυτή η περίπλοκη πληθώρα κανονισμών που είναι δύσκολο να παρακάμψει κανείς.\n\nΑυτή είναι μία μόνο λύση. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο, στην ουσία: απλοποίηση, απελευθέρωση των αγορών από ρυθμίσεις και τυποποίηση των διαδικασιών. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλό κόστος και μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.\n\n<em>[δημοσιεύτηκε στη HuffingtonPost, 11/10/2012]</em>','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','inherit','open','open','','70-revision-2','','','2013-01-20 17:10:26','2013-01-20 17:10:26','',70,'http://www.thoughtforaction.org/70-revision-2/',0,'revision','',0),
 (97,1,'2013-01-20 17:12:30','2013-01-20 17:12:30','Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι ένα τρένο εκτός ελέγχου και οι πολιτικοί της δεν έχουν βρει τρόπο να το σταματήσουν προτού εκτροχιαστεί.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κρίση συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι προσπάθειες για περιορισμό του τεράστιου χρέους της χώρας (αναμένεται να αγγίξει το 180% του ΑΕΠ το 2013, ξεπερνώντας κάθε πρόβλεψη) με πολλές και επώδυνες περικοπές στους προϋπολογισμούς και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας έκαναν μάλλον περισσότερο κακό παρά καλό στην παραπαίουσα οικονομία της που αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 7% αυτό το χρόνο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΜε την απουσία ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος ή επιτυχούς σχεδίου δράσης για την επίλυση της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν να έχουν «κολλήσει». Απέτυχαν να περιορίσουν την επιμήκυνση και την εξάπλωση της κρίσης, παρά τις συχνές συσκέψεις της Ευρωζώνης και τις λοιπές συζητήσεις σε υψηλό επίπεδο για τη διάσωση του ευρώ. Φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε ηθική κρίση θέτοντας στο στόχαστρο την Ελλάδα.\r\n\r\nΔεν βλέπουν το αληθινό πρόβλημα (τα δομικά προβλήματα που απορρέουν από τα βάρη της κεντρικής διοίκησης και την έλλειψη προβλεπτικότητας των φορολογικών συστημάτων – η Γαλλία και η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει πολλές φορές τις φορολογικές τους κλίμακες) το οποίο τελικά οδηγεί σε υπερβολικά μεγάλο κόστος παραγωγής που, με τη σειρά του, καταπνίγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.\r\n\r\nΑυτό ακριβώς εμποδίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αναπτυχθούν.\r\n\r\nΤώρα που καθορίσαμε το πρόβλημα είναι καιρός να βρούμε τη λύση αλλάζοντας την ατζέντα στην Ευρώπη.\r\n\r\nΗ συζήτηση για την ανάγκη του ανταγωνισμού με αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ατελέσφορη. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί με αυτές τις χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να ανταγωνιστεί την Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, να γίνει αποτελεσματική, να ενισχύσει την καινοτομία και να γίνει αφετηρία ενός νέου κύματος εξέλιξης και ανάπτυξης.\r\n\r\nΓια να το κάνει αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εστιάσει όσον αφορά την οικονομική της ανάπτυξη στην επονομαζόμενηBlueOceanStrategy. Η Ευρώπη επίσης χρειάζεται να δημιουργήσει νέο πεδίο αγορών, αφοπλίζοντας με τον τρόπο αυτό τον ανταγωνισμό.\r\n\r\nΕντούτοις, αν και η καινοτομία είναι το αδιαμφισβήτητο κλειδί για την επιτυχία, η Ευρώπη δείχνει να έχει κολλήσει σε μία RedOceanStrategy(μια συμβατική προσέγγιση στις επιχειρήσεις που συνίσταται στο να νικηθεί ο ανταγωνισμός σε ένα ήδη υπάρχον περιορισμένο πεδίο αγοράς). Αυτός είναι ένας λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, απέχει πολύ από το να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός στον κόσμο.\r\n\r\nΗ Ευρώπη, επιπλέον, περιορίζεται από την υπερβολική γραφειοκρατία, την υπερβολική πληθώρα κανονισμών και ένα σχετικά ασταθές φορολογικό σύστημα σε πολλές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Η Γαλλία, για παράδειγμα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, έχει αλλάξει οκτώ φορές τα τελευταία δύο χρόνια φορολογικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα έχει κάνει δεκαέξι αναθεωρήσεις.\r\n\r\nΑυτός ο συνδυασμός υπερβολικής γραφειοκρατίας και υπερβολής κανονισμών είναι που κρατά τελικά την Ευρώπη από το να γίνει ένα ελκυστικό λίκνο καινοτομίας και επιχειρηματικότητας.\r\n\r\nΤο σημερινό ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο σκοντάφτει σε πολύ υψηλό κόστος που αφορά διαδικασίες και συναλλαγές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε επενδυμένα συμφέροντα και στη δυσκίνητη γραφειοκρατία που αναπόφευκτα εμποδίζει τη δημιουργία περισσότερων μεταρρυθμίσεων. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίες οι σαρωτικές απλοποιήσεις.\r\n\r\nΟι ασταμάτητες εκκλήσεις των οικονομολόγων για μεγαλύτερη ευελιξία δεν έχουν εισακουστεί. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που οι οικονομολόγοι άρχισαν να παρακινούν τους πολιτικούς ιθύνοντες της Ευρώπης για αναθεώρηση της αγοράς εργασίας και την απάλειψη της δυσκαμψίας στις αγορές. Μόνο η Γερμανία συμμορφώθηκε, κυρίως λόγω της πίεσης από την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, με αποτέλεσμα η Γερμανία να έχει επιτύχει το υψηλότερο επίπεδο εργασιακών μεταρρυθμίσεων στην ένωση των 27 χωρών. Οι άλλες οικονομίες έχουν μείνει αισθητά πίσω.\r\n\r\n<strong>Τι κρύβει το μέλλον</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα παραμείνει στάσιμη σε ένα παραγωγικό μοντέλο παλιάς σχολής που βασίζεται σε βαριά βιομηχανία, κατασκευή και υπηρεσίες, χωρίς πραγματική καινοτομία, είτε θα δημιουργήσει ένα οικονομικό οικοσύστημα για τις επόμενες γενιές.\r\n\r\nΜε δεδομένο ότι είναι αντιπαραγωγικό να προσπαθήσει κανείς να χτυπήσει τον ανταγωνισμό καθώς οδηγεί στη μείωση των τιμών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει νέες αγορές (ή BlueOceans) επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες και νέες ιδέες. Η δημιουργία νέων τομέων, ωστόσο, δεν πρόκειται να είναι εύκολη. Η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει κάνοντας βαθιές αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο συμπεριφοράς της και να περάσει δομικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην απλοποίηση διαδικασιών και στην ενθάρρυνση της καινοτομίας.\r\n\r\nΥπάρχει ακόμη καιρός για την Ευρώπη να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων και να εγκαινιάσει την πρωτοπορία σε μία νέα γενιά ριζοσπαστικών βιομηχανιών σε ένα νέο αδιαφιλονίκητο πεδίο αγορών. Η λίστα τέτοιων βιομηχανιών είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει τα πάντα, από εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας σε παραδοσιακούς τομείς (τουρισμός και γεωργία) μέχρι πράσινες επενδύσεις.\r\n\r\n(<strong>Μετάφραση – επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στις μηχανές της δικής της Σίλικον Βάλεϊ για να προωθήσει την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν χάνει το προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία από χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η υποδομή είναι ήδη έτοιμη και υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε επενδυτικά κεφάλαια. Μια εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας μπορεί να βοηθήσει τα τεχνολογικά πανεπιστήμια της Ευρώπης να δημιουργήσουν μια νέα γενιά επιχειρηματιών.\r\n\r\nΗ Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει δημιουργώντας νέες αγορές που συνδυάζουν την τεχνολογία με την παραδοσιακή βιομηχανία και υπηρεσίες.\r\n\r\nΑν εκείνοι που χαράσσουν πολιτική δεν αγκαλιάσουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, η Ευρώπη θα καταλήξει ένας έμπειρος μπάτλερ για την Κίνα και την Ασία, γενικότερα. Αυτό ακριβώς είχε πει για τη βρετανική οικονομία ο Τζον ΜέιναρντΚέινς, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ότι θα γινόταν ο μπάτλερ των ΗΠΑ εάν αρνούνταν πεισματικά να εκμοντερνιστεί.\r\n\r\n<strong>Η σημασία του χρόνου</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να ξαναχτίζει τα θεμέλια της παραγωγικότητάς της γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ανελέητες και κινούνται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε γραφειοκρατική πολιτική στις Βρυξέλλες.\r\n\r\nΗ κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα σήμανε πολλαπλούς συναγερμούς, αλλά κανείς δεν άκουσε.\r\n\r\nΤο τρέχον παραγωγικό μοντέλο τροφοδοτεί την άτυπη οικονομία, κυρίως στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άτυπη οικονομία έχει διογκωθεί σε μία προσπάθεια να παρακαμφθούν οι στρυφνές, άκαμπτες και χρονοβόρες διαδικασίες.\r\n\r\nΤα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012 σχετικά με την επιχειρηματικότητα είναι αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα του χρέους κατατάσσεται στην 135<sup>η</sup> θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την ευκολία του να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Η Ισπανία είναι στην 133<sup>η</sup> θέση και η Αυστρία στην 134<sup>η</sup>, ενώ η Γερμανία, η ατμομηχανή της Ευρώπης, είναι στην 98<sup>η</sup> θέση. Πολύ πίσω, δηλαδή, από τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τον Καναδά, που είναι οι χώρες στις τρεις πρώτες θέσεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη 13<sup>η</sup> θέση.\r\n\r\nΗ Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει το πόσο απωθητική είναι η γραφειοκρατία, όλη αυτή η περίπλοκη πληθώρα κανονισμών που είναι δύσκολο να παρακάμψει κανείς.\r\n\r\nΑυτή είναι μία μόνο λύση. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο, στην ουσία: απλοποίηση, απελευθέρωση των αγορών από ρυθμίσεις και τυποποίηση των διαδικασιών. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλό κόστος και μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.\r\n\r\n<em>[δημοσιεύτηκε στη HuffingtonPost, 11/10/2012]</em>','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','inherit','open','open','','70-revision-3','','','2013-01-20 17:12:30','2013-01-20 17:12:30','',70,'http://www.thoughtforaction.org/70-revision-3/',0,'revision','',0),
 (98,1,'2013-01-20 17:10:30','2013-01-20 17:10:30','Europe\'s economic crisis is like a runaway freight train and its politicians have yet to find a way to stop it before it breaks ground and completely derails.\n\nAll the while, the crisis continues to escalate unabated. In Greece, for instance, efforts to tame the country\'s monstrous debt (expected to reach 180% of GDP in 2013 -- much more than previously projected) with several rounds of fierce budget cuts and three years of severe austerity have probably done more harm than good for its beleaguered economy, which is expected to shrink by 7% this year.\n\n&nbsp;\n\nIn the absence of a realistic timetable or successful plan of action to solve the crisis, Europe\'s politicians seem stuck. They have failed to contain the prolongation and the spread of the crisis despite numerous Eurozone summits and other high-level talks about how to save Europe\'s single currency. It seems as though it has become easier to turn this crisis into a moral and ethical crisis that uses Greece as a target.\n\nThey have lost sight of the real problem -- the structural problems stemming from high administrative burdens and the unpredictability of tax systems (France and Greece, for instance, have changed their rate of taxations multiple times) that ultimately result in too-high production costs, which in turn stifle creation and restrain innovation.\n\nThis is exactly what is keeping European economies from growing.\n\nNow that we have identified the problem, it\'s time to find a solution by changing the conversation in Europe.\n\nThe conversation about the need to compete with emerging markets like China and India is mute. Europe does not need to compete with these countries. Europe needs to compete with Europe in order to move to the next level, become efficient and spur innovation and herald a new wave of development and growth.\n\nTo do this, Europe needs to start looking ahead and focus on the so-called <a href=\"http://www.blueoceanstrategy.com/abo/what_is_bos.html\" target=\"_hplink\">Blue Ocean Strategy</a> as regards its economic development. Europe also needs to create new market space -- getting a bigger Bottom Line -- to render the competition irrelevant.\n\nBut even though innovation is the undeniable key to success, Europe seems to be stuck on a Red Ocean strategy (a market-share battle) -- a conventional approach to business of beating the competition in an existing confined market space. This is one reason the European Union -- one of world\'s largest trading blocs -- is a long way away from becoming the world\'s most competitive.\n\nEurope is also bogged down by too much bureaucracy, too many regulations and a relatively unstable tax regime in many of the EU member states. In France (the second largest economy in Europe), for example, tax laws have been amended eight times over the past two years. Greece has made some 16 revisions.\n\nIt\'s this combination of excessive bureaucracy and over-regulation that is ultimately keeping Europe from becoming an attractive incubator of innovation and entrepreneurship.\n\nToday\'s European economic model stumbles on the very high costs associated with processes and transactions. This is largely due to vested interests and the burdensome bureaucracy that unavoidably hides the creation of more reforms. This is why sweeping simplifications are necessary.\n\nEconomists\' incessant pleas for more flexibility have largely gone unheard. It\'s been more than 20 years since economists started urging EU policymakers to reform labor markets and ease rigidities in the markets. Only Germany has listened, mainly after the pressure created with the unification of East Germany. By doing so, Germany has achieved the highest level of labor reforms in the entire 27-member bloc. The other economies have yet to follow suit.\n\n<strong>What lies ahead?</strong>\n\nEurope is at crossroads. It\'s either going to remain stuck in an old school productive model based on heavy industry, manufacturing and services and no real innovation or it\'s going to create an economic ecosystem for the next generation.\n\nSince it is counterproductive to try to out-perform the competition because it reduces prices, Europe should be creating new markets (or blue oceans) by investing in new technology and new ideas. The creation of new sectors, however, is not going to be easy. Europe needs to start by making some deep changes in its economic pattern of behavior and pass structural reforms aimed at simplifying procedures and encouraging innovation.\n\nIt\'s not too late for Europe to turn things around and start pioneering a new generation of groundbreaking industries in an uncontested market space. The list of possible industries is endless and includes everything from high-tech applications of traditional sectors (tourism and agriculture) to green investing and impact investing.\n\nEurope should re-power its Silicon Valley-like engines to promote entrepreneurship. It\'s currently losing its high-tech talent to countries like the United States where the infrastructure is already in place and investment capital is easier to access. An infusion of venture capital funds and expertise can help Europe\'s engineering and technology universities create a new generation of entrepreneurs.\n\nEurope can start by forming new markets that combine technology with traditional industry and services.\n\nIf policymakers do not embrace creativity and innovation, Europe will end up becoming a very well-experienced butler to China and Asia in general. It\'s just as John Maynard Keynes, the 20th century\'s most influential economist, had said about the British economy -- that it would become the butler of the United States if it stubbornly refuses to adjust to modernization.\n\n<strong>Time is of the essence</strong>\n\nEurope needs to start rebuilding its rickety foundation of productivity because financial markets are merciless and move at a much faster pace than any bureaucratic policy decisions in Brussels.\n\nThe crisis, which started in Greece, sounded all types of alarm bells but they were not heard.\n\nThe current productivity model fuels informality, especially in the periphery of the European Union. The informal economy has grown from the need to circumvent the overregulation under-regulation and inflexible procedures and the unpredictability of extralegal procedures, rules and regulations.\n\nThe findings of the World Bank\'s <a href=\"http://www.doingbusiness.org/reports/global-reports/doing-business-2012\" target=\"_hplink\">2012 Doing Business Survey</a> speak volumes. Debt-stricken Greece ranks 135 out of 183 countries as regards the ease of setting up a business. Spain ranks 133 and Austria 134. Even Germany, the European Union\'s powerhouse, holds the 98th spot -- nowhere near New Zealand, Australia and Canada (the top three countries). The United States ranks 13.\n\nA poor showing on the World Bank\'s survey denotes the intractability of bureaucracy -- all the messy overregulation, under-regulation and the super-regulation that is difficult (at times impossible) to bypass.\n\nThere is only one solution. It\'s three-fold and involves <em>simplification</em>, <em>deregulation</em> of the market and <em>standardization</em>of procedures. All three can lead to low costs and wider bottom lines (profits).\n\n<a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\">http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html</a>','Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis','','inherit','open','open','','68-revision-2','','','2013-01-20 17:10:30','2013-01-20 17:10:30','',68,'http://www.thoughtforaction.org/68-revision-2/',0,'revision','',0),
 (99,1,'2013-01-20 17:10:39','2013-01-20 17:10:39','Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που διακυβεύεται αυτές τις μέρες. Μαζί με την Ελλάδα, δυσκολίες αντιμετωπίζει και το ΔΝΤ καθώς δέχεται κριτική από την Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.\n\n&nbsp;\n\nΗ Ελλάδα του χρέους, που μόλις πέρασε ένα επιπρόσθετο και αμφιλεγόμενο «πακέτο» λιτότητας (ύψους 13,5 δισ. ευρώ) από το Κοινοβούλιο στις 8 Νοεμβρίου, περιμένει ακόμα τη δόση του δανείου των –τουλάχιστον- 31,5 δισ. ευρώ. Αυτή η δόση αποτελεί τμήμα του δανείου των 240 δισ. ευρώ της τρόικας των δανειστών της χώρας (η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), το οποίο εγκρίθηκε την άνοιξη του 2010 και είχε στόχο να βοηθήσει την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετώπιζε και να καταστήσει το χρέος βιώσιμο μέχρι το 2020. Συνολικά, έχουν διατεθεί στην Ελλάδα μέχρι στιγμής κονδύλια ύψους 150 δισ. ευρώ. Η καθυστέρηση της τελευταίας δόσης οφείλεται στο γεγονός ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι εταίροι του δεν συμμερίζονται πλέον τις ίδιες αντιλήψεις σχετικά με τη λύση που έχουν προκρίνει.\n\nΗ οικονομική κρίση της Ελλάδας και εκείνη του ευρώ έχει μεγεθύνει τις διαφορές μεταξύ του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων εταίρων του. Το ΔΝΤ, το οποίο συστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την εντολή να παρέχει οικονομική βοήθεια στη βαριά πληγωμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, και να προλαμβάνει βαθιές και παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις όπως αυτή της Μεγάλης Ύφεσης, βρέθηκε τώρα στην αλλόκοτη θέση να βοηθά μία πλούσια χώρα με δομικές ανεπάρκειες.\n\n<strong>Τι συμβαίνει τώρα;</strong>\n\nΣτην επικαιρότητα σήμερα βρίσκεται το πώς το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης προσπαθούν να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για την ελληνική κρίση. Διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το πώς πρέπει να μειωθεί το χρέος της Ελλάδας στα βιώσιμα επίπεδα του 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Με τις οικονομικές όμως προβλέψεις να το τοποθετούν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα (189% το 2013 από 175% το 2012), το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει ποτέ να το αποπληρώσει. Το Ταμείο επιμένει πως όποια πρόταση υπερβαίνει το στόχο του 120% για το 2020 είναι ανέφικτη.\n\nΗ Ευρωζώνη (κυρίως η Γερμανία – η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και αυτή που συνεισφέρει το μεγαλύτερο μέρος στα κονδύλια για τη διάσωση της Ε.Ε.) έχει συμφωνήσει να παρατείνει την προθεσμία αποπληρωμής του δανείου για δύο χρόνια (από το 2014 στο 2016). Το Ταμείο, ωστόσο, εξακολουθεί να το κρίνει μη βιώσιμο και ζητά μια δραστική αναδιάρθρωση του επίσημου χρέους της Ελλάδας, ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να πετύχει να φέρει το χρέος της στο αναμενόμενο επίπεδο του ΑΕΠ. Η Ευρωζώνη, παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει προθυμία για μία επιπλέον αναδόμηση χρέους για την Ελλάδα γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλειες για τα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου που έχει στην κατοχή της.\n\nΜένει να δούμε πώς οι δύο πλευρές θα επιλύσουν το ζήτημα. Το αποτέλεσμα του σημερινού Eurogroup[σ.σ.: πραγματοποιήθηκε έκτακτο Eurogroup στις 20 Νοεμβρίου] μπορεί να καταλήξει σε κάποια απόφαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα συνιστά μια συνολική λύση επειδή η σημερινή κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και η πρόβλεψη για τον επόμενο χρόνο είναι μάλλον ζοφερή – όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία.\n\nΑυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το ΔΝΤ διαθέτει τεχνογνωσία μισού αιώνα καθώς και μία αδιαμφισβήτητη φήμη στη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι καμία «συνταγή» για λύση στην ελληνική κρίση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή αν δεν συμπεριλαμβάνει το ΔΝΤ. Οι οικονομικές αγορές θα αντιδράσουν άσχημα στην απόσυρση του ΔΝΤ. Συνεπώς, η συμμετοχή του Ταμείου είναι κομβικής σημασίας. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απολύτως απαραίτητη μία λύση που θα αποκαθιστά τη σχέση μεταξύ του ΔΝΤ και των εταίρων του από την Ευρωζώνη.\n\nΣτην περίπτωση που το ΔΝΤ ενδώσει στους δύο Ευρωπαίους δανειστές- εταίρους του, το κύρος του θα μειωθεί και είναι πολύ πιθανό να υποστεί πλήγμα η φήμη του. Το Ταμείο έχει βρεθεί σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ταμείο αφέθηκε να εμπλακεί στις πολιτικές της Ευρωζώνης όταν αποφάσισε να συνεργαστεί με δύο πολιτικά ευφυείς οργανισμούς: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η μόνη διέξοδος, πλέον, από αυτή τη δύσκολη θέση για το ΔΝΤ είναι να εμμείνει στο «οπλοστάσιό» του και να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους του να ακολουθήσουν το δρόμο που χαράσσει.\n\nΑυτό σημαίνει ότι το Ταμείο πρέπει να αφήσει στην άκρη τις πολιτικές και να επιστρέψει στα βασικά. Η πολιτική δεν είναι η δουλειά του. Αντιθέτως, καθίσταται πλέον επείγουσα η ανάγκη να αρχίσει να χρησιμοποιεί περισσότερο την τεχνογνωσία του. Σε τελική ανάλυση το κρίσιμο σε ό,τι αφορά το ΔΝΤ δεν είναι να προστεθεί στη χορεία εκείνων που παρέχουν μόνιμα τρόπο απεγκλωβισμού, αλλά το να αποτελέσει μια καθοριστική πηγή τεχνογνωσίας και βέλτιστων πρακτικών για την Ελλάδα.\n\n<strong>Η εσφαλμένη διάγνωση της κρίσης</strong>\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, η κρίση της Ελλάδας διαγνώσθηκε εσφαλμένως από την αρχή. Δεν ήταν μία λογιστική κρίση ή μία κρίση ρευστότητας. Η Ελλάδα δεν βίωνε μια προσωρινή κρίση ρευστότητας ώστε με την απαραίτητη βοήθεια να επιστρέψει στη σωστή πορεία. <strong>Η Ελλάδα δεν εκτροχιάστηκε ξαφνικά μία μέρα, οι σιδηροτροχιές ήταν από καιρό διαλυμένες</strong>. Η κρίση της Ελλάδας είναι μία χαρακτηριστική δομική κρίση που παράγει υψηλά ποσοστά άτυπης (μαύρης) οικονομίας. Αποτελεί, πραγματικά, τυπική περίπτωση.\n\nΕν τέλει, το ΔΝΤ μαζί με τους δύο ευρω-εταίρους του επενέβησαν στην Ελλάδα με ένα πρόγραμμα προσαρμογής που υποτιμούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Θεωρώντας ότι μια μικρή δόση λιτότητας θα έφερνε αποτελέσματα, η ανάγκη για δομικές αλλαγές αναφέρθηκε μόνο και μόνο για να αναφερθεί. Κανείς από τους τρεις δανειστές εταίρους δεν έχει την τεχνογνωσία να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές. Συνήθως, αυτό είναι δουλειά της Παγκόσμιας Τράπεζας – που απουσιάζει από αυτόν το συνεταιρισμό. Η κατάληξη ήταν η χώρα να επιδείξει μηδαμινή ικανότητα στην πραγμάτωση τέτοιων μεταρρυθμίσεων, ενώ η ύφεση γινόταν διαρκώς βαθύτερη.\n\n&nbsp;\n\nΣτο κέντρο λήψης αποφάσεων φαίνεται ότι υποεκτιμήθηκαν οι διαλυμένες σιδηροτροχιές που αφορούν στην παραγωγικότητα της Ελλάδας – τα δυσβάσταχτα διοικητικά βάρη, η άκαμπτη γραφειοκρατία, η μη διαβαθμισμένη καταγραφή ακίνητης περιουσίας και το μη φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.\n\n<strong>Τι χρειάζεται να γίνει;</strong>\n\nΗ ίδια η Ελλάδα χρειάζεται να βρει τη δική της λύση με μία ισχυρή ομάδα για μεταρρυθμίσειςστο εσωτερικό που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα να χαράξει το δικό της δρόμο μεταρρυθμίσεων και δομικών αλλαγών. Η δομική μεταρρύθμιση δεν σηματοδοτεί απλά γρήγορες ή βεβιασμένες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που πρέπει να σηματοδοτεί είναι βιώσιμη ανάπτυξη διαμέσου μιας ροής καινοτομίας και τεχνολογίας ώστε η χώρα να μπορέσει να προωθήσει κυρίως τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι οικονομικές «φούσκες».\n\nΤην ίδια στιγμή που οι Έλληνες πρέπει να κάνουν περισσότερα στο εσωτερικό για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, το modusoperandi του ΔΝΤ πρέπει επίσης να αλλάξει και να επιστρέψει στη βασική του αρχή, έτσι ώστε η Ελλάδα να μη γίνει μία ακόμη εθισμένη στα δάνεια χώρα, αλλά μία ιστορία οικονομικής επιτυχίας.\n\n&nbsp;\n\n(<strong>Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>','Μήπως η ελληνική κρίση παρασύρει και το ΔΝΤ;','','inherit','open','open','','66-revision-2','','','2013-01-20 17:10:39','2013-01-20 17:10:39','',66,'http://www.thoughtforaction.org/66-revision-2/',0,'revision','',0),
 (100,1,'2013-01-20 17:11:02','2013-01-20 17:11:02','Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\n\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα». Η επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντό\n41R\n\nπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\n\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-2','','','2013-01-20 17:11:02','2013-01-20 17:11:02','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-2/',0,'revision','',0),
 (101,1,'2013-01-20 17:10:40','2013-01-20 17:10:40','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\n\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-revision-2','','','2013-01-20 17:10:40','2013-01-20 17:10:40','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-revision-2/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (102,1,'2013-01-20 17:11:09','2013-01-20 17:11:09','<em><strong>ΒΗΜΑ, Σεπτέμβριος 2010</strong></em>\n\nΥπερβολικό χαρακτηρίζει ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πολ Ρόμερ το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, με συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» τον Σεπτέμβριο του 2010.\n\n<em>«Το πρόγραμμα της τρόικας είναι μονοδιάστατο, δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ελκυστική για τις ξένες επιχειρήσεις» </em>υποστηρίζει.\n\nΟ Πολ Ρόμερ, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για ανάκαμψη είναι «να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\"»\n\nΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ, αντιαναπτυξιακή και αποτρεπτική για τις ξένες επενδύσεις θεωρεί τη «συνταγή» της τρόικας στην Ελλάδα ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους διασημότερους οικονομολόγους στον κόσμο. Τo 2008ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντήταν στην τελική επιλογή για το Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο κατέληξε τελικά στον Πολ Κρούγκμαν. Εναν χρόνο νωρίτερατο περιοδικό «Τime» τον είχε συμπεριλάβει στις 25 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ με βάση την απήχηση των βιβλίων του. Το τελευταίο διάστημα μελετά τις εξελίξεις στην Ελλάδα και αρθρογραφεί στον ξένο Τύπο.\n\n- Οι επικριτές του προγράμματος της τρόικας (ΕΕ- ΔΝΤ- ΕΚΤ) υποστηρίζουν ότι επέβαλε υπερβολική δόση μέτρων λιτότητας που βυθίζουν στην ύφεση την πραγματική οικονομία. Ποια είναι η άποψή σας;\n\n«Υπάρχουν δύο προβλήματα στην Ελλάδα. Κατ΄ αρχάς η κυβέρνηση δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της. Το δεύτερο και πολύ πιο σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι ελκυστική για τους ξένους επενδυτές που θέλουν να ανοίξουν δουλειές. Δεν είναι ανταγωνιστική σε σύγκριση με γειτονικές χώρες. Το υπάρχον πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων βασίζεται σε μέτρα λιτότητας και έχει κυρίως ως στόχο να βοηθήσει την κυβέρνηση να πληρώσει τους λογαριασμούς που χρωστάει. Επιτυγχάνει προσώρας τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίζει το δεύτερο και βασικότερο πρόβλημα: δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ένα ελκυστικό μέρος για να έλθουν και να προσλάβουν εργαζομένους οι ξένες επιχειρήσεις. Οπως συνειδητοποιούν πλέον οι περισσότεροι Ελληνες, η θεμελιώδης αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα σας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε επίπεδα διαφθοράς πολύ υψηλότερα από ό,τι η υπόλοιπη Ευρώπη, τότε ο μόνος τρόπος για να προσελκύσει ξένες εταιρείες είναι να προσφέρει πολύ χαμηλότερους μισθούς. Πιστεύετε πραγματικά ότι οι Ελληνες θέλουν να συνεχίσουν έτσι, αμειβόμενοι με μισθούς που θα είναι μονίμως χαμηλότεροι και ζώντας σε μια κοινωνία με ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα διαφθοράς;».\n\n- Αρα ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η χώρα μας πιο ανταγωνιστική;\n\n«Οπως σας είπα, το \"κλειδί\" είναι να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\". Ας υποθέσουμε ότι σας ανήκει ένα πλοίο που χρειάζεται επισκευές. Θα μπορούσατε να πάτε στο Πέραμα ή σε ένα λιμάνι της Τουρκίας. Αν φέρετε το σκάφος σας στην Ελλάδα, θα αντιμετωπίσετε την απειλή της καθυστέρησης και του επιπλέον κόστους για \"να δοθεί ένα έξτρα ποσό\" σε κάποιον εργαζόμενο της κυβέρνησης. Ας υποθέσουμε ότι στην Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσετε εκβιασμούς αυτού του είδους, ότι οι μισθοί εκεί είναι υψηλότεροι, αλλά ξέρετε ότι το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσο θα σας κοστίσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, πού θα πηγαίνατε το πλοίο σας για να επισκευαστεί;».\n\n- Υποστηρίξατε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή της ΕΕ για να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Τι μπορούν να προσφέρουν οι Βρυξέλλες;\n\n«Αυτό που μπορεί να προσφέρει η ΕΕ είναι η ουδετερότητα και η αξιοπιστία. Θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι μια αποτελεσματική υπηρεσία για την καταπολέμηση της διαφθοράς θα στελεχωθεί από νέους Ελληνες με αξίες και δεν θα καταλήξει υποχείριο οποιασδήποτε παράταξης ή πολιτικού κόμματος. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να καταρτίσει έναν νέο οργανισμό καταπολέμησης της διαφθοράς. Θα μπορούσε στην κατεύθυνση αυτή να χρησιμοποιήσει ακόμη και έναν ουδέτερο \"παίκτη\", όπως ο πρόεδρος της ΕΕ, για να ορίσει εκείνος τον προϊστάμενο του οργανισμού, ώστε ο προϊστάμενος να είναι υπόλογος απέναντί του για την υλοποίηση του προγράμματος της ελληνικής κυβέρνησης για την πάταξη της διαφθοράς».\n\n- Γράψατε σε άρθρο σας για την Ελλάδα ότι η τιμωρία όσων θεωρούμε υπεύθυνους για την κρίση δεν θα μας βοηθήσει να προχω ρήσουμε. Τι εννοείτε; «Ας υποθέσουμε ότι εγώ και ο εγγονός μου βρεθήκαμε σε ένα τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε από άλλον οδηγό. Οταν πηγαίνω τον εγγονό μου στο νοσοκομείο, δεν μου χρησιμεύει καθόλου ένας γιατρός που κάνει διαπρύσια κηρύγματα για το πώς και γιατί ο οδηγός που έφταιγε θα πρέπει να τιμωρηθεί. Θέλω να φροντίσει τον εγγονό μου ένας γιατρός που λέει: \"Αν τον χειρουργήσω και ράψω τις πληγές του, μπορώ να σώσω τη ζωή του\". Η τιμωρία του άλλου οδηγού δεν είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα». Το χρέος, οι πολιτικές και οι άνεργοι του Περάματος\n- Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της. Συμφωνείτε ή όχι; «Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ έγραψαν πρόσφατα ότι \"δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους και είναι απίθανο να συμβεί\". Συμφωνώ. Αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται εξαιτίας της υπερβολικής προσοχής που δόθηκε για ένα από τα δύο κύρια προβλήματα της Ελλάδας: την πληρωμή των λογαριασμών από την κυβέρνηση, με μόνη ανησυχία το τι θα συμβεί στους επενδυτές σε κρατικά ομόλογα. Οι πολιτικές πρέπει να επικεντρωθούν στην προοπτική που πρέπει να υπάρξει για τους πολίτες της Ελλάδας, για τους ανθρώπους όπως οι εργαζόμενοι του Περάματος οι οποίοι δεν μπορούν πια να βρουν δουλειά στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.\n\nΓια αυτούς η κουβέντα για την αναδιάρθρωση του χρέους είναι δευτερεύουσα. Αυτό που έχει σημασία είναι κατά πόσο οι ελληνικές εταιρείες θαλάσσιων μεταφορών θέλουν να επιστρέψουν στο Πέραμα και να προσλάβουν κόσμο ή αποφασίζουν ότι τους συμφέρει να πηγαίνουν τα πλοία τους για επισκευή σε άλλη χώρα».\n\nΣυνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ','Paul Romer: \"Υπερβολικό το πρόγραμμα λιτότητας\"','','inherit','open','open','','58-revision-2','','','2013-01-20 17:11:09','2013-01-20 17:11:09','',58,'http://www.thoughtforaction.org/58-revision-2/',0,'revision','',0),
 (103,1,'2013-01-20 17:11:06','2013-01-20 17:11:06','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\n\n&nbsp;\n\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\n\n&nbsp;','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision-2','','','2013-01-20 17:11:06','2013-01-20 17:11:06','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision-2/',0,'revision','',0),
 (104,1,'2013-01-20 17:10:56','2013-01-20 17:10:56','(αναδημοσίευση από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)\n\nΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια, οι επενδύσεις σε γνώση υπερτερούν των αντίστοιχων σε μεταποιητικές δραστηριότητες. Πριν εξήντα χρόνια, ο μεγάλος -αλλά άγνωστος στη χώρα μας- Αυστριακός οικονομολόγος Λούντβιχ Έλντερ φον Μίζες (1881-1973), στο μνημειώδες έργο του «Η Ανθρώπινη Δράση» έγραφε ότι, αν δώσει κανείς σε κάποιον ένα ψάρι, θα φάει για μια-δυο ημέρες. Όμως, αν τού μάθει να ψαρεύει, θα τρώει σε όλη του τη ζωή.\n\n&nbsp;\n\nΣτην άποψη αυτή, η οποία αποτελεί και ένα από τα χαρακτηριστικά της ελεύθερης οικονομίας, θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε την ανακάλυψη νέων μεθόδων αλιείας, τις ιχθυοκαλλιέργειες, το μάρκετινγκ αλιευμάτων, τη γενετική ψαριών, καθώς και την προστασία από την υπεραλιεία. Με τους τρόπους αυτούς, πολλοί άνθρωποι μπορούν να σιτιστούν με ψάρια, χωρίς κόστος και σε ευρύτατη κλίμακα. Ασφαλώς δε, όλες οι παραπάνω εφευρέσεις μπορούν να κάνουν κάποιους πλούσιους.\n\nΔιότι, στην εποχή που διανύουμε, οι νέες ιδέες, περισσότερο από τις αποταμιεύσεις ή τις επενδύσεις, αποτελούν το κλειδί για την ευημερία και για τη δημιουργία μικρού ή μεγάλου ιδιωτικού πλούτου. Δικαιώνεται, έτσι, ο Πωλ Ρόμερ, Αμερικανός οικονομολόγος του πανεπιστημίου του Σικάγου, ο οποίος το 1990 δημοσίευσε σε γνωστό περιοδικό ένα οικονομικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης στο οποίο η οικονομία της γνώσης έπαιζε τον πρώτο ρόλο, ύστερα από διακόσια και πλέον χρόνια αφάνειας.\n\nΜε τίτλο «Ενδογενείς Τεχνολογικές Αλλαγές», το άρθρο του Πολ Ρόμερ προκάλεσε αίσθηση τόσο στους οικονομολόγους, όσο και στους ειδικούς του μάνατζμεντ.\n\nΣτο τριαντασέλιδο άρθρο του στην αμερικανική Επιθεώρηση Πολιτικής Οικονομίας, ο Πολ Ρόμερ κατέθετε μία νέα αντίληψη για την τεχνολογία, τονίζοντας ότι κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμά της αποτελεί το ότι δεν πρόκειται ούτε για δημόσιο, ούτε για ιδιωτικό αγαθό. Είναι ένα αγαθό με μερικώς αποκλειστικό χαρακτήρα και χωρίς αντίπαλο. Κατά το συγγραφέα, τα χωρίς αντίπαλο αγαθά μπορούν να αντιγράφονται και να χρησιμοποιούνται ταυτοχρόνως από πάρα πολύ κόσμο.\n\nΕπίσης, είναι μερικώς αποκλειστικά διότι, έως κάποιον βαθμό, η πρόσβαση σε αυτά μπορεί να ελέγχεται. Τα αντίπαλα αγαθά είναι αντικείμενα, ενώ τα χωρίς αντίπαλο είναι ιδέες. Λόγου χάρη, ένα κονσέρτο τζαζ, το λογισμικό ενός προσωπικού υπολογιστή, το ντιζάιν ενός καινούργιου τσιπ για κομπιούτερ, ένας δίσκος των Μπιτλς, είναι -μεταξύ άλλων- αγαθά χωρίς αντίπαλο, τα οποία εξαρτώνται από τη γνώση, τη φαντασία και τη δημιουργική ικανότητα. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, αγαθά τα οποία προέρχονται από άυλους συντελεστές, τους οποίους η οικονομική επιστήμη δεν είχε ποτέ λάβει υπ\' όψιν της μέχρι το 1960.\n\nΣυνεπώς, με την εις βάθος ανάλυσή του, ο Πολ Ρόμερ έριξε νέο φως στον πανταχού παρόντα ρόλο των ιδεών στην οικονομική δραστηριότητα και ανέδειξε ως παράγοντες δημιουργίας πλούτου τις πατέντες, τα επιχειρηματικά μυστικά, τους αλγόριθμους, τις συνταγές, τις διαδικασίες, τις επιχειρηματικές μεθόδους, τα πνευματικά δικαιώματα, τους επιστημονικούς κανόνες και άλλα διάφορα άυλα στοιχεία, τα οποία συνολικά αποκάλεσε: οικονομία της γνώσης.\n\nΠαράλληλα, έριξε άπλετο φως και στην αναπόφευκτη ένταση που υπάρχει μεταξύ της υιοθετήσεως κινήτρων για την παραγωγή νέων ιδεών και τη διατήρηση κινήτρων για τη διασπορά και χρήση της υπάρχουσας γνώσης, η οποία είναι συνυφασμένη με την πνευματική ιδιοκτησία. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Πολ Ρόμερ υποστηρίζει ότι, σε κοινωνίες στις οποίες η παραγωγή νέων ιδεών δεν λαμβάνεται σοβαρότατα υπ\' όψιν από τις κυβερνήσεις ως νομισματικό και φορολογικό στοιχείο, τότε παρατηρείται υπανάπτυξη στην εφευρετικότητα, η οποία φαλκιδεύει την πρόοδο και, τελικώς, πλήττει τα πτωχότερα στρώματα.\n\nΑπό τη δημοσίευσή του και μετά, το άρθρο του έγινε αντικείμενο επεξεργασίας στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία και η γνώση μπήκε πλέον για καλά στην οικονομική και επιχειρηματική ζωή. Ταυτοχρόνως, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών άρχισαν να λαμβάνουν σοβαρά υπ\' όψιν τους και το ρόλο των επιχειρηματιών και του επιχειρείν στον τομέα αυτόν. Έτσι, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις σε Αμερική και Ιαπωνία άρχιζαν να επενδύουν μαζικά τόσο στην παραγωγή και αξιοποίηση γνώσεων, όσο και στην προσέλκυση ταλέντων στους κόλπους τους.\n\nΟι επενδύσεις στους τομείς αυτούς έτυχαν ειδικών κινήτρων, με αποτέλεσμα σήμερα στις δύο αυτές χώρες να αντιπροσωπεύουν ποσοστό 30% του συνόλου των παραγωγικών τους επενδύσεων. Στους δε τομείς της πληροφορικής, της βιοτεχνολογίας και της γενετικής, οι επενδύσεις γνώσεων καλύπτουν το 90% του συνόλου.\n\nΑρκεί να σημειώσουμε ότι η Microsoft απασχολεί στην παραγωγή νέων ιδεών 1.600 άτομα, ισχυρώς αμειβόμενα, από τα οποία αντλεί κάθε χρόνο περί τις 21.000 νέες ιδέες επί παντός του επιστητού. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από το τμήμα νέων ιδεών της Microsoft έφυγαν 160 άτομα, για να δημιουργήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις σε είκοσι διαφορετικές χώρες του κόσμου.\n\nΤο τμήμα ιδεών της Toyota ήταν αυτό που συνέβαλε αποφασιστικά στο να εκτοπίσει η ιαπωνική εταιρεία, το 2007, την αμερικανική General Motors (GM) από την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη αυτοκινητοβιομηχανιών. Το γεγονός αυτό θεωρείται ιστορικό, διότι η GM κατείχε τα σκήπτρα της παγκόσμιας βιομηχανίας αυτοκινήτων 60 και πλέον χρόνια. Κύρια πλεονεκτήματα της Toyota στην ανοδική της πορεία υπήρξαν το ντιζάιν, τα υβριδιακά αυτοκίνητα, οι καινοτομίες στο μάρκετινγκ και, βεβαίως, το βάρος που έριξε σε έρευνα και ανάπτυξη, προδικάζοντας τις σημερινές υψηλές τιμές των υγρών καυσίμων. Σήμερα, τα κέντρα ιδεών της επιχείρησης μελετούν τις αυριανές καταναλωτικές συμπεριφορές στις αναπτυγμένες χώρες και προσπαθούν να ανιχνεύσουν ποιες θα είναι οι επιπτώσεις τους στις αποφάσεις για αγορά αυτοκινήτου.','Η γνώση ως παραγωγική επένδυση','','inherit','open','open','','54-revision-2','','','2013-01-20 17:10:56','2013-01-20 17:10:56','',54,'http://www.thoughtforaction.org/54-revision-2/',0,'revision','',0),
 (105,1,'2013-01-20 17:10:53','2013-01-20 17:10:53','Διαβάστε τις απόψεις της Έλενας Παναρίτη για τις αναγκαίες παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας και την αγορά ακινήτων. Ποιός είναι ο δρομος, με βάση τη διεθνή της εμπειρία στην ανοικοδόμηση χωρών, για την ασφαλή έξοδο της Ελλάδας από την κρίση και την ανάπτυξη;\n\n<a href=\"http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259\">http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259</a>\n\n&nbsp;\n\nΜια επιστήμων, που είπε στο κοινοβούλιο τα πράγματα με το όνομά τους ενώ κανείς αλλος δεν τολμούσε για χρόνια. Η πρ. βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ κυρία Έλενα Παναρίτη συζητά με το Leksis.net.\n\n<strong>Στο βιογραφικό σας διαβάζει κανείς για την πλούσια ακαδημαϊκή σας καριέρα σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια, όπως στο John Hopkins καθώς και τη σταδιοδρομία σας στη Παγκόσμια Τράπεζα και αλλού με πολύχρονη εμπειρία στην αντιμετώπιση κρίσεων σε διάφορες χώρες του κόσμου. Πόσο τελικά όλα αυτά τα εφόδια σας βοηθούν και επηρεάζουν την καθημερινή σας ζωή;</strong>\n\nΣτόχος της δουλειάς μου είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των περιθωριοποιημένων ανθρώπων, γειτονιών, των φτωχών και χρεοκοπημένων χωρών χρησιμοποιώντας μια μεθοδολογία που παντρεύει την πρακτική με τη θεωρία (Reality Check Analysis –RCA). Η μεθοδολογία εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε χώρα, είτε φτωχή είτε πλούσια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που εύκολα έρχεται στο νου είναι τα λεγόμενα “γκέτο”, που συναντάμε σήμερα στις περισσότερες μητροπόλεις του κόσμου. Με τη βοήθεια μιας εξειδικευμένης ομάδας διαμορφώνω μεταρρυθμίσεις και πολιτικές που είναι απαραίτητες για την ένταξη, την αναβάθμιση, και τον εκσυγχρονισμό  ολόκληρων  τομέων που θεωρούνταν μέχρι τότε ‘άτυποι’, και εξαιρούνται των επίσημων καταγεγραμμένων οικονομικών δραστηριοτήτων. Απελευθερώνοντας, και στην ουσία ξεμπλοκάροντας αυτούς τους ‘μπερδεμένους’ οικονομικούς πόρους απελευθερώνονται όνειρα και επισημοποιούνται δραστηριότητες πολιτών γιατί πλέον αποκτούν υπόσταση, περιουσιακά στοιχεία και μέλλον.\n\nΟ δρόμος που ακολούθησα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ιδιαίτερα μοναχικός και θα έλεγα ότι συνεχίζει να είναι έτσι, και σίγουρα το γεγονός ότι είμαι γυναίκα, νεαρής ηλικίας, δεν τον έκανε πιο βατό. Υπήρξαν φορές στο παρελθόν που δέχτηκα έντονη κριτική για τις απόψεις μου κυρίως από εκπροσώπους κατεστημένων ιδεών, όπως πχ από ακαδημαϊκούς και γραφειοκράτες διεθνών οργανισμών.\n\nΗ σκληρή και πειθαρχημένη εργασία μου, καθώς και η  συνέπεια στο όνειρό μου και την ελεύθερη σκέψη μου αναγνωρίστηκε. Η δουλειά μου και η μεθοδολογία μου χαρακτηρίστηκε καινοτόμος και απέσπασε την αναγνώριση της ‘Βέλτιστης Διεθνούς Πρακτικής’. Με αυτόν τον τρόπο, βρέθηκα να εργάζομαι σε διαφορετικούς χώρους, όπως για παράδειγμα στο αρχικό οικονομικό πρόγραμμα αλλαγών του Μπαράκ Ομπάμα, ως οικονομική και πολιτική σύμβουλος για τον εκσυγχρονισμό των οικονομιών πολλών χωρών, ανάμεσα τους η Λατινική Αμερική, η Ασία και η Ανατολική Ευρώπη. Εκεί  χρειάστηκε να ζήσω για καιρό κάτω από όχι και τόσο ιδανικές συνθήκες.\n\nΑπαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία κάθε εγχειρήματος που αναλαμβάνω είναι η κατανόηση των ανθρώπων που εμπλέκονται στο εκάστοτε προς λύση πρόβλημα και η πιστή αποτύπωση της καθημερινότητά τους και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Έτσι, καταφέρνω να διαμορφώσω ένα νέο ρυθμιστικό περιβάλλον που θα οδηγήσει στη βελτίωση της ζωής τους.\n\nΤα ταξίδια και οι συνεχείς μετακινήσεις έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου αν και τα τελευταία δυόμιση χρόνια που είμαι στην Ελλάδα απέφευγα να ταξιδεύω τόσο συχνά.\n\nΣτο τέλος της ημέρας, η δική μου καθημερινότητα συνοδεύεται από μια αίσθηση μοναξιάς, κυρίως λόγω της συνειδητοποίησης ότι πολλά από αυτά που βλέπω να έρχονται δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τους γύρω μου…Πάντα προσπαθώ να μεταφέρω και να αιτιολογήσω αυτή μου την διαπίστωση, τόσο γραπτώς όσο και με συζήτηση, αλλά χωρίς πίεση, γιατί, δυστυχώς, πολλές φορές η αντίθετη άποψη συνοδεύεται από δριμεία κριτική. Παρατηρήστε τώρα όμως την κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα και παράλληλα να υπάρχουν σενάρια  για ένα ακόμα πιο δυσοίωνο μέλλον.\n\n<strong>Από την Αργεντινή στην Ελλάδα. Ποιες εικόνες κρατήσατε από την πρώτη και ποιες συναντάτε και στην Ελλάδα;</strong>\n\nΟι περιπτώσεις της Ελλάδας και της Αργεντινής, έχουν μεν κάποια κοινά σημεία όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να τις ταυτίζουμε. Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδα σε αντίθεση με την Αργεντινή είναι ότι, ενώ και οι δύο αντιμετώπιζαν έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, η Αργεντινή ήταν λιγότερο εξαρτώμενη σε εισαγωγές απ\'ότι η Ελλάδα. Δεύτερον, όσον αφορά το μορφωτικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού, η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ ανώτερο σημείο από την Αργεντινή. Τρίτον, μια σημαντική διαφορά είναι, ακόμα, η συμμετοχή της Ελλάδας στο κοινό Ευρωπαϊκό νόμισμα (Ευρώ) με την αντίστοιχη επιρροή πάνω στις πολιτικές που το διαμορφώνουν. Ενώ η Αργεντινή, παρόλο που χρησιμοποιούσε το δολάριο των ΗΠΑ, δεν είχε λόγο σε αυτό. Δηλαδή, η επιλογή της να αλλάξει το νόμισμά της στο δολάριο, δεν σήμαινε ταυτόχρονα ότι συνδιαμόρφωνε μέσω της Κεντρικής Τράπεζας τη νομισματική πολιτική των ΗΠΑ. Αντίθετα, η Ελλάδα, είχε και έχει άμεση επιρροή στη διαμόρφωση των πολιτικών που αφορούν το Ευρώ. Τέλος, η Αργεντινή στο πρόσφατο παρελθόν έχει συγκλονιστεί από μια σειρά οικονομικών (2001, 1991, 1987) και κοινωνικών κρίσεων, καθώς και μια σειρά δικτατορικών κυβερνήσεων που διαδεχόταν η μία την άλλη στις δεκαετίες 70-80.\n\nΚάνουν λάθος λοιπόν όσοι θεωρούν ότι οι περιπτώσεις των δύο χωρών, της Ελλάδας και της Αργεντινής, ταυτίζονται.\n\n<strong>Ελληνική οικονομική κατάσταση. Τι επιπτώσεις έχει στην κοινωνία εκτός από τις προφανείς οικονομικές που τις βιώνουμε κάθε μέρα; Πως βλέπετε την ελληνική οικονομική κατάσταση σε μια δεκαετία.</strong>\n\nΕάν το πολιτικό σύστημα δεν ανασυγκροτηθεί άμεσα και δεν αναλογιστεί και επωμιστεί τις ευθύνες του ώστε να γίνει υπεύθυνο για τις πράξεις του και τις επιπτώσεις που αυτές έχουν στον απλό πολίτη, δε νομίζω ότι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά. Πρέπει, μπορούμε και οφείλουμε να τα καταφέρουμε!\n\nΔιαθέτουμε ένα πολύ υψηλού μορφωτικού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό, είμαστε η 28η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο και έχουμε την υποχρέωση να συγκεντρωθούμε στο μείζον το οποίο είναι η αναδιάρθρωση του κράτους και της χώρας. Πρέπει να προωθήσουμε όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (όχι μόνο δημοσιονομικά μέτρα με τη στενή έννοια του όρου) ώστε να απλουστευθεί η καθημερινή ζωή των πολιτών και να απελευθερωθούν δυνάμεις που θα αναζωπυρώσουν την οικονομική δραστηριότητα και θα τη βάλουν σε τροχιά ανάπτυξης. Πρέπει, να επενδύσουμε στο εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό μας και να αναζητήσουμε και να εφαρμόσουμε καινοτόμες ιδέες για να μπορέσουμε να αναπτυχθούμε στο σύγχρονο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον. Αυτό γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό αν αναλογιστεί κανείς τα συγκριτικά μεγέθη της Ελληνικής οικονομίας.\n\n<strong>Ποιοί τομείς κρίνετε ότι έχουν την ανάγκη άμεσων μεταρρυθμίσεων ; </strong>\n\nΔύο μεγάλες αγορές που λειτουργούν άτυπα, στα όρια του συστήματος είναι η αγορά ακινήτων και η αγορά εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι για την πώληση ενός ακινήτου στην Ελλάδα εμπλέκονται 15 φορείς, πρέπει να γίνουν 17 με 27 ενέργειες που χρειάζονται μέχρι και έξι μήνες, καθώς η πράξη διέπεται από 3 νομικά συστήματα. Παράλληλα, το κόστος όλων αυτών των ενδιάμεσων «υπηρεσιών» καθιστά την αγοραπωλησία μη ανταγωνιστική, προωθώντας αυθαίρετη δόμηση. Με την ύπαρξη ενός ενιαίου μητρώου ακινήτων, όλη αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να ελαχιστοποιηθεί σε χρόνο και κόστος, αυξάνοντας την ασφάλεια τίτλων και δόμησης.\n\nΑντίστοιχες συνθήκες επικρατούν στην άτυπη αγορά εργασίας, όπου οι μη καταγεγραμμένες μορφές της εμφανίζουν σημαντική αύξηση τα τελευταία χρόνια (δηλαδή, μη ασφαλιζόμενη εργασία, ή μερικώς ασφαλιζόμενη κ.ο.κ.), ενώ ταυτόχρονα οι εισφορές στο ασφαλιστικό σύστημα μειώνονται. Υπολογίζεται ότι ο άτυπος τομέας της οικονομίας είναι 27,6%, από τον οποίο το 64% αφορά τις άτυπες μορφές εργασίας! Από την άλλη υπάρχει η δαιδαλώδης ασφαλιστική νομοθεσία.\n\nΤο ερώτημα είναι εάν μπορούμε να κάνουμε επιτυχημένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος του πολίτη και της ανάπτυξης. Εφόσον το κατάφεραν χώρες, όπως η Αυστραλία,  το Μεξικό, το Περού, το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί να μην μπορούμε και εμείς;\n\n<strong>Ποια θα είναι τα πρώτα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα ;</strong>\n\nΚαταρχήν πρέπει να αλλάξουμε το παραγωγικό μας σύστημα. Να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, κάνοντάς το προβλέψιμο, απλό, χαμηλού κόστους και χαμηλών τριβών. Έτσι, θα προσελκύσουμε αξιόπιστους επενδυτές, ξένους και Έλληνες.\n\nΠρέπει οι διαρθρωτικές αλλαγές να συνειδητοποιηθούν ως επένδυση για την καλύτερη απόδοση των παραγωγικών πόρων μιας χώρας. Επιβάλλεται συγκρότηση, πειθαρχεία, γνώση της διεθνούς πρακτικής θεσμικών αλλαγών ( καλών παραδειγμάτων και κακών παραδειγμάτων), όρεξη για αλλαγή και σκληρή δουλειά, και προπάντων δυνατή ραχοκοκαλιά.\n\nΠρέπει να φτιαχτεί η θεσμική υποδομή για να μπορέσουμε να κάνουμε τη σωστή αξιοποίηση της περιουσίας μας με τάξη, σχέδιο και κυρίως στόχο.  Επομένως απαιτείται :\n\n1.    Ασφάλεια της περιουσίας, πνευματικής, εταιρικής, ακίνητης, των ιδιωτών και του δημοσίου, απλοποιώντας διαδικασίες και δημιουργώντας μητρώα  ( registries).\n\n2.    Ασφάλεια απονομής Δικαιοσύνης με απλοποίηση κανόνων και διαδικασιών.\n\n3.    Δημιουργία απλών εποπτικών μηχανισμών στη διοίκηση\n\n4.    Εξορθολογισμό του κόστους επιτήρησης και οργάνωσης της αγοράς εργασίας, ούτως ώστε το κόστος της μονάδας εργασίας να μειωθεί χωρίς να μειώνεται η μονάδα μίσθωσης. Αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο το καθαρό κόστος της εργατοώρας, αλλά το συνολικό κόστος (overhead) της ώρας εργασίας.\n\n5.    Διάγνωση των σημείων που χάνονται τα πιο πολλά λεφτά στους φορείς.\n\n6.    Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις για κάθε μεταβλητή του παραγωγικού συστήματος, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και απόδοση υπευθυνότητας αυτών, όπως επίσης μέτρηση των οικονομικών και κοινωνικών επιδράσεων.\n\nΤελικά, όλα αυτά συνιστούν την ουσία του Εθνικού Σχεδίου για την οικονομία. Δυστυχώς μέχρι στιγμής, το Εθνικό μας Σχέδιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετάφραση στα ελληνικά των όρων του Μνημονίου. Το Μνημόνιο πρέπει απλά να υποστηρίζει το Εθνικό Οικονομικό Σχέδιο, και όχι να το αντικαθιστά και να παρουσιάζεται με επικοινωνιακά τρικ.\n\n<strong>Θεωρείτε ότι η Ευρώπη χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηγετών με όραμα? Ισχύει κάτι τέτοιο και στις ΗΠΑ ;</strong>\n\nΗ έλλειψη οράματος είναι κοινός τόπος σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες επηρεάζονται από το λαϊκισμό που βρίσκεται σε μεγάλη άνοδο στην Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.\n\n&nbsp;\n\nΔιαβάστε τις απόψεις της Έλενας Παναρίτη για τις αναγκαίες παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας και την αγορά ακινήτων. Ποιός είναι ο δρομος, με βάση τη διεθνή της εμπειρία στην ανοικοδόμηση χωρών, για την ασφαλή έξοδο της Ελλάδας από την κρίση και την ανάπτυξη:\n\n<strong>http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259</strong>','Έλενα Παναρίτη: \"Ο δρόμος που ακολούθησα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ιδιαίτερα μοναχικός ...\"','','inherit','open','open','','51-revision-2','','','2013-01-20 17:10:53','2013-01-20 17:10:53','',51,'http://www.thoughtforaction.org/51-revision-2/',0,'revision','',0),
 (112,1,'2013-01-20 17:11:22','2013-01-20 17:11:22','<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2013-01-03-15-05-51/2013-01-14-07-54-04/45-2013-01-16-10-43-32\">Έλενα Παναρίτη: \"Δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς. Θέλουμε μία Δικαιοσύνη του όχλου\"</a></h1>\nΑκούστε το ηχητικό, από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο \"Marconi Radio 96,1 F.M.\" του Βόλου και στην εκποπή \"Συμβαίνει Τώρα\" του Αντώνη Κουμιώτη.\n\nhttps://soundcloud.com/user602738951/e-volos-gr-marconi-radio-96-1','Έλενα Παναρίτη: \"Δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς. Θέλουμε μία Δικαιοσύνη του όχλου\"','','inherit','open','open','','36-revision-2','','','2013-01-20 17:11:22','2013-01-20 17:11:22','',36,'http://www.thoughtforaction.org/36-revision-2/',0,'revision','',0),
 (106,1,'2013-01-20 17:11:10','2013-01-20 17:11:10','Η ανάγκη επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση.\n\nAn Interview with Paul Romer on Economic Growth\n\n<a href=\"http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html\">http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html</a>','Paul Romer: \"Η Οικονομική ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση\"','','inherit','open','open','','49-revision-2','','','2013-01-20 17:11:10','2013-01-20 17:11:10','',49,'http://www.thoughtforaction.org/49-revision-2/',0,'revision','',0),
 (107,1,'2013-01-20 17:11:03','2013-01-20 17:11:03','Greece is safe from a disorderly default, but not out of the woods yet. The European Union and the International Monetary Fund approved Greece\'s second rescue package – worth €130bn – after 13 hours of difficult deliberations. This is the good news.\n\n&nbsp;\n\nThe bad news is that Greece is still wading neck-deep in murky waters. Worse still, the country\'s economic crisis (the worst since the second world war) can be transformed into a crisis of confidence between its people and the state – regardless of which party is in government.\n\nGreeks are starting to question whether their economy can ever be revived. They are losing faith and growing increasingly pessimistic about whether the sacrifices they are making will be enough to end the crisis.\n\nHow possible is this? The real economic situation in Greece is worsening. The unemployment rate has hit a record high, currently 17.7% and close to 50% for young people. Pensions and salaries are being cut. Businesses are shutting down every day. New taxes are being levied. The \"informal\" labour market is swelling – it\'s pushing 50% of the country\'s potential workforce.\n\nAnd as fear and insecurity spread, many Greeks are packing their bags again and leaving their country. They want a new political system. Dissatisfaction crosses party lines, as people are no longer willing to play by the old rules of empty pre-election promises. They want to see results.\n\nEven the smallest amount of progress, however, will require politicians to roll up their sleeves and propose viable reforms that can and will be implemented. What we need is radical structural reforms that will help us to rebuild the country\'s wobbly foundations of productivity. We need reforms that will promote entrepreneurship and generate new ideas.\n\nWe need a new set of rules that will allow for the smooth transition from the informal to the formal economy. One example is through the simplification of process and deregulation of markets – a simple and fair taxation administration system would be more efficient and would create a friendlier business environment. This would increase the investment possibilities in Greece not only for foreign investors, but also for local ones.\n\nThe country was brought to the brink of bankruptcy. Though safe – for now – Greece could find itself struggling to meet the strict conditions outlined in the second bailout memorandum if these key structural reforms don\'t take place.\n\nLet\'s not forget, however, that there are no quick fixes for the Greek economy. Any viable solution will require a lot more than just another round of bailout and austerity measures. The new measures include an immediate 22% cut to the minimum wage and the elimination of 150,000 public sector jobs by 2015.\n\nThe alternative, however, would have been a messy default – a nightmare scenario that would have opened the floodgates and piled on more misery. It would also guarantee our ousting from the world markets for at least 20 years – our partners would make sure punishment would take place.\n\nAs such, a solution would directly benefit the eurozone. This is why we need to focus on the structural and institutional reforms. Though these reforms will take time to bear fruit, they will eventually yield the best results.\n\nSuccess depends on how well we can reform the Greek state. What we need to do is simplify judicial services and enforcement of rules and laws. We also need to apply quality control on goods and services, eliminate organisations with overlapping mandates and rationalise the public sector.\n\nIt\'s not too late for the crisis to serve as an opportunity. It might, however, be Greece\'s best chance to make all the necessary changes and put the country back on the path of prosperity.','Έλενα Παναρίτη: \"Promote Greek entrepreneurship to turn this crisis into an opportunity\"','','inherit','open','open','','47-revision-2','','','2013-01-20 17:11:03','2013-01-20 17:11:03','',47,'http://www.thoughtforaction.org/47-revision-2/',0,'revision','',0),
 (108,1,'2013-01-20 17:11:16','2013-01-20 17:11:16','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\n\n&nbsp;\n\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\n\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\n\nWhat\'s happening now?\n\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\n\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\n\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\n\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\n\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\n\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\n\nMisdiagnosing the crisis\n\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\n\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\n\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\n\nWhat needs to be done?\n\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\n\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Έλενα Παναρίτη: \"Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow\"','','inherit','open','open','','45-revision-2','','','2013-01-20 17:11:16','2013-01-20 17:11:16','',45,'http://www.thoughtforaction.org/45-revision-2/',0,'revision','',0),
 (109,1,'2013-01-20 17:11:18','2013-01-20 17:11:18','Greece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\n\n&nbsp;\n\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\n\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\n\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\n\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\n\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\n\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\n\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\n\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\n\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\n\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\n\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\n\nPredictions overshooting Reality\n\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\n\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\n\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\n\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\n\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\n\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\n\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\n\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\n\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\n\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\n\nThe mistakes: A triple whammy\n\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\n\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\n\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\n\nShort-term loss, long-term gain\n\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\n\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\n\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.','Έλενα Παναρίτη: \"Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro\"','','inherit','open','open','','43-revision-2','','','2013-01-20 17:11:18','2013-01-20 17:11:18','',43,'http://www.thoughtforaction.org/43-revision-2/',0,'revision','',0),
 (110,1,'2013-01-20 17:11:18','2013-01-20 17:11:18','The debate about how to fix Greece\'s debt crisis is missing one important factor — the historical context behind the events. How did we get here and what actually drove us to the Big Bang of October-December 2009? This is crucial to effectively resolve the crisis, argues Greek MP and former World Bank economist Elena Panaritis.\n\nver the past year, we here in Greece have been going through all of the five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance.\n\nWe woke up to the crisis in denial, came to terms with it, and became angry. Then we started bargaining for our future until we got so depressed we finally had to accept our \"new\" reality — a reality of recession, high debt and continuous austerity.\n\nGreece is a very old country. Not just an old country, but an old civilization. It wasn\'t until the 1830s that the modern Greek state was established, after rebelling and gaining independence from the Ottoman Empire.\n\nThis achievement, however, was followed by a series of wars: The 1912-13 Balkan Wars (during which we actually increased our territory), World War I, another war involving Asia Minor in 1921, World War II in 1940, followed by six years of civil war that started in 1946 — and, finally, a conflict in 1974 between Cyprus and Turkey.\n\nThe Greek Civil War was fought between a government backed by British and American support and Greek Communists. It was the bloodiest and most devastating war in the history of Greece considering the number of lives lost. The death toll reached nearly 10% of the Greek population.\n\nWhile we — and the world — have been focused mostly on the political dimension of Greece\'s path in the entire post-1945 era, tragically the economic sphere never received similar attention. While still a poor country, Greek leaders sought to protect, and sooth, the war-stricken population by finding alternative ways to help improve their livelihoods. The stage was set for a statist approach to economic policy.\n\nA welfare state emerged, including an automatic, indexed salary schedule instead of annual pay increases based on market indicators (such as productivity). A worker\'s base salary would be further adjusted to include subsidies and transfers of all kinds, based on factors such as marital status and number of children. This also included the infamous 13th and 14th monthly salaries.\n\nThe resulting lack of economic opportunity and real growth, however, pushed an unprecedented number of Greeks to emigrate to the United States and Australia after the World War II. With one of the highest rates of emigration in the world, remittances soon became the largest component of Greece\'s GDP. Greece even established a parliamentary committee for its diaspora to better address their interests.\n\nAlso worth noting is the fact that, despite these measures, the average total monthly salary in Greece was still far below the average European Union monthly salary.\n\nGreece\'s modern history is marred by conflicting factors: a rapid evolution of the state, economic growth and governance based on legal institutions that were mainly imported. Despite all these problems, I am convinced that Greece can bounce back. And while the path to prosperity may be slow, it is not unrealistic.\n\nGreece has done it before. Let\'s not forget the economic miracle achieved by Greece in the early 1970s (when the country boasted an average annual growth rate of 6%). It was a period of unprecedented growth. Inflation was low. Greece\'s GDP was growing annually about 8% — the fastest growth rate in Western Europe. Industrial production also expanded at about 10% annually, and manufacturing exports topped agricultural experts for the first time in Greece\'s history.\n\nThis time around, we will need to spark growth through institutional reforms. The question before us is this: How can we use the current crisis to steer Greece in the right direction?\n\nIn the Parliament, we have pushed through some difficult, but very necessary, reforms. They are aimed at freeing up the very rigid labor market of the past. We have also taken actions aimed at rebuilding trust between citizens and the state. These reforms are opening up the so-called \"closed professions,\" increasing the retirement age, and consolidating wages and pension funds by 2015. We will also restore some key institutions, focusing on property rights and security of title.\n\nWe have to rekindle Greeks\' entrepreneurial spirit at home, rather than out of the country. Why is it that Greeks excel far better abroad in countries like Australia and the United States? It\'s because these countries provide a friendlier investment environment. We are continuing on the path of reform to deregulate and simplify bureaucracy. I am confident we will see a remarkably strong emergence of local entrepreneurs.\n\nA solution to all the problems can only be found if the formal economy becomes simple, predictable and, therefore, easy to track. Any rules must, at long last, be applied even-handedly, with appropriate pricing of risk and minimal informational asymmetry, which usually benefits those who have accumulated considerable economic power — and thus stifles innovation, risk-taking and entrepreneurship.\n\nGreece\'s economic future depends on nothing revolutionary — just a reliable property rights system, low transaction costs and strong enforcement mechanisms.\n\nFor that to happen, however, people first need to understand the underlying risk and the devastating effect of bad rules and processes and inappropriate institutions, and that they not only lead to persistent distortions, but also systematically diminish economic growth.\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state.\n\nThis is the answer to the country\'s problems: Unshackle the chains of the past. Unleash the enterprising spirit. We have just never tried it before — and it\'s high time to do so.\n\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state. That makes it all the more worth pursuing and completing.\n\nThe 2009 crisis is probably the biggest opportunity in Greece\'s modern history to carve out a new path to prosperity.\n\nFor that to happen, we need to put through deep institutional reforms. That might, and will, displease the few, but if we don\'t do so, we will fail the many — our citizens.','Έλενα Παναρίτη: \"The Historical Roots of Greece\'s Debt Crisis\"','','inherit','open','open','','41-revision-2','','','2013-01-20 17:11:18','2013-01-20 17:11:18','',41,'http://www.thoughtforaction.org/41-revision-2/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (111,1,'2013-01-20 17:11:25','2013-01-20 17:11:25','As Greece comes to terms with its fiscal crisis, it is clear the country needs to undertake urgent and immediate measures to manage the problem of illiquidity in the near term. However, as Elena Panaritis, a member of Greece’s parliament, explains, this alone won’t provide a viable exit from the crisis.\n\nGreece’s fiscal crisis is not only affecting the entire eurozone and threatening the fragile global financial equilibrium, it is also casting doubt on the future of the euro as a single currency.\n\nThe numerous credit rating downgrades and the jitteriness in the market require quick action and convincing responses.\n\nBut no matter how many austerity measures Greece implements and how many eurozone summits and meetings are scheduled, the markets remain skeptical.\n\nInvestors are nervous. They realize the crisis has been misdiagnosed as a problem of illiquidity.\n\nIt is not just a problem of illiquidity. Greece is also facing a solvency crisis caused by an inadequate capital base. Yet, current fiscal measures have largely only targeted the symptoms of these structural problems.\n\nThe government, for example, has worked hard to overhaul the tax system. However, the government’s failure to raise tax revenues signals a more serious problem than a broken tax code.\n\nInformality is to blame for Greece’s structural economic problems. It’s the result of excessive red tape and overlapping regulations, an uninviting investment climate, as well as the absence of any well-defined and secure property rights.\n\nThe findings of the World Bank\'s latest Doing Business survey of 183 economies are quite alarming. Greece’s not-so-friendly business environment is 109th overall. The World Bank ranked Greece 149th for starting a business, 153rd when it comes to registering property and 154th in protecting investors.\n\nBut while Greece’s rankings may be low, the country is not unique in terms of the challenges it faces. Many other developed countries, like fellow EU member Spain, also rank near the bottom. Spain is at 147th for starting a business, and France ranks 142nd for registering property.\n\nAs regards ease of doing business, Italy ranks 80th and China 79th. Russia places 123rd — only slightly better than Brazil (127th) and India (134rd). While Europe’s trading powerhouse, Germany, ranks 22nd overall, it drops to 88th for paying taxes. This is actually slightly worse than Greece (74th).\n\nWhat’s more, despite the current crisis and the country’s low rankings in important business indicators, Greece is an advanced economy. The country does not face the same problems developing economies face. These include widespread poverty, malnourishment and illiteracy, as well as low levels of human capital, which reduce the ability to develop high levels of capital adequacy.\n\nIn terms of individual wealth, last year Greece ranked 47th in the world, with a GDP per capita of $29,600. Germany ranked in 33rd place with a per capita GDP of $35,700.\n\nAnd while Greece’s debt/GDP ratios are entirely unsustainable, they are not too far off from those of other advanced economies. According to the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), Greece’s debt/GDP ratio for 2011 (January to May) stands at 157%. Japan’s ratio is at 212%; Italy, Iceland and Ireland are all above 120%; and Portugal, the United States, Belgium and France are around 100%. Germany and the United Kingdom are not too far behind, with both at 88%.\n\nThe problems facing Greece are illustrative of those afflicting other mature economies, including those in Western Europe and North America. The fundamental difference between Greece and most advanced economies is in degree — and not in kind.\n\nNonetheless, the impediments to economic growth in Greece are quite real. The country’s over-regulated economy is one example of how doing business can be hindered. It’s a situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones can be tidied up and harmonized. The costs are financial and economic, direct and indirect, and they serve to hamper investment and economic growth.\n\nWhat’s clear now is that it is necessary to undertake urgent and immediate measures to manage the problem of illiquidity in the near term. But it would be wrong to presume that this will also provide a viable exit from the crisis. This is because the real problem is not one of liquidity, but one of capital adequacy.\n\nThe solution hinges on successfully reforming the Greek state. We need to simplify judicial services and enforcement of rules and laws, apply quality control on goods and services, eliminate organizations with overlapping mandates and rationalize the public sector.\n\nWe must also streamline the process of creating, running and dissolving a business, while encouraging foreign investment.\n\nThe purpose of reforms should be to boost our capital base, generate growth and make Greece an attractive place for investment. These reforms should focus on Greece’s comparative advantage.\n\nGreece’s main asset is its human capital. The country is also blessed with significant natural resources and boundless potential, especially in the tourism, shipping and renewable energy sectors. Their exploitation, however, also requires a kind of investment and entrepreneurship that can only flourish in a healthy business environment.\n\nConsequently, the country’s central strategy should be to capitalize on our bright, capable and creative individuals — all those who do so well when they are outside of the country.\n\nAny effective long-term plan must involve far-reaching and comprehensive reforms that are necessary to guarantee the long-term growth prospects and economic health of the country. In turn, a robust economy will improve the sustainability of the public debt, sending a positive message to creditors.\n\nIn addition, such measures will improve public opinion of the government’s response to the crisis. Unsurprisingly, the majority of Greek citizens are fully aware of how difficult it is to boost investment and do business in Greece. They are also very much aware of the wider structural problems plaguing the country.\n\nThis internal public discontent mirrors the poor image of Greece abroad. Greece suffers from a reputation deficit due to a series of statistical revisions of government debt and deficit figures, as well as the failure to honor past promises of reform. All this has undermined Greece’s credibility, especially that of the political parties and politicians.\n\nAnd, perhaps because Greece is a popular summer destination, there is also a prevalent, enduring and damaging image of Greeks as lazy and ungracious recipients of excessive government benefits.\n\nThis could not be further from the truth. According to the OECD, Greeks in 2009 worked on average 2,119 hours — much longer than the OECD average of 1,739 hours. Specifically, Greeks worked on average 20% longer than Americans, 36% longer than workers in France and 52% more than the average German worker. Moreover, according to the Center for European Policy Studies, government expenditures on public wages as a percentage of GDP were lower in Greece than in Portugal and France.\nThe country’s central strategy should be to capitalize on our bright, capable and creative individuals — all those who do so well when they are outside of the country.\n\nYet Greece has undertaken a stability program to dramatically reduce its public expenditures. It is proceeding with an internal wage reduction. Salaries and pensions have been reduced, and taxes have increased. The unemployment rate has soared to 14.5%, while 7% of full-time workers are getting paid below minimum wage.\n\nWith these figures in mind, is it any surprise thousands of Greeks have demonstrated in protest against the new austerity measures? Pushing through such reforms would be unthinkable in any other European country. Let’s not forget what happened in France, where the mere mention of lengthening the 35-hour workweek has caused widespread public unrest, forcing policymakers to backpedal.\n\nAmidst these extremely difficult economic conditions and growing public discontent, Greece will continue to push through tough reform measures. Sadly, the international public underestimates the difficulty of such a Herculean endeavor.\n\nDue to past policies and a lack of credibility, Greece’s reputation abroad has been tarnished. If this were not the case, the results of these critical and unprecedented measures would probably be a lot more positive.\n\nEvidently, Greece must wage a war on three fronts. The first is to take immediate action to ensure adequate liquidity over the next few years. The second requires us to implement ambitious structural and institutional reforms that will establish capital adequacy and solvency in the longer term. The third is to highlight the enormity of the changes, the painfulness of the adjustment process in the short term and the potential for positive reform that can benefit the country in the long term.\n\nThis message must reach the Greek and the international public, as well as important partners such as the eurozone and IMF.\n\nThere is a clear need for courageous, ambitious and timely actions on the part of the government.\n\nThe impetus for necessary changes must come from within the country itself — both from the Greek government and from the Greek people.\n\nThe crisis is a wake-up call. It can provide an opportunity for a complete reversal of the country’s current economic course, fostering sustainable economic growth that is based on productive investments and on taking advantage of the country’s human and natural resources.','Έλενα Παναρίτη: \"The Way Out of Greece’s Insolvency — And Into Europe’s Future\"','','inherit','open','open','','38-revision-2','','','2013-01-20 17:11:25','2013-01-20 17:11:25','',38,'http://www.thoughtforaction.org/38-revision-2/',0,'revision','',0),
 (114,1,'2013-01-17 17:38:29','2013-01-17 17:38:29','','Γνώμες & Απόψεις','','inherit','open','open','','13-revision-2','','','2013-01-17 17:38:29','2013-01-17 17:38:29','',13,'http://www.thoughtforaction.org/13-revision-2/',0,'revision','',0),
 (115,1,'2013-01-21 08:13:54','2013-01-21 08:13:54','Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που διακυβεύεται αυτές τις μέρες. Μαζί με την Ελλάδα, δυσκολίες αντιμετωπίζει και το ΔΝΤ καθώς δέχεται κριτική από την Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.\n\n&nbsp;\n\nΗ Ελλάδα του χρέους, που μόλις πέρασε ένα επιπρόσθετο και αμφιλεγόμενο «πακέτο» λιτότητας (ύψους 13,5 δισ. ευρώ) από το Κοινοβούλιο στις 8 Νοεμβρίου, περιμένει ακόμα τη δόση του δανείου των –τουλάχιστον- 31,5 δισ. ευρώ. Αυτή η δόση αποτελεί τμήμα του δανείου των 240 δισ. ευρώ της τρόικας των δανειστών της χώρας (η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), το οποίο εγκρίθηκε την άνοιξη του 2010 και είχε στόχο να βοηθήσει την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετώπιζε και να καταστήσει το χρέος βιώσιμο μέχρι το 2020. Συνολικά, έχουν διατεθεί στην Ελλάδα μέχρι στιγμής κονδύλια ύψους 150 δισ. ευρώ. Η καθυστέρηση της τελευταίας δόσης οφείλεται στο γεγονός ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι εταίροι του δεν συμμερίζονται πλέον τις ίδιες αντιλήψεις σχετικά με τη λύση που έχουν προκρίνει.\n\nΗ οικονομική κρίση της Ελλάδας και εκείνη του ευρώ έχει μεγεθύνει τις διαφορές μεταξύ του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων εταίρων του. Το ΔΝΤ, το οποίο συστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την εντολή να παρέχει οικονομική βοήθεια στη βαριά πληγωμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, και να προλαμβάνει βαθιές και παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις όπως αυτή της Μεγάλης Ύφεσης, βρέθηκε τώρα στην αλλόκοτη θέση να βοηθά μία πλούσια χώρα με δομικές ανεπάρκειες.\n\n<strong>Τι συμβαίνει τώρα;</strong>\n\nΣτην επικαιρότητα σήμερα βρίσκεται το πώς το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης προσπαθούν να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για την ελληνική κρίση. Διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το πώς πρέπει να μειωθεί το χρέος της Ελλάδας στα βιώσιμα επίπεδα του 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Με τις οικονομικές όμως προβλέψεις να το τοποθετούν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα (189% το 2013 από 175% το 2012), το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει ποτέ να το αποπληρώσει. Το Ταμείο επιμένει πως όποια πρόταση υπερβαίνει το στόχο του 120% για το 2020 είναι ανέφικτη.\n\nΗ Ευρωζώνη (κυρίως η Γερμανία – η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και αυτή που συνεισφέρει το μεγαλύτερο μέρος στα κονδύλια για τη διάσωση της Ε.Ε.) έχει συμφωνήσει να παρατείνει την προθεσμία αποπληρωμής του δανείου για δύο χρόνια (από το 2014 στο 2016). Το Ταμείο, ωστόσο, εξακολουθεί να το κρίνει μη βιώσιμο και ζητά μια δραστική αναδιάρθρωση του επίσημου χρέους της Ελλάδας, ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να πετύχει να φέρει το χρέος της στο αναμενόμενο επίπεδο του ΑΕΠ. Η Ευρωζώνη, παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει προθυμία για μία επιπλέον αναδόμηση χρέους για την Ελλάδα γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλειες για τα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου που έχει στην κατοχή της.\n\nΜένει να δούμε πώς οι δύο πλευρές θα επιλύσουν το ζήτημα. Το αποτέλεσμα του σημερινού Eurogroup[σ.σ.: πραγματοποιήθηκε έκτακτο Eurogroup στις 20 Νοεμβρίου] μπορεί να καταλήξει σε κάποια απόφαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα συνιστά μια συνολική λύση επειδή η σημερινή κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και η πρόβλεψη για τον επόμενο χρόνο είναι μάλλον ζοφερή – όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία.\n\nΑυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το ΔΝΤ διαθέτει τεχνογνωσία μισού αιώνα καθώς και μία αδιαμφισβήτητη φήμη στη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι καμία «συνταγή» για λύση στην ελληνική κρίση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή αν δεν συμπεριλαμβάνει το ΔΝΤ. Οι οικονομικές αγορές θα αντιδράσουν άσχημα στην απόσυρση του ΔΝΤ. Συνεπώς, η συμμετοχή του Ταμείου είναι κομβικής σημασίας. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απολύτως απαραίτητη μία λύση που θα αποκαθιστά τη σχέση μεταξύ του ΔΝΤ και των εταίρων του από την Ευρωζώνη.\n\nΣτην περίπτωση που το ΔΝΤ ενδώσει στους δύο Ευρωπαίους δανειστές- εταίρους του, το κύρος του θα μειωθεί και είναι πολύ πιθανό να υποστεί πλήγμα η φήμη του. Το Ταμείο έχει βρεθεί σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ταμείο αφέθηκε να εμπλακεί στις πολιτικές της Ευρωζώνης όταν αποφάσισε να συνεργαστεί με δύο πολιτικά ευφυείς οργανισμούς: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η μόνη διέξοδος, πλέον, από αυτή τη δύσκολη θέση για το ΔΝΤ είναι να εμμείνει στο «οπλοστάσιό» του και να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους του να ακολουθήσουν το δρόμο που χαράσσει.\n\nΑυτό σημαίνει ότι το Ταμείο πρέπει να αφήσει στην άκρη τις πολιτικές και να επιστρέψει στα βασικά. Η πολιτική δεν είναι η δουλειά του. Αντιθέτως, καθίσταται πλέον επείγουσα η ανάγκη να αρχίσει να χρησιμοποιεί περισσότερο την τεχνογνωσία του. Σε τελική ανάλυση το κρίσιμο σε ό,τι αφορά το ΔΝΤ δεν είναι να προστεθεί στη χορεία εκείνων που παρέχουν μόνιμα τρόπο απεγκλωβισμού, αλλά το να αποτελέσει μια καθοριστική πηγή τεχνογνωσίας και βέλτιστων πρακτικών για την Ελλάδα.\n\n<strong>Η εσφαλμένη διάγνωση της κρίσης</strong>\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, η κρίση της Ελλάδας διαγνώσθηκε εσφαλμένως από την αρχή. Δεν ήταν μία λογιστική κρίση ή μία κρίση ρευστότητας. Η Ελλάδα δεν βίωνε μια προσωρινή κρίση ρευστότητας ώστε με την απαραίτητη βοήθεια να επιστρέψει στη σωστή πορεία. <strong>Η Ελλάδα δεν εκτροχιάστηκε ξαφνικά μία μέρα, οι σιδηροτροχιές ήταν από καιρό διαλυμένες</strong>. Η κρίση της Ελλάδας είναι μία χαρακτηριστική δομική κρίση που παράγει υψηλά ποσοστά άτυπης (μαύρης) οικονομίας. Αποτελεί, πραγματικά, τυπική περίπτωση.\n\nΕν τέλει, το ΔΝΤ μαζί με τους δύο ευρω-εταίρους του επενέβησαν στην Ελλάδα με ένα πρόγραμμα προσαρμογής που υποτιμούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Θεωρώντας ότι μια μικρή δόση λιτότητας θα έφερνε αποτελέσματα, η ανάγκη για δομικές αλλαγές αναφέρθηκε μόνο και μόνο για να αναφερθεί. Κανείς από τους τρεις δανειστές εταίρους δεν έχει την τεχνογνωσία να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές. Συνήθως, αυτό είναι δουλειά της Παγκόσμιας Τράπεζας – που απουσιάζει από αυτόν το συνεταιρισμό. Η κατάληξη ήταν η χώρα να επιδείξει μηδαμινή ικανότητα στην πραγμάτωση τέτοιων μεταρρυθμίσεων, ενώ η ύφεση γινόταν διαρκώς βαθύτερη.\n\n&nbsp;\n\nΣτο κέντρο λήψης αποφάσεων φαίνεται ότι υποεκτιμήθηκαν οι διαλυμένες σιδηροτροχιές που αφορούν στην παραγωγικότητα της Ελλάδας – τα δυσβάσταχτα διοικητικά βάρη, η άκαμπτη γραφειοκρατία, η μη διαβαθμισμένη καταγραφή ακίνητης περιουσίας και το μη φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.\n\n<strong>Τι χρειάζεται να γίνει;</strong>\n\nΗ ίδια η Ελλάδα χρειάζεται να βρει τη δική της λύση με μία ισχυρή ομάδα για μεταρρυθμίσειςστο εσωτερικό που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα να χαράξει το δικό της δρόμο μεταρρυθμίσεων και δομικών αλλαγών. Η δομική μεταρρύθμιση δεν σηματοδοτεί απλά γρήγορες ή βεβιασμένες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που πρέπει να σηματοδοτεί είναι βιώσιμη ανάπτυξη διαμέσου μιας ροής καινοτομίας και τεχνολογίας ώστε η χώρα να μπορέσει να προωθήσει κυρίως τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι οικονομικές «φούσκες».\n\nΤην ίδια στιγμή που οι Έλληνες πρέπει να κάνουν περισσότερα στο εσωτερικό για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, το modusoperandi του ΔΝΤ πρέπει επίσης να αλλάξει και να επιστρέψει στη βασική του αρχή, έτσι ώστε η Ελλάδα να μη γίνει μία ακόμη εθισμένη στα δάνεια χώρα, αλλά μία ιστορία οικονομικής επιτυχίας.\n\n&nbsp;\n\n(<strong>Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>','Μήπως η ελληνική κρίση παρασύρει και το ΔΝΤ;','','inherit','open','open','','66-revision-3','','','2013-01-21 08:13:54','2013-01-21 08:13:54','',66,'http://www.thoughtforaction.org/66-revision-3/',0,'revision','',0),
 (116,1,'2013-01-20 17:16:19','2013-01-20 17:16:19','<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2013-01-03-15-05-51/2013-01-14-07-54-04/45-2013-01-16-10-43-32\">Έλενα Παναρίτη: \"Δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς. Θέλουμε μία Δικαιοσύνη του όχλου\"</a></h1>\r\nΑκούστε το ηχητικό, από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο \"Marconi Radio 96,1 F.M.\" του Βόλου και στην εκποπή \"Συμβαίνει Τώρα\" του Αντώνη Κουμιώτη.\r\n\r\nhttps://soundcloud.com/user602738951/e-volos-gr-marconi-radio-96-1','Έλενα Παναρίτη: \"Δεν εμπιστευόμαστε τους θεσμούς. Θέλουμε μία Δικαιοσύνη του όχλου\"','','inherit','open','open','','36-revision-3','','','2013-01-20 17:16:19','2013-01-20 17:16:19','',36,'http://www.thoughtforaction.org/36-revision-3/',0,'revision','',0),
 (117,1,'2013-01-20 17:16:18','2013-01-20 17:16:18','Διαβάστε τις απόψεις της Έλενας Παναρίτη για τις αναγκαίες παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας και την αγορά ακινήτων. Ποιός είναι ο δρομος, με βάση τη διεθνή της εμπειρία στην ανοικοδόμηση χωρών, για την ασφαλή έξοδο της Ελλάδας από την κρίση και την ανάπτυξη;\n\n<a href=\"http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259\">http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259</a>\n\n&nbsp;\n\nΜια επιστήμων, που είπε στο κοινοβούλιο τα πράγματα με το όνομά τους ενώ κανείς αλλος δεν τολμούσε για χρόνια. Η πρ. βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ κυρία Έλενα Παναρίτη συζητά με το Leksis.net.\n\n<strong>Στο βιογραφικό σας διαβάζει κανείς για την πλούσια ακαδημαϊκή σας καριέρα σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια, όπως στο John Hopkins καθώς και τη σταδιοδρομία σας στη Παγκόσμια Τράπεζα και αλλού με πολύχρονη εμπειρία στην αντιμετώπιση κρίσεων σε διάφορες χώρες του κόσμου. Πόσο τελικά όλα αυτά τα εφόδια σας βοηθούν και επηρεάζουν την καθημερινή σας ζωή;</strong>\n\nΣτόχος της δουλειάς μου είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των περιθωριοποιημένων ανθρώπων, γειτονιών, των φτωχών και χρεοκοπημένων χωρών χρησιμοποιώντας μια μεθοδολογία που παντρεύει την πρακτική με τη θεωρία (Reality Check Analysis –RCA). Η μεθοδολογία εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε χώρα, είτε φτωχή είτε πλούσια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που εύκολα έρχεται στο νου είναι τα λεγόμενα “γκέτο”, που συναντάμε σήμερα στις περισσότερες μητροπόλεις του κόσμου. Με τη βοήθεια μιας εξειδικευμένης ομάδας διαμορφώνω μεταρρυθμίσεις και πολιτικές που είναι απαραίτητες για την ένταξη, την αναβάθμιση, και τον εκσυγχρονισμό  ολόκληρων  τομέων που θεωρούνταν μέχρι τότε ‘άτυποι’, και εξαιρούνται των επίσημων καταγεγραμμένων οικονομικών δραστηριοτήτων. Απελευθερώνοντας, και στην ουσία ξεμπλοκάροντας αυτούς τους ‘μπερδεμένους’ οικονομικούς πόρους απελευθερώνονται όνειρα και επισημοποιούνται δραστηριότητες πολιτών γιατί πλέον αποκτούν υπόσταση, περιουσιακά στοιχεία και μέλλον.\n\nΟ δρόμος που ακολούθησα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ιδιαίτερα μοναχικός και θα έλεγα ότι συνεχίζει να είναι έτσι, και σίγουρα το γεγονός ότι είμαι γυναίκα, νεαρής ηλικίας, δεν τον έκανε πιο βατό. Υπήρξαν φορές στο παρελθόν που δέχτηκα έντονη κριτική για τις απόψεις μου κυρίως από εκπροσώπους κατεστημένων ιδεών, όπως πχ από ακαδημαϊκούς και γραφειοκράτες διεθνών οργανισμών.\n\nΗ σκληρή και πειθαρχημένη εργασία μου, καθώς και η  συνέπεια στο όνειρό μου και την ελεύθερη σκέψη μου αναγνωρίστηκε. Η δουλειά μου και η μεθοδολογία μου χαρακτηρίστηκε καινοτόμος και απέσπασε την αναγνώριση της ‘Βέλτιστης Διεθνούς Πρακτικής’. Με αυτόν τον τρόπο, βρέθηκα να εργάζομαι σε διαφορετικούς χώρους, όπως για παράδειγμα στο αρχικό οικονομικό πρόγραμμα αλλαγών του Μπαράκ Ομπάμα, ως οικονομική και πολιτική σύμβουλος για τον εκσυγχρονισμό των οικονομιών πολλών χωρών, ανάμεσα τους η Λατινική Αμερική, η Ασία και η Ανατολική Ευρώπη. Εκεί  χρειάστηκε να ζήσω για καιρό κάτω από όχι και τόσο ιδανικές συνθήκες.\n\nΑπαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία κάθε εγχειρήματος που αναλαμβάνω είναι η κατανόηση των ανθρώπων που εμπλέκονται στο εκάστοτε προς λύση πρόβλημα και η πιστή αποτύπωση της καθημερινότητά τους και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Έτσι, καταφέρνω να διαμορφώσω ένα νέο ρυθμιστικό περιβάλλον που θα οδηγήσει στη βελτίωση της ζωής τους.\n\nΤα ταξίδια και οι συνεχείς μετακινήσεις έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου αν και τα τελευταία δυόμιση χρόνια που είμαι στην Ελλάδα απέφευγα να ταξιδεύω τόσο συχνά.\n\nΣτο τέλος της ημέρας, η δική μου καθημερινότητα συνοδεύεται από μια αίσθηση μοναξιάς, κυρίως λόγω της συνειδητοποίησης ότι πολλά από αυτά που βλέπω να έρχονται δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τους γύρω μου…Πάντα προσπαθώ να μεταφέρω και να αιτιολογήσω αυτή μου την διαπίστωση, τόσο γραπτώς όσο και με συζήτηση, αλλά χωρίς πίεση, γιατί, δυστυχώς, πολλές φορές η αντίθετη άποψη συνοδεύεται από δριμεία κριτική. Παρατηρήστε τώρα όμως την κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα και παράλληλα να υπάρχουν σενάρια  για ένα ακόμα πιο δυσοίωνο μέλλον.\n\n<strong>Από την Αργεντινή στην Ελλάδα. Ποιες εικόνες κρατήσατε από την πρώτη και ποιες συναντάτε και στην Ελλάδα;</strong>\n\nΟι περιπτώσεις της Ελλάδας και της Αργεντινής, έχουν μεν κάποια κοινά σημεία όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να τις ταυτίζουμε. Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδα σε αντίθεση με την Αργεντινή είναι ότι, ενώ και οι δύο αντιμετώπιζαν έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, η Αργεντινή ήταν λιγότερο εξαρτώμενη σε εισαγωγές απ\'ότι η Ελλάδα. Δεύτερον, όσον αφορά το μορφωτικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού, η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ ανώτερο σημείο από την Αργεντινή. Τρίτον, μια σημαντική διαφορά είναι, ακόμα, η συμμετοχή της Ελλάδας στο κοινό Ευρωπαϊκό νόμισμα (Ευρώ) με την αντίστοιχη επιρροή πάνω στις πολιτικές που το διαμορφώνουν. Ενώ η Αργεντινή, παρόλο που χρησιμοποιούσε το δολάριο των ΗΠΑ, δεν είχε λόγο σε αυτό. Δηλαδή, η επιλογή της να αλλάξει το νόμισμά της στο δολάριο, δεν σήμαινε ταυτόχρονα ότι συνδιαμόρφωνε μέσω της Κεντρικής Τράπεζας τη νομισματική πολιτική των ΗΠΑ. Αντίθετα, η Ελλάδα, είχε και έχει άμεση επιρροή στη διαμόρφωση των πολιτικών που αφορούν το Ευρώ. Τέλος, η Αργεντινή στο πρόσφατο παρελθόν έχει συγκλονιστεί από μια σειρά οικονομικών (2001, 1991, 1987) και κοινωνικών κρίσεων, καθώς και μια σειρά δικτατορικών κυβερνήσεων που διαδεχόταν η μία την άλλη στις δεκαετίες 70-80.\n\nΚάνουν λάθος λοιπόν όσοι θεωρούν ότι οι περιπτώσεις των δύο χωρών, της Ελλάδας και της Αργεντινής, ταυτίζονται.\n\n<strong>Ελληνική οικονομική κατάσταση. Τι επιπτώσεις έχει στην κοινωνία εκτός από τις προφανείς οικονομικές που τις βιώνουμε κάθε μέρα; Πως βλέπετε την ελληνική οικονομική κατάσταση σε μια δεκαετία.</strong>\n\nΕάν το πολιτικό σύστημα δεν ανασυγκροτηθεί άμεσα και δεν αναλογιστεί και επωμιστεί τις ευθύνες του ώστε να γίνει υπεύθυνο για τις πράξεις του και τις επιπτώσεις που αυτές έχουν στον απλό πολίτη, δε νομίζω ότι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά. Πρέπει, μπορούμε και οφείλουμε να τα καταφέρουμε!\n\nΔιαθέτουμε ένα πολύ υψηλού μορφωτικού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό, είμαστε η 28η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο και έχουμε την υποχρέωση να συγκεντρωθούμε στο μείζον το οποίο είναι η αναδιάρθρωση του κράτους και της χώρας. Πρέπει να προωθήσουμε όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (όχι μόνο δημοσιονομικά μέτρα με τη στενή έννοια του όρου) ώστε να απλουστευθεί η καθημερινή ζωή των πολιτών και να απελευθερωθούν δυνάμεις που θα αναζωπυρώσουν την οικονομική δραστηριότητα και θα τη βάλουν σε τροχιά ανάπτυξης. Πρέπει, να επενδύσουμε στο εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό μας και να αναζητήσουμε και να εφαρμόσουμε καινοτόμες ιδέες για να μπορέσουμε να αναπτυχθούμε στο σύγχρονο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον. Αυτό γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό αν αναλογιστεί κανείς τα συγκριτικά μεγέθη της Ελληνικής οικονομίας.\n\n<strong>Ποιοί τομείς κρίνετε ότι έχουν την ανάγκη άμεσων μεταρρυθμίσεων ; </strong>\n\nΔύο μεγάλες αγορές που λειτουργούν άτυπα, στα όρια του συστήματος είναι η αγορά ακινήτων και η αγορά εργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι για την πώληση ενός ακινήτου στην Ελλάδα εμπλέκονται 15 φορείς, πρέπει να γίνουν 17 με 27 ενέργειες που χρειάζονται μέχρι και έξι μήνες, καθώς η πράξη διέπεται από 3 νομικά συστήματα. Παράλληλα, το κόστος όλων αυτών των ενδιάμεσων «υπηρεσιών» καθιστά την αγοραπωλησία μη ανταγωνιστική, προωθώντας αυθαίρετη δόμηση. Με την ύπαρξη ενός ενιαίου μητρώου ακινήτων, όλη αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να ελαχιστοποιηθεί σε χρόνο και κόστος, αυξάνοντας την ασφάλεια τίτλων και δόμησης.\n\nΑντίστοιχες συνθήκες επικρατούν στην άτυπη αγορά εργασίας, όπου οι μη καταγεγραμμένες μορφές της εμφανίζουν σημαντική αύξηση τα τελευταία χρόνια (δηλαδή, μη ασφαλιζόμενη εργασία, ή μερικώς ασφαλιζόμενη κ.ο.κ.), ενώ ταυτόχρονα οι εισφορές στο ασφαλιστικό σύστημα μειώνονται. Υπολογίζεται ότι ο άτυπος τομέας της οικονομίας είναι 27,6%, από τον οποίο το 64% αφορά τις άτυπες μορφές εργασίας! Από την άλλη υπάρχει η δαιδαλώδης ασφαλιστική νομοθεσία.\n\nΤο ερώτημα είναι εάν μπορούμε να κάνουμε επιτυχημένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προς όφελος του πολίτη και της ανάπτυξης. Εφόσον το κατάφεραν χώρες, όπως η Αυστραλία,  το Μεξικό, το Περού, το Ηνωμένο Βασίλειο, γιατί να μην μπορούμε και εμείς;\n\n<strong>Ποια θα είναι τα πρώτα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα ;</strong>\n\nΚαταρχήν πρέπει να αλλάξουμε το παραγωγικό μας σύστημα. Να αλλάξει όλος ο τρόπος λειτουργίας του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, κάνοντάς το προβλέψιμο, απλό, χαμηλού κόστους και χαμηλών τριβών. Έτσι, θα προσελκύσουμε αξιόπιστους επενδυτές, ξένους και Έλληνες.\n\nΠρέπει οι διαρθρωτικές αλλαγές να συνειδητοποιηθούν ως επένδυση για την καλύτερη απόδοση των παραγωγικών πόρων μιας χώρας. Επιβάλλεται συγκρότηση, πειθαρχεία, γνώση της διεθνούς πρακτικής θεσμικών αλλαγών ( καλών παραδειγμάτων και κακών παραδειγμάτων), όρεξη για αλλαγή και σκληρή δουλειά, και προπάντων δυνατή ραχοκοκαλιά.\n\nΠρέπει να φτιαχτεί η θεσμική υποδομή για να μπορέσουμε να κάνουμε τη σωστή αξιοποίηση της περιουσίας μας με τάξη, σχέδιο και κυρίως στόχο.  Επομένως απαιτείται :\n\n1.    Ασφάλεια της περιουσίας, πνευματικής, εταιρικής, ακίνητης, των ιδιωτών και του δημοσίου, απλοποιώντας διαδικασίες και δημιουργώντας μητρώα  ( registries).\n\n2.    Ασφάλεια απονομής Δικαιοσύνης με απλοποίηση κανόνων και διαδικασιών.\n\n3.    Δημιουργία απλών εποπτικών μηχανισμών στη διοίκηση\n\n4.    Εξορθολογισμό του κόστους επιτήρησης και οργάνωσης της αγοράς εργασίας, ούτως ώστε το κόστος της μονάδας εργασίας να μειωθεί χωρίς να μειώνεται η μονάδα μίσθωσης. Αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο το καθαρό κόστος της εργατοώρας, αλλά το συνολικό κόστος (overhead) της ώρας εργασίας.\n\n5.    Διάγνωση των σημείων που χάνονται τα πιο πολλά λεφτά στους φορείς.\n\n6.    Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις για κάθε μεταβλητή του παραγωγικού συστήματος, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης και απόδοση υπευθυνότητας αυτών, όπως επίσης μέτρηση των οικονομικών και κοινωνικών επιδράσεων.\n\nΤελικά, όλα αυτά συνιστούν την ουσία του Εθνικού Σχεδίου για την οικονομία. Δυστυχώς μέχρι στιγμής, το Εθνικό μας Σχέδιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετάφραση στα ελληνικά των όρων του Μνημονίου. Το Μνημόνιο πρέπει απλά να υποστηρίζει το Εθνικό Οικονομικό Σχέδιο, και όχι να το αντικαθιστά και να παρουσιάζεται με επικοινωνιακά τρικ.\n\n<strong>Θεωρείτε ότι η Ευρώπη χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηγετών με όραμα? Ισχύει κάτι τέτοιο και στις ΗΠΑ ;</strong>\n\nΗ έλλειψη οράματος είναι κοινός τόπος σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες επηρεάζονται από το λαϊκισμό που βρίσκεται σε μεγάλη άνοδο στην Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.\n\n&nbsp;\n\nΔιαβάστε τις απόψεις της Έλενας Παναρίτη για τις αναγκαίες παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας και την αγορά ακινήτων. Ποιός είναι ο δρομος, με βάση τη διεθνή της εμπειρία στην ανοικοδόμηση χωρών, για την ασφαλή έξοδο της Ελλάδας από την κρίση και την ανάπτυξη:\n\n<strong>http://www.leksis.net/Article.aspx?Id=259</strong>','Έλενα Παναρίτη: \"Ο δρόμος που ακολούθησα όλα αυτά τα χρόνια ήταν ιδιαίτερα μοναχικός ...\"','','inherit','open','open','','51-revision-3','','','2013-01-20 17:16:18','2013-01-20 17:16:18','',51,'http://www.thoughtforaction.org/51-revision-3/',0,'revision','',0),
 (118,1,'2013-01-20 17:16:09','2013-01-20 17:16:09','As Greece comes to terms with its fiscal crisis, it is clear the country needs to undertake urgent and immediate measures to manage the problem of illiquidity in the near term. However, as Elena Panaritis, a member of Greece’s parliament, explains, this alone won’t provide a viable exit from the crisis.\r\n\r\nGreece’s fiscal crisis is not only affecting the entire eurozone and threatening the fragile global financial equilibrium, it is also casting doubt on the future of the euro as a single currency.\r\n\r\nThe numerous credit rating downgrades and the jitteriness in the market require quick action and convincing responses.\r\n\r\nBut no matter how many austerity measures Greece implements and how many eurozone summits and meetings are scheduled, the markets remain skeptical.\r\n\r\nInvestors are nervous. They realize the crisis has been misdiagnosed as a problem of illiquidity.\r\n\r\nIt is not just a problem of illiquidity. Greece is also facing a solvency crisis caused by an inadequate capital base. Yet, current fiscal measures have largely only targeted the symptoms of these structural problems.\r\n\r\nThe government, for example, has worked hard to overhaul the tax system. However, the government’s failure to raise tax revenues signals a more serious problem than a broken tax code.\r\n\r\nInformality is to blame for Greece’s structural economic problems. It’s the result of excessive red tape and overlapping regulations, an uninviting investment climate, as well as the absence of any well-defined and secure property rights.\r\n\r\nThe findings of the World Bank\'s latest Doing Business survey of 183 economies are quite alarming. Greece’s not-so-friendly business environment is 109th overall. The World Bank ranked Greece 149th for starting a business, 153rd when it comes to registering property and 154th in protecting investors.\r\n\r\nBut while Greece’s rankings may be low, the country is not unique in terms of the challenges it faces. Many other developed countries, like fellow EU member Spain, also rank near the bottom. Spain is at 147th for starting a business, and France ranks 142nd for registering property.\r\n\r\nAs regards ease of doing business, Italy ranks 80th and China 79th. Russia places 123rd — only slightly better than Brazil (127th) and India (134rd). While Europe’s trading powerhouse, Germany, ranks 22nd overall, it drops to 88th for paying taxes. This is actually slightly worse than Greece (74th).\r\n\r\nWhat’s more, despite the current crisis and the country’s low rankings in important business indicators, Greece is an advanced economy. The country does not face the same problems developing economies face. These include widespread poverty, malnourishment and illiteracy, as well as low levels of human capital, which reduce the ability to develop high levels of capital adequacy.\r\n\r\nIn terms of individual wealth, last year Greece ranked 47th in the world, with a GDP per capita of $29,600. Germany ranked in 33rd place with a per capita GDP of $35,700.\r\n\r\nAnd while Greece’s debt/GDP ratios are entirely unsustainable, they are not too far off from those of other advanced economies. According to the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), Greece’s debt/GDP ratio for 2011 (January to May) stands at 157%. Japan’s ratio is at 212%; Italy, Iceland and Ireland are all above 120%; and Portugal, the United States, Belgium and France are around 100%. Germany and the United Kingdom are not too far behind, with both at 88%.\r\n\r\nThe problems facing Greece are illustrative of those afflicting other mature economies, including those in Western Europe and North America. The fundamental difference between Greece and most advanced economies is in degree — and not in kind.\r\n\r\nNonetheless, the impediments to economic growth in Greece are quite real. The country’s over-regulated economy is one example of how doing business can be hindered. It’s a situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones can be tidied up and harmonized. The costs are financial and economic, direct and indirect, and they serve to hamper investment and economic growth.\r\n\r\nWhat’s clear now is that it is necessary to undertake urgent and immediate measures to manage the problem of illiquidity in the near term. But it would be wrong to presume that this will also provide a viable exit from the crisis. This is because the real problem is not one of liquidity, but one of capital adequacy.\r\n\r\nThe solution hinges on successfully reforming the Greek state. We need to simplify judicial services and enforcement of rules and laws, apply quality control on goods and services, eliminate organizations with overlapping mandates and rationalize the public sector.\r\n\r\nWe must also streamline the process of creating, running and dissolving a business, while encouraging foreign investment.\r\n\r\nThe purpose of reforms should be to boost our capital base, generate growth and make Greece an attractive place for investment. These reforms should focus on Greece’s comparative advantage.\r\n\r\nGreece’s main asset is its human capital. The country is also blessed with significant natural resources and boundless potential, especially in the tourism, shipping and renewable energy sectors. Their exploitation, however, also requires a kind of investment and entrepreneurship that can only flourish in a healthy business environment.\r\n\r\nConsequently, the country’s central strategy should be to capitalize on our bright, capable and creative individuals — all those who do so well when they are outside of the country.\r\n\r\nAny effective long-term plan must involve far-reaching and comprehensive reforms that are necessary to guarantee the long-term growth prospects and economic health of the country. In turn, a robust economy will improve the sustainability of the public debt, sending a positive message to creditors.\r\n\r\nIn addition, such measures will improve public opinion of the government’s response to the crisis. Unsurprisingly, the majority of Greek citizens are fully aware of how difficult it is to boost investment and do business in Greece. They are also very much aware of the wider structural problems plaguing the country.\r\n\r\nThis internal public discontent mirrors the poor image of Greece abroad. Greece suffers from a reputation deficit due to a series of statistical revisions of government debt and deficit figures, as well as the failure to honor past promises of reform. All this has undermined Greece’s credibility, especially that of the political parties and politicians.\r\n\r\nAnd, perhaps because Greece is a popular summer destination, there is also a prevalent, enduring and damaging image of Greeks as lazy and ungracious recipients of excessive government benefits.\r\n\r\nThis could not be further from the truth. According to the OECD, Greeks in 2009 worked on average 2,119 hours — much longer than the OECD average of 1,739 hours. Specifically, Greeks worked on average 20% longer than Americans, 36% longer than workers in France and 52% more than the average German worker. Moreover, according to the Center for European Policy Studies, government expenditures on public wages as a percentage of GDP were lower in Greece than in Portugal and France.\r\nThe country’s central strategy should be to capitalize on our bright, capable and creative individuals — all those who do so well when they are outside of the country.\r\n\r\nYet Greece has undertaken a stability program to dramatically reduce its public expenditures. It is proceeding with an internal wage reduction. Salaries and pensions have been reduced, and taxes have increased. The unemployment rate has soared to 14.5%, while 7% of full-time workers are getting paid below minimum wage.\r\n\r\nWith these figures in mind, is it any surprise thousands of Greeks have demonstrated in protest against the new austerity measures? Pushing through such reforms would be unthinkable in any other European country. Let’s not forget what happened in France, where the mere mention of lengthening the 35-hour workweek has caused widespread public unrest, forcing policymakers to backpedal.\r\n\r\nAmidst these extremely difficult economic conditions and growing public discontent, Greece will continue to push through tough reform measures. Sadly, the international public underestimates the difficulty of such a Herculean endeavor.\r\n\r\nDue to past policies and a lack of credibility, Greece’s reputation abroad has been tarnished. If this were not the case, the results of these critical and unprecedented measures would probably be a lot more positive.\r\n\r\nEvidently, Greece must wage a war on three fronts. The first is to take immediate action to ensure adequate liquidity over the next few years. The second requires us to implement ambitious structural and institutional reforms that will establish capital adequacy and solvency in the longer term. The third is to highlight the enormity of the changes, the painfulness of the adjustment process in the short term and the potential for positive reform that can benefit the country in the long term.\r\n\r\nThis message must reach the Greek and the international public, as well as important partners such as the eurozone and IMF.\r\n\r\nThere is a clear need for courageous, ambitious and timely actions on the part of the government.\r\n\r\nThe impetus for necessary changes must come from within the country itself — both from the Greek government and from the Greek people.\r\n\r\nThe crisis is a wake-up call. It can provide an opportunity for a complete reversal of the country’s current economic course, fostering sustainable economic growth that is based on productive investments and on taking advantage of the country’s human and natural resources.','Έλενα Παναρίτη: \"The Way Out of Greece’s Insolvency — And Into Europe’s Future\"','','inherit','open','open','','38-revision-3','','','2013-01-20 17:16:09','2013-01-20 17:16:09','',38,'http://www.thoughtforaction.org/38-revision-3/',0,'revision','',0),
 (119,1,'2013-01-20 17:16:00','2013-01-20 17:16:00','The debate about how to fix Greece\'s debt crisis is missing one important factor — the historical context behind the events. How did we get here and what actually drove us to the Big Bang of October-December 2009? This is crucial to effectively resolve the crisis, argues Greek MP and former World Bank economist Elena Panaritis.\r\n\r\nver the past year, we here in Greece have been going through all of the five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance.\r\n\r\nWe woke up to the crisis in denial, came to terms with it, and became angry. Then we started bargaining for our future until we got so depressed we finally had to accept our \"new\" reality — a reality of recession, high debt and continuous austerity.\r\n\r\nGreece is a very old country. Not just an old country, but an old civilization. It wasn\'t until the 1830s that the modern Greek state was established, after rebelling and gaining independence from the Ottoman Empire.\r\n\r\nThis achievement, however, was followed by a series of wars: The 1912-13 Balkan Wars (during which we actually increased our territory), World War I, another war involving Asia Minor in 1921, World War II in 1940, followed by six years of civil war that started in 1946 — and, finally, a conflict in 1974 between Cyprus and Turkey.\r\n\r\nThe Greek Civil War was fought between a government backed by British and American support and Greek Communists. It was the bloodiest and most devastating war in the history of Greece considering the number of lives lost. The death toll reached nearly 10% of the Greek population.\r\n\r\nWhile we — and the world — have been focused mostly on the political dimension of Greece\'s path in the entire post-1945 era, tragically the economic sphere never received similar attention. While still a poor country, Greek leaders sought to protect, and sooth, the war-stricken population by finding alternative ways to help improve their livelihoods. The stage was set for a statist approach to economic policy.\r\n\r\nA welfare state emerged, including an automatic, indexed salary schedule instead of annual pay increases based on market indicators (such as productivity). A worker\'s base salary would be further adjusted to include subsidies and transfers of all kinds, based on factors such as marital status and number of children. This also included the infamous 13th and 14th monthly salaries.\r\n\r\nThe resulting lack of economic opportunity and real growth, however, pushed an unprecedented number of Greeks to emigrate to the United States and Australia after the World War II. With one of the highest rates of emigration in the world, remittances soon became the largest component of Greece\'s GDP. Greece even established a parliamentary committee for its diaspora to better address their interests.\r\n\r\nAlso worth noting is the fact that, despite these measures, the average total monthly salary in Greece was still far below the average European Union monthly salary.\r\n\r\nGreece\'s modern history is marred by conflicting factors: a rapid evolution of the state, economic growth and governance based on legal institutions that were mainly imported. Despite all these problems, I am convinced that Greece can bounce back. And while the path to prosperity may be slow, it is not unrealistic.\r\n\r\nGreece has done it before. Let\'s not forget the economic miracle achieved by Greece in the early 1970s (when the country boasted an average annual growth rate of 6%). It was a period of unprecedented growth. Inflation was low. Greece\'s GDP was growing annually about 8% — the fastest growth rate in Western Europe. Industrial production also expanded at about 10% annually, and manufacturing exports topped agricultural experts for the first time in Greece\'s history.\r\n\r\nThis time around, we will need to spark growth through institutional reforms. The question before us is this: How can we use the current crisis to steer Greece in the right direction?\r\n\r\nIn the Parliament, we have pushed through some difficult, but very necessary, reforms. They are aimed at freeing up the very rigid labor market of the past. We have also taken actions aimed at rebuilding trust between citizens and the state. These reforms are opening up the so-called \"closed professions,\" increasing the retirement age, and consolidating wages and pension funds by 2015. We will also restore some key institutions, focusing on property rights and security of title.\r\n\r\nWe have to rekindle Greeks\' entrepreneurial spirit at home, rather than out of the country. Why is it that Greeks excel far better abroad in countries like Australia and the United States? It\'s because these countries provide a friendlier investment environment. We are continuing on the path of reform to deregulate and simplify bureaucracy. I am confident we will see a remarkably strong emergence of local entrepreneurs.\r\n\r\nA solution to all the problems can only be found if the formal economy becomes simple, predictable and, therefore, easy to track. Any rules must, at long last, be applied even-handedly, with appropriate pricing of risk and minimal informational asymmetry, which usually benefits those who have accumulated considerable economic power — and thus stifles innovation, risk-taking and entrepreneurship.\r\n\r\nGreece\'s economic future depends on nothing revolutionary — just a reliable property rights system, low transaction costs and strong enforcement mechanisms.\r\n\r\nFor that to happen, however, people first need to understand the underlying risk and the devastating effect of bad rules and processes and inappropriate institutions, and that they not only lead to persistent distortions, but also systematically diminish economic growth.\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state.\r\n\r\nThis is the answer to the country\'s problems: Unshackle the chains of the past. Unleash the enterprising spirit. We have just never tried it before — and it\'s high time to do so.\r\n\r\nGreece\'s recovery is not a sprint. It\'s a marathon and an exercise in building trust between citizen and state. That makes it all the more worth pursuing and completing.\r\n\r\nThe 2009 crisis is probably the biggest opportunity in Greece\'s modern history to carve out a new path to prosperity.\r\n\r\nFor that to happen, we need to put through deep institutional reforms. That might, and will, displease the few, but if we don\'t do so, we will fail the many — our citizens.','Έλενα Παναρίτη: \"The Historical Roots of Greece\'s Debt Crisis\"','','inherit','open','open','','41-revision-3','','','2013-01-20 17:16:00','2013-01-20 17:16:00','',41,'http://www.thoughtforaction.org/41-revision-3/',0,'revision','',0),
 (120,1,'2013-01-20 17:15:51','2013-01-20 17:15:51','Greece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\r\n\r\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\r\n\r\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\r\n\r\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\r\n\r\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\r\n\r\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\r\n\r\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\r\n\r\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\r\n\r\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\r\n\r\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\r\n\r\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\r\n\r\nPredictions overshooting Reality\r\n\r\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\r\n\r\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\r\n\r\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\r\n\r\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\r\n\r\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\r\n\r\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\r\n\r\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\r\n\r\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\r\n\r\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\r\n\r\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\r\n\r\nThe mistakes: A triple whammy\r\n\r\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\r\n\r\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\r\n\r\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\r\n\r\nShort-term loss, long-term gain\r\n\r\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\r\n\r\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\r\n\r\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.','Έλενα Παναρίτη: \"Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro\"','','inherit','open','open','','43-revision-3','','','2013-01-20 17:15:51','2013-01-20 17:15:51','',43,'http://www.thoughtforaction.org/43-revision-3/',0,'revision','',0),
 (121,1,'2013-01-20 17:15:43','2013-01-20 17:15:43','The future of Greece is not the only thing at stake these days. Along with Greece, the International Monetary Fund has been going through a bit of a rough patch following criticism from Europe and its European institutions.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nDebt-stricken Greece, having just passed an additional and highly controversial austerity package (worth 13.5 billion Euros) through parliament on November 8, is still waiting for the disbursement of the loan tranche of at least 31.5 billion Euros. This disbursement is part of a 240-billion-euro loan from the country\'s Troika of lenders (the European Union, the European Central Bank and the IMF) approved in the spring of 2010 to help solve Greece\'s liquidity problem and make its debt sustainable by 2020. A total 150 billion Euros has so far been disbursed to Greece. The delay of the latest disbursement is due to the fact that the IMF and its Euro partners are no longer seeing eye to eye on the prescribed solution.\r\n\r\nGreece\'s economic crisis and that of the Euro has magnified the differences between the IMF and its Euro partners. The IMF, which was created after World War II with a mandate to provide budget support to war-stricken Europe and to prevent deep and prolonged economic crises such as that of the Great Depression, now finds itself in the odd place of helping a rich country with structural deficiencies.\r\n\r\nWhat\'s happening now?\r\n\r\nIn the news today is talk about how the IMF and Eurozone governments are trying to reach a mutually-accepted solution for Greece\'s crisis. They locked horns over how Greece\'s debt should be brought down to sustainable levels of 120 percent of Gross Domestic Product. But with economic forecasts bringing it to much higher levels (189 percent in 2013 from 175 percent in 2012), the IMF has warned that the debt is unsustainable and that Greece will never manage to pay it off. The Fund insists that anything above the 120 percent target for 2020 is unmanageable.\r\n\r\nThe Eurozone (namely Germany -- Europe\'s largest economy and the biggest contributor to the EU bailout funds) has agreed to extend the loan repayment deadline by two years (from 2014 to 2016). The Fund, however, still finds this unsustainable as a direct response and wants a drastic write-off of Greece\'s official debt in order for the country to meet its expected debt to GDP levels. The Eurozone, however, is not too keen on any additional debt restructuring for Greece because this would mean taking losses on their holdings of Greek government bonds.\r\n\r\nIt remains to be seen how the two sides will resolve the issue. The outcome of today\'s Eurogroup meeting may come up with a resolution, but I don\'t think it will be a complete solution because the current situation remains dire and the outlook for next year is rather gloomy -- not only for Greece, but for other Eurozone countries like France.\r\n\r\nWhat is certain is that the IMF has a half-century of technical experience and an undisputed reputation in economic crisis management. This means that no recipe for a solution to Greece\'s crisis should be accepted if the IMF is not included in the mix. The financial markets will react badly to an IMF withdrawal. The Fund\'s involvement, therefore, is a crucial ingredient. This is why a solution that will mend the relationship between the IMF and its Eurozone partners is essential.\r\n\r\nShould the IMF back down to its two European lending partners, its authority would be diminished and quite possibly its reputation hurt. It\'s a rather sticky situation the Fund has found itself in and it\'s all because it allowed itself to get caught up in Eurozone politics when it agreed to partner with two politically astute institutions - the European Commission and the European Central Bank. The only way out of this predicament now is for the IMF to stick to its guns and convince its European partners to follow its lead.\r\n\r\nWhat this means is that the Fund needs to put politics aside and get back to the basics. Politics are not its job. There\'s an urgent need for it to start using its technical assistance muscle more. At the end of the day, it is crucial for the IMF not to become just another continuous bailout provider, but a critical source of knowledge and best practices for Greece.\r\n\r\nMisdiagnosing the crisis\r\n\r\nAs I have repeatedly stressed, Greece\'s crisis was misdiagnosed from the start. It was not an accounting or liquidity crisis. Greece was not experiencing a temporary cash flow problem and needed help getting back on track. Greece didn\'t just fall off the tracks one day, the tracks had been broken for a long time. Greece\'s crisis is a quintessential structural crisis that produces high levels of informality. It is very much a textbook case.\r\n\r\nIn hindsight, the IMF with its two Euro partners intervened in Greece with an adjustment program that underestimated the gravity of the situation. Assuming that just a little bit of austerity would do the trick, the need for structural reforms was mentioned only for the sake of being mentioned. None of the three lending partners have the know-how to actually apply such reforms. Usually, this is a job for the World Bank -- missing from this partnership. The outcome has been a very weak ability of the country to make any radical reforms while the recession deepened.\r\n\r\nAt the decision table, it seems there was an underestimation of the broken tracks regarding Greece\'s productivity -- the very high administrative burdens, high levels of bureaucracy, non-integrated land registry and unfriendly business environment. The policy recommendations were based on, I dare say, inappropriate assumptions which in many cases resulted in the weakening of the middle class (the engine to growth). The outcome is an unprecedented rate of unemployment: 25 percent (more than 50 percent among youth).\r\n\r\nWhat needs to be done?\r\n\r\nGreece, itself, needs to find its own solution with a strong internal reforms team that can help the country pave its own path of reforms and structural changes. Structural reform does not simply mean quick or rushed privatizations. What it should mean is sustainable growth through an inflow of innovation and technology so the country can promote long-term growth rather than financial bubbles.\r\n\r\nWhile Greeks need to do more internally to help themselves, the IMF\'s modus operandi should also change and go back to its basics so that Greece does not become another loan addict, but an economic success story.','Έλενα Παναρίτη: \"Greece Is at the Crossroads With the IMF in Tow\"','','inherit','open','open','','45-revision-3','','','2013-01-20 17:15:43','2013-01-20 17:15:43','',45,'http://www.thoughtforaction.org/45-revision-3/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (122,1,'2013-01-20 17:15:36','2013-01-20 17:15:36','<em><strong>ΒΗΜΑ, Σεπτέμβριος 2010</strong></em>\n\nΥπερβολικό χαρακτηρίζει ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πολ Ρόμερ το πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, με συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ» τον Σεπτέμβριο του 2010.\n\n<em>«Το πρόγραμμα της τρόικας είναι μονοδιάστατο, δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ελκυστική για τις ξένες επιχειρήσεις» </em>υποστηρίζει.\n\nΟ Πολ Ρόμερ, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, υποστηρίζει ότι προϋπόθεση για ανάκαμψη είναι «να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\"»\n\nΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΗ, αντιαναπτυξιακή και αποτρεπτική για τις ξένες επενδύσεις θεωρεί τη «συνταγή» της τρόικας στην Ελλάδα ο Πολ Ρόμερ, ένας από τους διασημότερους οικονομολόγους στον κόσμο. Τo 2008ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντήταν στην τελική επιλογή για το Νομπέλ Οικονομίας, το οποίο κατέληξε τελικά στον Πολ Κρούγκμαν. Εναν χρόνο νωρίτερατο περιοδικό «Τime» τον είχε συμπεριλάβει στις 25 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ με βάση την απήχηση των βιβλίων του. Το τελευταίο διάστημα μελετά τις εξελίξεις στην Ελλάδα και αρθρογραφεί στον ξένο Τύπο.\n\n- Οι επικριτές του προγράμματος της τρόικας (ΕΕ- ΔΝΤ- ΕΚΤ) υποστηρίζουν ότι επέβαλε υπερβολική δόση μέτρων λιτότητας που βυθίζουν στην ύφεση την πραγματική οικονομία. Ποια είναι η άποψή σας;\n\n«Υπάρχουν δύο προβλήματα στην Ελλάδα. Κατ΄ αρχάς η κυβέρνηση δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις της. Το δεύτερο και πολύ πιο σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι ελκυστική για τους ξένους επενδυτές που θέλουν να ανοίξουν δουλειές. Δεν είναι ανταγωνιστική σε σύγκριση με γειτονικές χώρες. Το υπάρχον πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων βασίζεται σε μέτρα λιτότητας και έχει κυρίως ως στόχο να βοηθήσει την κυβέρνηση να πληρώσει τους λογαριασμούς που χρωστάει. Επιτυγχάνει προσώρας τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα, το οποίο ωστόσο δεν αντιμετωπίζει το δεύτερο και βασικότερο πρόβλημα: δεν θα καταστήσει την Ελλάδα ένα ελκυστικό μέρος για να έλθουν και να προσλάβουν εργαζομένους οι ξένες επιχειρήσεις. Οπως συνειδητοποιούν πλέον οι περισσότεροι Ελληνες, η θεμελιώδης αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα σας είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς. Αν η Ελλάδα παραμείνει σε επίπεδα διαφθοράς πολύ υψηλότερα από ό,τι η υπόλοιπη Ευρώπη, τότε ο μόνος τρόπος για να προσελκύσει ξένες εταιρείες είναι να προσφέρει πολύ χαμηλότερους μισθούς. Πιστεύετε πραγματικά ότι οι Ελληνες θέλουν να συνεχίσουν έτσι, αμειβόμενοι με μισθούς που θα είναι μονίμως χαμηλότεροι και ζώντας σε μια κοινωνία με ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα διαφθοράς;».\n\n- Αρα ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η χώρα μας πιο ανταγωνιστική;\n\n«Οπως σας είπα, το \"κλειδί\" είναι να μειωθεί η διαφθορά, η οποία σήμερα είναι αποδεκτή ως μέρος της \"ελληνικής πραγματικότητας\". Ας υποθέσουμε ότι σας ανήκει ένα πλοίο που χρειάζεται επισκευές. Θα μπορούσατε να πάτε στο Πέραμα ή σε ένα λιμάνι της Τουρκίας. Αν φέρετε το σκάφος σας στην Ελλάδα, θα αντιμετωπίσετε την απειλή της καθυστέρησης και του επιπλέον κόστους για \"να δοθεί ένα έξτρα ποσό\" σε κάποιον εργαζόμενο της κυβέρνησης. Ας υποθέσουμε ότι στην Τουρκία δεν θα αντιμετωπίσετε εκβιασμούς αυτού του είδους, ότι οι μισθοί εκεί είναι υψηλότεροι, αλλά ξέρετε ότι το έργο θα ολοκληρωθεί και πόσο θα σας κοστίσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, πού θα πηγαίνατε το πλοίο σας για να επισκευαστεί;».\n\n- Υποστηρίξατε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ζητήσει τη συνδρομή της ΕΕ για να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Τι μπορούν να προσφέρουν οι Βρυξέλλες;\n\n«Αυτό που μπορεί να προσφέρει η ΕΕ είναι η ουδετερότητα και η αξιοπιστία. Θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι μια αποτελεσματική υπηρεσία για την καταπολέμηση της διαφθοράς θα στελεχωθεί από νέους Ελληνες με αξίες και δεν θα καταλήξει υποχείριο οποιασδήποτε παράταξης ή πολιτικού κόμματος. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να καταρτίσει έναν νέο οργανισμό καταπολέμησης της διαφθοράς. Θα μπορούσε στην κατεύθυνση αυτή να χρησιμοποιήσει ακόμη και έναν ουδέτερο \"παίκτη\", όπως ο πρόεδρος της ΕΕ, για να ορίσει εκείνος τον προϊστάμενο του οργανισμού, ώστε ο προϊστάμενος να είναι υπόλογος απέναντί του για την υλοποίηση του προγράμματος της ελληνικής κυβέρνησης για την πάταξη της διαφθοράς».\n\n- Γράψατε σε άρθρο σας για την Ελλάδα ότι η τιμωρία όσων θεωρούμε υπεύθυνους για την κρίση δεν θα μας βοηθήσει να προχω ρήσουμε. Τι εννοείτε; «Ας υποθέσουμε ότι εγώ και ο εγγονός μου βρεθήκαμε σε ένα τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε από άλλον οδηγό. Οταν πηγαίνω τον εγγονό μου στο νοσοκομείο, δεν μου χρησιμεύει καθόλου ένας γιατρός που κάνει διαπρύσια κηρύγματα για το πώς και γιατί ο οδηγός που έφταιγε θα πρέπει να τιμωρηθεί. Θέλω να φροντίσει τον εγγονό μου ένας γιατρός που λέει: \"Αν τον χειρουργήσω και ράψω τις πληγές του, μπορώ να σώσω τη ζωή του\". Η τιμωρία του άλλου οδηγού δεν είναι η πιο σημαντική προτεραιότητα». Το χρέος, οι πολιτικές και οι άνεργοι του Περάματος\n- Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος της. Συμφωνείτε ή όχι; «Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ έγραψαν πρόσφατα ότι \"δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους και είναι απίθανο να συμβεί\". Συμφωνώ. Αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται εξαιτίας της υπερβολικής προσοχής που δόθηκε για ένα από τα δύο κύρια προβλήματα της Ελλάδας: την πληρωμή των λογαριασμών από την κυβέρνηση, με μόνη ανησυχία το τι θα συμβεί στους επενδυτές σε κρατικά ομόλογα. Οι πολιτικές πρέπει να επικεντρωθούν στην προοπτική που πρέπει να υπάρξει για τους πολίτες της Ελλάδας, για τους ανθρώπους όπως οι εργαζόμενοι του Περάματος οι οποίοι δεν μπορούν πια να βρουν δουλειά στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη.\n\nΓια αυτούς η κουβέντα για την αναδιάρθρωση του χρέους είναι δευτερεύουσα. Αυτό που έχει σημασία είναι κατά πόσο οι ελληνικές εταιρείες θαλάσσιων μεταφορών θέλουν να επιστρέψουν στο Πέραμα και να προσλάβουν κόσμο ή αποφασίζουν ότι τους συμφέρει να πηγαίνουν τα πλοία τους για επισκευή σε άλλη χώρα».\n\nΣυνέντευξη στον ΑΡΓ. ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ','Paul Romer: \"Υπερβολικό το πρόγραμμα λιτότητας\"','','inherit','open','open','','58-revision-3','','','2013-01-20 17:15:36','2013-01-20 17:15:36','',58,'http://www.thoughtforaction.org/58-revision-3/',0,'revision','',0),
 (123,1,'2013-01-20 17:15:34','2013-01-20 17:15:34','Greece is safe from a disorderly default, but not out of the woods yet. The European Union and the International Monetary Fund approved Greece\'s second rescue package – worth €130bn – after 13 hours of difficult deliberations. This is the good news.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nThe bad news is that Greece is still wading neck-deep in murky waters. Worse still, the country\'s economic crisis (the worst since the second world war) can be transformed into a crisis of confidence between its people and the state – regardless of which party is in government.\r\n\r\nGreeks are starting to question whether their economy can ever be revived. They are losing faith and growing increasingly pessimistic about whether the sacrifices they are making will be enough to end the crisis.\r\n\r\nHow possible is this? The real economic situation in Greece is worsening. The unemployment rate has hit a record high, currently 17.7% and close to 50% for young people. Pensions and salaries are being cut. Businesses are shutting down every day. New taxes are being levied. The \"informal\" labour market is swelling – it\'s pushing 50% of the country\'s potential workforce.\r\n\r\nAnd as fear and insecurity spread, many Greeks are packing their bags again and leaving their country. They want a new political system. Dissatisfaction crosses party lines, as people are no longer willing to play by the old rules of empty pre-election promises. They want to see results.\r\n\r\nEven the smallest amount of progress, however, will require politicians to roll up their sleeves and propose viable reforms that can and will be implemented. What we need is radical structural reforms that will help us to rebuild the country\'s wobbly foundations of productivity. We need reforms that will promote entrepreneurship and generate new ideas.\r\n\r\nWe need a new set of rules that will allow for the smooth transition from the informal to the formal economy. One example is through the simplification of process and deregulation of markets – a simple and fair taxation administration system would be more efficient and would create a friendlier business environment. This would increase the investment possibilities in Greece not only for foreign investors, but also for local ones.\r\n\r\nThe country was brought to the brink of bankruptcy. Though safe – for now – Greece could find itself struggling to meet the strict conditions outlined in the second bailout memorandum if these key structural reforms don\'t take place.\r\n\r\nLet\'s not forget, however, that there are no quick fixes for the Greek economy. Any viable solution will require a lot more than just another round of bailout and austerity measures. The new measures include an immediate 22% cut to the minimum wage and the elimination of 150,000 public sector jobs by 2015.\r\n\r\nThe alternative, however, would have been a messy default – a nightmare scenario that would have opened the floodgates and piled on more misery. It would also guarantee our ousting from the world markets for at least 20 years – our partners would make sure punishment would take place.\r\n\r\nAs such, a solution would directly benefit the eurozone. This is why we need to focus on the structural and institutional reforms. Though these reforms will take time to bear fruit, they will eventually yield the best results.\r\n\r\nSuccess depends on how well we can reform the Greek state. What we need to do is simplify judicial services and enforcement of rules and laws. We also need to apply quality control on goods and services, eliminate organisations with overlapping mandates and rationalise the public sector.\r\n\r\nIt\'s not too late for the crisis to serve as an opportunity. It might, however, be Greece\'s best chance to make all the necessary changes and put the country back on the path of prosperity.','Έλενα Παναρίτη: \"Promote Greek entrepreneurship to turn this crisis into an opportunity\"','','inherit','open','open','','47-revision-3','','','2013-01-20 17:15:34','2013-01-20 17:15:34','',47,'http://www.thoughtforaction.org/47-revision-3/',0,'revision','',0),
 (124,1,'2013-01-20 17:15:26','2013-01-20 17:15:26','Η ανάγκη επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση.\r\n\r\nAn Interview with Paul Romer on Economic Growth\r\n\r\n<a href=\"http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html\">http://www.econlib.org/library/Columns/y2007/Romergrowth.html</a>','Paul Romer: \"Η Οικονομική ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα επιστημονικής έρευνας και επένδυσης στη γνώση\"','','inherit','open','open','','49-revision-3','','','2013-01-20 17:15:26','2013-01-20 17:15:26','',49,'http://www.thoughtforaction.org/49-revision-3/',0,'revision','',0),
 (125,1,'2013-01-20 17:15:04','2013-01-20 17:15:04','(αναδημοσίευση από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)\r\n\r\nΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια, οι επενδύσεις σε γνώση υπερτερούν των αντίστοιχων σε μεταποιητικές δραστηριότητες. Πριν εξήντα χρόνια, ο μεγάλος -αλλά άγνωστος στη χώρα μας- Αυστριακός οικονομολόγος Λούντβιχ Έλντερ φον Μίζες (1881-1973), στο μνημειώδες έργο του «Η Ανθρώπινη Δράση» έγραφε ότι, αν δώσει κανείς σε κάποιον ένα ψάρι, θα φάει για μια-δυο ημέρες. Όμως, αν τού μάθει να ψαρεύει, θα τρώει σε όλη του τη ζωή.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΣτην άποψη αυτή, η οποία αποτελεί και ένα από τα χαρακτηριστικά της ελεύθερης οικονομίας, θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε την ανακάλυψη νέων μεθόδων αλιείας, τις ιχθυοκαλλιέργειες, το μάρκετινγκ αλιευμάτων, τη γενετική ψαριών, καθώς και την προστασία από την υπεραλιεία. Με τους τρόπους αυτούς, πολλοί άνθρωποι μπορούν να σιτιστούν με ψάρια, χωρίς κόστος και σε ευρύτατη κλίμακα. Ασφαλώς δε, όλες οι παραπάνω εφευρέσεις μπορούν να κάνουν κάποιους πλούσιους.\r\n\r\nΔιότι, στην εποχή που διανύουμε, οι νέες ιδέες, περισσότερο από τις αποταμιεύσεις ή τις επενδύσεις, αποτελούν το κλειδί για την ευημερία και για τη δημιουργία μικρού ή μεγάλου ιδιωτικού πλούτου. Δικαιώνεται, έτσι, ο Πωλ Ρόμερ, Αμερικανός οικονομολόγος του πανεπιστημίου του Σικάγου, ο οποίος το 1990 δημοσίευσε σε γνωστό περιοδικό ένα οικονομικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης στο οποίο η οικονομία της γνώσης έπαιζε τον πρώτο ρόλο, ύστερα από διακόσια και πλέον χρόνια αφάνειας.\r\n\r\nΜε τίτλο «Ενδογενείς Τεχνολογικές Αλλαγές», το άρθρο του Πολ Ρόμερ προκάλεσε αίσθηση τόσο στους οικονομολόγους, όσο και στους ειδικούς του μάνατζμεντ.\r\n\r\nΣτο τριαντασέλιδο άρθρο του στην αμερικανική Επιθεώρηση Πολιτικής Οικονομίας, ο Πολ Ρόμερ κατέθετε μία νέα αντίληψη για την τεχνολογία, τονίζοντας ότι κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμά της αποτελεί το ότι δεν πρόκειται ούτε για δημόσιο, ούτε για ιδιωτικό αγαθό. Είναι ένα αγαθό με μερικώς αποκλειστικό χαρακτήρα και χωρίς αντίπαλο. Κατά το συγγραφέα, τα χωρίς αντίπαλο αγαθά μπορούν να αντιγράφονται και να χρησιμοποιούνται ταυτοχρόνως από πάρα πολύ κόσμο.\r\n\r\nΕπίσης, είναι μερικώς αποκλειστικά διότι, έως κάποιον βαθμό, η πρόσβαση σε αυτά μπορεί να ελέγχεται. Τα αντίπαλα αγαθά είναι αντικείμενα, ενώ τα χωρίς αντίπαλο είναι ιδέες. Λόγου χάρη, ένα κονσέρτο τζαζ, το λογισμικό ενός προσωπικού υπολογιστή, το ντιζάιν ενός καινούργιου τσιπ για κομπιούτερ, ένας δίσκος των Μπιτλς, είναι -μεταξύ άλλων- αγαθά χωρίς αντίπαλο, τα οποία εξαρτώνται από τη γνώση, τη φαντασία και τη δημιουργική ικανότητα. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, αγαθά τα οποία προέρχονται από άυλους συντελεστές, τους οποίους η οικονομική επιστήμη δεν είχε ποτέ λάβει υπ\' όψιν της μέχρι το 1960.\r\n\r\nΣυνεπώς, με την εις βάθος ανάλυσή του, ο Πολ Ρόμερ έριξε νέο φως στον πανταχού παρόντα ρόλο των ιδεών στην οικονομική δραστηριότητα και ανέδειξε ως παράγοντες δημιουργίας πλούτου τις πατέντες, τα επιχειρηματικά μυστικά, τους αλγόριθμους, τις συνταγές, τις διαδικασίες, τις επιχειρηματικές μεθόδους, τα πνευματικά δικαιώματα, τους επιστημονικούς κανόνες και άλλα διάφορα άυλα στοιχεία, τα οποία συνολικά αποκάλεσε: οικονομία της γνώσης.\r\n\r\nΠαράλληλα, έριξε άπλετο φως και στην αναπόφευκτη ένταση που υπάρχει μεταξύ της υιοθετήσεως κινήτρων για την παραγωγή νέων ιδεών και τη διατήρηση κινήτρων για τη διασπορά και χρήση της υπάρχουσας γνώσης, η οποία είναι συνυφασμένη με την πνευματική ιδιοκτησία. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Πολ Ρόμερ υποστηρίζει ότι, σε κοινωνίες στις οποίες η παραγωγή νέων ιδεών δεν λαμβάνεται σοβαρότατα υπ\' όψιν από τις κυβερνήσεις ως νομισματικό και φορολογικό στοιχείο, τότε παρατηρείται υπανάπτυξη στην εφευρετικότητα, η οποία φαλκιδεύει την πρόοδο και, τελικώς, πλήττει τα πτωχότερα στρώματα.\r\n\r\nΑπό τη δημοσίευσή του και μετά, το άρθρο του έγινε αντικείμενο επεξεργασίας στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία και η γνώση μπήκε πλέον για καλά στην οικονομική και επιχειρηματική ζωή. Ταυτοχρόνως, οι κυβερνήσεις των δύο χωρών άρχισαν να λαμβάνουν σοβαρά υπ\' όψιν τους και το ρόλο των επιχειρηματιών και του επιχειρείν στον τομέα αυτόν. Έτσι, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις σε Αμερική και Ιαπωνία άρχιζαν να επενδύουν μαζικά τόσο στην παραγωγή και αξιοποίηση γνώσεων, όσο και στην προσέλκυση ταλέντων στους κόλπους τους.\r\n\r\nΟι επενδύσεις στους τομείς αυτούς έτυχαν ειδικών κινήτρων, με αποτέλεσμα σήμερα στις δύο αυτές χώρες να αντιπροσωπεύουν ποσοστό 30% του συνόλου των παραγωγικών τους επενδύσεων. Στους δε τομείς της πληροφορικής, της βιοτεχνολογίας και της γενετικής, οι επενδύσεις γνώσεων καλύπτουν το 90% του συνόλου.\r\n\r\nΑρκεί να σημειώσουμε ότι η Microsoft απασχολεί στην παραγωγή νέων ιδεών 1.600 άτομα, ισχυρώς αμειβόμενα, από τα οποία αντλεί κάθε χρόνο περί τις 21.000 νέες ιδέες επί παντός του επιστητού. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από το τμήμα νέων ιδεών της Microsoft έφυγαν 160 άτομα, για να δημιουργήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις σε είκοσι διαφορετικές χώρες του κόσμου.\r\n\r\nΤο τμήμα ιδεών της Toyota ήταν αυτό που συνέβαλε αποφασιστικά στο να εκτοπίσει η ιαπωνική εταιρεία, το 2007, την αμερικανική General Motors (GM) από την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη αυτοκινητοβιομηχανιών. Το γεγονός αυτό θεωρείται ιστορικό, διότι η GM κατείχε τα σκήπτρα της παγκόσμιας βιομηχανίας αυτοκινήτων 60 και πλέον χρόνια. Κύρια πλεονεκτήματα της Toyota στην ανοδική της πορεία υπήρξαν το ντιζάιν, τα υβριδιακά αυτοκίνητα, οι καινοτομίες στο μάρκετινγκ και, βεβαίως, το βάρος που έριξε σε έρευνα και ανάπτυξη, προδικάζοντας τις σημερινές υψηλές τιμές των υγρών καυσίμων. Σήμερα, τα κέντρα ιδεών της επιχείρησης μελετούν τις αυριανές καταναλωτικές συμπεριφορές στις αναπτυγμένες χώρες και προσπαθούν να ανιχνεύσουν ποιες θα είναι οι επιπτώσεις τους στις αποφάσεις για αγορά αυτοκινήτου.','Η γνώση ως παραγωγική επένδυση','','inherit','open','open','','54-revision-3','','','2013-01-20 17:15:04','2013-01-20 17:15:04','',54,'http://www.thoughtforaction.org/54-revision-3/',0,'revision','',0),
 (126,1,'2013-01-20 17:14:44','2013-01-20 17:14:44','Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια εάν είναι \"όμηρος\" ενός ακατάλληλου συστήματος νόμων και θεσμών; Ο οικονομολόγος Πολ Ρόμερ δίνει απαντήσεις, σε ένα αποκαλυπτικό βίντεο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nhttp://www.ted.com/talks/lang/el/paul_romer.html?embed=true\r\n\r\n&nbsp;','Paul Romer: \"Μπορεί μία χώρα να ξεφύγει από τη φτώχεια...;\"','','inherit','open','open','','56-revision-3','','','2013-01-20 17:14:44','2013-01-20 17:14:44','',56,'http://www.thoughtforaction.org/56-revision-3/',0,'revision','',0),
 (127,1,'2013-01-20 17:14:14','2013-01-20 17:14:14','<em><strong>Σεπτέμβριος 2012, ΝΕΤ</strong></em>\r\n\r\nΤην εκτίμηση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε σε δύο χρόνια να «βαδίσει» σε δρόμους ανάπτυξης,εφόσον δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον για επενδύσεις, εξέφρασε ο Νομπελίστας καθηγητής Οικονομικών Χριστόφορος Πισσαρίδης, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σεπτέμβριο του 2012 στη ΝΕΤ. Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι για να γίνει ανταγωνιστική η χώρα μας πρέπει να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας, κάτι το οποίο δεν πρόκειται να επιτευχθεί «αφού όσο μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, τόσο πέφτει και η παραγωγικότητα τους».\r\nΠερισσότερα στην ηλεκτρονική διεύθυνση:\r\n<a href=\"http://youtu.be/rfDras72WPs\"><strong><em>http://youtu.be/rfDras72WPs</em></strong></a>','Χριστόφορος Πισσαρίδης: \"Οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας\"','','inherit','open','open','','60-revision-3','','','2013-01-20 17:14:14','2013-01-20 17:14:14','',60,'http://www.thoughtforaction.org/60-revision-3/',0,'revision','',0),
 (128,1,'2013-01-20 17:14:06','2013-01-20 17:14:06','Ο απολογισμός της φετινής χρονιάς γίνεται σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, καθώς η Ελλάδα διέρχεται τον τέταρτο χρόνο της σοβαρότερης οικονομικής ύφεσης της Μεταπολίτευσης και μιας αυστηρότατης δημοσιοοικονομικής προσαρμογής, που έχουν τεράστιες επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό της χώρας.\r\n\r\nΟι πολίτες δείχνουν ιδιαίτερα απαισιόδοξοι με την προοπτική εξόδου από την κρίση ενώ η ανασφάλεια και ο φόβος κυριαρχούν στο πώς αντιμετωπίζουν το μέλλον. Πολλοί είναι, μάλιστα, αυτοί που αποφάσισαν ν’ αναζητήσουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό.\r\nΗ αύξηση της «ατυπικότητας» και της αδήλωτης εργασίας, η ανεργία, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ο φόβος απολύσεων στο Δημόσιο, η ανακοίνωση νέων ελλειμμάτων και η επιβολή νέων φόρων είναι μερικές από τις σοβαρές αιτίες που δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα ανασφάλειας. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και μία ακόμη αιτία που αποτελεί τον πυρήνα των παραπάνω προβλημάτων, και αυτή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα καθώς και η αντίληψη περί πολιτικής που κυριάρχησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Η μη επαρκής διάγνωση του προβλήματος της κρίσης και η ανεπαρκής σωστή επικοινωνία της ενέτεινε τη συγκεκαλυμμένη, μέχρι τότε, έλλειψη εμπιστοσύνης.\r\nΗ διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας στηρίζεται σε «παραδοσιακές» σχέσεις του 19ου αιώνα, που φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό κυριαρχούσαν στην ανάδειξη των πολιτικών ελίτ και των κομμάτων εξουσίας.\r\nΟ παραδοσιακός χαρακτήρας διακρίνεται επίσης στον ρόλο που έχουν ορισμένες απαγορευμένες λέξεις-ταμπού, όπως «αποκρατικοποίηση» και «Αγορά» τις οποίες, όποιος τολμούσε να τις εκστομίσει, τον κατέτασσαν αυτομάτως ως «νεοφιλελεύθερο».\r\nΠαραδοσιακά, η πολιτική στηρίχθηκε λιγότερο στη διάγνωση, παρουσίαση, συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων και αιτημάτων που προβάλλονταν από τους πολίτες και περισσότερο σε ένα σύστημα ανταλλαγών, το οποίο συνδεόταν και με την υπόσχεση για αλλαγή που το κάθε κόμμα ευαγγελιζόταν πως θα πραγματοποιήσει κατά την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Η πολιτική απέκτησε μια σχεδόν «μαγική διάσταση» καθώς θεωρήθηκε ότι η ικανοποίηση των διαφορετικών ατομικών επιδιώξεων ήταν δυνατή χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θεσμοί και οι νόμοι, που στόχο έχουν να ισορροπήσουν μεταξύ των διαφορετικών επιδιώξεων και αιτημάτων.\r\nΤα κόμματα προσέφεραν στους πολίτες την προοπτική της αλλαγής που θα διόρθωνε όποια προβλήματα είχε κληρονομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς ιδιαίτερα χειροπιαστές δεσμεύσεις. Με τον τρόπο αυτό συνεχίστηκε η εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία για ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, η συντήρηση αυτής της προοπτικής είχε ως αποτέλεσμα βραχύβιες κυβερνήσεις, που μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης οδηγούνταν σε άτυπη προεκλογική περίοδο και σπανίως εξαντλούσαν τον κοινοβουλευτικό τους βίο, αλλά αντιθέτως κατέφευγαν σε πρόωρες εκλογές.\r\nΗ παραπάνω αδυναμία του πολιτικού συστήματος να λειτουργήσει «συστηματικά», καθώς και να σχεδιάσει και να εφαρμόσει λύσεις στα προβλήματα της χώρας, συνδέθηκε και με έναν μεταφυσικό μανδύα περί «ελληνικότητας», η οποία δήθεν δεν επέτρεπε καμία ορθολογική παρέμβαση και αλλαγή. Κάθε προσπάθεια θεσμικών αλλαγών, αλλαγών κινήτρων συμπεριφοράς, αλλά και η νομοθετική πρωτοβουλία σε σημαντικά ζητήματα παρουσιάζονταν εκ προοιμίου ως αποτυχημένη με την επίκληση του αφηρημένου –μεταφυσικού– επιχειρήματος: «εδώ είναι Ελλάδα» και «αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα». Η επίφαση της αδυναμίας αλλαγής λειτουργεί μέχρι και τώρα ως άλλοθι του πολιτικού συστήματος, προκειμένου να συνεχίσει στον ίδιο εύκολο δρόμο, αγνοώντας τη σημασία των δομικών μεταρρυθμίσεων στην Οικονομία, την τήρηση των προϋπολογισμών και τις δομικές αλλαγές στη δημόσια Διοίκηση.\r\nΣήμερα, δύο χρόνια μετά τη βαθύτερη και πιο παρατεταμένη κρίση που διανύει η χώρα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί κάποιος να αποτιμήσει τις θετικές της πλευρές. Για παράδειγμα, έχει αλλάξει ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των πολιτών και των πολιτικών. Υπάρχει επίσης μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ότι δεν υφίστανται ντό\r\n41R\r\n\r\nπιες, αλλά διεθνείς πολιτικές αποφάσεις. Και αυτό επειδή ζούμε σε μια αλληλένδετη, παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και Οικονομία. Οι πολίτες έχουν πλέον λιγότερη ανοχή στο παραδοσιακό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα. Ζητούν απτά αποτελέσματα. Ζητούν αποτελεσματικότητα στην παροχή υπηρεσιών (π.χ. υγείας, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης, περιβάλλοντος, στο σύστημα ασφάλισης) και ταυτόχρονα έχει αλλάξει ριζικά η προσδοκία για το γνωστό «βόλεμα στο Δημόσιο». Οι πολίτες τίθενται στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης.\r\nΗ πολιτικοποίηση αυτών των ζητημάτων διαμορφώνει και αυτό που θα αποκαλούσα «πολιτικό του 21ου αιώνα», ο οποίος διαφοροποιείται από το μοντέλο του 19ου αιώνα που κυριαρχεί μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα. Πρόκειται για τον πολιτικό, ο οποίος συνδυάζει την ισχυρή πολιτική βούληση με τη διάθεση για παραγωγή έργου αλλά και την τεχνογνωσία που θα του επιτρέψει να επιτύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο πολιτικός δεν αρκεί για να προσφέρει κάποια προοπτική αλλαγής (αορίστως) ή και ικανοποίησης προσωπικών αιτημάτων, αλλά καλείται να καταθέσει μεταρρυθμίσεις και να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί τους διαθέσιμους πόρους για να επιτύχει τους στόχους του. Όσοι αντιστέκονται στο ζητούμενο των πολιτών, δηλαδή ενός πολιτικού του 21ου αιώνα, νομίζω πως θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι.\r\nΗ κρίση που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας, απαιτεί από εμάς να κατανοήσουμε προσεκτικά το περιεχόμενό της και τις πιθανές λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στην αξιοπιστία της. Παρόλο που κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών έχουν συντελεστεί αρκετές βαθιές μεταρρυθμίσεις (περισσότερες απ’ όσες θα είχαν ποτέ ονειρευτεί άλλες χώρες της Ευρώπης), έχουν περιοριστεί κυρίως στο νομοθετικό πλαίσιο. Η βαρύτητα της κρίσης επικοινωνήθηκε με φόβο και αρκετές παλινδρομήσεις, απομακρύνοντας και παγώνοντας τη σχέση μας με τους πολίτες, αντί να κερδηθεί η εμπιστοσύνη ότι μόνο αυτό το κυβερνητικό σχήμα θα ήταν η λύση για την έξοδο από τη κρίση.\r\nΕίναι σημαντικό, επίσης, να σημειωθεί, πως όταν δίνεται η αίσθηση ότι μια τέτοια κρίση αντιμετωπίζεται με σχετική αστάθεια, δημιουργούνται πολλά κενά στα όποια φωλιάζουν όλων των ειδών τα αντιδραστικά συμφέροντα και μπορούν να εκτροχιάσουν εύκολα όλες τις καλές προσπάθειες μια σωστής μεταρρύθμισης. Γι’ αυτό οι επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που δεν μπορούν να ανατραπούν: διότι έχουν από την πρώτη στιγμή πιάσει έδαφος και έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού. Δυστυχώς, αυτού του είδους οι μεταρρυθμίσεις δεν δρομολογήθηκαν με αυτό τον τρόπο. Ίσως λόγω της πολυφωνίας στην τελική διάγνωση και βαθύτητα της κρίσης.\r\nΣυνοψίζοντας, η κρίση είναι δομική και όχι απλώς κρίση ρευστότητας. Η σωστή διαχείρισή της απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας. Απαραίτητο είναι επίσης ένα μείγμα δομικών αλλαγών με μετρήσιμα αποτελέσματα, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, μια ειλικρινής απόδοση της πραγματικότητας στους πολίτες, όσο δύσκολη κι αν είναι. Με αυτή τη συνταγή –και μόνο με αυτή– μπορεί η διεθνής παρέμβαση χρηματοδότησης (όπως του Δ.Ν.Τ. ή άλλων) να είναι αποδοτική. Γιατί, επιτέλους, μόνο έτσι ενσωματώνεται η ελληνική πραγματικότητα στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Το Δ.Ν.Τ. δεν είναι γνωστό για την αναπτυξιακή του ικανότητα, παρά μόνο για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα και πειθαρχία που προσφέρει, η οποία όμως χωρίς σωστές δομές, είναι βραχυπρόθεσμη.\r\nΣτην Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζονται αυστηρές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν τη δομή της Οικονομίας και θα αντιμετωπίσουν τη γιγάντωση της παραοικονομίας και των μεγεθών της άτυπης οικονομικής δραστηριότητας, η οποία εάν ενσωματωθεί στην επίσημη, θα συμβάλλει στην ανάπτυξή της. Μόνο με συγκεκριμένους στόχους και αποτελέσματα θα οδηγηθούμε στην αμφίδρομη αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του κράτους.\r\nΗ έξοδος της χώρας από την κρίση απαιτεί ταύτιση μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Όπως ανέφερα προηγουμένως, σήμερα βιώνουμε την τεράστια απόσταση μεταξύ της πολιτικής ελίτ που λαμβάνει τις αποφάσεις και των πολιτών που καλούνται να σηκώσουν το βάρος αυτών των αποφάσεων. Η συνεχής παραγωγή νέου νομοθετικού έργου, χωρίς να έχει προηγηθεί η μελέτη και η διόρθωση του υπάρχοντος, οδηγεί σε ασφυξία την επίσημη ελληνική οικονομική δραστηριότητα και ενισχύει τις διάφορες μορφές παραοικονομίας.\r\nΠροκειμένου να έχουμε μια ελπίδα για το μέλλον, χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που συμπεριλαμβάνει και νέα αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Μια αντίληψη προσαρμοσμένη στις προκλήσεις, όπως αυτές διαμορφώνονται στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.\r\n\r\nΗ σωστή διαχείρισή της κρίσης απαιτεί όρεξη για μεταρρύθμιση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο από τον πρωθυπουργό. Χρειάζεται ισχυρή ομάδα μεταρρύθμισης, η οποία δεν θα παλινδρομεί και θα εφαρμόσει το δεκαετές οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της χώρας.','Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας - Reporter 2012','','inherit','open','open','','62-revision-3','','','2013-01-20 17:14:06','2013-01-20 17:14:06','',62,'http://www.thoughtforaction.org/62-revision-3/',0,'revision','',0),
 (129,1,'2013-01-20 17:12:54','2013-01-20 17:12:54','Europe\'s economic crisis is like a runaway freight train and its politicians have yet to find a way to stop it before it breaks ground and completely derails.\r\n\r\nAll the while, the crisis continues to escalate unabated. In Greece, for instance, efforts to tame the country\'s monstrous debt (expected to reach 180% of GDP in 2013 -- much more than previously projected) with several rounds of fierce budget cuts and three years of severe austerity have probably done more harm than good for its beleaguered economy, which is expected to shrink by 7% this year.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nIn the absence of a realistic timetable or successful plan of action to solve the crisis, Europe\'s politicians seem stuck. They have failed to contain the prolongation and the spread of the crisis despite numerous Eurozone summits and other high-level talks about how to save Europe\'s single currency. It seems as though it has become easier to turn this crisis into a moral and ethical crisis that uses Greece as a target.\r\n\r\nThey have lost sight of the real problem -- the structural problems stemming from high administrative burdens and the unpredictability of tax systems (France and Greece, for instance, have changed their rate of taxations multiple times) that ultimately result in too-high production costs, which in turn stifle creation and restrain innovation.\r\n\r\nThis is exactly what is keeping European economies from growing.\r\n\r\nNow that we have identified the problem, it\'s time to find a solution by changing the conversation in Europe.\r\n\r\nThe conversation about the need to compete with emerging markets like China and India is mute. Europe does not need to compete with these countries. Europe needs to compete with Europe in order to move to the next level, become efficient and spur innovation and herald a new wave of development and growth.\r\n\r\nTo do this, Europe needs to start looking ahead and focus on the so-called <a href=\"http://www.blueoceanstrategy.com/abo/what_is_bos.html\" target=\"_hplink\">Blue Ocean Strategy</a> as regards its economic development. Europe also needs to create new market space -- getting a bigger Bottom Line -- to render the competition irrelevant.\r\n\r\nBut even though innovation is the undeniable key to success, Europe seems to be stuck on a Red Ocean strategy (a market-share battle) -- a conventional approach to business of beating the competition in an existing confined market space. This is one reason the European Union -- one of world\'s largest trading blocs -- is a long way away from becoming the world\'s most competitive.\r\n\r\nEurope is also bogged down by too much bureaucracy, too many regulations and a relatively unstable tax regime in many of the EU member states. In France (the second largest economy in Europe), for example, tax laws have been amended eight times over the past two years. Greece has made some 16 revisions.\r\n\r\nIt\'s this combination of excessive bureaucracy and over-regulation that is ultimately keeping Europe from becoming an attractive incubator of innovation and entrepreneurship.\r\n\r\nToday\'s European economic model stumbles on the very high costs associated with processes and transactions. This is largely due to vested interests and the burdensome bureaucracy that unavoidably hides the creation of more reforms. This is why sweeping simplifications are necessary.\r\n\r\nEconomists\' incessant pleas for more flexibility have largely gone unheard. It\'s been more than 20 years since economists started urging EU policymakers to reform labor markets and ease rigidities in the markets. Only Germany has listened, mainly after the pressure created with the unification of East Germany. By doing so, Germany has achieved the highest level of labor reforms in the entire 27-member bloc. The other economies have yet to follow suit.\r\n\r\n<strong>What lies ahead?</strong>\r\n\r\nEurope is at crossroads. It\'s either going to remain stuck in an old school productive model based on heavy industry, manufacturing and services and no real innovation or it\'s going to create an economic ecosystem for the next generation.\r\n\r\nSince it is counterproductive to try to out-perform the competition because it reduces prices, Europe should be creating new markets (or blue oceans) by investing in new technology and new ideas. The creation of new sectors, however, is not going to be easy. Europe needs to start by making some deep changes in its economic pattern of behavior and pass structural reforms aimed at simplifying procedures and encouraging innovation.\r\n\r\nIt\'s not too late for Europe to turn things around and start pioneering a new generation of groundbreaking industries in an uncontested market space. The list of possible industries is endless and includes everything from high-tech applications of traditional sectors (tourism and agriculture) to green investing and impact investing.\r\n\r\nEurope should re-power its Silicon Valley-like engines to promote entrepreneurship. It\'s currently losing its high-tech talent to countries like the United States where the infrastructure is already in place and investment capital is easier to access. An infusion of venture capital funds and expertise can help Europe\'s engineering and technology universities create a new generation of entrepreneurs.\r\n\r\nEurope can start by forming new markets that combine technology with traditional industry and services.\r\n\r\nIf policymakers do not embrace creativity and innovation, Europe will end up becoming a very well-experienced butler to China and Asia in general. It\'s just as John Maynard Keynes, the 20th century\'s most influential economist, had said about the British economy -- that it would become the butler of the United States if it stubbornly refuses to adjust to modernization.\r\n\r\n<strong>Time is of the essence</strong>\r\n\r\nEurope needs to start rebuilding its rickety foundation of productivity because financial markets are merciless and move at a much faster pace than any bureaucratic policy decisions in Brussels.\r\n\r\nThe crisis, which started in Greece, sounded all types of alarm bells but they were not heard.\r\n\r\nThe current productivity model fuels informality, especially in the periphery of the European Union. The informal economy has grown from the need to circumvent the overregulation under-regulation and inflexible procedures and the unpredictability of extralegal procedures, rules and regulations.\r\n\r\nThe findings of the World Bank\'s <a href=\"http://www.doingbusiness.org/reports/global-reports/doing-business-2012\" target=\"_hplink\">2012 Doing Business Survey</a> speak volumes. Debt-stricken Greece ranks 135 out of 183 countries as regards the ease of setting up a business. Spain ranks 133 and Austria 134. Even Germany, the European Union\'s powerhouse, holds the 98th spot -- nowhere near New Zealand, Australia and Canada (the top three countries). The United States ranks 13.\r\n\r\nA poor showing on the World Bank\'s survey denotes the intractability of bureaucracy -- all the messy overregulation, under-regulation and the super-regulation that is difficult (at times impossible) to bypass.\r\n\r\nThere is only one solution. It\'s three-fold and involves <em>simplification</em>, <em>deregulation</em> of the market and <em>standardization</em>of procedures. All three can lead to low costs and wider bottom lines (profits).\r\n\r\n<a href=\"http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html\">http://www.huffingtonpost.com/elena-panaritis/european-debt-crisis_b_1959016.html</a>','Why Europe Is Failing to Prevent the Spread of the Euro Crisis','','inherit','open','open','','68-revision-3','','','2013-01-20 17:12:54','2013-01-20 17:12:54','',68,'http://www.thoughtforaction.org/68-revision-3/',0,'revision','',0),
 (130,1,'2013-01-20 17:12:38','2013-01-20 17:12:38','Η οικονομική κρίση της Ευρώπης είναι ένα τρένο εκτός ελέγχου και οι πολιτικοί της δεν έχουν βρει τρόπο να το σταματήσουν προτού εκτροχιαστεί.\r\n\r\nΣτο μεταξύ η κρίση συνεχίζει να κλιμακώνεται. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι προσπάθειες για περιορισμό του τεράστιου χρέους της χώρας (αναμένεται να αγγίξει το 180% του ΑΕΠ το 2013, ξεπερνώντας κάθε πρόβλεψη) με πολλές και επώδυνες περικοπές στους προϋπολογισμούς και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας έκαναν μάλλον περισσότερο κακό παρά καλό στην παραπαίουσα οικονομία της που αναμένεται να συρρικνωθεί κατά 7% αυτό το χρόνο.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nΜε την απουσία ρεαλιστικού χρονοδιαγράμματος ή επιτυχούς σχεδίου δράσης για την επίλυση της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί μοιάζουν να έχουν «κολλήσει». Απέτυχαν να περιορίσουν την επιμήκυνση και την εξάπλωση της κρίσης, παρά τις συχνές συσκέψεις της Ευρωζώνης και τις λοιπές συζητήσεις σε υψηλό επίπεδο για τη διάσωση του ευρώ. Φαίνεται πως ήταν πιο εύκολο να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε ηθική κρίση θέτοντας στο στόχαστρο την Ελλάδα.\r\n\r\nΔεν βλέπουν το αληθινό πρόβλημα (τα δομικά προβλήματα που απορρέουν από τα βάρη της κεντρικής διοίκησης και την έλλειψη προβλεπτικότητας των φορολογικών συστημάτων – η Γαλλία και η Ελλάδα, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει πολλές φορές τις φορολογικές τους κλίμακες) το οποίο τελικά οδηγεί σε υπερβολικά μεγάλο κόστος παραγωγής που, με τη σειρά του, καταπνίγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.\r\n\r\nΑυτό ακριβώς εμποδίζει τις ευρωπαϊκές οικονομίες να αναπτυχθούν.\r\n\r\nΤώρα που καθορίσαμε το πρόβλημα είναι καιρός να βρούμε τη λύση αλλάζοντας την ατζέντα στην Ευρώπη.\r\n\r\nΗ συζήτηση για την ανάγκη του ανταγωνισμού με αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ατελέσφορη. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί με αυτές τις χώρες. Η Ευρώπη πρέπει να ανταγωνιστεί την Ευρώπη για να προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο, να γίνει αποτελεσματική, να ενισχύσει την καινοτομία και να γίνει αφετηρία ενός νέου κύματος εξέλιξης και ανάπτυξης.\r\n\r\nΓια να το κάνει αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εστιάσει όσον αφορά την οικονομική της ανάπτυξη στην επονομαζόμενηBlueOceanStrategy. Η Ευρώπη επίσης χρειάζεται να δημιουργήσει νέο πεδίο αγορών, αφοπλίζοντας με τον τρόπο αυτό τον ανταγωνισμό.\r\n\r\nΕντούτοις, αν και η καινοτομία είναι το αδιαμφισβήτητο κλειδί για την επιτυχία, η Ευρώπη δείχνει να έχει κολλήσει σε μία RedOceanStrategy(μια συμβατική προσέγγιση στις επιχειρήσεις που συνίσταται στο να νικηθεί ο ανταγωνισμός σε ένα ήδη υπάρχον περιορισμένο πεδίο αγοράς). Αυτός είναι ένας λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς συνασπισμούς στον κόσμο, απέχει πολύ από το να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός στον κόσμο.\r\n\r\nΗ Ευρώπη, επιπλέον, περιορίζεται από την υπερβολική γραφειοκρατία, την υπερβολική πληθώρα κανονισμών και ένα σχετικά ασταθές φορολογικό σύστημα σε πολλές από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. Η Γαλλία, για παράδειγμα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη, έχει αλλάξει οκτώ φορές τα τελευταία δύο χρόνια φορολογικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα έχει κάνει δεκαέξι αναθεωρήσεις.\r\n\r\nΑυτός ο συνδυασμός υπερβολικής γραφειοκρατίας και υπερβολής κανονισμών είναι που κρατά τελικά την Ευρώπη από το να γίνει ένα ελκυστικό λίκνο καινοτομίας και επιχειρηματικότητας.\r\n\r\nΤο σημερινό ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο σκοντάφτει σε πολύ υψηλό κόστος που αφορά διαδικασίες και συναλλαγές. Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε επενδυμένα συμφέροντα και στη δυσκίνητη γραφειοκρατία που αναπόφευκτα εμποδίζει τη δημιουργία περισσότερων μεταρρυθμίσεων. Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίες οι σαρωτικές απλοποιήσεις.\r\n\r\nΟι ασταμάτητες εκκλήσεις των οικονομολόγων για μεγαλύτερη ευελιξία δεν έχουν εισακουστεί. Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που οι οικονομολόγοι άρχισαν να παρακινούν τους πολιτικούς ιθύνοντες της Ευρώπης για αναθεώρηση της αγοράς εργασίας και την απάλειψη της δυσκαμψίας στις αγορές. Μόνο η Γερμανία συμμορφώθηκε, κυρίως λόγω της πίεσης από την επανένωση με την Ανατολική Γερμανία, με αποτέλεσμα η Γερμανία να έχει επιτύχει το υψηλότερο επίπεδο εργασιακών μεταρρυθμίσεων στην ένωση των 27 χωρών. Οι άλλες οικονομίες έχουν μείνει αισθητά πίσω.\r\n\r\n<strong>Τι κρύβει το μέλλον</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα παραμείνει στάσιμη σε ένα παραγωγικό μοντέλο παλιάς σχολής που βασίζεται σε βαριά βιομηχανία, κατασκευή και υπηρεσίες, χωρίς πραγματική καινοτομία, είτε θα δημιουργήσει ένα οικονομικό οικοσύστημα για τις επόμενες γενιές.\r\n\r\nΜε δεδομένο ότι είναι αντιπαραγωγικό να προσπαθήσει κανείς να χτυπήσει τον ανταγωνισμό καθώς οδηγεί στη μείωση των τιμών, η Ευρώπη πρέπει να δημιουργήσει νέες αγορές (ή BlueOceans) επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες και νέες ιδέες. Η δημιουργία νέων τομέων, ωστόσο, δεν πρόκειται να είναι εύκολη. Η Ευρώπη πρέπει να αρχίσει κάνοντας βαθιές αλλαγές στο οικονομικό μοντέλο συμπεριφοράς της και να περάσει δομικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην απλοποίηση διαδικασιών και στην ενθάρρυνση της καινοτομίας.\r\n\r\nΥπάρχει ακόμη καιρός για την Ευρώπη να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων και να εγκαινιάσει την πρωτοπορία σε μία νέα γενιά ριζοσπαστικών βιομηχανιών σε ένα νέο αδιαφιλονίκητο πεδίο αγορών. Η λίστα τέτοιων βιομηχανιών είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει τα πάντα, από εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας σε παραδοσιακούς τομείς (τουρισμός και γεωργία) μέχρι πράσινες επενδύσεις.\r\n\r\n(<strong>Μετάφραση – επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να δώσει νέα ώθηση στις μηχανές της δικής της Σίλικον Βάλεϊ για να προωθήσει την επιχειρηματικότητα. Προς το παρόν χάνει το προβάδισμα στην υψηλή τεχνολογία από χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η υποδομή είναι ήδη έτοιμη και υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε επενδυτικά κεφάλαια. Μια εισροή επενδυτικών κεφαλαίων και τεχνογνωσίας μπορεί να βοηθήσει τα τεχνολογικά πανεπιστήμια της Ευρώπης να δημιουργήσουν μια νέα γενιά επιχειρηματιών.\r\n\r\nΗ Ευρώπη μπορεί να ξεκινήσει δημιουργώντας νέες αγορές που συνδυάζουν την τεχνολογία με την παραδοσιακή βιομηχανία και υπηρεσίες.\r\n\r\nΑν εκείνοι που χαράσσουν πολιτική δεν αγκαλιάσουν τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, η Ευρώπη θα καταλήξει ένας έμπειρος μπάτλερ για την Κίνα και την Ασία, γενικότερα. Αυτό ακριβώς είχε πει για τη βρετανική οικονομία ο Τζον ΜέιναρντΚέινς, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, ότι θα γινόταν ο μπάτλερ των ΗΠΑ εάν αρνούνταν πεισματικά να εκμοντερνιστεί.\r\n\r\n<strong>Η σημασία του χρόνου</strong>\r\n\r\nΗ Ευρώπη πρέπει να αρχίσει να ξαναχτίζει τα θεμέλια της παραγωγικότητάς της γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ανελέητες και κινούνται με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από κάθε γραφειοκρατική πολιτική στις Βρυξέλλες.\r\n\r\nΗ κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα σήμανε πολλαπλούς συναγερμούς, αλλά κανείς δεν άκουσε.\r\n\r\nΤο τρέχον παραγωγικό μοντέλο τροφοδοτεί την άτυπη οικονομία, κυρίως στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άτυπη οικονομία έχει διογκωθεί σε μία προσπάθεια να παρακαμφθούν οι στρυφνές, άκαμπτες και χρονοβόρες διαδικασίες.\r\n\r\nΤα ευρήματα της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2012 σχετικά με την επιχειρηματικότητα είναι αποκαλυπτικά: Η Ελλάδα του χρέους κατατάσσεται στην 135<sup>η</sup> θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την ευκολία του να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Η Ισπανία είναι στην 133<sup>η</sup> θέση και η Αυστρία στην 134<sup>η</sup>, ενώ η Γερμανία, η ατμομηχανή της Ευρώπης, είναι στην 98<sup>η</sup> θέση. Πολύ πίσω, δηλαδή, από τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τον Καναδά, που είναι οι χώρες στις τρεις πρώτες θέσεις. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη 13<sup>η</sup> θέση.\r\n\r\nΗ Παγκόσμια Τράπεζα σημειώνει το πόσο απωθητική είναι η γραφειοκρατία, όλη αυτή η περίπλοκη πληθώρα κανονισμών που είναι δύσκολο να παρακάμψει κανείς.\r\n\r\nΑυτή είναι μία μόνο λύση. Πρόκειται για ένα τρίπτυχο, στην ουσία: απλοποίηση, απελευθέρωση των αγορών από ρυθμίσεις και τυποποίηση των διαδικασιών. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε χαμηλό κόστος και μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους.\r\n\r\n<em>[δημοσιεύτηκε στη HuffingtonPost, 11/10/2012]</em>','Γιατί η Ευρώπη αποτυγχάνει να αποτρέψει την εξάπλωση της ευρωπαϊκής κρίσης','','inherit','open','open','','70-revision-4','','','2013-01-20 17:12:38','2013-01-20 17:12:38','',70,'http://www.thoughtforaction.org/70-revision-4/',0,'revision','',0),
 (131,1,'2013-01-20 17:12:16','2013-01-20 17:12:16','<em><strong>ΚΕΡΔΟΣ</strong> 14-10-2012</em>\r\n\r\nΤο θεσμικό κενό στην Ελλάδα και το ίδιο το πολιτικό σύστημα είναι οι μεγάλοι ένοχοι για το πρόβλημα στη χώρα, με τη διαγραφή χρέους, τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις επενδύσεις να είναι η μόνη λύση απέναντι στο βαρύ και υφεσιακό πρόγραμμα λιτότητας. Αυτό λέει ο κ. Wilem Βuitter, επιφανής οικονομολόγος, ειδικός στη σταθεροποίηση οικονομιών με κρίση, σε συζήτησή του με την οικονομολόγο και πρώην βουλευτή Επικρατείας κυρία Ελενα Παναρίτη, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη για λογαριασμό του kerdos.gr.\r\nΟ κ. Buitter επιμένει στη γνωστή θέση του ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, καθώς δεν θα μπορέσει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, ενώ στη συζήτηση αναλύεται η εγγενής θεσμική δυσκολία στην Ελλάδα και η απροθυμία της πολιτικής ελίτ να προωθήσει θεσμικές αλλαγές, την ώρα που αρκείται επίμονα μόνο σε δημοσιονομικές παρεμβάσεις σκληρής λιτότητας. Ο κ. Buitter αναφέρεται ακόμη στην Κίνα, στη Βρετανία και τη Λατινική Αμερική, ενώ παραμένει αισιόδοξος για την επιβίωση του ευρώ.\r\n\r\n<strong>Ελενα Παναρίτη</strong>: Ας ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας με το θέμα της διαρκούς τάσης να παρουσιάζεται η Ελλάδα ως η πρώτη χώρα που θα εγκαταλείψει το ευρώ. Γιατί συμβαίνει αυτό; Προσωπικά, πιστεύω πως το ευρώ κινδυνεύει, εσύ πιστεύεις πως το ευρώ κινδυνεύει λιγότερο απ\' όσο κινδυνεύει η Ελλάδα.\r\n\r\n<strong>Willem Buiter</strong>: Το ευρώ κινδυνεύει, όμως νομίζω πως η δέσμευση των κορυφαίων ευρωπαϊκών θεσμών και πολιτικών να διατηρήσουν το ευρώ είναι αρκετά ισχυρή και θα πετύχει ως επί το πλείστον. Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο στις ευρωπαϊκές σχέσεις και δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για πιθανότητες εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη χωρίς να αναγνωρίσεις πως η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Το 90% που δίνουμε στην πιθανότητα του grexit δεν είναι μαθηματικά ή επιστήμη, βασίζεται σε...\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Προαίσθημα;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: ...την εμπειρία των ανθρώπων που ασχολούνται με την ιστορία των διασπάσεων νομισματικών ενώσεων και παρόμοιων καταστάσεων. Οι απαιτήσεις για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι τόσο σκληρές που, κατά τη γνώμη μου, δύσκολα θα ικανοποιηθούν.\r\nΜιλάω για τις απαιτήσεις που αφορούν κυρίως στη λιτότητα, που απαιτούν οι Ευρωπαίοι εταίροι της χώρας και το ΔΝΤ, τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες η Ελλάδα έδειξε αδυναμία να πραγματοποιήσει, από το άνοιγμα επαγγελμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις έως ακόμη και θέματα που φαίνονται απλά, όπως ένα ολοκληρωμένο μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>E.Π</strong>.: Δηλαδή, ενώ υπήρξε συναίνεση από την ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης, δεν υπήρξε αρκετή συναίνεση εντός της χώρας ώστε να γίνουν όλα όσα χρειάζονται για την παραμονή στο ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B</strong>.: Δημοσιονομικά η Ελλάδα έχει εφαρμόσει τη μεγαλύτερη πολιτική λιτότητας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην ιστορία, απ\' όσο γνωρίζω. Στον τομέα των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων όμως υπήρξε δραματική αποτυχία ακόμη και σε απλά θέματα όπως τη δημιουργία εθνικού μητρώου ακινήτων, κάτι που αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε οικονομία. Αποτυχία υπήρξε ακόμη στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (όπου η αποτυχία ήταν συγκλονιστική) και στη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας η οποία δεν έχει προχωρήσει αρκετά. Μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και θεμάτων που επίσης βρίσκονται υπό τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης. Ομως, πολύ συχνά στην Ελλάδα αποφασίζεται κάτι σε επίπεδο κυβέρνησης, αποφασίζει η Βουλή αλλά δεν υπάρχει εφαρμογή, όπως φαίνεται να έγινε και στο ζήτημα των κλειστών επαγγελμάτων.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Πολύ ενδιαφέρον που αναφέρεσαι σε αυτό. Πρόσφατα μιλούσα με έναν γιατρό ο οποίος μέχρι τον Μάρτιο του 2012 μπορούσε να ανοίξει ιατρεία σε διάφορες πόλεις στον νομό του με άδεια από το υπουργείο Υγείας και μάλιστα χρησιμοποίησε αυτήν τη θεσμική αλλαγή ανοίγοντας τρία νέα ιατρεία. Από την 1η Απριλίου 2012 και έπειτα όμως, ο ίδιος νομός απαιτεί άδεια από τον Ιατρικό Σύλλογο της περιοχής ανοιγοκλείνοντας το επάγγελμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι σαν να ρωτάς τον ανταγωνισμό αν θέλει κι άλλον ανταγωνιστή. Φυσικά, θα πει όχι. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τους Ελληνες, τα ταλέντα τους ή την ομορφιά της χώρας. Το πρόβλημα είναι οι νόμοι και οι κανονισμοί. Η Ελλάδα υστερεί από έλλειψη κεφαλαίου θεσμών.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Αυτός είναι ο πιο σοβαρός τρόπος να δει κανείς το πρόβλημα. Στις αρχές του 2000 το «World Bank Development Report» ανέφερε πως οι θεσμοί είναι η κύρια μεταβλητή της ανάπτυξης. Εγώ έγραφα μοναχικά γι\' αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του \'90, αλλά δεν χρειαζόταν να το πω εγώ. Το είχε πει ο John Stewart Mill στις αρχές του περασμένου αιώνα. Θέλω όμως να σε ρωτησω κάτι άλλο: Από την εμπειρία μου στην κυβέρνηση γνωρίζω πως υπήρξαν αντιρρήσεις στις θεσμικές αλλαγές. Υπάρχει θεσμικό έλλειμμα. Υπήρξε όμως αρκετός χρόνος να βελτιωθεί αυτό; Πιστεύω πως έγινε λάθος διάγνωση της κρίσης που αντιμετωπίστηκε ως λογιστική κρίση. Μη έχοντας το απαραίτητο δυναμικό σε θεσμούς, ενέργεια και κεφάλαια για τις απαραίτητες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ξοδεύτηκε όποια ενέργεια και το ελάχιστο κεφάλαιο που υπήρχε, μόνο σε μέτρα λιτότητας χωρίς πραγματικό αποτέλεσμα.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως έχεις δίκαιο. Η Ελλάδα έπρεπε να υποστεί λιγότερη δημοσιονομική λιτότητα και να προχωρήσει πολλές περισσότερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα, ξεκίνησαν με ένα πρόγραμμα ακραίας λιτότητας και η χώρα τήρησε, αν όχι όλες, τις περισσότερες από τις απαιτήσεις. Η λιτότητα είναι ο λόγος που η χώρα βρίσκεται σε ύφεση πέντε χρόνια και πιθανώς θα συνεχίσει να βρίσκεται και τα επόμενα χρόνια. Οι αγορές όμως δεν περιμένουν. Κι εφόσον δεν περιμένουν οι αγορές, ο μόνος τρόπος να εξισορροπήσεις κάπως την δημοσιονομική λιτότητα είναι οι επενδύσεις και η διαγραφή χρέους μαζί με διαρθρωτικές αλλαγές. Κι αυτά δεν έγιναν. Εγινε μία αναδιάρθρωση χρέους που δεν ισοδυναμεί με διαγραφή αλλά με default και τα κριτήρια ήταν δύσκολο να εκπληρωθούν. Στην Ελλάδα δόθηκε ένα πακέτο υπερβολικής λιτότητας και ελάχιστος χρόνος για διαρθρωτικές αλλαγές που δεν ζητήθηκαν αρκετά επίμονα, όπως στην αγορά εργασίας, στα επαγγέλματα, στις ιδιωτικοποιήσεις, στο κράτος δικαίου, στις υποδομές της οικονομίας της αγοράς κ.λπ. Αυτά χρειάζονται χρόνο. Σε μία αναδυόμενη οικονομία δεν θα πήγαινε για τρία χρόνια το ΔΝΤ αλλά η Παγκόσμια Τράπεζα για 20 χρόνια. Το ελληνικό πρόγραμμα ήταν σχεδιασμένο λάθος από την αρχή γι\' αυτό δεν εκπλήσσομαι που απέτυχε.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Εχω την αίσθηση πως βρισκόμασταν σε άρνηση περισσότερο απ\' ό,τι είχαμε την πολυτέλεια να το κάνουμε. Οι δομικές και θεσμικές μας αδυναμίες δημιούργησαν αυτή την κατάσταση άρνησης μεταξύ των ηγετών που ανέλαβαν τις μεταρρυθμίσεις και δεν τις προχώρησαν, διότι και οι ίδιοι ήταν μέρος των θεσμικών ελλειμμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αυτό είναι αληθές. Η πολιτική και κοινωνική ελίτ έχει δείξει μεγάλη αδυναμία σε αυτή την κρίση. Δεν είναι αποτυχία των ανθρώπων αλλά των θεσμών και σειράς ηγεσιών που αυταπατούνταν εξ αρχής. Δεν ξέρω αν ήταν ηθελημένη αυταπάτη ή όχι, όμως υπήρξε αποτυχία της ηγεσίας να κατανοήσει τι πρέπει να γίνει και ποια είναι τα εμπόδια. Οταν τελικώς πάτησαν το κουμπί των πράξεων δεν έγινε τίποτε, διότι αυτές οι πράξεις είναι στο χέρι των δημοσίων υπαλλήλων, της κεντρικής κυβέρνησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στη βάση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Είχαμε τρεις πρωθυπουργούς από την αρχή της κρίσης. Πιστεύεις πως έχουν προσωπικές αδυναμίες ή μήπως υπάρχει πρόβλημα συστημικό εκ των έσω;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα με την πολιτική τάξη στην Ελλάδα. Ξέρουν τους κανόνες της εκλογής τους σε αξιώματα αλλά δεν γνωρίζουν πώς να εφαρμόζουν πολιτικές που οδηγούν σε εθνική ευημερία σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Στα 2-3 χρόνια μου στην Ελλάδα παρατηρώ πως συνεχώς υπάρχει το ερώτημα «ποιος πιστεύεις πως κάνει γι\' αυτή τη δουλεια». Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να κάνει αλλαγές, αλλά περιορίστηκε. Ο σημερινός Πρωθυπουργός έχει καλές προθέσεις επίσης, δημιουργείται η εντύπωση όμως ότι υπάρχουν πέντε άνθρωποι για όλα τα σημαντικά πόστα και μάλιστα χωρίς τεχνική υποστήριξη.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αν κοιτάξεις το πολιτικό σύστημα από τη Μεταπολίτευση και έπειτα, παρατηρείς πως υπάρχει ένας περιορισμένος αριθμός οικογενειών που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Υπάρχει μία τεράστια δεξαμενή ταλέντου δέκα εκατομμυρίων εντός και δέκα εκατομμυρίων εκτός Ελλάδας σε πολιτικό, σε ακαδημαϊκό επίπεδο κ.ο.κ. Ομως η χώρα δεν τους αξιοποιεί. Δεν μπορώ να κατανοήσω την αδυναμία αξιοποίησης της διασποράς. Η Κίνα, η Ινδία και Ιρλανδία (η οποία επίσης έχει προβλήματα, αλλά έχει πολύ καλύτερες πιθανότητες να αποφύγει τα χειρότερα) το κάνουν. Η Ελλάδα είναι έτοιμη για πολιτική και κοινωνική ανανέωση. Ελπίζω να λάβει μέρος με τη χώρα εντός ευρωζώνης. Θα είναι τραγωδία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, όμως πιστεύω πως είναι εξαιρετικά απίθανο να παραμείνει.\r\n\r\nΗ Κίνα, το Μεξικό, η Τουρκία και η Βρετανία\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Με τα χρέη να αυξάνονται και την ανάπτυξη να υποχωρεί παγοσμίως, πώς βλέπεις την Κίνα; Θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με τους ίδιους ρυθμους; Και τι λες για την Ινδία, την Τουρκία κ.λπ.;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Οι διψήφιοι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας έφτασαν στο τέλος.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Γιατί το λες;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Υπάρχει ο δημογραφικός περιορισμός, η εξάντληση του εργατικού δυναμικού, ωστόσο η Κίνα θα συνεχίσει να εμφανίζει ρυθμό ανάπτυξης 6% με 6,5% που παραμένει εντυπωσιακό. Τα πάντα είναι στο χέρι της. Τα επόμενα 30 χρόνια μπορεί να ανήκουν σε αυτή. Υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης και σε άλλες χώρες του κόσμου, στην Ασία, στην Αφρική, π.χ. η Αίγυπτος πιστεύω έχει τεράστιες δυνατότητες.\r\n\r\n<strong>E.Π.</strong>: Βλέπεις τη δυναμική της Κίνας να εξαπλώνεται και σε άλλα μέρη του κόσμου;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αναμένω το Μεξικό να αναλάβει τον ρόλο της Βραζιλίας στη Λατινική Αμερική. Μόλις τελειώσει ο πόλεμος των ναρκωτικών, μπορεί να αναπτυχθεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Πιστεύεις πως η Τουρκία θα αναπτυχθεί;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Τουρκία έχει πολύ καλή γεωγραφική θέση και καλά δημογραφικά χαρακτηριστικά, όμως, για παράδειγμα, η γεωγραφία μπορεί να είναι και κατάρα όταν συνορεύει με χώρες σαν τη Συρία και το Ιράν όπου υπάρχουν συγκρούσεις.\r\nΗ Τουρκία έχει τεράστιες δυνατότητες, όμως πρέπει να διατηρήσει τον εξωστρεφή προσανατολισμό της οικονομίας της και να αξιοποιήσει όλες της τις δυνατότητες. Ακόμη διατηρεί πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής γυναικών στην αγορά εργασίας και αν δεν αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, δεν θα φτάσει εκεί που μπορεί.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η μακροοικονομία, η γεωγραφία και οι υποδομές είναι τα βασικά της ανάπτυξης. Οι θεσμοί όμως κάνουν τη διαφορά.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Για πολλά χρόνια και η Ιαπωνία έτσι πορευόταν. Χωρίς φυσικούς πόρους κατάφερε να έχει θεαματική ανάπτυξη πενήντα χρόνων, γιατί αναδιάρθρωσε τους θεσμούς της ξεκινώντας με ένα ενιαίο εθνικό μητρώο ακινήτων.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Και με την Παγκόσμια Τράπεζα εγκατεστημένη στη χώρα από το 1945.\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Αρα, μπορείς να ζεις χωρίς φυσικούς πόρους αλλά όχι χωρίς τους σωστούς θεσμούς.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Η οικονομία της Βρετανίας θα επηρεαστεί από την κρίση στην ευρωζώνη;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Η Βρετανία έχει τρία θεμελιώδη προβλήματα: Κρίση ταυτότητας (πρέπει να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει ή όχι στην ΕΕ), υποεπένδυση στις υποδομές τα τελευταία πενήντα χρόνια και πρόβλημα του εκπαιδευτικού της συστήματος όπου υπάρχουν νησίδες υπεροχής σε μία θάλασσα μετριότητας. Χρειάζεται μεγαλύτερη εθνική αποταμίευση, περισσότερες δημόσιες επενδύσεις και εκστρατεία βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος και των δεξιοτήτων, όχι τόσο στην τριτοβάθμια (όπου θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από τους Αμερικανούς) όσο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.\r\n\r\n<strong>Ε.Π.</strong>: Οι πρωτοβουλίες Ντράγκι είναι ικανές να σώσουν το ευρώ;\r\n\r\n<strong>W.B.</strong>: Είναι απαραίτητες για να σωθεί το ευρώ και να διατηρήσει τα περισσότερά της μέλη η ευρωζώνη. Χωρίς τραπεζική ένωση δεν θα σωθεί το ευρώ. Είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος πως το ευρώ θα διασωθεί την τελευταία στιγμή.\r\n\r\n<em>Κέρδος 14/10/2012 06:00</em>','Willem Buiter: \"Διαρθρωτικές αλλαγές, επενδύσεις και διαγραφή χρέους η μόνη λύση για την Ελλάδα\"','','inherit','open','open','','72-revision-4','','','2013-01-20 17:12:16','2013-01-20 17:12:16','',72,'http://www.thoughtforaction.org/72-revision-4/',0,'revision','',0);
INSERT INTO `wp_posts` (`ID`,`post_author`,`post_date`,`post_date_gmt`,`post_content`,`post_title`,`post_excerpt`,`post_status`,`comment_status`,`ping_status`,`post_password`,`post_name`,`to_ping`,`pinged`,`post_modified`,`post_modified_gmt`,`post_content_filtered`,`post_parent`,`guid`,`menu_order`,`post_type`,`post_mime_type`,`comment_count`) VALUES 
 (132,1,'2013-01-20 17:11:21','2013-01-20 17:11:21','<div>\r\n\r\nGreece is going through its worst economic crisis since World War II. The rate of unemployment has jumped to 26 percent, youth unemployment hovers at 50 percent and six years of deep recession is at -7 percent for this year. It\'s an incredibly dire situation for Greece and it appears to be getting worse. No matter how many waves of austerity measures -- there have been over five -- are taken and how many times wages and pensions are put on the chopping block, more is always needed and yet the crisis is still not over.\r\nGreece continues to fall deeper and deeper into debt. Its debt to GDP ratio for this year is around 175 percent and will increase to 183 percent next year. This is the reality of the situation -- nothing close to the projections of Greece\'s Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). In fact, the Troika\'s projections have been consistently way off the mark.\r\nAll the while, Greece\'s situation is taking its toll on the rest of the Eurozone. This is happening for a variety of reasons, but mainly because of the consistent inability of the European Union over the past three years to handle such a small economy. Greece only accounts for 2.7 percent of the Eurozone\'s GDP. This goes to show how overly-bureaucratic and grossly inflexible the European Union is. Another shortcoming is that EU politicians are more concerned about pleasing their local and national constituents, than about understanding how financial markets really work. There\'s a real danger when problems are not addressed immediately because markets are impersonal and can be cruelly punishing to the Eurozone as a whole (as they have been).\r\nMost international economists agree that we have to forgive Greece\'s debt so that the country can concentrate on its real problem: insolvency (due mainly to the country\'s structural inefficiencies). Many European economists would also agree, but would never publicly admit this.\r\nThe Heavily Indebted Poor Countries (HIPC) treatment, an international debt relief mechanism (launched at the G7 summit in Lyon, France in 1996 following a proposal from the World Bank and the International Monetary Fund), is starting to make more and more sense these days. The objective of this initiative is to reduce the debt burden of highly indebted countries to sustainable levels. Should this be applied to Greece, it would ensure and ought to be conditional to essential restructuring and the development of the country. Greece would be able to recover with due discipline in order to deregulate, simplify and deepen reforms.\r\nDebt forgiveness, however, is a cure that is hard to swallow. The Governments of Europe and the European Central Bank do not want to give up part of their claims. They cower at the mere thought of having to explain all this to their local constituents.\r\nI would also go so far as to suggest a debt restructuring today for some Eurozone countries in trouble. The Eurozone\'s debt to GDP ratio is well over 80 percent and not looking sustainable especially because there are slow growth projections and there is enough evidence to suggest it will plunge into a recession next year. This is an explosive picture for the future of the Euro.\r\nBy delaying debt forgiveness -- most likely until after the German elections next year, Europe could put the Euro currency in danger. There has to be a recapitalization of the banks and this should happen with some Quantitative Easing from the ECB. This is a suggestion that Germany dreads and stops because it panics at the thought of running any inflation since hyperinflation is what they believe gave rise to Nazism. We must, however, allow Europe\'s market organizations to operate with market principles and not with fear.\r\nIt is important to have a Reality Check and to dismiss the myths and the fear that have been created by linking some controlled single digit inflation (5-6 percent) to an uncontrollable hyperinflation of a million percent. It is not the hyperinflation of the Weimar Republic that caused World War II, but a great deal of stubbornness to look at the economic problems created by the austerity measures that were being imposed on Germany after the First World War.\r\nDebt forgiveness worked for post-WWII Germany -- it had its debt fully wiped out and forgiven. Poland in 1990s also remained with a tiny amount of debt after its debt forgiveness.\r\nThus, we should not let fear and local politics determine our future, especially at a time when we have a soaring rate of unemployment, about 24 percent -- close to 50 percent and growing youth unemployment, and millions of Eurozone citizens struggling below the poverty line. These numbers scream out that we should be seriously concerned about growing social unrest rather than inflation and whether it\'s a couple of percentage points higher than \"normal.\"\r\nDebt forgiveness can pave the way for recovery and must be conditional to structural reforms. It can be a chance to remove all the white noise of this impossible-to-reduce debt and get to work on what can spur growth. This will help rebuild trust among the citizens and the State, make Greeks believe there is a way out of the crisis and encourage investors to start putting money back into the country with a lot more confidence. This is needed in order to make up for three years of continuous readjustments for economic predictions and forecasts that were way off the mark.\r\nPredictions overshooting Reality\r\nPrediction #1 Beginning April 2010, Greece implemented a series of deflationary austerity measures for about one year (agreed during the country\'s first bailout) and then re-enter the capital markets in 2011.\r\nReality: This didn\'t work out. Even though Greece reduced its deficit level close to six percentage points in one year -- an unprecedented feat by any European Union country, clearly this was not sustainable. The country\'s deficit has not been able to remain at those low levels due to low levels of productivity and a deepening recession.\r\nPrediction #2 Greece\'s debt to GDP ratio will fall to 120 percent by 2020. The IMF had predicted the following short-term ratios: 152 percent in 2011, 158 percent in 2012, 158 percent in 2013, 154 percent in 2014 and 150 percent in 2015.\r\nReality: The actual ratios are much higher: 175 percent in 2012, 185 percent in 2013 and rising to nearly 200 percent next year and in 2014.\r\nPrediction #3 Greece will begin to climb out of the recession. Prediction of -5 percent in 2012 and growth starting in 2014.\r\nReality: The recession is nowhere near over yet. Greece will endure a sixth year of recession. In 2012, we count close to -7 percent with GDP collapsing by over 4 percent next year.\r\n\r\nPrediction #4 Greece\'s economic crisis will be contained so that no other European Union country suffers.\r\nReality: We are now counting Portugal, Ireland and Cyprus, as well as Spain (seeking aid from the European Financial Stability Mechanism). Italy and France have also taken a hit.\r\nIt is clear that the situation has become less and less manageable after the intervention of the so-called Troika of lenders (the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund). As Greece continues to struggle with a deepening recession, the pressure to produce a higher level of revenues through various measures like fiscal changes of tax brackets hasn\'t worked.\r\nAs I have repeatedly stressed, the crisis was misdiagnosed. It was erroneously treated as a liquidity (accounting) crisis and not as a crisis of broken systems as regards the country\'s production capacity. The short-term rescue loans have done little in terms of helping Greece restart its engines since the money is mainly being used to service its debt. This is why Greece should be given a break by creditors.\r\nThe mistakes: A triple whammy\r\nWhammy #1 A wrong diagnosis of the Greek crisis, which led to overlong meetings, bickering in Brussels and to \"solutions\" that won\'t be able to sustainably solve the problem.\r\nWhammy #2 The IMF is in a dire situation. It has gotten involved in a lending operation with the European Commission and the European Central Bank. Greece\'s debt to GDP levels do not seem easily sustainable. It is very plausible that more austerity measure will be needed in case the expected (by December 7) private debt buy back will not be fully effective.\r\nWhammy #3 Local and National politics have been dictating economic solutions. Eurozone governments fear the political costs of their decisions and actions. Their hands are tied and their motives caught up in the prospect of future national or local elections.\r\nShort-term loss, long-term gain\r\nOf course, forgiving Greece\'s debt will come at a cost, especially for Germany, which is the largest contributor to the EU bailouts (up to 17 billion Euros). But history has shown that there can be no real recovery unless debt is seriously reduced or completely wiped away, conditional to deep structural reforms that will simplify local bureaucracy and make the economy attractive. Without debt forgiveness, European policymakers will continue to struggle and kick the can down the road.\r\nYes, Greece has to drastically cut its expenses, but more austerity and public sector spending cuts only serve to plunge the country deeper into recession. Austerity has made it difficult for Greece to meet its fiscal targets, as well as its structural reforms. This is why anything short of debt forgiveness -- always conditional to structural reforms -- and more bailout funds, is only a way for Europe to buy a little bit of time but at a huge price.\r\nWhat we need is the political courage, leadership and muscle to put an end to the vicious cycle of bailouts -- debt -- recession -- more bailouts -- more debt -- more recession. It\'s to everyone\'s benefit to swallow short-term losses in order to benefit from long-term gain.\r\n\r\n</div>\r\n<div></div>','Debt Forgiveness Is Inevitable and Will Save the Euro','','inherit','open','open','','74-revision-4','','','2013-01-20 17:11:21','2013-01-20 17:11:21','',74,'http://www.thoughtforaction.org/74-revision-4/',0,'revision','',0),
 (133,1,'2013-01-20 17:10:45','2013-01-20 17:10:45','Η Έλενα Παναρίτη στο Reporter του 2011 αναλύει...\n\nΗ πατρίδα μας βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Είμαστε αντιμέτωποι με μια δύσκολη πραγματικότητα, που τη συνθέτουν βαθιά ριζωμένες θεσμικές στρεβλώσεις και κοινωνικά προβλήματα συσσωρευμένα επί δεκαετίες.\n\n&nbsp;\n\nΓια να λυθεί ο γόρδιος αυτός δεσμός, ένας δρόμος υπάρχει: να φέρουμε την ανάπτυξη στο κέντρο της προσοχής μας. Η αναπτυξιακή πρόκληση είναι η μεγαλύτερη απ’ όσες αντιμετωπίζουμε και η οποία, εφ’ όσον την απαντήσουμε με επιτυχία, μπορεί να μας βγάλει από την υφεσιακή ασφυξία και το αδιέξοδο, ενώ είναι και αυτή που τελικά θα κρίνει τη δημοσιονομική προσαρμογή και την κοινωνική συνοχή.\n\nΓια την Ελλάδα, σήμερα, βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει πρώτα απ’ όλα “ανάπτυξη μη επιδοτούμενη από το κράτος”, ανάπτυξη “ανεξάρτητη” από το κράτος. Στη χώρα μας τα τελευταία 35 χρόνια η επιχειρηματική δραστηριότητα έχει ταυτιστεί με την κρατική εύνοια και την επιδότηση. Με την πελατειακή σχέση της επιχείρησης με το κράτος. Για να επιτύχεις πρέπει να έχεις μαζί σου το κράτος, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο: με προνομιακές και χαριστικές συμβάσεις, με “φωτογραφικές” ρυθμίσεις που θα σε βολεύουν, με ζεστό δημόσιο χρήμα που θα μπει στα ταμεία σου. Αυτό ήταν το μοντέλο που χρεοκόπησε και μας οδήγησε στο αδιέξοδο. Ένα μοντέλο με “γυάλινα πόδια”, αντιπαραγωγικό, εχθρικό προς την υγιή επιχειρηματικότητα, ξένο με την καινοτομία, βασισμένο στην κατανάλωση και τον υπερδανεισμό. Κι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, για να απελευθερώσουμε την επιχειρηματικότητα και να της δώσουμε το έδαφος ώστε να συμβάλει σε μια νέα, δυναμική αναπτυξιακή πορεία.\n\nΑναγκαίος όρος για να τροφοδοτήσουμε μια τέτοια “ανεξάρτητη από το κράτος” ανάπτυξη, είναι η ενσωμάτωση της “άτυπης Οικονομίας” στην επίσημη. Αν το επιτύχουμε, θα μπορέσουμε να απελευθερώσουμε τεράστιους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους, ικανούς να βάλουν ξανά σε κίνηση την παραγωγική μηχανή της χώρας. Διότι η “άτυπη Οικονομία” δεν είναι μόνο η “μαύρη Οικονομία”, το χρήμα που παράγεται παράνομα και διακινείται υπόγεια. Είναι όλο εκείνο το χρήμα που ξοδεύεται χωρίς να φαίνεται, σε μη παραγωγικές ανάγκες κάθε επιχειρηματία. Σε διευθετήσεις κάθε μορφής και είδους, σε άτυπες συμφωνίες, σε… γρηγορόσημα, αμοιβές “συμβούλων” και ειδικών που διαφημίζουν ότι «έχουν άκρες και κονέ» και αναλαμβάνουν να τον “ξεμπλέξουν” από εμπλοκές με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Το 21% του ετήσιου εισοδήματος του Έλληνα χάνεται στα διαδικαστικά κόστη που πρέπει να κάνει κάποιος για να αδειοδοτηθεί και να λειτουργήσει μια επιχείρηση. Γι’ αυτό καταλήξαμε να βρισκόμαστε στη θέση 109 στον δείκτη που αποτυπώνει το γενικό φιλικό για την επιχειρηματικότητα κλίμα – ενώ η Χιλή είναι στη θέση 43. Γι’ αυτό είμαστε 149οί ανάμεσα σε 183 χώρες στην ευκολία να ξεκινήσει μια επιχείρηση και 153οί στην κατοχύρωση ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων.\n\nΤι φταίει για όλα αυτά; Το ξέρουμε όλοι καλά: η ιστορική παθογένεια της ελληνικής δημόσιας διοίκησης: η δαιδαλώδης, αναχρονιστική, δυσκίνητη και κάποτε διεφθαρμένη κρατική γραφειοκρατία. Η απίστευτη πολυνομία. Οι υπηρεσίες που αλληλοεπικαλύπτονται και αλληλοσυγκρούονται. Οι ασαφείς κανόνες. Οι χρονοβόρες διαδικασίες. Οι αρμοδιότητες που ανήκουν “κι εδώ κι εκεί”, σε όλους και σε κανέναν, με μοναδικό αποτέλεσμα να μη βρίσκει άκρη όποιος προσπαθεί έντιμα να αναπτύξει μια υγιή επιχειρηματική δράση. Και βεβαίως τα τεράστια θεσμικά κενά στην εποπτεία και τον έλεγχο, οι “μαύρες τρύπες” στο νομικό πλαίσιο που καθορίζει τον ρυθμιστικό και εποπτικό ρόλο του κράτους στην Οικονομία: έτσι αφήνουμε τα περιθώρια για να ξεσπούν σκάνδαλα, όπως αυτά που ταλαιπώρησαν τον τόπο στην προηγούμενη εξαετία, να χάνεται κρατικό χρήμα ή δημόσια περιουσία, να εξανεμίζονται παραγωγικοί πόροι και τελικά να καλείται ο πολίτης να πληρώσει τον λογαριασμό.\n\nΣυμπέρασμα. Η ριζική μεταρρύθμιση του κράτους και της λειτουργίας του είναι η λεωφόρος που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη – και μάλιστα με μηδενικό δημοσιονομικό κόστος. Μια μεταρρύθμιση σαρωτική, που θα γκρεμίσει όλα τα ταμπού, όλες τις αγκυλώσεις, όλα τα νοσηρά φαινόμενα που μας κρατούν καθηλωμένους στο ναδίρ της ανταγωνιστικότητας.','Έλενα Παναρίτη: \"Το 2013 παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας.\"','','inherit','open','open','','64-revision-2','','','2013-01-20 17:10:45','2013-01-20 17:10:45','',64,'http://www.thoughtforaction.org/64-revision-2/',0,'revision','',0),
 (134,1,'2013-01-20 17:10:32','2013-01-20 17:10:32','<em>By Kathy Tzilivakis </em>\r\n\r\nElena Panaritis, a Greek institutional economist who has worked at the World Bank, is mobilizing some of the world\'s top economic minds to help the government solve Greece\'s debt crisis.\r\nPanaritis has had her finger on the pulse of what needs fixing ever since she entered politics in Greece, serving as a socialist Pasok MP from 1999 until last month (April) when the parliament was dissolved. She was also one of the top economic advisors to former Prime Minister George Papandreou, who had personally called her in 2009 to request she serve as one of his state-wide deputies.\r\n\r\nFree from the confines of party politics, Panaritis is putting her extensive experience as an economist (and 18 years at the World Bank) behind a new initiative she has coined \"Thought for Action\". It\'s a non-partisan action tank aimed at pushing the agenda and steering the debate towards a workable solution to Greece\'s economic crisis.\r\n\r\n\"The mission is to provide an action policy base so we can start sharing knowledge of practical experience and lessons learned by other countries that have faced a similar crisis,\" she says. \"Greece is not the first country that has fallen into crisis. It\'s not a difficult problem to solve if we have all the information and know what others have done and what mistakes they made. This is how we will know what we should and shouldn\'t do.\"\r\n\r\nMany mistakes have already been made and much time has been lost.\r\n\r\n\"It\'s unfortunate that even though I kept discussing and requesting and promoting such actions during the past two and a half years [as MP], it seemed that the political system was so rigid that it could not collect and build on this idea. So now this is what we are doing,\" she says.\r\n\r\nAccording to Panaritis, it is imperative to sit Greek policymakers at the same table with practitioners and experts from around the world so they can compare and exchange notes and put forward a new national strategy – one that will ultimately reinvent Greece and steer a course for a better future.\r\n\r\nThis is what she hopes to do with her new action tank. She\'s already got some of the world\'s top names backing her new initiative. The list includes Cyrus Ardalan (Vice Chairman and Head of Investment Banking, Russia, the Middle East and Africa of Barclays Capital), Willem Buiter (the chief economist at Citigroup), Francis Fukuyama (a well-known American political economist) and Carl Munana (President of Ashoka in Spain and International Advisor to the MicroVest Fund), as well as Christopher Pissarides (Nobel Prize Laureate who currently holds the Norman Sosnow Chair in Economics at the London School of Economics) and Susan Wachter (professor at The Wharton School of the University of Pennsylvania).\r\n\r\nShort of reinventing the wheel, Panaritis is confident a solution to Greece\'s economic crisis can be found by drawing from the knowledge of others and the experience gained by countries around the world.\r\n\r\nThe bigger question\r\n\r\nWith a new round of elections scheduled on June 17, Greece is once again at the epicenter of Europe\'s deepening economic crisis. And there is growing talk about the country\'s doomed marriage with the Eurozone.\r\n\r\nAccording to Panaritis, however, the question whether Greece will leave the Eurozone is not so important anymore.\r\n\r\nSpeaking as an economist, she says the bigger question we should all be asking is how Greece – a small economy – can spur long-run economic growth through improvements in productivity. Greece\'s future hinges on its productive capacity, she says.\r\n\r\nIt\'s a question Panaritis repeatedly asked from her seat in the parliament. She had preached for the removal of the impediments to economic growth in Greece. These include the country\'s over-regulated economy – a dire situation that stems from the creation of new regulations before the existing ones are tidied up and harmonized.\r\n\r\nFailing to do so has come with a cost – both financial and economic, direct and indirect.\r\n\r\n\"It is not a simple economic crisis,\" says Panaritis, who was one of the first mainstream politicians in Greece to publicly speak of a default and the country\'s exit from the Eurozone.\r\n\r\n\"This crisis is a crisis of knowledge – of a situation in which people have chosen to live and work in a system that was not open,\" she explains. \"So, Greece was a closed economy within an open economy. This is why we now need to adjust and reform and open the way we make policy decisions.\r\n\r\n\"Greeks are fed up and want change. They feel they have been cheated,\" adds Panaritis. \"This is why no party received enough votes to form a government on May 6.\"\r\n\r\nIt remains to be seen whether the June 17 elections will be a real turning point.','Economist Elena Panaritis is steering a new course','','inherit','open','open','','76-revision-3','','','2013-01-20 17:10:32','2013-01-20 17:10:32','',76,'http://www.thoughtforaction.org/76-revision-3/',0,'revision','',0),
 (135,1,'2013-01-21 10:41:14','2013-01-21 10:41:14','','Γνώμες & Απόψεις','','inherit','open','open','','13-revision-3','','','2013-01-21 10:41:14','2013-01-21 10:41:14','',13,'http://www.thoughtforaction.org/13-revision-3/',0,'revision','',0),
 (137,1,'2013-01-24 09:47:33','2013-01-24 09:47:33','Το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι το μόνο που διακυβεύεται αυτές τις μέρες. Μαζί με την Ελλάδα, δυσκολίες αντιμετωπίζει και το ΔΝΤ καθώς δέχεται κριτική από την Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.\n\nΗ Ελλάδα του χρέους, που μόλις πέρασε ένα επιπρόσθετο και αμφιλεγόμενο «πακέτο» λιτότητας (ύψους 13,5 δισ. ευρώ) από το Κοινοβούλιο στις 8 Νοεμβρίου, περιμένει ακόμα τη δόση του δανείου των –τουλάχιστον- 31,5 δισ. ευρώ. Αυτή η δόση αποτελεί τμήμα του δανείου των 240 δισ. ευρώ της τρόικας των δανειστών της χώρας (η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), το οποίο εγκρίθηκε την άνοιξη του 2010 και είχε στόχο να βοηθήσει την Ελλάδα να λύσει το πρόβλημα ρευστότητας που αντιμετώπιζε και να καταστήσει το χρέος βιώσιμο μέχρι το 2020. Συνολικά, έχουν διατεθεί στην Ελλάδα μέχρι στιγμής κονδύλια ύψους 150 δισ. ευρώ. Η καθυστέρηση της τελευταίας δόσης οφείλεται στο γεγονός ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι εταίροι του δεν συμμερίζονται πλέον τις ίδιες αντιλήψεις σχετικά με τη λύση που έχουν προκρίνει.\n\nΗ οικονομική κρίση της Ελλάδας και εκείνη του ευρώ έχει μεγεθύνει τις διαφορές μεταξύ του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων εταίρων του. Το ΔΝΤ, το οποίο συστάθηκε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την εντολή να παρέχει οικονομική βοήθεια στη βαριά πληγωμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, και να προλαμβάνει βαθιές και παρατεταμένες οικονομικές κρίσεις όπως αυτή της Μεγάλης Ύφεσης, βρέθηκε τώρα στην αλλόκοτη θέση να βοηθά μία πλούσια χώρα με δομικές ανεπάρκειες.\n\n<strong>Τι συμβαίνει τώρα;</strong>\n\nΣτην επικαιρότητα σήμερα βρίσκεται το πώς το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης προσπαθούν να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση για την ελληνική κρίση. Διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το πώς πρέπει να μειωθεί το χρέος της Ελλάδας στα βιώσιμα επίπεδα του 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Με τις οικονομικές όμως προβλέψεις να το τοποθετούν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα (189% το 2013 από 175% το 2012), το ΔΝΤ προειδοποίησε ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και ότι η Ελλάδα δεν θα καταφέρει ποτέ να το αποπληρώσει. Το Ταμείο επιμένει πως όποια πρόταση υπερβαίνει το στόχο του 120% για το 2020 είναι ανέφικτη.\n\nΗ Ευρωζώνη (κυρίως η Γερμανία – η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και αυτή που συνεισφέρει το μεγαλύτερο μέρος στα κονδύλια για τη διάσωση της Ε.Ε.) έχει συμφωνήσει να παρατείνει την προθεσμία αποπληρωμής του δανείου για δύο χρόνια (από το 2014 στο 2016). Το Ταμείο, ωστόσο, εξακολουθεί να το κρίνει μη βιώσιμο και ζητά μια δραστική αναδιάρθρωση του επίσημου χρέους της Ελλάδας, ούτως ώστε η χώρα να μπορέσει να πετύχει να φέρει το χρέος της στο αναμενόμενο επίπεδο του ΑΕΠ. Η Ευρωζώνη, παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει προθυμία για μία επιπλέον αναδόμηση χρέους για την Ελλάδα γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλειες για τα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου που έχει στην κατοχή της.\n\nΜένει να δούμε πώς οι δύο πλευρές θα επιλύσουν το ζήτημα. Το αποτέλεσμα του σημερινού Eurogroup[σ.σ.: πραγματοποιήθηκε έκτακτο Eurogroup στις 20 Νοεμβρίου] μπορεί να καταλήξει σε κάποια απόφαση, αλλά δεν νομίζω ότι θα συνιστά μια συνολική λύση επειδή η σημερινή κατάσταση παραμένει εξαιρετικά δύσκολη και η πρόβλεψη για τον επόμενο χρόνο είναι μάλλον ζοφερή – όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γαλλία.\n\nΑυτό που είναι σίγουρο είναι ότι το ΔΝΤ διαθέτει τεχνογνωσία μισού αιώνα καθώς και μία αδιαμφισβήτητη φήμη στη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι καμία «συνταγή» για λύση στην ελληνική κρίση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή αν δεν συμπεριλαμβάνει το ΔΝΤ. Οι οικονομικές αγορές θα αντιδράσουν άσχημα στην απόσυρση του ΔΝΤ. Συνεπώς, η συμμετοχή του Ταμείου είναι κομβικής σημασίας. Αυτός είναι ο λόγος που είναι απολύτως απαραίτητη μία λύση που θα αποκαθιστά τη σχέση μεταξύ του ΔΝΤ και των εταίρων του από την Ευρωζώνη.\n\nΣτην περίπτωση που το ΔΝΤ ενδώσει στους δύο Ευρωπαίους δανειστές- εταίρους του, το κύρος του θα μειωθεί και είναι πολύ πιθανό να υποστεί πλήγμα η φήμη του. Το Ταμείο έχει βρεθεί σε μία εξαιρετικά δύσκολη θέση και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ταμείο αφέθηκε να εμπλακεί στις πολιτικές της Ευρωζώνης όταν αποφάσισε να συνεργαστεί με δύο πολιτικά ευφυείς οργανισμούς: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η μόνη διέξοδος, πλέον, από αυτή τη δύσκολη θέση για το ΔΝΤ είναι να εμμείνει στο «οπλοστάσιό» του και να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους του να ακολουθήσουν το δρόμο που χαράσσει.\n\nΑυτό σημαίνει ότι το Ταμείο πρέπει να αφήσει στην άκρη τις πολιτικές και να επιστρέψει στα βασικά. Η πολιτική δεν είναι η δουλειά του. Αντιθέτως, καθίσταται πλέον επείγουσα η ανάγκη να αρχίσει να χρησιμοποιεί περισσότερο την τεχνογνωσία του. Σε τελική ανάλυση το κρίσιμο σε ό,τι αφορά το ΔΝΤ δεν είναι να προστεθεί στη χορεία εκείνων που παρέχουν μόνιμα τρόπο απεγκλωβισμού, αλλά το να αποτελέσει μια καθοριστική πηγή τεχνογνωσίας και βέλτιστων πρακτικών για την Ελλάδα.\n\n<strong>Η εσφαλμένη διάγνωση της κρίσης</strong>\n\nΌπως έχω τονίσει επανειλημμένως, η κρίση της Ελλάδας διαγνώσθηκε εσφαλμένως από την αρχή. Δεν ήταν μία λογιστική κρίση ή μία κρίση ρευστότητας. Η Ελλάδα δεν βίωνε μια προσωρινή κρίση ρευστότητας ώστε με την απαραίτητη βοήθεια να επιστρέψει στη σωστή πορεία. <strong>Η Ελλάδα δεν εκτροχιάστηκε ξαφνικά μία μέρα, οι σιδηροτροχιές ήταν από καιρό διαλυμένες</strong>. Η κρίση της Ελλάδας είναι μία χαρακτηριστική δομική κρίση που παράγει υψηλά ποσοστά άτυπης (μαύρης) οικονομίας. Αποτελεί, πραγματικά, τυπική περίπτωση.\n\nΕν τέλει, το ΔΝΤ μαζί με τους δύο ευρω-εταίρους του επενέβησαν στην Ελλάδα με ένα πρόγραμμα προσαρμογής που υποτιμούσε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Θεωρώντας ότι μια μικρή δόση λιτότητας θα έφερνε αποτελέσματα, η ανάγκη για δομικές αλλαγές αναφέρθηκε μόνο και μόνο για να αναφερθεί. Κανείς από τους τρεις δανειστές εταίρους δεν έχει την τεχνογνωσία να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές. Συνήθως, αυτό είναι δουλειά της Παγκόσμιας Τράπεζας – που απουσιάζει από αυτόν το συνεταιρισμό. Η κατάληξη ήταν η χώρα να επιδείξει μηδαμινή ικανότητα στην πραγμάτωση τέτοιων μεταρρυθμίσεων, ενώ η ύφεση γινόταν διαρκώς βαθύτερη.\n\nΣτο κέντρο λήψης αποφάσεων φαίνεται ότι υποεκτιμήθηκαν οι διαλυμένες σιδηροτροχιές που αφορούν στην παραγωγικότητα της Ελλάδας – τα δυσβάσταχτα διοικητικά βάρη, η άκαμπτη γραφειοκρατία, η μη διαβαθμισμένη καταγραφή ακίνητης περιουσίας και το μη φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.\n\n<strong>Τι χρειάζεται να γίνει;</strong>\n\nΗ ίδια η Ελλάδα χρειάζεται να βρει τη δική της λύση με μία ισχυρή ομάδα για μεταρρυθμίσειςστο εσωτερικό που μπορεί να βοηθήσει τη χώρα να χαράξει το δικό της δρόμο μεταρρυθμίσεων και δομικών αλλαγών. Η δομική μεταρρύθμιση δεν σηματοδοτεί απλά γρήγορες ή βεβιασμένες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που πρέπει να σηματοδοτεί είναι βιώσιμη ανάπτυξη διαμέσου μιας ροής καινοτομίας και τεχνολογίας ώστε η χώρα να μπορέσει να προωθήσει κυρίως τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι οικονομικές «φούσκες».\n\nΤην ίδια στιγμή που οι Έλληνες πρέπει να κάνουν περισσότερα στο εσωτερικό για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, το modusoperandi του ΔΝΤ πρέπει επίσης να αλλάξει και να επιστρέψει στη βασική του αρχή, έτσι ώστε η Ελλάδα να μη γίνει μία ακόμη εθισμένη στα δάνεια χώρα, αλλά μία ιστορία οικονομικής επιτυχίας.\n\n(<strong>Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Παπανικολάου)</strong>','Μήπως η ελληνική κρίση παρασύρει και το ΔΝΤ;','','inherit','open','open','','66-autosave','','','2013-01-24 09:47:33','2013-01-24 09:47:33','',66,'http://www.thoughtforaction.org/66-autosave/',0,'revision','',0),
 (138,1,'2013-01-17 17:40:04','2013-01-17 17:40:04','','Επικοινωνία','','inherit','open','open','','19-revision-v1','','','2013-01-17 17:40:04','2013-01-17 17:40:04','',19,'http://www.thoughtforaction.org/19-revision-2/',0,'revision','',0),
 (139,1,'2013-01-17 17:38:45','2013-01-17 17:38:45','','Gallery','','inherit','open','open','','15-revision-2','','','2013-01-17 17:38:45','2013-01-17 17:38:45','',15,'http://www.thoughtforaction.org/15-revision-2/',0,'revision','',0),
 (140,1,'2013-01-17 17:37:32','2013-01-17 17:37:32','','Video & Radio','','inherit','open','open','','10-revision-2','','','2013-01-17 17:37:32','2013-01-17 17:37:32','',10,'http://www.thoughtforaction.org/10-revision-2/',0,'revision','',0),
 (141,1,'2013-01-21 10:42:38','2013-01-21 10:42:38','','Γνώμες & Απόψεις','','inherit','open','open','','13-revision-4','','','2013-01-21 10:42:38','2013-01-21 10:42:38','',13,'http://www.thoughtforaction.org/13-revision-4/',0,'revision','',0),
 (142,1,'2013-01-17 17:36:32','2013-01-17 17:36:32','','Διάλογοι & Events','','inherit','open','open','','8-revision-2','','','2013-01-17 17:36:32','2013-01-17 17:36:32','',8,'http://www.thoughtforaction.org/8-revision-2/',0,'revision','',0),
 (143,1,'2013-01-22 09:31:16','2013-01-22 09:31:16','[si-contact-form form=\'1\']','Επικοινωνία','','inherit','open','open','','19-revision-v1','','','2013-01-22 09:31:16','2013-01-22 09:31:16','',19,'http://www.thoughtforaction.org/19-revision-3/',0,'revision','',0),
 (144,1,'2013-01-17 17:39:23','2013-01-17 17:39:23','','Ποιοί είμαστε','','inherit','open','open','','17-revision-v1','','','2013-01-17 17:39:23','2013-01-17 17:39:23','',17,'http://www.thoughtforaction.org/17-revision-2/',0,'revision','',0),
 (145,1,'2013-01-22 09:48:38','2013-01-22 09:48:38','','Μοιράσου Σκέψη - Πρότεινε Δράση','','publish','open','closed','','%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82','','','2014-11-06 00:40:31','2014-11-05 22:40:31','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?page_id=145',0,'page','',4),
 (2827,1,'2014-11-06 00:38:19','2014-11-05 22:38:19','','Μοιράσου Σκέψη - Πρότεινε Δράση','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2014-11-06 00:38:19','2014-11-05 22:38:19','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (2828,1,'2014-11-06 00:38:56','0000-00-00 00:00:00','<p style=\"text-align: center;\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\"><img class=\"size-full wp-image-1231\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\" alt=\"\" width=\"332\" height=\"69\" /></a></p>\r\n<p style=\"text-align: justify;\">Εδώ μπορείς να μοιραστείς <i>Σκέψεις</i>, προβληματισμούς και προτάσεις σου για <i>Δράση</i>, ή <i>περαιτέρω διάλογο</i>, με σκοπό την επίλυση δομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.</p>\r\n\r\n<blockquote>\r\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Επέλεξε την καταλληλότερη κατηγορία, συμπλήρωσε τα στοιχεία σου και έλα σε επαφή με άτομα που σκέφτονται, οργανώνονται και δρουν για την ανάπτυξη και το κοινό συμφέρον στη χώρα.</strong></p>\r\n</blockquote>\r\n[toggle title=\"Οικονομία / Economy \" state=\"close\" ]Οικονομία / Economy [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Κοινωνία / Society\" state=\"close\" ]Κοινωνία / Society [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Μεταρρυθμίσεις / Reforms\" state=\"close\" ]Μεταρρυθμίσεις / Reforms [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Εργασία / Employment\" state=\"close\" ]Εργασία / Employment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Παιδεία / Education\" state=\"close\" ]Παιδεία / Education  [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment\" state=\"close\" ]Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Τουρισμός / Tourism\" state=\"close\" ]Τουρισμός / Tourism [si-contact-form form=\'2\'][/toggle\r\n\r\n[toggle title=\"Καινοτομία / Innovation\" state=\"close\" ]Καινοτομία / Innovation [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]','Φόρμα από events','','draft','open','open','','','','','2014-11-06 00:38:56','2014-11-05 22:38:56','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=2828',0,'post','',0),
 (2611,1,'2014-10-22 21:15:30','2014-10-22 21:15:30','<p style=\"text-align: center;\"><a href=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\"><img class=\"size-full wp-image-1231\" src=\"http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/joomla_logo1.png\" alt=\"\" width=\"332\" height=\"69\" /></a></p>\r\n<p style=\"text-align: justify;\">Εδώ μπορείς να μοιραστείς <i>Σκέψεις</i>, προβληματισμούς και προτάσεις σου για <i>Δράση</i>, ή <i>περαιτέρω διάλογο</i>, με σκοπό την επίλυση δομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Επέλεξε την καταλληλότερη κατηγορία, συμπλήρωσε τα στοιχεία σου και έλα σε επαφή με άτομα που σκέφτονται, οργανώνονται και δρουν για την ανάπτυξη και το κοινό συμφέρον στη χώρα.</p>\r\n[toggle title=\"Οικονομία / Economy \" state=\"close\" ]Οικονομία / Economy [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Κοινωνία / Society\" state=\"close\" ]Κοινωνία / Society [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Μεταρρυθμίσεις / Reforms\" state=\"close\" ]Μεταρρυθμίσεις / Reforms [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Εργασία / Employment\" state=\"close\" ]Εργασία / Employment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Παιδεία / Education\" state=\"close\" ]Παιδεία / Education  [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment\" state=\"close\" ]Ενέργεια-Περιβάλλον / Energy-Environment [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]\r\n\r\n[toggle title=\"Τουρισμός / Tourism\" state=\"close\" ]Τουρισμός / Tourism [si-contact-form form=\'2\'][/toggle\r\n\r\n[toggle title=\"Καινοτομία / Innovation\" state=\"close\" ]Καινοτομία / Innovation [si-contact-form form=\'2\'][/toggle]','Μοιράσου Σκέψη - Πρότεινε Δράση','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2014-10-22 21:15:30','2014-10-22 21:15:30','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-v1/',0,'revision','',0),
 (146,1,'2013-01-22 09:48:33','2013-01-22 09:48:33','','Ερωτήσεις','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-22 09:48:33','2013-01-22 09:48:33','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision/',0,'revision','',0),
 (147,1,'2013-01-22 09:48:38','2013-01-22 09:48:38','','Ερωτήσεις','','inherit','open','open','','145-revision-v1','','','2013-01-22 09:48:38','2013-01-22 09:48:38','',145,'http://www.thoughtforaction.org/145-revision-2/',0,'revision','',0),
 (148,1,'2013-01-22 09:51:58','2013-01-22 09:51:58',' ','','','publish','open','open','','148','','','2014-10-22 20:53:07','2014-10-22 20:53:07','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=148',1,'nav_menu_item','',0),
 (150,1,'2013-01-22 13:08:22','2013-01-22 13:08:22','<em>Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά ,</em> <em>να μου δοθεί ετούτη η χάρη.</em> <em>Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές</em> <em>που σιγά σιγά βουλιάζει .</em> <em>Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ</em> <em>που φαγώθηκε απ\' τα μαλάματα το πρόσωπό της .</em> <em>Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια</em> <em>γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά .</em> <em>\"Ημερολόγιο καταστρώματος\", </em><em>Γιώργος Σεφέρης</em>   Είμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\r\n<h1><a title=\"Ποιοι είμαστε\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/4-2012-12-11-09-04-57\">Ποιοι είμαστε</a></h1>\r\nΕίμαστε μία ομάδα οικονομολόγων και άλλων επαγγελματιών με εμπειρία στη σταθεροποίηση χωρών που αντιμετώπισαν κρίσεις παρόμοιες με αυτήν της Ελλάδας. Μέσα από τον ομώνυμο δικτυακό τόπο (web site) και σε συντονισμό με το διεθνή οργανισμό Thought For Action (TFΑ), η ΜΚΟ «Σκέψη για Δράση» συλλέγει τη διεθνή γνώση και διαμορφώνει πλατφόρμες δράσης. Την πρωτοβουλία της οργάνωσης έχει η θεσμική οικονομολόγος Έλενα Παναρίτη, με σκοπό να προωθηθεί αυτό που είναι διεθνώς αποδεκτό ως απάντηση σε τέτοιου είδους κρίσεις. \"Ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση γίνεται ΜΟΝΟ με ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ\".\r\n<h1><a title=\"Γιατί είμαστε εδώ\" href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/8-2013-01-03-14-20-30\">Γιατί είμαστε εδώ</a></h1>\r\nΘέτουμε τα ερωτήματα και συλλέγουμε απαντήσεις.\r\n<ul>\r\n	<li>Πώς αντιμετωπίστηκαν αντίστοιχες κρίσεις με την ελληνική, πώς συγκεκριμένοι τομείς της οικονομίας αναδιαρθρώθηκαν (αναδιάρθρωση δικαστικού συστήματος, υποδομές, δημόσιος τομέας, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.);</li>\r\n	<li>Τι περιλαμβάνουν οι έρευνες και μελέτες παραγωγικών και κοινωνικών φορέων;</li>\r\n	<li>Τι έχουν να πουν αντιπροσωπευτικές ομάδες πολιτών (π.χ., άνεργοι, φοιτητές, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, κ.λπ.);</li>\r\n</ul>\r\nΕπιστήμονες που εργάστηκαν για την ανασυγκρότηση χωρών που βρίσκονταν σε κρίση αναλύουν τις μεθόδους τους, καταγράφουν τα λάθη, τις αστοχίες και τις επιτυχημένες παρεμβάσεις στις αποκρατικοποιήσεις, τη φορολογία, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα. Προωθούμε το διάλογο βασισμένοι στην τεχνογνωσία κοινώς αποδεκτών διεθνών (θετικών και αρνητικών) πρακτικών παρουσιάζοντας παραδείγματα (case study). Αυτή η γνώση πρέπει να διαχυθεί σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες και σε αυτούς που διαμορφώνουν πολιτικές και απόψεις (DOHA debates intelligence square).       Το ταξίδι για την επεξεργασία και αξιοποίηση της γνώσης είναι μεγάλο. Το ζητούμενο είναι να μην είναι μία ατέρμονη περιπλάνηση, σαν του ναυαγού. Έχουμε πυξίδα και προσανατολισμό. Βασικός στόχος της «Σκέψης για Δράση» είναι να εξευρεθούν και να προωθηθούν οι κατάλληλοι –για την Ελλάδα– τρόποι υλοποίησης των δομικών μεταρρυθμίσεων: ενιαίο μητρώο ακινήτων (το κτηματολόγιο είναι μόνο μέρος αυτού), φορολογικό, αποκρατικοποιήσεις, αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα.\r\n<ul>\r\n	<li>Να δοθούν πειστικές και κατανοητές απαντήσεις στο ερώτημα που διατυπώνει η κοινωνία: Πώς θα αλλάξουμε τη χώρα μας;</li>\r\n	<li>Να διαμορφώσει μία χάρτα στρατηγικών επενδύσεων.</li>\r\n	<li>Να εμπνεύσει τον άνθρωπο.</li>\r\n</ul>\r\n&nbsp;\r\n<h1><a href=\"http://thought4action.net/index.php/2012-12-11-09-07-08/10-2013-01-03-14-22-52\">Λίγα λόγια για την πρωτοβουλία της Έλενας Παναρίτη</a></h1>\r\nΕίναι αναγκαίο να γεφυρωθεί το κενό μεταξύ τεχνογνωσίας και πολιτικής. Η Έλενα Παναρίτη, που από το 2009 υποστηρίζει ότι \"η αποσπασματική και λανθασμένη διάγνωση του προβλήματος οδηγεί σε αποτυχημένη θεραπεία», δεν διεκδικεί υψηλότερη ευφυΐα από τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας. Διατήρησε όμως ένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Να παραμείνει πεισματικά επιστήμονας της πολιτικής. Καταθέτει την εμπειρία σταθεροποίησης άλλων κρατών σε παρόμοιες κρίσεις , έπειτα και από την πρόσφατη εμπειρία της από την ελληνική κεντρική πολιτική σκηνή. <strong><em>«Ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας για να φτιάξουμε τη χώρα που εμείς ονειρευόμαστε».</em></strong>','Ποιοί είμαστε','','inherit','open','open','','17-revision-v1','','','2013-01-22 13:08:22','2013-01-22 13:08:22','',17,'http://www.thoughtforaction.org/17-revision-4/',0,'revision','',0),
 (151,1,'2013-01-23 09:03:26','2013-01-23 09:03:26','','Home Page Slider','','publish','closed','closed','','151','','','2013-01-23 09:04:23','2013-01-23 09:04:23','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?post_type=tie_slider&#038;p=151',0,'tie_slider','',0),
 (152,1,'2013-01-23 08:57:30','2013-01-23 08:57:30','','Screen-Shot-2013-01-20-at-03.37.09','«Επειδή φως δε βλέπουμε ακόμη ας ακούσουμε αυτούς που το είδαν σε άλλες χώρες» #t4action','inherit','open','open','','screen-shot-2013-01-20-at-03-37-09','','','2013-01-23 08:57:30','2013-01-23 08:57:30','',62,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Screen-Shot-2013-01-20-at-03.37.09.png',0,'attachment','image/png',0),
 (153,1,'2013-01-23 08:59:24','2013-01-23 08:59:24','','#t4Action','','inherit','open','open','','t4action','','','2013-01-23 08:59:24','2013-01-23 08:59:24','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action.png',0,'attachment','image/png',0),
 (154,1,'2013-01-23 09:00:19','2013-01-23 09:00:19','','#t4Action','','inherit','open','open','','t4action-2','','','2013-01-23 09:00:19','2013-01-23 09:00:19','',246,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/t4Action1.png',0,'attachment','image/png',0),
 (155,1,'2013-01-23 09:01:52','2013-01-23 09:01:52','','Επιλογή στην Κρίση ','','inherit','open','open','','%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7-t4action','','','2013-01-23 09:01:52','2013-01-23 09:01:52','',0,'http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Επιλογή-στην-Κρίση-t4action.png',0,'attachment','image/png',0),
 (157,1,'2013-01-23 09:23:36','2013-01-23 09:23:36','της Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','«ΦΟΒΗΘΗΚΑ…»','','publish','open','open','','%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%b7%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1','','','2013-01-23 17:57:35','2013-01-23 17:57:35','',0,'http://www.thoughtforaction.org/?p=157',0,'post','',0),
 (158,1,'2013-01-23 09:14:24','2013-01-23 09:14:24','<strong>ΦΟΒΗΘΗΚΑ…</strong>\n\nτης Έλενας Παναρίτη\n\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />ΦΟΒΗΘΗΚΑ… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\n\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\n\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\n\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\n\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\n\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\n\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','','','inherit','open','open','','157-revision','','','2013-01-23 09:14:24','2013-01-23 09:14:24','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision/',0,'revision','',0),
 (159,1,'2013-01-23 09:22:59','2013-01-23 09:22:59','<strong>ΦΟΒΗΘΗΚΑ…</strong>\r\n\r\nτης Έλενας Παναρίτη\r\n\r\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />ΦΟΒΗΘΗΚΑ… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\r\n\r\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\r\n\r\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\r\n\r\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\r\n\r\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\r\n\r\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\r\n\r\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','','','inherit','open','open','','157-revision-2','','','2013-01-23 09:22:59','2013-01-23 09:22:59','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-revision-2/',0,'revision','',0),
 (160,1,'2013-01-23 18:02:04','2013-01-23 18:02:04','της Έλενας Παναρίτη\n\n<img class=\"alignleft\" alt=\"\" src=\"https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg\" width=\"180\" height=\"223\" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.\n\nΔεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.\n\nΘυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.\n\nΑπόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.\n\nΟ θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.\n\nΌλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.\n\nΕύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.','«ΦΟΒΗΘΗΚΑ…»','','inherit','open','open','','157-autosave','','','2013-01-23 18:02:04','2013-01-23 18:02:04','',157,'http://www.thoughtforaction.org/157-autosave/',0,'revision','',0);
