<img class=" wp-image-282 alignleft" alt="Hon. Ruth Richardson" src="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/01/Hon.-Ruth-Richardson-.jpeg" width="420" height="295" />Μία σημαντική προσωπικότητα του παγκόσμιου οικονομικού χάρτη η <i><a href="http://www.thoughtforaction.org/hon-ruth-richardson/" target="_blank">Hon. Ruth Richardson</a> θα βρεθεί στην Αθήνα, την προσεχή Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο της πρώτης διαδραστικής δράσης της πλατφόρμας «Σκέψη για Δράση», με πρωτοβουλία της θεσμικής οικονομολόγου Έλενας Παναρίτη.</i>

Η <a href="http://www.thoughtforaction.org/hon-ruth-richardson/" target="_blank">Hon. Ruth Richardson</a> <strong><i>( </i></strong>Ρουθ Ρίτσαρντσον) υπουργός Οικονομικών της Νέας Ζηλανδίας (1990 – 1993), έχει καταγραφεί ως η «ορμητική μεταρρυθμίστρια» που εξέλιξε τη χώρα της από μία φτωχή χώρα βασιζόμενη σε μία πρωτόγονη αγροτική οικονομία  σε μία από τις ισχυρότερες και αυτάρκεις χώρες του παγκόσμιου χάρτη, με βάση την αξιολόγηση του ΟΑΣΑ..

Η Ruth Richardson, κατά τη θητεία της στο υπουργείο Οικονομικών προχώρησε σε δραστικές μεταρρυθμίσεις του δημόσιου τομέα και σε ιδιωτικοποιήσεις με αποτέλεσμα μέσα σε μια δεκαετία η χώρα να πετύχει εντυπωσιακά αποτελέσματα επιδεικνύοντας παράλληλα μια αξιοσημείωτη δημοσιονομική πειθαρχία.

Αναζητήσαμε μέσα από την αρθρογραφία, τις παρεμβάσεις και τις απόψεις της Ruth Richardson  πόσο κοντά ή μακριά από την Ελλάδα της κρίσης είναι το  μοντέλο της Ν.Ζηλανδίας, που σήμερα είναι μία από τις πλέον ανοικτές οικονομίες στον κόσμο, με αυξημένο δείκτη απασχόλησης.

<b><i>-Πως η Ν. Ζηλανδία πέρασε από μία παρατεταμένη συστημική κρίση σε μία αναπτυσσόμενη και ανοιχτή οικονομία;</i></b>

«Δεν ήταν αρκετό να αναλάβουμε αυτές τις πολύ μεγάλες δομικές  μεταρρυθμίσεις, δηλαδή την οικονομική-διοικητική μεταρρύθμιση και τη μεταρρύθμιση της  διαχείρισης των ανθρωπίνων πόρων στο δημόσιο τομέα, παρά μόνο αν  αντιμετωπίζαμε το πιο βασικό ζήτημα, το οποίο ήταν το τι πρέπει να κάνει το κράτος. Έπεισα τους συναδέλφους ότι μόνο εφόσον αλλάζαμε δραστικά και ρυθμίζαμε εκ νέου την αγορά εργασίας, θα μπορούσαμε να επωφεληθούμε από τις ανταγωνιστικές τάσεις που εμφανίζονταν μέσα από την οικονομία. Επίσης, τους έπεισα ότι δεν θα είχαμε ουσιαστικό όφελος από μια καλύτερη νομισματική πολιτική εκτός εάν την ακολουθούσε μια καλύτερη δημοσιονομική πολιτική. Σε μακροοικονομικό επίπεδο ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι η νομισματική πολιτική χρειαζόταν ένα αντίστοιχο ταίρι. Και το ταίρι που έλειπε όταν έγινα υπουργός Οικονομικών ήταν η υψηλής ποιότητας και αξιοπιστίας δημοσιονομική πολιτική.»

<b><i>-Πόσο γρήγορα και εύκολα έδωσε αποτελέσματα  στους δημοσιονομικούς δείκτες της χώρας, η Πράξη Δημοσιονομικής Υπευθυνότητας. Υπήρξαν εχέγγυα ότι θα εφαρμόζονταν ακόμη και από μία διαφορετική κυβέρνηση;</i></b>

«Στη μεγάλη προσαρμογή των δημοσίων δαπανών, αναζήτησα ένα δημοσιονομικό πλαίσιο που θα έδινε στους πολιτικούς το κίνητρο να επιδιώκουν το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας παρά βραχυπρόθεσμα πολιτικά οφέλη. Γι’ αυτό και ίδρυσα την Πράξη Δημοσιονομικής Υπευθυνότητας του 1994. Είχε προηγηθεί το 1991 η Πράξη Εργασιακής Σύμβασης, που αναδιαμόρφωσε τις αγορές εργασίας. Είχαμε καταφέρει να φτιάξουμε την πιο ανοιχτή αγορά εργασίας στον κόσμο και συνεπώς να διασφαλίσουμε το ισχυρότερο ποσοστό όσον αφορά στις δυνατότητες ανάπτυξης εργασίας.»

<b><i>- Οι αποκρατικοποιήσεις είναι μεταρρύθμιση ή «όχημα» για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων;</i></b>

«Η συνήθης ιδιωτικοποίηση έγκειται στο να καθορίσουμε  το σχήμα που καθορίζει ποιος  τομέας του κράτους πρέπει να είναι  μέσα και ποιος ευαπόδεικτα δεν θα μπορούσε να είναι μέσα. Φτιάχνουμε το μοντέλο, ορίζουμε το δρόμο για να «χτίσουμε» μεταρρυθμίσεις. Το ευτύχημα στη Νέα  Ζηλανδία είναι ότι κατά τη διάρκεια των μεγάλων <wbr />μεταρρυθμίσεων είχαμε έναν ιδιωτικό τομέα που είχε επίγνωση των πραγμάτων. Οι Συνασπισμένοι  Αγρότες ήταν πρωταθλητές της  γεωργίας χωρίς επιχορηγήσεις και  άνοιγαν την αγορά και οι κορυφαίοι επιχειρηματίες ήταν «πρωτοστάτες» της μεταρρύθμισης».

<b><i>-Υπάρχουν διέξοδοι για χώρες, ευρωπαϊκές και άλλες, που αντιμετωπίζουν δομικές και οικονομικές κρίσεις;</i></b>

«Η Νέα Ζηλανδία δεν είναι  η μόνη χώρα που αντιμετώπισε τέτοια προβλήματα. Ο ανεπτυγμένος κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει  μια τεράστια πολιτική πρόκληση και έχει να κάνει  με την κουλτούρα του  «δικαιούμαι», που έχει ρίζες σε μεγάλο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου. Είμαι όμως αισιόδοξη. Ξέρω ότι πολλές από τις «εύκολες» επιλογές και ψευδαισθήσεις γύρω από το χρέος και το έλλειμμα και τον «προστατευτισμό» θα εκτεθούν και θα αποκαλυφθεί, αυτό ακριβώς που είναι, δηλαδή αποτυχημένες πολιτικές. Οι δημοσιονομικές συνθήκες θα αναγκάσουν να επιλυθεί το ζήτημα του τι είναι προσιτό και εφικτό οικονομικά. Με νέους πιο ελεύθερους όρους θα διαμορφώνεται και η επιλογή του καταναλωτή, μέσω και του διαδικτύου. Οι νέοι όροι θα κυριαρχήσουν και στη διανομή της υγείας και της εκπαίδευσης. Τα… «τείχη του Βερολίνου», του κρατικού μονοπωλίου στην υγεία και την εκπαίδευση θα πέσουν σίγουρα.