<!--:en--><b><a href="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/06/Screen-Shot-2013-06-18-at-15.51.28.png"><img class="aligncenter" src="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/06/Screen-Shot-2013-06-18-at-15.51.28.png" alt="" width="446" height="459" /></a> </b>

by Panagiotis Karkatsoulis

<b>The problematics </b>

Reviewing recently the literature on the principal-agent problem I recalled the journalists’ recent protest when they accused the Minister of Economy that he threatened to unilaterally change their contractual relationship to the public sector. Here is the Greek example, I thought: the agent breaks the company agreement without common understanding- what do we need witnesses for in order to highlight yet another Greek oddity?

However a short further research cancelled the initial sense of certainty. It highlighted though the parameters of the Greek social, economic and political problem and presented both a demand for its adequate theoretical documentation as well as its practical solution with the greatest efficiency rate.

The case of journalists protesting against the Minister of Finance who wants to “turn them into civil servants” has an obvious and a hidden interest. Its obvious interest lies in the failure (denial?) of the parties involved to examine the issue beyond the obvious, inefficient (and, finally disastrous) dichotomies: The minister “wants to make civil servants out of the journalists” while the journalists claim independency for their profession.

The hidden interest lies in the search for hidden elements and the establishment of the positive/negative Greek particularity. As will be shown next, both parties cover half of the reality: The minister is not interested only in the revenues as he claims but also in the establishment of an authoritative and razing rationale (which he probably confuses with the show of strength demanded by the reforms), akin to the behaviour of the Greek political elites; on the other hand, the journalists together with their independence also desire the coziness of the (safe) public sector, a phenomenon linked to the logic of snatching the state-spoils from the stronger social groups.

Let’s take it from the beginning, with what evidence there is available and let us attempt a holistic approach:

<b>The case</b>

The “confrontation” of the journalists with the Minister of Economy came up because the Minister attempted to integrate the journalists who work at the National Television and Radio Company and at the National Press in the wage grid of the civil servants. They reacted and demanded implementation of the collective agreement instead. They cited the contractual nature of the job relationship and all the relative rights, such as for example, that the employer cannot unilaterally change this relationship.

<b>What they hid</b>

On the one hand, the Minister did not reveal their exact number. Obviously their violent integration in the wage grid shall not improve the financial records of expenses with savings of a few euros. The political system that has long ago adopted a paternalistic/authoritative rationale of social “education” (and recently of “punishment”) expresses through the Minister the desire to retain “control” (even through symbolic movements like these).

On the other hand the journalists hide the fact that their case is not about a “principal” and an “agent”. We are neither in the field of civil right contracts nor in the sector of public law. We find ourselves in a “non-position” where the contract form covers a civil servant status…

<b>Placing the evidence: </b>

Who are the “journalists”/ “agents”? These particular journalists working in public sector bodies are employed by:

· The National Television and Radio Company

· The National Press

· The Secretariat General of Mass Media, and

· Several Ministries (usually in the press office of the Ministers) and municipal radio stations.

According to the most recent published data (2003[1])!, the journalists included in the above categories amounted to 1330, 1174 (88%) of which worked at the National Television and Radio Company, the National Press and the Secretariat General of Mass Media.

<b>Employment relationship</b>

The question “how many types of employment relationship are there in the public sector, regardless of employee specialisation” has according to the Greek legislation the following answers only:

i. Statutory civil servants (who have to follow the civil service code);

ii. Private law fixed-term contract employees (these are employed for a fixed amount of time, after which their employment relationship with the state terminates);

iii. Private law employees with contracts of indefinite duration (this applies to certain areas of expertise, some of which are mentioned in the Constitution);

iv. Acting civil servants (consultants of ministers/politicians who work for the public sector as long as the minister/politician needs them).

Today journalists work in the public sector within the framework of the last three employment relationship types. Possibly in the past, before the so-called “Peponis law”, when civil servants were recruited with not so transparent procedures, journalists could have the first type employment relationship. But this concerns a past era…

Journalists fall into the second and third type. When first reading the law it is understood that the employment relationship is determined by the agreement of the two parties. However these types have been subject to so many alterations during the many years of their implementation that it is impossible to answer simple questions. For instance: the law determines that upon termination of a work contract, the employee must leave the public sector. However there is no law forbidding re-employment of the same person. Therefore if, upon every work contract termination the employer renews the contract for the same amount of time, is the employer acting in favour or against the employee? Those who hurry to answer “in favour” must also consider that these employees are practically held “hostage” by the client-serving Minotaur. On the other hand, those who will directly answer “against” should take into account that the public sector, in this country, has for decades been the most consistent and credible employer (who also remunerates its employees for “work” of dubious value)…

So who is “holding” whom here? Who is the principal, who the agent and what the trading practices?

The journalists claim that they are not employees “working the standard eight hours required and then leaving for home”; yet the facts show that more than half (57%) of those employed in the public sector do so under private law contracts of indefinite duration, which means that in reality they are public servants.

Of course, the journalists working under private law fixed-term contracts are in the worst position since not only do they find themselves in the above-described “hostage situation” but they are also usually paid on the basis of fee invoices.

The fourth type of acting public servants includes friends of the ministers that come and go together. In Greece this body is huge- 12% of Ministry employees belong to this type, a veritable nest of corruption and vice. However Greek public servants and the public opinion, addicted to the long tradition of client-serving and transactions, consider it normal that the Ministers choose people “who trust in order to do the job”. This implies that the politicians do not trust the 700.000 public servants whom they “do not know”…

Sadly, journalists also fall in this category. Article 67 of Law 1943/ 1991 is clear:

“For the staffing of the press offices [oftheMinistries] two (2) job positions are created for journalists, who shall be employed under private law. The said journalists shall either be members of a professional journalist organization acknowledged in Greece or shall have at least two years of service in a daily political or financial journal or wide circulation periodical or in the radio or television, which shall be proved by their payments to the respective insurance body under the capacity of journalists. The contract includes the mandatory term that it shall automatically terminate without compensation payment and the employee shall be dismissed if the Minister who recruited the employee stands down for any reason”.

If the capacity of the journalist is not compatible with that of the public servant, how can it be compatible with that of the politician (whom he supposedly investigates)? Who is here the principal, who the agent and what the action?

<b>The compensation</b>

And now, to the “hard part”: Can the “payment”/ “compensation”, “wages” be separated from the employment relationship? Western rationalism is unwavering: No, and that is why we use/have used 3 different concepts in order to express the difference of the compensation depending on the type of employment. There is no unchanging work content outside the structure and the regulations that determine its provision. Parodies such as “I am not a politician but a professor/expert etc.” simply will not do to justify bad politics. The structure, content and function of the system where one places oneself are interdependent.

Likewise, Greek complexity can also be found here: The journalists who are public servants but do not acknowledge it (or rather acknowledge it a la carte) demand to be paid by the state (steady wages) but also demand that the amount of their payment not to be determined by the but rather by the collective contract of the Union of Athens Daily Journals News Writers! It is widely known that certain professional groups secured privileges through collective contracts, in the form of various benefits.

Therefore: Up to the vote of Law 4024/2011 (which includes the dubious provision for public sector journalists) the contracts in effect were the collective contracts regarding members of the Union of Athens Daily Journals News Writers and the Union of Athens Daily Journal Owners (according to the Joint Ministerial Decision Nr. 30985/15.12.2008 (Official Government Gazette Issue 2554/Β/17.12.2008) which established particularly favourable terms and benefits for journalists employed by the state. Taking into account that the Joint Ministerial Decision provided for in the Legislative Act has not been issued yet, the initial collective contract of 2008 is still in effect!

A related issue, with intense semiology: The Journalists of the National Television and Radio Company claim that they do not burden the state budget and therefore the issue must be settled between them and the Company. It is true that Company journalists are paid from the Company budget and not the state budget. However up to 95% (!) of the Company revenues come from the contribution paid by all Greek citizens in favour of the Company (state fee), integrated in Public Power Corporation bills. Therefore the cost of the wages of the journalists employed by “public” television (state television is the correct term) is transferred to the citizens. We will finish this paragraph citing alternative scenarios on how to determine the wages of state employed journalists:

1. Integration in the collective contract of the Union of Athens Daily Journals News Writers (therefore the Union shall perform all the negotiations with the media owners) which shall mean that they will no be employed under private law contracts of indefinite duration.

2. Integration in the wage grid (where the only possibility of negotiation with the Minister of Economy shall be the wage rank). In this case the Union of Athens Daily Journals News Writers must compose a comprehensive code of conduct for its members that work in the public sector, in order to ensure the minimum independence standards that are necessary to the profession.

3. Integration in a wage rank on the basis of a Joint Ministerial Decision of the Minister of the Economy and the Secretary General of the Press. In this case however they might not adhere to the wage rank which will violate any principle of equality, transparency and accountability.

<b>And the real game…</b>

The journalists are one of the social groups addicted to a particular way of co-existence with the state. Nobody can answer directly whether the current problems of the Greek state are due to the attitude of pressure groups or if the state itself pushes the social groups into such attitudes and behaviours. Most probably both are true in an interactive relationship which has been analysed above.

What next? If we agree that “such is the situation in Greece” and we discredit and condemn it, what comes next? What comes next is only the monopoly of the current, more or less de-legalized politics? Do the politics of the governing brokers, who do not even have the capacity to govern, nor any vision or passion for the country, prove to be the only way?

But do Greek journalists come down to just that? Are they characterized by the attitude of certain few colleagues or by the positions of their unions who try to compromise? Most Greek journalists by far are hard working and shine both in Greece and abroad… it is they who, in this country with the weak institutions and a old fashioned political system, have reached a level in their profession that often proves to be higher than that of many other networks with which (in our ignorance) we like to compare. Most journalists working in the private sector have repeatedly not only watched their wages go down (despite the collective contract in effect) but also the number of the job positions.

So is there any hope? Who else can provide a solution if not the journalists themselves? This amazing human potential is the only way out for Greece- everyone inspired by the values of work, innovation, creativity and solidarity. There are many like us. But we have not yet realized that it is us that will reverse the game of the tyrannical minorities. If only we find the way and the time to highlight the power of our life and fortify it (bottom-up or top-down, it’s not important). We are moving into this direction and despite the fight of the governing thieves and of aggressive minorities we will prevail.

In 2003, shortly before the Athens Olympics, many journalists were hired by the Secretariat General of Mass Media. We mention the numbers however in order to facilitate comparison.
<p style="text-align: center;"></p>
<a href="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/06/Screen-Shot-2013-06-18-at-15.51.28.png"><img class="size-full wp-image-1429 aligncenter" src="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/06/Screen-Shot-2013-06-18-at-15.51.28.png" alt="" width="495" height="510" /></a>

του Παναγιώτης Καρκατσούλης

<b>Η  προβληματική</b>

Ανατρέχοντας, πρόσφατα, στη βιβλιογραφία περί του προβλήματος του «εντολέα» και του «εντολοδόχου» (“<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Principal%E2%80%93agent_problem">principal-agent” problem</a>), ανακάλεσα στη μνήμη μου την πρόσφατη διαμαρτυρία των δημοσιογράφων οι οποίοι κατήγγειλαν τον Υπουργό Οικονομικών που  απειλούσε, μονομερώς, να μεταβάλει την συμβασιακή τους σχέση με το δημόσιο. Νάτο, σκέφτηκα, το ελληνικό παράδειγμα: Ο εντολοδόχος παραβιάζει την εταιρική συνθήκη χωρίς συνεννόηση- τι χρεία έχομεν μαρτύρων προκειμένου να δείξουμε ακόμη μια ελληνική παραφωνία;

Η μικρή έρευνα που ακολούθησε ακύρωσε, ωστόσο, την αρχική αίσθηση βεβαιότητας. Ανέδειξε, όμως, ανάγλυφα, τις παραμέτρους του ελληνικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού προβλήματος θέτοντας επί τάπητος τόσο την απαίτηση της κατάλληλης θεωρητικής στοιχείωσής του  όσο και την πρακτική λύση του με τον μέγιστο βαθμό αποδοτικότητας.

H<a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&amp;subid=2&amp;pubid=63781769"> υπόθεση των δημοσιογράφων</a> που διαμαρτύρονται, επειδή ο Υπουργός Οικονομικών προτίθεται να τους «δημοσιοϋπαλληλοποιήσει», έχει ένα προφανές κι ένα αφανές ενδιαφέρον. Το προφανές, έγκειται στην αδυναμία (άρνηση;) των εμπλεκομένων μερών να αναλύσουν το θέμα, πέρα από τις προφανείς ατελέσφορες (και καταστροφικές, εν τέλει) διχοτομίες: Ο υπουργός «θέλει να κάνει τους δημοσιογράφους δημοσίους υπαλλήλους», ενώ οι δημοσιογράφοι διεκδικούν την ανεξαρτησία του επαγγέλματός τους.

Το αφανές έγκειται στην αναζήτηση των αποκρυπτόμενων και την ανάδειξη της θετικής/αρνητικής ελληνικής ιδιοτυπίας. Όπως θα δειχτεί, στη συνέχεια, και τα δύο μέρη αποκρύπτουν το άλλο μισό της πραγματικότητας: Ο Υπουργός δεν ενδιαφέρεται μόνο για τα έσοδα όπως διατείνεται αλλά και για την εδραίωση μιας λογικής αυταρχισμού και ισοπέδωσης (που μάλλον την συγχέει με την επίδειξη πυγμής που απαιτούν οι μεταρρυθμίσεις) σύμφυτης με τη συμπεριφορά των ελληνικών πολιτικών ελίτ, ενώ οι δημοσιογράφοι μαζί με την ανεξαρτησία τους εποφθαλμιούν και την θαλπωρή του (σίγουρου) δημόσιου- φαινόμενο εξίσου σύμφυτο με την λογική αρπαγής του κράτους-λάφυρου από τις ισχυρότερες κοινωνικές ομάδες.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και, με όσα διαθέσιμα στοιχεία υπάρχουν, ας επιχειρήσουμε μια μη ακρωτηριασμένη προσέγγιση:

<b>Η υπόθεση</b>

Η «σύγκρουση» των δημοσιογράφων με τον Υπουργό Οικονομικών προκλήθηκε από το γεγονός ότι ο Υπουργός <a href="http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231143974">επεχείρησε να εντάξει</a> τους δημοσιογράφους που απασχολούνται στην ΕΡΤ και στο Αθηναϊκό Πρακτορείο στο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτοί αντέδρασαν και ζήτησαν αντ’ αυτού να ισχύσει η συλλογική σύμβαση. Επικαλέσθηκαν τη συμβασιακή φύση της σχέσης εργασίας και όλα τα δικαιώματα που προκύπτουν απ’ αυτήν, όπως, για παράδειγμα, ότι δεν μπορεί ο «εργοδότης» ν’ αλλάζει μονομερώς τη σχέση αυτή.

<b>Τι απέκρυψαν</b>

Ο μεν Υπουργός απέκρυψε ότι τον συνολικό αριθμό τους. Προφανώς η βίαιη ένταξή τους στο μισθολόγιο δεν θα βελτιώσει την κακή κατάσταση των δαπανών με την εξοικονόμηση κάποιων ευρώ. Το πολιτικό σύστημα έχοντας υιοθετήσει, επί σειρά ετών μια πατερναλιστική/αυταρχική λογική «διαπαιδαγώγησης» (προσφάτως δε,  και «τιμωρίας» της κοινωνίας) εκφράζει δια του Υπουργού την πρόθεσή του να διατηρήσει τον «έλεγχο» (και μέσα από συμβολικές κινήσεις, όπως αυτές).

Οι δημοσιογράφοι, από την πλευρά τους αποκρύπτουν ότι στην δική τους περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε μ’ έναν «Principal» και μ’ έναν «Agent». Δεν είμαστε στο πεδίο των συμβάσεων του αστικού δικαίου, ούτε όμως και στην περιοχή του δημοσίου δικαίου. Είμαστε, σ’ έναν «μη-τόπο», όπου υπό το ένδυμα μιας σύμβασης υποκρύπτεται μια δημοσιοϋπαλληλική σχέση...

<b>Τοποθετώντας τα δεδομένα: </b>

Ποιοί είναι οι «δημοσιογράφοι»/ «εντολοδόχοι»;

Οι δημοσιογράφοι (οι περί ων ο λόγος) που απασχολούνται σε φορείς του δημοσίου είναι:

· Απασχολούμενοι στην ΕΡΤ

· Απασχολούμενοι στο ΑΠΕ (Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στο οποίο έχει συγχωνευθεί και το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων)

· Απασχολούμενοι στην Γενική Γραμματεία Τύπου, και

· Απασχολούμενοι σε Υπουργεία (συνήθως στα γραφεία τύπου των Υπουργών) και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Δήμων.

Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιευμένα στοιχεία (2003[1])!, το σύνολο των δημοσιογράφων των παραπάνω κατηγοριών ήταν 1330, εκ των οποίων οι 1174 (88%) απασχολούνταν στην ΕΡΤ, το ΑΠΕ και τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης.

<b>Η σχέση εργασίας</b>

Στην ερώτηση «πόσες θα μπορούσαν να είναι οι σχέσεις εργασίας κάποιου (ανεξαρτήτως ειδικότητας) με το δημόσιο», οι απαντήσεις (σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στην Ελλάδα) μπορεί να είναι μόνον οι ακόλουθες:

i. Μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι (που διέπονται από τις διατάξεις του κώδικα των δημοσίων υπαλλήλων).

ii. Υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (δηλαδή, υπάλληλοι που προσλαμβάνονται για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα    μετά τη λήξη του οποίου λήγει η εργασιακή τους σχέση με το κράτος).

iii. Υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου (που προσλαμβάνονται για συγκεκριμένες ειδικότητες, ορισμένες εκ των οποίων αναφέρονται και στο Σύνταγμα).

iv. Μετακλητοί υπάλληλοι (σύμβουλοι υπουργών/πολιτικών που απέρχονται μαζί μ’ αυτούς).

Στη μόνη κατηγορία που δεν υπηρετούν, σήμερα, δημοσιογράφοι είναι η πρώτη. Ενδεχομένως στο παρελθόν, πριν από το «νόμο Πεπονή», όταν η πρόσληψη στο δημόσιο γινόταν με τα «ρουσφετόχαρτα» να έμπαιναν και δημοσιογράφοι. Αλλά, αυτή η εποχή ανήκει στο απώτατο παρελθόν......

Στη δεύτερη και την τρίτη κατηγορία υπηρετούν δημοσιογράφοι. Ενώ από την πρώτη ανάγνωση του νόμου εννοεί κανείς ότι η σχέση εργασίας καθορίζεται από την σύμβαση των μερών, στην πράξη οι κατηγορίες αυτές έχουν υποστεί τέτοιες παραμορφώσεις, κατά την πολύχρονη εφαρμογή τους, που είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς σε απλές ερωτήσεις. Για παράδειγμα: Ναι μεν, ο νόμος ορίζει ότι με την λήξη της σύμβασης ενός εργαζόμενου πρέπει αυτός να απομακρύνεται. Πλην όμως δεν υπάρχει νόμος που να απαγορεύει ότι μπορείς να ξανα-προσλάβεις τον ίδιο. Εάν, λοιπόν, κάθε φορά που λήγει η σύμβαση του εργαζόμενου με σύμβαση έργου, ο εργοδότης φροντίζει να την ανανεώνει για ένα ισόχρονο διάστημα, τότε κάνει κακό ή καλό στον εργαζόμενο; Όσοι σπεύσουν να απαντήσουν «καλό», θα πρέπει να αξιολογήσουν και την πολυετή ομηρεία των συμβασιούχων προς τέρψη του πελατειακού Μινώταυρου. Όσοι απαντήσουν αυθωρεί «κακό» ας ξανα-σκεφθούν ότι το δημόσιο αποτελεί στη χώρα αυτή, για δεκαετίες, τον πλέον συνεπή κι αξιόπιστο εργοδότη (ο οποίος μάλιστα σε αμείβει για αμφιλεγόμενο «έργο»)...

Ποιος «κρατάει», λοιπόν, ποιον εδώ; Ποιος είναι ο εντολέας, ποιος ο εντολοδόχος και ποια τα συναλλακτικά ήθη;

Στην επίκληση των δημοσιογράφων ότι δεν είναι υπάλληλοι που  «δουλεύουν το οκτάωρό τους και φεύγουν», η ωμή πραγματικότητα δείχνει ότι οι περισσότεροι από τους μισούς (57%) που απασχολούνται στο δημόσιο, απασχολούνται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, δηλαδή είναι, κατ’ ουσίαν, δημόσιοι υπάλληλοι.

Βεβαίως, εκείνοι οι δημοσιογράφοι οι οποίοι απασχολούνται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου είναι στην πλέον δυσμενή θέση, εφόσον πέρα από το καθεστώς ομηρίας υπό το οποίο τελούν, συνήθως αμείβονται εκδίδοντας δελτία παροχής υπηρεσιών.

Στην τέταρτη κατηγορία των μετακλητών εντάσσονται φίλοι και κολλητοί των υπουργών που έρχονται και φεύγουν μαζί μ’ αυτούς. Στην Ελλάδα, το σώμα αυτό είναι τεράστιο – 12% των υπάλληλων των Υπουργείων ανήκουν σε αυτή την κατηγορία - μια καθαρή εστία φαυλότητας και διαφθοράς. Η ελληνική δημοσιοϋπαλληλία, όμως, όπως και η κοινή γνώμη, εθισμένες στην μακρόχρονη παράδοση της πελατείας και της συναλλαγής, θεωρούν φυσικό οι υπουργοί να παίρνουν τους ανθρώπους που «εμπιστεύονται για να κάνουν τη δουλειά».. Εδώ, υφέρπει το ότι οι πολιτικοί δεν εμπιστεύονται τους 700.000 δημοσίους υπαλλήλους που δεν τους «ξέρουν».....

Σ’ αυτή την κατηγορία υπηρετούν, δυστυχώς, και δημοσιογράφοι. Το άρθρο 67 του νόμου 1943/ 1991 είναι σαφές:

«Για τη στελέχωση των γραφείων τύπου [των Υπουργών] συνιστώνται σε κάθε Υπουργείο δύο (2) θέσεις δημοσιογράφων, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, στις οποίες προσλαμβάνονται δημοσιογράφοι, είτε μέλη αναγνωρισμένης στην Ελλάδα επαγγελματικής δημοσιογραφικής οργάνωσης, είτε οι έχοντες διετή τουλάχιστον προϋπηρεσία σε ημερήσια πολιτική ή οικονομική εφημερίδα ή σε περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας ή στη ραδιοφωνία ή στην τηλεόραση, που αποδεικνύεται από την καταβολή των εισφορών τους στον οικείο ασφαλιστικό φορέα με την ιδιότητα του δημοσιογράφου. Στη σύμβαση τίθεται υποχρεωτικά ο όρος ότι αυτή λύεται αυτοδικαίως και χωρίς αποζημίωση και ο προσληφθείς απολύεται με την αποχώρηση για οποιοδήποτε λόγο του υπουργού που τον προσέλαβε».

Αν είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα του δημοσιογράφου με εκείνη του δημοσίου υπαλλήλου, πως μπορεί να είναι συμβατή με εκείνη του πολιτικού (τον οποίο, υποτίθεται, ότι ελέγχει); Ποιος είναι, εδώ, ο εντολέας, ποιος ο εντολοδόχος και ποια η σχέση εντολής;

<b>Η αμοιβή</b>

Και τώρα, στα «δύσκολα»: Μπορεί να απεμπλέξει κανείς το «τίμημα»/την «αποζημίωση», τον «μισθό» από την εργασιακή σχέση; Ο δυτικός ορθολογισμός είναι αμείλικτος: Όχι, και γι’ αυτό χρησιμοποιούμε/χρησιμοποιήσαμε, ήδη, 3 διαφορετικές έννοιες για να αποδώσουμε τη διαφοροποίηση της αμοιβής από διαφορετική εργασία. Δεν υπάρχει ένα αναλλοίωτο περιεχόμενο εργασίας έξω από την δομή και τους κανόνες που ορίζουν την παροχή της. Παρωδίες του τύπου «εγώ δεν είμαι πολιτικός, αλλά καθηγητής/τεχνοκράτης κλπ» απλά δεν αρκούν για να δικαιολογήσουν μια κακή πολιτική. Η δομή αλληλεξαρτάται προς το περιεχόμενο και την λειτουργία του συστήματος εντός του οποίου ο καθείς τοποθετείται...

Όμως, η ελληνική περιπλοκότητα παρεισφρύει και εδώ: Οι δημοσιογράφοι που είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά δεν το παραδέχονται (ή, μάλλον, το παραδέχονται a la carte) ζητούν μεν να πληρώνονται από το κράτος (βλ. σίγουρος μισθός) αλλά  το ύψος των απολαβών τους να μην καθορίζεται από το (επιχειρούμενο να γίνει «ενιαίο») μισθολόγιο αλλά από τη συλλογική σύμβαση της ΕΣΗΕΑ! Είναι γνωστά τοις πάσι τα προνόμια που ομάδες διασφάλιζαν μέσω των συλλογικών συμβάσεων, υπό την μορφή ποικίλων όσων επιδομάτων.

Εν προκειμένω: Μέχρι και την ψήφιση του Ν4024/2011 (στον οποίο  περιλαμβάνεται η διαμφισβητούμενη ρύθμιση για τους δημοσιογράφους του δημοσίου, ίσχυε η συλλογική σύμβαση εργασίας μεταξύ της ΕΣΗΕΑ (Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών) και της Ένωσης Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (σύμφωνα με την ΚΥΑ 30985/15.12.2008 (ΦΕΚ 2554/Β/17.12.2008) η οποία προέβλεπε ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους και επιδόματα για τους δημοσιογράφους που απασχολούνταν στο κράτος. Δεδομένου ότι δεν έχει ακόμα εκδοθεί η ΚΥΑ που προβλέπεται στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ισχύει ακόμη και σήμερα, η αρχική συλλογική σύμβαση εργασίας του 2008!

Παρεμπίπτον θέμα, τώρα, αλλά με έντονη σημειολογία: Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ επικαλούνται το ότι δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, και, συνεπώς, το θέμα πρέπει να ρυθμιστεί μεταξύ της εταιρείας και αυτών. Το ότι οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ πληρώνονται από τον προϋπολογισμό της εταιρείας και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι αληθές. Τα έσοδα, όμως, της ΕΡΤ προέρχονται σε ποσοστό 95% (!) από την εισφορά που πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες υπέρ της ΕΡΤ (ανταποδοτικό τέλος) μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Άρα, το κόστος των αμοιβών των δημοσιογράφων που απασχολούνται στη «δημόσια» τηλεόραση (κρατική είναι το σωστό)  μετακυλίεται στους πολίτες. Κλείνουμε αυτή την παράγραφο με την παράθεση των εναλλακτικών σεναρίων περί του τρόπου καθορισμού των μισθών των δημοσιογράφων που απασχολούνται στο κράτος:

1. Εντάσσονται στην συλλογική σύμβαση εργασίας της ΕΣΗΕΑ (άρα διαπραγματεύεται γι΄ αυτούς η ΕΣΗΕΑ με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ)- αλλά, τότε, εκπίπτουν από την κατηγορία των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.

2. Εντάσσονται στο ενιαίο μισθολόγιο (με μόνη δυνατότητα διαπραγμάτευσης των δημοσιογράφων με τον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών το μισθολογικό κλιμάκιο που θα εντάσσονται) αλλά τότε θα πρέπει η ΕΣΗΕΑ να εκπονήσει έναν αναλυτικό κώδικα δεοντολογίας γι’ αυτούς που εργάζονται στο δημόσιο, ώστε να διαφυλάσσονται τα ελάχιστα εχέγγυα ανεξαρτησίας που είναι συστατικά του επαγγέλματος.

3. Εντάσσονται σε μισθολογικό κλιμάκιο βάσει Κοινής Υπουργικής Απόφασης του Υπουργού Οικονομικών και του Γενικού Γραμματέα Τύπου. Στην περίπτωση, όμως, αυτή μπορεί να υπάρξει παρέκκλιση από το μισθολόγιο, οπότε παραβιάζεται, βιαίως, κάθε αρχή ισότητας, διαφάνειας και λογοδοσίας.

<b>Και η ταμπακιέρα....</b>

Οι δημοσιογράφοι αποτελούν μια από τις κοινωνικές ομάδες οι οποίες έχουν εθιστεί σ’ έναν συγκεκριμένο τρόπο συμβίωσης με το κράτος. Κανείς δεν μπορεί ν’ απαντήσει ευθέως, εάν το ελληνικό κράτος παρουσιάζει τα σημερινά του προβλήματα εξαιτίας της στάσης των ομάδων πίεσης η εάν αυτό το ίδιο ωθεί τις κοινωνικές ομάδες σε τέτοιες στάσεις και συμπεριφορές. Το πιθανότερο είναι ότι συμβαίνουν και τα δύο σε μια διαδραστική σχέση της οποίας τα συστατικά αναλύθηκαν προηγουμένως.

Και μετά, τι; Εάν, δηλαδή, συμφωνήσουμε ότι «έτσι έχουν τα πράγματα στην Ελλάδα» κι αφού τα στιγματίσουμε και τα καυτηριάσουμε, μετά τι; Μετά, υπάρχει μόνο το μονοπώλιο της σημερινής, εν πολλοίς, απο-νομιμοποιημένης πολιτικής; Υπάρχει μόνον η πολιτική των μεταπρατών που κυβερνούν χωρίς καν ικανότητες διακυβέρνησης και, εννοείται χωρίς κανένα όραμα η πάθος για τη χώρα και τον ελληνισμό;

Οι Έλληνες δημοσιογράφοι είναι, όμως, αυτό μόνο; Χαρακτηρίζονται, δηλαδή, από τη στάση των λίγων συναδέλφων τους ή από τις μεσοβέζικες θέσεις των σωματείων τους που προσπαθούν να είναι «και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ»;  Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δημοσιογράφων είναι σκληρά εργαζόμενοι που διαπρέπουν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό...είναι εκείνοι, που διασφάλισαν στη χώρα αυτή με τους αδύνατους θεσμούς και ένα έωλο πολιτικό σύστημα ένα επίπεδο ενημέρωσης, συχνά, καλύτερης ποιότητας από πολλά άλλα δίκτυα προς τα οποία συχνά (και με άγνοια περισσή) θέλουμε να συγκρινόμαστε. Η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, έχουν επανειλημμένα υποστεί όχι μόνο μειώσεις μισθού (παρά την ισχύουσα συλλογική σύμβαση εργασίας), αλλά και απολύσεις.

Σε τι μπορεί, λοιπόν, να ελπίζει κανείς; Σε τι άλλο πέρα απ’ αυτούς τους ίδιους; Αυτό το καταπληκτικό ανθρώπινο δυναμικό που αποτελεί για την Ελλάδα μοναδική διέξοδο- όλοι αυτοί που εμφορούνται από τις αξίες της εργατικότητας, της καινοτομίας, της εφευρετικότητας και της αλληλεγγύης. Είμαστε πολλοί. Αλλά ακόμη δεν έχουμε πιστέψει ότι εμείς είμαστε που θα αναστρέψουμε το παιχνίδι των τυραννικών μειοψηφιών. Αρκεί να βρούμε τον τρόπο και τον χρόνο ώστε να αναδείξουμε τη δύναμη του άτυπου της ζωής μας και να το θεσμοθετήσουμε (από την βάση ή από πάνω, αδιάφορο). Κινούμαστε σ’ αυτή την κατεύθυνση και, παρά τα χτυπήματα των κλεπτοκρατών και των επιθετικών μειοψηφιών θα επικρατήσουμε.

&nbsp;

[1] Το 2003, λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, είχαν προσληφθεί πολλοί δημοσιογράφοι στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης. Παρ’ όλα αυτά, αναφέρουμε τα στοιχεία προκειμένου να δώσουμε μια τάξη μεγέθους.
<p style="text-align: center;"><b><a href="http://www.thoughtforaction.org/wp-content/uploads/2013/06/Screen-Shot-2013-06-18-at-15.51.28.png"> </a></b></p>