της Έλενας Παναρίτη

<img class="alignleft" alt="" src="https://fbcdn-photos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-snc7/321034_564080996953579_291595769_a.jpg" width="180" height="223" />Φοβήθηκα… την Κυριακή το πρωί καθώς έφτιαχνα καφέ και άκουσα από την τηλεόραση το έκτακτο δελτίο βόμβα στο Mall.

Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι φοβήθηκα. Όχι τόσο για το τελικά - ευτυχώς - μη αιματηρό συμβάν , αλλά για αυτό που ξύπνησε μέσα μου εικόνες και άσχημες εμπειρίες μου από το 1992 και όλη τη δεκαετία του 1990, που νόμιζα ότι είχα καλά κρύψει στο μακρινό παρελθόν μου.

Θυμάμαι βόμβες, εμπρησμούς, απαγωγές, ριπές αυτόματων όπλων, νεκρούς στους δρόμους, φυγαδεύσεις,  απαγορεύσεις κυκλοφορίας μετά τις 9 το βράδυ… Πού όλα αυτά; Που αλλού… σε χώρες που η βία επωάστηκε από σπασμένα, ερειπωμένα δομικά συστήματα, καταρρακωμένα από βαθιές και επώδυνες χρόνιες οικονομικές κρίσεις. Γιατί στις χώρες αυτές, η κρίση θόλωσε τη δύναμη των ανθρώπων να δουν τον ορίζοντα με καθαρό μάτι και έγιναν όλοι έρμαια στρεβλών απόψεων.

Απόψεις, που τελικά, αντί να ενώνουν τον λαό, τον δίχασαν. Οι πολίτες ένιωθαν χαμένοι και ζαλισμένοι και οι πολιτικοί σαστισμένοι να προσπαθούν  με νοοτροπίες και πρακτικές του χτες να μιλήσουν και να αποφασίσουν για το αύριο.

Ο θυμός φούντωνε και η βία γινόταν ανεξέλεγκτη, αυτό είναι το σύνηθες αποτέλεσμα - καθώς τελικά μας φταίνε όλοι, ξεκινώντας καμιά φορά από τον ίδιο τον εαυτό μας.

Όλα ξεκινούν στην αρχή βουβά, υπόκωφα και σύντομα κλιμακώνονται  και καταλήγουν να γίνονται συμμορίες, πυρήνες ανομίας και δήθεν επαναστατικοί ιδεολογικοί σχηματισμοί, που «πουλάνε και αγοράζουν» βία και εγκληματικότητα.. Καταλήγουν στο Senderο Luminozo (Φωτεινό Μονοπάτι), MRTA movimiento revolucionario Tupac Amaru, καμικάζι,  εξτρεμιστές, με αποτέλεσμα σε λίγα μόνο χρόνια να έχουν σκοτωθεί μόνο στο Περού κοντά στους 30.000 αθώους. Και όλα αυτά  συμβαίνουν επειδή έχουν εξασθενήσει οι δικλείδες ασφαλείας και οι δείκτες της ανθρώπινης εξέλιξης γυρίζουν αντίστροφα.

Εύχομαι και προσεύχομαι στη χώρα μας να επικρατήσει η δύναμη, η γενναιοδωρία και το βαθύ δημοκρατικό συναίσθημα του Έλληνα, η κοινωνία δικαίου και όχι η δικαιοσύνη του όχλου. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην αγριότητα και θα κρατήσουμε την κοινωνία μας όρθια.