"Η ομορφιά δεν είναι τίποτα άλλο από τη λογική εικόνα του άπειρου» είπε κάποτε ο ιστορικός Τζορτζ Μπάνκροφτ. Η φύση της ομορφιάς είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά αινίγματα της φιλοσοφίας. Είναι ομορφιά καθολική; Πώς το ξέρουμε; Πώς μπορούμε εμείς οι ίδιοι να προδιαθέσουμε τον εαυτό μας να την ενστερνιστεί;

Σχεδόν κάθε μεγάλος φιλόσοφος έχει εμπλακεί με αυτές τις ερωτήσεις και τα παράγωγά τους, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων μορφών της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, όπως ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης.

&nbsp;

<strong>Η αισθητική στάση</strong>

Η εκτίμηση της ομορφιάς λαμβάνει χώρα στο αισθητικό επίπεδο.

Αυτή είναι η κατάσταση δημιουργείς ένα αντικείμενο με κανένα άλλο σκοπό παρά την θαυμάζεις. Για τους περισσότερους συγγραφείς, έτσι, το αισθητικό επίπεδο είναι άσκοπο: δεν έχουμε κανένα λόγο να συμμετάσχουν σε αυτό, εκτός από την εύρεση αισθητικής απόλαυσης.

Τώρα, η αισθητικά απόλαυση μπορεί να ασκείτε μέσω των αισθήσεων: κοιτάζοντας ένα γλυπτό, τα δέντρα να ανθίζουν, ή τον ουρανό μετά τη βροχή, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική, δοκιμάζοντας ένα ριζότο μανιταριών και ούτω καθεξής.

Ωστόσο, οι αισθήσεις μπορεί να μην είναι αναγκαίες προκειμένου να επιτευχθεί μια αισθητική στάση: μπορούμε να χαιρόμαστε, για παράδειγμα, όταν φανταζόμαστε ένα όμορφο σπίτι που ποτέ δεν υπήρξε,  ή  με την επίλυση ενός προβλήματος.

Κατ 'αρχήν, ως εκ τούτου, η αισθητική στάση μπορεί να ενυπάρχει κάτω από οποιοδήποτε θέμα, μέσω τυχόν λειτουργία των αισθήσεων, της σκέψης, της φαντασία, της διάνοια, ή οποιοδήποτε συνδυασμό αυτών.

&nbsp;

<strong>Είναι η ομορφιά Οικουμενική;</strong>

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η ομορφιά είναι ενιαία και οικουμενική.

Αν η ομορφιά είναι οικουμενική, όπως για παράδειγμα ο Πλάτωνας διατείνονταν, είναι λογικό να θεωρηθεί ότι εμείς δεν την μάθαμε μέσα από τις αισθήσεις. Πράγματι, τα υποκείμενα υπό συζήτηση είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους και είναι επίσης γνωστά μέσω διαφορετικών αισθήσεων (όραση, ακοή, παρατήρηση). Έτσι, αν υπάρχει κάτι κοινό μεταξύ αυτών των υποκειμένων, σίγουρα δεν έχει να κάνει με τις αισθήσεις.

Αλλά, δεν υπάρχει πραγματικά κάτι κοινό σε όλες τις εμπειρίες που σχετίζονται με την  ομορφιά; Φαίνεται ότι σε κάθε μία από εκείνες τις περιπτώσεις, δεν υπάρχει ένα ενιαίο κοινό στοιχείο: ούτε καν τα συναισθήματα ή οι βασικές ιδέες που εμπλέκονται δεν φαίνονται να ταιριάζουν. Επί τη βάσει των εκτιμήσεων αυτών κάποιοι προτιμούν να πιστεύουν ότι η ομορφιά είναι απλά <strong>μια ετικέτα που αποδίδουμε σε διαφορετικά είδη εμπειριών</strong>.

&nbsp;

<strong>Ομορφιά και απόλαυση</strong>

Μήπως η ομορφιά αναγκαστικά συμβαδίζει με την απόλαυση; Μήπως οι άνθρωποι επαινούν την ομορφιά, λόγω της απόλαυσης που τους χαρίζει; Αντίθετα, θα μπορούσε να είναι ακριβώς το αντίθετο.

Αξίζει μια ζωή αφιερωμένη στην επιδίωξη της ομορφιάς; Αυτά είναι μερικά από τα θεμελιώδη ερωτήματα στη φιλοσοφία, <strong>στη διασταύρωση μεταξύ της ηθικής και αισθητικής</strong>.

&nbsp;

Αν η ομορφιά, αφενός, φαίνεται ότι συνδέεται με την αισθητική απόλαυση, η αναζήτηση του πρώτου (ομορφιά) για την επίτευξη του δεύτερου (απόλαυση), μπορεί να οδηγήσει σε μία από τις χειρότερες μορφές <strong>συνεπειοκρατίας, </strong>τον εγωιστικό ηδονισμό. Το τυπικό σύμβολο, δηλαδή, <strong>της παρακμής.</strong>

&nbsp;

Όμως, η ομορφιά μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια αξία, μια από τις πιο αγαπητές στους ανθρώπους. Στην ταινία του Ρομάν Πολάνσκι Ο Πιανίστας, για παράδειγμα, ο πρωταγωνιστής διαφεύγει την εξαθλίωση του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, παίζοντας μια μπαλάντα του Σοπέν. Η θεραπεία μέσω της Τέχνης προσφέρει ένα άλλο παράδειγμα της σημασίας της ομορφιάς στη ζωή μας.

&nbsp;

<strong>Η εκτίμηση της ομορφιάς, για να συνοψίσουμε, είναι κάτι που αξίζει τον κόπο να καλλιεργηθεί</strong>

&nbsp;