Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Trachtenberg καταφέρνει να μας δώσει μια ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, ενώ μας μπερδεύει συνεχώς χρησιμοποιώντας δίαφορα σκηνοθετικά τεχνάσματα, με αποτέλεσμα στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας να μην είμαστε βέβαιοι για την έκβαση της ιστορίας. Εξαιρετικοί οι Goodman και Winstead στο παιχνίδι «της γάτας με το ποντίκι». Μοναδικό μείον αποτελούν τα τελευταία 20 λεπτά της ταινίας, όπου ο σκηνοθέτης καταφέυγει σε διάφορα κλισέ του είδους, αποτυγχάνοντας να μετατρέψει μια πολύ καλή ταινία σε ένα αριστούργημα. 